Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Παυλάρας Πολάκης...Ένα πρώην-αρχέγονο κωμικό θηρίο, σε κίνδυνο;

Γιατί ένα καλό άγριο παιδί, το οποίο θα μπορούσε να είναι ένας βραχίονας επαναστατικής συντριβής τού δυτικόδουλου αστικού κράτους τής "Ελληνικής Δημοκρατίας", έχει φτάσει να είναι ένα είδος γραφικού αρλεκίνου που πρόκειται να αναλωθεί από την συριζαίικη και δεξιά μηχανή παραγωγής ραδιενεργών πολιτικών σκατών;
Ας δούμε πρώτα την ιστορία τού κωμικού πλέον θηρίου:
Καταρχάς περνώντας από την μηχανή-κνε δεν έμαθε πολλά πράγματα, δεν εκπολιτίστηκε κομμουνιστικά. Περισσότερα πρέπει να έμαθε στην Ιατρική Σχολή.
Οι του κΚε τον χρησιμοποιούσαν σαν όπλο για να διαλύουν ακροδεξιές συμμορίες, και ήταν όντως ένας περιβόητος κνίτης, φόβος και τρόμος των φασιστών, που η φήμη του έφτανε μέχρι την παραλία τής Παντείου (τότε ήταν σχολή θηλυκού γένους). 
Δεν πρέπει όμως, πέραν των ιατρικών, να έμαθε πολλά περισσότερα πράγματα.
Δεν θυμάμαι την περίοδο 1989-1995 που ήμουν φοιτητής στην Πάντειο που έγινε Πάντειον (ήδη κάπου εκεί, αυτά τα χρόνια) αν αυτό το παιδί ήταν ακόμα φοιτητής τής Ιατρικής. 
Αν δεν κάνω λάθος είχε συμμετέχει στην "γραψική" διάσπαση, ως μέλος του (τότε) Ναρ, άρα πρέπει να ήταν έπειτα και στην ανταρσύα. 
Δεν ξέρω όμως όταν ήταν στην διάσπαση αν ήταν ακόμα φοιτητής ή είχε περάσει στον ιατρικό χώρο, ήταν φαντάρος κ.λπ
Πάντως το θρυλικό του όνομα κυκλοφορούσε ακόμα, ως το όνομα ενός άγριου και χρήσιμου για τις άμεσες συγκρούσεις κνίτη, και ως τέτοιο αποτελούσε πάντα θέμα συζήτησης μεταξύ των αριστερών κνιτογενών "γραψικών" ναριτών ή ναρ-όφιλων, που κατέληγε στο εξής ρώτημα:
"Πάμε να δούμε τον Πολάκη να δέρνει ακροδεξιούς στην Ιατρική;"
Πιθανόν τότε ο αγριάνθρωπος να μην ήταν πια στην Ιατρική, αλλά αν όντως είχε φύγει (τότε που το συζητούσαμε αυτό) τούτο σημαίνει ότι ο θρύλος είχε παραμείνει, εφόσον παρά την φυσική απουσία τού προσώπου έμεινε η φήμη του, άρα είχε διατηρηθεί ένας μυθικός ενεστωτικός χρόνος.
Γιατί αυτός ο άνθρωπος πήγε και θα πάει τσάμπα;
Πρώτον, όπως ήδη είπαμε, δεν υπέστη πραγματική ιδεολογική και πολιτισμική διαπαιδαγώγηση, ίσως διότι δεν την σήκωνε κιόλας, αλλά και διότι ως σωματικός-πολεμικός βραχίονας που ήταν δεν επιλέχθηκε από τα κόμματά του να αλλάξει. 
Τον άφησαν όπως ήταν, γιατί δεν σήκωνε αλλαγή αλλά και διότι τους βόλευε έτσι.
Στο Ναρ πρέπει να μπερδεύτηκε πολύ, ειδικά στην δεύτερη φάση του Ναρ όταν ο "χώρος" αυτός άρχισε να τείνει προς την σημερινή μορφή του. 
Ως άνθρωπος της πράξης, και ως μη-εκπαιδευμένος πολιτισμικά αγριοκομμουνιστής ικανοποιήθηκε μεν με την αρχική ναρίτικη νεοσταλινική έξαψη, που είχε ως έξαψη αρκετές ιδιότητες σωματοείδειας, αλλά με τον καιρό έχασε τον προσανατολισμό του.
Μάλλον ιδιώτευσε και πρόκοψε κοινωνικά και οικογενειακά, "μικροαστικοποιήθηκε", ώσπου με την εμφάνιση του κινήματος των Πλατειών και το νεοσυριζαίικο κίνημα, πρέπει να ξαναβρήκε ένα νόημα που να του θυμίζει το παλαιότερο συγκρουσιακό παρελθόν του.
Πως και με ποιό τρόπο έγινε το σκυλάκι τού Τσίπρα, δεν το ξέρω ούτε με νοιάζει το να μάθω.
Θεωρώ πάντως ότι το πέρασμά του από το Ναρ έπαιξε τον ρόλο του σε αυτή την συριζοποίηση.
Τώρα που το σκέφτομαι, πολλοί της γενιάς του και μετέπειτα στην δική μου γενιά, πέρασαν από Ναρ και Εαακ τής πρώτης φάσης για να καταλήξουν στον σύριζα της νεώτερης φάσης, και αυτό δεν πρέπει να ήταν τυχαίο. 
Την περίοδο 2007-2012 ο Σύριζα ήταν για όλους μας, όσοι είχαμε περάσει δίπλα ή μέσα από τα Εαακ σε μια προγενέστερη περίοδο, μια κάπως συμπαθητική αριστερή σοσιαλδημοκρατία που είχε αριστερίστικες και λαϊκές τάσεις που μας βόλευαν όλους, παρά τις επιφυλάξεις πολλών από εμάς.
Εγώ είχα καλές σχέσεις με τον Σύριζα στην δημόσια υπηρεσία που δούλευα, είχαμε κοινό μέτωπο απέναντι στους ακροδεξιούς μαφιόζους που με είχαν απειλήσει και διώξει, διότι είχα βγάλει στο φως την διαφθορά τους. 
Απλά όταν έβλεπα όχι τόσο τους κουκουεδογενείς αλλά τους παλιούς "εσωτερικάκηδες" πάθαινα εντερικές και σπλαχνικές διαταραχές και κράτησα μια απόσταση. 
Όταν ήρθε ο Τσίπρας πάγωσα, από την πρώτη στιγμή. 
"Αυτός δεν είναι αριστερός" είπα. 
Ο χαζοΠολάκης, ως άλλο παράδειγμα ανθρώπου σε σχέση με μένα και άλλους άσημους "ομοίους" τής ίδιας εποχής, πως και τη πάτησε; 
Μα γιατί την πάτησε; θα πει κάποιος..εδώ έγινε υπουργός.
Τη πάτησε, τη πάτησε άγρια για τους εξής λόγους:
Καταρχάς ο Πολάκης είναι ένας άγριος παλαιοπατριάρχης με λιονταρίσια καρδιά ανόητου παιδιού, μέσα σε ένα πλήθος πολιτισμένων ευρωαριστερών και ευρωαριστεριστών που τον αντιπαθούν βαθιά, ακόμα και όταν τον υπερασπίζονται.
Θεωρώ πολύ πιθανό να τον αφήσουν μόνο, τώρα που έκανε το λάθος να προσεγγίσει την "έννοια" τού κακουργήματος όπως ορίζεται από το γελοίο αστικό σύστημα.
Η προσέγγισή του αυτή είναι βέβαια μικροαστική και αρλεκίνικη, οπότε καθίσταται ούτως ή άλλως ένα αναλώσιμο υλικό. 
Ούτε οι παραμένοντες ως αριστεροί μη-συριζαίοι αριστεροί θα τον καλύψουν, μιας και έχει καταπέσει στον μικροαστικό αρλεκίνικο λαϊκισμό που δεν τους κάνει, ούτε οι νέοι φίλοι του θα τον καλύψουν επίσης, διότι οι νέοι φίλοι του καλύπτουν μόνο τον κώλο τους, αλλά και διότι έκανε το λάθος να θίξει με αυτό τον ανόητο τρόπο το Ιερόν Τέρας "Κεντρική Τράπεζα" και "Κεντρικός Τραπεζίτης". 
Μπορεί να βολεύει μια χαρά τον γητευτή του Τσίπρα για να παρουσιάσει το άγριο παιδί ως κυνηγημένο από αυτό το Ιερόν Τέρας, μπορεί η σουρεάλ επίθεσή του να είναι ένα τέλειο υλικό για τις ιδεολογικές και επικοινωνιακές μηχανορραφίες των Τσίπρα, Βερναρδάκη, Καρτερού.
Μπορεί ακόμα και να του σταθούν με δικηγόρους, ή ακόμα και με άμεση παρουσία στο δικαστήριο που θα τον ξεφτιλίσει και θα τον φθείρει (αν τελικά υπάρξει), αλλά δεν πρόκειται να τον σώσουν από την τελική ανάλωση, διότι από μια τέτοια ανάλωση δεν σώζεσαι έτσι εύκολα. 
Ποιος ώθησε αυτό τον χαζεμένο άνθρωπο να τα βάλει με αυτό τον αρλεκίνικο (και ξένο προς τον ίδιο) τρόπο με το Ιερόν Τέρας;;
Το έχει άραγε αντιληφθεί ότι τα κυπατζίδικα (ως μέθοδος) μεταξωτά βρακιά θέλουν επιδέξιους και όχι σφακιανούς κώλους;
Αν πήγαινε στην ίδια την Τράπεζα και σκυλόβριζε με τον γνωστό τρόπο του τον αλητάμπουρα Τραπεζίτη, τίποτα δεν θα πάθαινε.
Αλλά (μάλλον) τον παγίδευσε τηλεφωνικά!
Ανήκουστη η μετάλλαξη ενός αγριανθρώπου, άρα μάλλον υποβαλλόμενη ήταν.
Αν μείνει μόνος, και μισοπαρατημένος, ως ένα κωμικό πρώην άγριο τέρας, θα καταλάβει άραγε τι είδους κανάγιες θα είναι τότε οι "υποστηρικτές" του;
Μπορεί όμως και να τη γλυτώσει και να συνεχίσει να δοξάζεται ως άλλος ένας αρλεκίνος τής νέας κεντροαριστεράς, οπότε δεν μπορώ ακόμα να τον ξανασυμπαθήσω.

 
 Ιωάννης Τζανάκος








Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Α.Μπαντιού—Ρεμπό:«Δημοκράτες» χωρίς «Δημοκρατία» [ waltendegewalt ]

Αναδημοσίευση από:

Α.Μπαντιού—Ρεμπό - waltendegewalt - WordPress.com



Σεμινάριο 4/12/02
«Δεν υπάρχει Παρόν», έγραφε ο Μαλλαρμέ λίγο μετά τη συντριβή τής Κομμούνας. Στις μέρες μας, μέσω μιας αδιάκοπης προπαγάνδας, επιδιώκεται να δημιουργηθεί η εντύπωση πως έτσι είναι τα πράγματα και πως έχουν καλώς έτσι όπως είναι.
Η πλέον συνηθισμένη τακτική που χρησιμοποιείται στα πλαίσια αυτής τής πολεμικής κατά τής δυνατότητας ύπαρξης ενός αληθινού παρόντος — το οποίο, όπως έχουμε δει, αποτελεί υπέρθεση-συνέκταση ενός παρελθόντος και ενός μέλλοντος — συνίσταται στη διαγραφή ολόκληρων κομματιών τής ιστορικής πραγματικότητας.
Πρόκειται εν προκειμένω για μια διαδικασία που επιδιώκει ειδικότερα να καταστήσει ακατανόητες μάλλον παρά απεχθείς τις επαναστατικές υποκειμενικότητες τού παρελθόντος — μια διαδικασία την οποία έχω ήδη χαρακτηρίσει ως «θερμιδοριανή» και που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με μια ολόκληρη παράδοση που ανάγεται τουλάχιστον μέχρι τον Πλούταρχο (πβ. Βίοι Παράλληλοι) και σύμφωνα με την οποία η κατάφαση τού παρόντος είναι δυνατή στα πλαίσια μιας προσπάθειας αποσαφήνισης των υποκειμενικών μορφών τού παρελθόντος.
Επιπροσθέτως, επιδιώκουν να μας πείσουν με κάθε τρόπο ότι ο κόσμος μεταβάλλεται με ασύλληπτο ρυθμό και επομένως οποιαδήποτε απόπειρα αναδρομής στο παρελθόν αποτελεί δείγμα αναχρονισμού, περιχαράκωσης, ξεπερασμένων αντιλήψεων, κ.ο.κ.
Είμαι τής γνώμης ότι τα φαινόμενα αυτά μπορούν να υπαχθούν στην έννοια τής παραχάραξης τού παρόντος, τής αδυναμίας συγκρότησής του υπό το φως τού παρελθόντος του.
Θα ήθελα να επιµείνω στο σηµείο αυτό, διότι υπάρχει η αντίληψη ότι το παρελθόν έχει εξ ορισμού κάτι το συντηρητικό. Βεβαίως, συμφωνώ ότι υπάρχουν συντηρητικές νοσταλγίες και εξιδανικεύσεις τού παρελθόντος, αλλά εκείνο που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι ότι ο αντιδραστικός χαρακτήρας τής διαδικασίας που περιγράφηκε ανωτέρω έγκειται ακριβώς στη συσκότιση τής σημασίας τού παρελθόντος.
Όπως ήδη ανέφερα, ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο κινούνται οι προσπάθειες τού σύγχρονου προπαγανδιστικού μηχανισμού είναι η δημιουργία πεποίθησης για την ανυπαρξία τού παρόντος. Αυτό άλλωστε είναι το αναγκαίο υποκειμενικό προαπαιτούμενο για την παραίτηση των ανθρώπων στο καταναλωτικό τους πεπρωμένο.
Ωστόσο, υποστηρίζω ότι η αντίθετη πεποίθηση θα οδηγούσε στην προτίμηση τού παρόντος εις βάρος τού προϊόντος — εδώ συνοψίζεται το οπτιμιστικό μου όραμα για την ανθρωπότητα … η ανθρωπότητα δεν διαθέτει πλέον το όπλο τού παρόντος.
Χρειάζεται επομένως μια αντιπροπαγάνδα με στόχο την πιστοποίηση τής ύπαρξης στιγμών τού παρόντος· ας σημειωθεί ότι σ’ αυτό ακριβώς συνίστατο η αποστολή τής φιλοσοφίας ήδη από την εποχή τού Πλάτωνα.

[Ανάγνωση δύο ποιημάτων τού Ρεμπό με τίτλους αντίστοιχα «Δημοκρατία» & «Πόλεμος» από τη συλλογή «Εκλάμψεις»]
Δημοκρατία
Η σημαία τραβάει εμπρός στο βρωμερό τοπίο και η διάλεκτός μας πνίγει τον ήχο τού τυμπάνου. Στα κέντρα θα θρέψουμε την πιο κυνική πορνεία. Θα πνίξουμε στο αίμα τις λογικές εξεγέρσεις. Στις νοτερές, τις αρτυμένες χώρες! Στη μισθοδοσία των βιομηχανικών και στρατιωτικών κολοσσών. Καλή αντάμωση εδώ, οπουδήποτε. Νεοσύλλεκτοι τής αγαθής βούλησης, άγρια η φιλοσοφία μας· αμαθείς στην επιστήμη, επιδέξιοι στις ανέσεις μας· κι όσο για τον κόσμο γύρω μας, ας ψοφήσει. Αυτή είναι η αληθινή πρόοδος. Πρόσω ολοταχώς, στο δρόμο που χαράξαμε![1]

Γιατί ο Ρεμπό επέλεξε αυτόν τον τίτλο; Κατά κοινή ομολογία των εξηγητών, η λέξη «δημοκρατία» οφείλει να ερμηνευτεί με γνώμονα το αποικιοκρατικό συγκείμενο τού ποιήματος.
Αρκεί να υπενθυμιστεί ότι, έχοντας καταταγεί στον ολλανδικό στρατό, ο Ρεμπώ είχε συμμετάσχει στην αποικιοκρατική αποστολή στη Σουμάτρα (το 1876(;)). Επομένως, είναι πολύ πιθανό το κείμενο να αποτυπώνει την εμπειρία αυτή.
 Η θέση τού Ρεμπό είναι ότι μόνο η άμεση εμπειρία τής ιμπεριαλιστικής στρατοκρατούμενης πραγματικότητας μάς επιτρέπει να γνωρίσουμε την πραγματική ουσία τής «δημοκρατίας» — ή τουλάχιστον τι κρύβεται πίσω από τη συμβατική αντίληψη τής εποχής για την έννοια αυτή. Υπό το πρίσμα δε τής εμπειρίας αυτής, ο Ρεμπό θα επιχειρήσει στη συνέχεια να επισημάνει σε τι συνίσταται το «δημοκρατικό υποκείμενο».
Πιστεύω ότι πρόκειται για μια καλή μέθοδο: για να μάθουμε τι είναι στην πραγματικότητα το «δημοκρατικό» υποκείμενο, θα πρέπει να δούμε πώς συμπεριφέρεται ο «εκπατρισμένος» δημοκράτης, να περιγράψουμε πώς ενεργεί στην «αλλοδαπή», εκεί δηλ. όπου δεν υπάρχει δημοκρατία. Το αποτέλεσμα είναι μια «έκλαμψη»: η εικόνα τού «δημοκράτη» κάτω από το φως τής αποικιοκρατίας, ο «δημοκράτης» με στολή λεγεωναρίου. — Το ποίημα είναι λίγο-πολύ εύληπτο.
Σε πρώτο πρόσωπο μιλάει ο «δημοκράτης» (ολόκληρο το κείµενο τίθεται εντός εισαγωγικών): η διάλεκτός μας πνίγει τον ήχο τού τυμπάνου: η πολιτισμένη γλώσσα μας πνίγει τη γλώσσα των ντόπιων·[2] στα [αστικά] κέντρα (— στις αποικιακές πόλεις· πιθανόν όµως να αναφέρεται και στα μητροπολιτικά κέντρα) θα θρέψουμε την πιο κυνική πορνεία (η λέξη «πορνεία» πρέπει να εκληφθεί τόσο µε την κυριολεκτική όσο και με την ευρύτερη σημασία της, αναφέρεται δηλ. σε κάθε είδους συναλλαγές και εμπόριο· πιο συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά στον αφανισμό των μικρών, «κατατμημένων», αυτόχθονων κοινωνιών, καθώς αυτές βυθίζονται στα «παγωμένα νερά τού εγωιστικού υπολογισμού» — για να θυμηθούμε εδώ την έκφραση που χρησιμοποίησε ο Μαρξ για την διαδικασία καταστροφής των παραδοσιακών κοινωνιών από το Κεφάλαιο)· θα πνίξουμε στο αίμα τις λογικές εξεγέρσεις (ακόμα και την ίδια την λογική, θα καταστρέψουμε την αρχή καθαυτή τής ελάχιστης συνεκτικότητας τής ανθρώπινης ύπαρξης).  
Στις νοτερές, τις αρτυμένες χώρες! (στις επαρχίες, μακριά από τα μεγάλα κέντρα) — στη μισθοδοσία των βιομηχανικών και στρατιωτικών κολοσσών [το ποίημα αποτελεί μια ωμή, κοινότοπη διαπίστωση τής φύσης τού δημοκρατικού ιμπεριαλισμού· αυτό άλλωστε είναι και το νόημα τής αρχικής φράσης «η σημαία τραβάει στο βρωμερό τοπίο»].  
Καλή αντάμωση εδώ, οπουδήποτε: η ιμπεριαλιστική θηριωδία, ως δύναμη αφαίρεσης, μεταμορφώνει το «εδώ» σε «οπουδήποτε»· το «εδώ» δεν νοείται πλέον με την έννοια που του αποδίδουν όσοι κατοικούν «εκεί» και, επομένως, υπ’ αυτήν την προοπτική, η λογική τού σύγχρονου ιμπεριαλισμού είναι κάθε άλλο παρά μια λογική ιδιοποίησης ενός τόπου· αυτό μάλιστα αποτελεί τη βασική ειδοποιό διαφορά που τον διακρίνει από τον ιμπεριαλισμό τής αρχαιότητας: για παράδειγμα, στον ρωμαϊκό ιμπεριαλισμό, όσο έντονη και αν ήταν η βία που ασκούσε η Ρώμη με σκοπό την υποδούλωση των λαών — και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι επρόκειτο για ένα επιθετικό‒ιμπεριαλιστικό κράτος που επιδιδόταν σε υπέρμετρη χρήση βίας — γινόταν προσπάθεια οι υποταγμένοι λαοί να ενσωματωθούν σε ένα ευρύτερο σύστημα, στα πλαίσια τού οποίου αναγνωρίζονταν τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που τους διέκριναν· αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι, προκειμένου η αυτοκρατορία να μπορεί να επαίρεται για την πολιτισμική της ποικιλομορφία, δινόταν ιδιαίτερη έμφαση στις πολιτισμικές αυτές αποχρώσεις: έτσι, για παράδειγμα, η υπαγωγή τής Αιγύπτου στο νοµικό καθεστώς τής αυτοκρατορίας κάθε άλλο παρά συνεπαγόταν την απεμπόληση τού ιδιαίτερού της χαρακτήρα.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον σύγχρονο ιμπεριαλισμό, η ουσία τού οποίου έγκειται στην παραγωγή ενός οικουμενικού «οπουδήποτε» τόσο εντός όσο και εκτός των ορίων του. Χαρακτηριστικό γνώρισμα τής σύγχρονης βαρβαρότητας είναι η αντιμετώπιση των τόπων ως μη-τόπων, η αντιμετώπισή τους ως ισοδύναμων σημείων ενός (πραγματικά ή εν δυνάμει) ομοιογενούς χώρου· κάθε τόπος υποτάσσεται στη λογική τού αεροδρομίου, στη λογική ενός απόλυτου «οπουδήποτε».  
Νεοσύλλεκτοι τής αγαθής βούλησης: εδώ νοείται η καντιανή καλή θέληση· αναφέρεται επομένως σε όσους έχουν στρατευθεί στην υπηρεσία τής αγαθής βούλησης, στους μαχητές τής κατηγορικής επιταγής· έχει δε κανείς την εντύπωση ότι πρόκειται για προαγγελία των σύγχρονων υπέρμαχων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των μαχητών τής αγαθής δημοκρατικής βούλησης — το απόσπασμα, γραμμένο πριν από 125 περίπου χρόνια, θα μπορούσε να έχει γραφτεί πριν από τρία χρόνια ή ακόμα και χθες, αλλά δεν είναι αυτό που περιμένει κανείς από τους ποιητές — μια προδρομική διατύπωση που προηγείται κατά δυο ή τρεις αιώνες των συγχρόνων αντιλήψεων;
Εδώ το πρότυπο παρουσίασης είναι υποθετικό-παραγωγικό: αν η αγαθή βούληση, η ηθική, ο πολιτισμός εμφανίζονται με τη μορφή τού νεοσύλλεκτου, τού στρατιώτη, τής στρατιωτικής επέμβασης, αυτό σημαίνει κατά κάποιον τρόπο την εκβαρβάριση τής υποκείμενης φιλοσοφίας τής εν λόγω διαδικασίας (άγρια η φιλοσοφία μας), τη μεταβολή της σε μια φιλοσοφία αποθηρίωσης και τοπικής αδιαφοροποίησης. Ομοίως, αν είμαστε αμαθείς στην επιστήμη, η μόνη μας επιδεξιότητα θα συνίσταται στην απόλαυση των ανέσεων τού «πολιτισμένου» δυτικού ανθρώπου (επιδέξιοι στις ανέσεις μας).[3] Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι ένα: η απόλυτη αδιαφορία για τον κόσμο (κι όσο για τον κόσμο γύρω μας, ας ψοφήσει).
Η ιδιοφυία τού Ρεμπό έγκειται στο ότι, έχοντας περάσει από τη βάσανο ενός πραγματικού, από τη δοκιμασία τού πραγματικού τού αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού, είχε τη διαίσθηση ότι πίσω από τη λέξη «δημοκρατία» κρύβεται τελικά μια συνολική στάση αδιαφορίας απέναντι στον κόσμο.
Άλλωστε αυτό δεν επαναλαμβάνουν ακούραστα όλοι γύρω μας — ότι η νεωτερικότητα, ο εκσυγχρονισμός, η αληθινή πρόοδος, δεν είναι άλλο από ένα συνονθύλευμα θηριωδίας, άγνοιας και συμφέροντος;

Πόλεμος
Όταν ήμουνα παιδί, κάποιοι ουρανοί ακόνισαν την όρασή μου: όλοι οι χαρακτήρες χρωμάτισαν την προσωπικότητά μου. Αναδεύτηκαν τα Φαινόμενα. — Τώρα, η αιώνια μετατροπία των στιγμών και το άπειρο των μαθηματικών με διώχνουν απ’ αυτό τον κόσμο όπου υπομένω όλες τις επιτυχίες τού πολίτη, σεβαστός για την παράξενη παιδική μου ηλικία και για τα απέραντα πάθη. — Σκέπτομαι ένα πόλεμο, για το δίκιο ή για τη βία, με πολύ αναπάντεχη λογική.
Είναι τόσο απλό, όσο μια μουσική φράση.[4]

Στο κείμενο αυτό εκτίθεται ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα όσον αφορά την κατασκευή ενός σχήματος υποκειμενικότητας ετερογενούς ως προς τον κόσμο.
Μέσω τού σχεδιαζόμενου πόλεμου, είτε θα πρόκειται για «δίκαιο» πόλεμο είτε για πόλεμο «ισχύος» — με άλλα λόγια, είναι αδιάφορο αν τελικά κριθεί αναγκαία η προσφυγή στη χρήση βίας — εγκαθιδρύεται μια λογική που καταλαμβάνει εξ απροόπτου τον υφιστάμενο κόσμο (έναν πόλεμο, για το δίκιο ή για τη βία, με πολύ αναπάντεχη λογική).
Για τον Ρεμπό, το ερώτημα τού κόσμου είναι λογικής τάξης· εκείνο που προέχει είναι η δημιουργία μιας νέας αναπάντεχης λογικής προς αντικατάσταση εκείνων που, όπως μας είπε στη «Δημοκρατία», πνίγηκαν στο αίμα — και αυτό είναι κάτι που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.  
Πρόσω ολοταχώς λοιπόν για μια νέα λογική!
Ποια είναι τα εχέγγυα για το εγχείρημα αυτό;
Κατ’ αρχάς, αναφέρεται στη διανοητική διαύγεια, στην όξυνση τής αντίληψης: κάποιοι ουρανοί ακόνισαν την όρασή μου — και αυτό, όπως μας λέει, έγινε με σκοπό την όσο το δυνατόν ευρύτερη κατανόηση τής υποκειμενικής πολλαπλότητας, με σκοπό δηλαδή την εξάντληση τής κλίμακας των υποκειμενικών αποχρώσεων, την κάλυψη ολόκληρου τού φάσματος των υποκειμενικών διαβαθμίσεων: όλοι οι χαρακτήρες χρωμάτισαν την προσωπικότητά μου· έχοντας κατακτήσει την ικανότητα αυτή θα μπορέσει στη συνέχεια να αποκριθεί ενσυναισθητικά στα φαινόμενα (αναδεύτηκαν τα Φαινόμενα).
Η νέα αυτή λογική άπτεται όχι μόνο τής θεώρησης (τής αιώνιας μετατροπίας των στιγμών) και τής λειτουργίας τής απόδειξης (τού άπειρου των μαθηματικών), αλλά και τής ίδιας τής κίνησης των απέραντων παθών.
Πιο συγκεκριμένα, έχουμε να κάνουμε με μια σειρά διαφορετικών υποκειμενικών υποθέσεων στην εμπειρική διερεύνηση και επαλήθευση των οποίων ο Ρεμπό αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά, αλλά τις οποίες απέρριψε διαδοχικά, τη μια μετά την άλλη, — κι εδώ έγκειται η ιδιορρυθμία του — με σκοπό τη διατύπωση και βιωματική επαλήθευση νέων υπαρξιακών υποθέσεων εξίσου απόλυτων με τις προηγούμενες.  
Μέτρησα φρενίτιδες, γράφει στην «Αλχημεία τής λέξης», «φρενίτιδες» τις οποίες άφηνε πίσω του, τη μια μετά την άλλη, ως υποθέσεις με παντοτινή αξία· κι όμως, έρχεται κάποτε η στιγμή που η μόνη υπόθεση τής οποίας η επαλήθευση ακόμα εκκρεμεί είναι η «μηδενική», η έσχατη υπαρξιακή υπόθεση, αυτή τού εμπόρου που ψάχνει την τύχη του στις αποικίες.
Είναι τόσο απλό, όσο μια μουσική φράση: σύμφωνα με τον Ρεμπό, όλες αυτές οι υπαρξιακές υποθέσεις θα πρέπει να είναι δυνατόν να αναχθούν σε μια ουσιαστική απλότητα. Κατ’ εμέ αυτή είναι η θέση που προβάλλεται από τους ποιητές.
Πράγματι εκείνο που επιθυμούν οι ποιητές είναι η συστράτευση και συνένωση τού συνόλου των διαδικασιών τής τέχνης τους σε μια ενιαία ποιητική σύνθεση, ούτως ώστε αυτές να αποκαλυφθούν με την απλότητα και λιτότητα μιας μουσικής φράσης.
Ωστόσο, ως προς αυτό θα ήθελα να εκφράσω την επιφυλακτικότητά μου.
Ίσως αυτό φανεί επηρμένο, αλλά ό,τι προηγήθηκε δεν θα δίσταζα να το διαβάσω ως εάν να αφορούσε γεγονότα τής προσωπικής μου βιογραφίας.
Αλλά όταν ο Ρεμπό μοιάζει να προτείνει την έλευση μιας νέας ανθρωπότητας υπό το έμβλημα μιας τελεσίδικης απλότητας, οφείλω να πάρω κάποιες αποστάσεις, κι αυτό στο όνομα τής ανεξάλειπτης πολλαπλότητας των διαδικασιών αλήθειας.
Όπως έχω τονίσει κατ’ επανάληψη, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο, είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε βήμα προς βήμα.
Είναι χιμαιρική η αναζήτηση μιας έσχατης μελωδίας πλήρως εναρμονισμένης προς αυτόν.  
Θα εισβάλουμε στις εξαίσιες πολιτείες, γράφει στο τέλος τής «εποχής στην κόλαση».
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά.
Οι εκλάμψεις του δεν είναι παρά σκόρπια σπαράγματα.
Το αδιέξοδο τού Ρεμπό οφείλεται στο γεγονός ότι η μοίρα τού ποιητή που αντίκρισε την πολλαπλότητα είναι να αρνηθεί κάποια στιγμή να υποκύψει στον πειρασμό τής ποιητικής απλότητας, να απαρνηθεί δηλαδή την επιθυμία τής αρμονικής φαεινότητας. Ωστόσο, από την ιδέα αυτή τής μουσικής φράσης θέλω να κρατήσω το στοιχείο τής επινοήσης ενός χώρου γαλήνης.
Σε αντιπαράθεση με τις επικρατούσες συνθήκες εμπορευματικής υστερικοποίησης, ένας τέτοιος χώρος φαίνεται να συντελεί στη διαμόρφωση ευνοϊκών προϋποθέσεων για την καλλιέργεια και προστασία μιας νέας, εντελώς απρόβλεπτης λογικής.
Θα ασχοληθώ την επόμενη φορά με το πρόβλημα τού εντοπισμού των κατάλληλων στρατηγικών και μέσων για την προαγωγή αυτής τής αίσθησης γαλήνης και αταραξίας.
Αρκεί προς το παρόν να σημειώσω ότι πρόκειται για μέσα που επιτρέπουν την παρεμβολή ενός παράγοντα αδιαφορίας όσον αφορά συγκεκριµένα πράγµατα και καταστάσεις.
Εδώ θα σας παρουσιάσω επιγραμματικά τα θεμελιώδη αυτά προαπαιτούμενα για τη δημιουργία ενός χώρου αταραξίας υπό τον γενικό τίτλο «πενταπλή αδιαφορία»: αδιαφορία ως προς τον αριθμό· ως προς το επικρατούν καθεστώς τού εφικτού· ως προς τις μερικότητες· ως προς την υποτιθέμενη αντινομία μεταξύ αυταρχικότητας και ανεκτικότητας· και τέλος αδιαφορία τόσο ως προς την επανάληψη τού παρελθόντος όσο και ως προς την έκταση ή προβολή στο μέλλον, στο μέτρο όμως που οι δυο αυτές έννοιες λαμβάνονται υπόψη διαζευκτικά και όχι ταυτόχρονα.
Τίθεται λοιπόν το εύλογο ερώτημα: οι «απάθειες» αυτές δεν μεταφράζονται σε μια γενικότερη αδιαφορία για τον νόμο; Όχι ακριβώς. Δεν προτείνω την κατάλυση κάθε έννοιας νόμου, αλλά την αποδοχή μιας μορφής αναστολής τής κανονιστικότητας των ταυτοτικών προσδιορισμών.

[1] — «Le drapeau va au paysage immonde, et notre patois étouffe le tambour. Aux centres nous alimenterons la plus cynique prostitution. Nous massacrerons les révoltes logiques. Aux pays poivrés et détrempés! Au service des plus monstrueuses exploitations industrielles ou militaires. Au revoir ici, n’importe où. Conscrits du bon vouloir, nous aurons la philosophie féroce; ignorants pour la science, roués pour le confort; la crevaison pour le monde qui va. C’est la vraie marche. En avant, route!»
Στο διαδίκτυο υπάρχουν δύο διαφορετικές μεταφράσεις (1,2), αλλά δυστυχώς δεν δεν αναφέρεται το όνομα μεταφραστ-ή/ριας.
[2] [Ο Ρεμπό παίρνει τα πράγματα ανάποδα: η γλώσσα τής αυτοκρατορίας, η γλώσσα των «πολιτισμένων», το μόνο μέτρο τής αληθινής ανθρωπότητας, είναι ένα χαλεπό ιδίωμα, μια γλώσσα οχληρή και ακατανόητη για τους ντόπιους πληθυσμούς, που ουδέποτε θέλησαν να τους μιλήσουν στη γλώσσα αυτή.]
[3] [Ο Ρεμπό κατόρθωσε, με εξαιρετική οξυδέρκεια, να αντιληφθεί ότι το διαρκές εγκώμιο τής επιστήμης και τής τεχνολογίας στον εξελιγμένο κόσμο δεν αποτελεί ένδειξη γνώσης, αλλά στην πραγματικότητα μια μορφή θηριώδους άγνοιας […] η υποταγή τής επιστήμης στην ικανοποίηση τού συμφέροντος οδηγεί στη μετατροπή της σε ένα είδος άγνοιας. Πρόκειται ουσιαστικά για μια υποκειμενική προδιάθεση που συναπαρτίζεται από μια μπασταρδεμένη ευφυία και μια επιτηδειότητα που περιορίζεται αποκλειστικά στην αμείωτη βελτίωση τού επιπέδου των ανέσεων, στη διαρκή ανάπτυξη των πολιτισμένων συνθηκών διαβίωσης τού δημοκρατικού δυτικού κόσμου.]
[4] «Enfant, certains ciels ont affiné mon optique : tous les caractères nuancèrent ma physionomie. Les Phénomènes s’émurent. – À présent, l’inflexion éternelle des moments et l’infini des mathématiques me chassent par ce monde où je subis tous les succès civils, respecté de l’enfance étrange et des affections énormes. – Je songe à une Guerre de droit ou de force, de logique bien imprévue. C’est aussi simple qu’une phrase musicale.» (η ελληνική μετάφραση (τροπ.) είναι των Εύα Μυλωνά – Αντώνη Κέπετζη.)


Στρατηγικός αγώνας ενάντια στην εξάρτηση [2] [Το μη-συνεχές τού παγκόσμιου καπιταλισμού]

Μια ανιστορική και φτωχή έννοια τού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής ως [καπιταλιστικής] απόλυτης συνέχειας εκφράζει με ψευδοθεωρητικό-ιδεολογικό τρόπο την υστερονεωτερική δυτικόδουλη αριστερίστικη εκτροπή τόσο τής κομματικής μ-λ "ορθοδοξίας" (ό,τι έχει απομείνει) όσο και των διαφόρων ελευθεριακών ή σοσιαλφιλελεύθερων "αντιπολιτεύσεων" σε αυτήν.
Αναφερθήκαμε σε μια "πολεμική" δημοσίευσή μας στην έννοια τής "ανισότιμης αλληλεξάρτησης" των καπιταλισμών ως τροτσκίζουσα έννοια που φανερώνει την αλλοτρίωση και την υποταγή και του κΚε, τού "ορθόδοξου" κομμουνιστικού (=με ή χωρίς εισαγωγικά) κόμματος (=με ή χωρίς εισαγωγικά) στην ελλαδική επικράτεια.
Υπάρχει ένα πλήθος εννοιών και ψευδοεννοιών που σηματοδοτούν την ίδια ιδεολογική και πολιτική παθολογία (όπως ο "ολοκληρωτικός καπιταλισμός" κ.λπ). 
Στον ελευθεριακό/αναρχικό/αυτόνομο χώρο συμβαίνει το ίδιο πράγμα με μια κάπως παραπλανητικότερη μάσκα, την μάσκα τής γενικής κριτικής στο κράτος ή τα κράτη εν γένει. 
Υπάρχει, και σε αυτό τον αλλοτριωμένο ιδεολογικό χώρο, ένα [θεωρούμενο ως] ακόμα ισχυρότερο συνεχές, ένα απόλυτο-απόλυτο που δεν περιλαμβάνει μόνον την έννοια τού καπιταλισμού αλλά κάθε κράτος στον κόσμο, κάθε ετερόνομη-εξουσιαστική θεσμική αρχή, και κάθε πιθανή να υπάρξει κρατική ή ετερόνομη-εξουσιαστική θεσμική αρχή.
Στο σκοτάδι όλα είναι μαύρα κι άραχνα, και όσα είναι σκοτεινά και όσα είναι φωτεινά και γεμάτα χρώματα και όσα δεν έχουν χρώμα απλά διότι δεν είναι "πράγματα".


Αυτό που δεν είναι δυνατόν ωστόσο να κρυφτεί από το σκοτάδι είναι το γεγονός ότι παρά την ανάδυση τής "πολυπολικότητας" τού παγκόσμιου καπιταλιστικού και κρατικού κόσμου, η ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική δύση παραμένει ισχυρότερη, έχουσα πρόθεση να κρατήσει παρά τις "διαχρονικές" εσωτερικές αντιφάσεις της την κυριαρχική θέση της απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο, είτε αυτός παραμείνει καπιταλιστικός είτε γίνονταν κάτι "άλλο", και μάλιστα είναι "ικανή" να καταστρέψει ακόμα και τον κόσμο ολάκερο αν τυχόν και αρχίσει να γίνεται κάθε άλλος [καπιταλιστικός ή μη] κόσμος "ικανότερος" στην αμφισβήτηση της κοσμοκρατορικής της ισχύος.


Οπότε, η τήρηση ίσων αποστάσεων μεταξύ τής ιμπεριαλιστικής δύσης και των υπολοίπων, είτε είναι νεοκκέδικη είτε είναι αναρχική/αριστερίστικη, ενώ είναι γενικά ορθή αν μιλάμε από την "σκοπιά" τού οικονομικού-και-μόνον καπιταλιστικού συνεχούς ή από την σκοπιά τής κριτικής εν γένει τής εκμετάλλευσης-καταπίεσης κ.λπ, στο "επίπεδο" τής ολότητας που περιλαμβάνει ως ενότητα και το πολιτικό και το πολιτισμικό δεδομένο των κοινωνιών [όχι κυρίως ως "εθνικών" αλλά ως διεθνοπολιτικά οργανωμένων κοινωνιών] είναι μια καταστροφική υποχώρηση απέναντι στον δυτικό ιμπεριαλισμό και ένας εφησυχασμός απέναντι στις ολέθριες δυνάμεις τις οποίες αυτός έχει αποδείξει περίτρανα και με θράσος ότι "περιέχει".


Η ουσία αυτών των ολέθριων δυνάμεων της καπιταλιστικής δύσης δεν είναι κάποια μυστηριώδης πολιτισμική ή πνευματική ουσία, όπως ισχυρίζονται με δυτικό δογματισμό οι φενακισμένοι αντιδυτικοί αντιμαρξιστές και αντιαριστεροί (ανεξάρτητα αν είναι τίμιοι στον αγώνα τους απέναντι στην δύση, ή φονταμενταλιστές απατεώνες), αλλά είναι η δομή δυτικοϊμπεριαλιστικής κυριαρχίας και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης των κυριαρχούμενων ή ημικυρίαρχων μη-δυτικών [ή και μισο-δυτικών] χωρών, όπως τούτη ως συνολική δομή αποκρυσταλλώνει μια ιστορική-δομική προπόρευση τής καπιταλιστικής δύσης και τους [δομικά συνεπαγόμενους ως προς αυτή την προπόρευση] άνισους ως-ασυνεχείς όρους ή ασυνεχείς ως-άνισους όρους με τους οποίους οργανώνεται ακόμα και σήμερα η παγκόσμια θεσμική και εξουσιαστική μορφή τής άμεσα παραγωγικής και ανταλλακτικής διεργασίας.  

Ιωάννης Τζανάκος


Xezal - Ferzê

Στρατηγικός αγώνας ενάντια στην εξάρτηση [1] [Ιστορική προπόρευση τής δύσης και Κυριαρχία]

Η ιστορικοχρονική προπόρευση τής μεγάλης ως-δομικά-καθορισμένης ισχύος ενός ειδικού γεωπολιτικού συστήματος κυριαρχίας, άρα και τού ίδιου ως ισχυρού ή ισχυρότερου συστήματος, μπορεί να είναι ένα φαινόμενο τυχαίο ή χαοτικό ως προς την γένεσή του, αλλά καθορίζει άπαξ και υπάρξει και εδραιωθεί την πορεία των ιστορικών γεγονότων.
Δεν πρέπει να ψάχνουμε την σημασία τής υπερίσχυσης τής καπιταλιστικής δύσης μόνον σε κάποιους πρότερους λόγους, ήτοι σε μια γενεαλογία τής ισχύος της πριν αυτή [ως δύση] υπάρξει ως κοσμοκρατορική δύναμη με μεγάλη ισχύ "που την κατέστησε" υπερισχύουσα, αλλά να επικεντρώσουμε περισσότερο, εφόσον μας αφορά το παρόν, στην δυναμική που απέκτησε από την "στιγμή" που εδραίωσε αυτή την ισχύ, συγκρότησε την ειδική ποιότητά της, και πυροδότησε την διεργασία τής παγκόσμιας κυριαρχίας της.
Η προπόρευση αυτή καθαυτή είναι λοιπόν προσδιορισμένη και ως ένα "εσωτερικό" μέγεθος που δεν σημαίνει ωστόσο μια εσωτερική ειδική ποιότητα τού φορέα της ή ακόμα και τής ίδιας σαν τούτη (η ειδική ποιότητα) να [αυτο-]προϋπήρχε τής ύπαρξης τής κοσμοκρατορικής ισχύος και της ίδιας τής κοσμοκρατορίας.
Ας δούμε άρα, πέραν της ιστορικής γενεαλογίας της, την σημασία της (καπιταλιστικής, οικονομικής και πολιτικής) προπόρευσης τής (καπιταλιστικής-κρατικής) δύσης για την συγκρότηση τής ίδιας τής κοσμοκρατορικής ισχύος τής δυτικοϊμπεριαλιστικής/δυτικοκαπιταλιστικής και δυτικής κρατικής κοσμοκρατορίας, και τον "ρόλο" της (ως "προπόρευσης") ως ενεργούς δομής κυριαρχικής κρατικής-και-καπιταλιστικής συνέχειας στην διαρκή και δομική διάλυση όλων των "άλλων" κοινωνικών και γεωπολιτικών σχηματισμών που ακολούθησαν τον καπιταλιστικό δρόμο, σε σημείο που "αυτοί" να μην κατορθώνουν ποτέ να συγκροτήσουν μιαν αντίστοιχη ή ανάλογη (με την καπιταλιστική δύση)  κυριαρχική κρατική και καπιταλιστική συνέχεια.

Στον μη-δυτικό κόσμο έχουμε βέβαια ανάπτυξη καπιταλισμού, ο καπιταλισμός του [και σήμερα (ακόμα) και ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός του] είναι δομικά ομόλογος, όμοιος, αλλά όχι ταυτός με τον δυτικό καπιταλισμό ή ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό. 
Δεν είναι "λιγότερο" καπιταλισμός, αλλά είναι αντικειμενικά δομικά αναπότρεπτα "λιγότερο" κυριαρχικός όντας μη-συνεχής [ως προς την εσωτερική/και/υπερεθνική συγκρότησή του] καπιταλισμός ή ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός.
[σημ. υπάρχουν ενδιάμεσες και μεταβατικές βαθμίδες αυτής τής διαίρεσης, κυρίως ως καπιταλιστικές περιφέρειες εντός τής δυτικής γεωπολιτικής-γεωγραφικής ζώνης, ή στα όριά της, τις οποίες δεν εξετάζουμε αναλυτικά σε αυτή την σχηματική ανάλυση].

Η άγνοια αυτής τής γενικής, σχηματικά προσδιορισμένης, αλλά πραγματικής διαφοράς, καθιστά διάφορους τροτσκιστές, τροτσκίζοντες (κΚε) ή αριστεριστές/αναρχικούς/αυτόνομους κ.λπ ανίκανους να κατανοήσουν ότι ακόμα κι αν μια μη-δυτική χώρα δεν είναι πλέον αποικία του δυτικού ιμπεριαλισμού, παραμένει εξαρτημένη ακόμα και αν "υφίσταται" (πλέον) ως ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, πράγμα που φαίνεται και στο γεγονός ότι μπορεί στην βάση τής δυτικοϊμπεριαλιστικής κυριαρχίας να "ξαναπέσει" στην κατάσταση τής αποικίας. 
Αυτή η άγνοια ωστόσο δεν είναι μόνον "άγνοια", αλλά η αλλοτριωμένη ταξική συνείδηση μικροαστικών κοινωνικών ομάδων, γραφειοκρατών ή διανοουμένων, των μη-δυτικών αστικών κοινωνιών, οι οποίοι ακολουθούν την εξαρτημένη αστική τάξη των χωρών "τους" στις χίμαιρες και τις αυταπάτες της ότι είναι πραγματικά κυρίαρχη, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι "ριζοσπάστες" μικροαστοί διανοούμενοι και οι (κομματικοί και ιδεολόγοι) γραφειοκράτες "στέκονται" απέναντι σε αυτή την αστική τάξη με φαινομενική εχθρότητα.
Οι όροι τής ταξικής τους συνείδησης είναι εναρμονισμένοι με τους όρους τής ταξικής συνείδησης τής (εκάστοτε, "δικής τους") εξαρτημένης μη-δυτικής αστικής τάξης.


Ιωάννης Τζανάκος


مابين السطور | الجزء الثالث | MA BYEN ALSTOOR ٢٠١٩ | بيكو امسي

Bahram بهرام - Del Nevesht دل نوشت

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Συμπέρασμα-συμπεράσματα μιας δεκαετούς αναζήτησης 2009-2019 [με θεμελίωση σε 3 προβληματικές]

Ας πούμε ότι ως "άτομο" πήρα πάνω μου [χωρίς να μου το ζητήσουν] την υπόθεση τής υπεράσπισης των Κούρδων τού ΡΚΚ, χωρίς να κάνω τις μαϊμουδιές και τις χειραγωγήσεις και να λέω τα ψέμματα που λένε οι ψευτοϋποστηρικτές τους όπως είναι ο Ρουβίκωνας, αλλά και οι (αριστεροί-δεξιοί) Έλληνες εθνικιστές που τους υποστηρίζουν μόνον σαν αναλώσιμους συμμάχους τού "έθνους" τους (όπως το φαντάζονται).
Ας έρθει κάποιος να πει ότι δεν πήρα πάνω μου όλο το πακέτο. 
Στήριξα και στηρίζω τους Κούρδους [κυρίως τού ΡΚΚ], χωρίς να κρύβω ότι αυτοί υποτάχθηκαν στην αμερικάνικη στρατηγική όπως το κρύβουν οι ψεύτες τού Ρουβίκωνα και οι ψεύτες Έλληνες εθνικιστές. 
Όχι όμως ότι οι Κούρδοι είχαν πολλές εναλλακτικές δυνατότητες, αν και θα μπορούσαν να είναι πιο ευφυείς και σωστοί (ειδικά η ηγεσία του ΡΚΚ). 
Παρά όλα αυτά, τους στήριξα και τους στηρίζω, κατανοώντας μερικώς ή με κριτική-αρνητική διάθεση τις καιροσκοπικές τακτικές-στρατηγικές τους. 
Όποιος είναι ζωντανός κάνει λάθη, και είναι μερικές φορές αναγκαστικά καιροσκόπος, ειδικά αν είναι "από κάτω". 
Τα άλλα είναι για τους ηλίθιους, ψεύτες, άχρηστους σαν το κΚε ή κάποιους νεο-μ-λ, (μη οπορτουνιστές πάντα) πρώην ή νυν υποστηρικτές τού Χότζα και του Στάλιν, χωρίς να καταλαβαίνουν βέβαια (και τότε και τώρα) πως έκαναν πολιτική ακόμα και αυτοί οι δύο ζεβζέκηδες.
Να μιλάνε οι πρώην χοτζικοί και οι του κΚε για τους Κούρδους πάει πολύ, είναι θράσος αμέτρητο.
Το ίδιο δεν πρέπει να μιλάνε και τα παπαγαλάκια του Άσαντ, αν και μου είναι πιο συμπαθείς, εφόσον έχουν μια μεγαλύτερη συνέπεια ως προς την εναντίωσή τους στον δυτικό ιμπεριαλισμό, κρύβοντας βέβαια και αυτοί κάποιες "λεπτομέρειες" για την βιαιότητα και την σκληρότητα του αντιδυτικοϊμπεριαλιστικού μπααθικού καθεστώτος τής Συρίας, το οποίο όμως είναι σαφώς συμπαθέστερο από τα ζόμπι που υποστήριξε η Δύση, η Τουρκία...και η "επαναστατική" αριστερά τύπου σεκ μεκ ντεμέκ ανταρ-cia κ.λπ.
Αυτά για τους Κούρδους. Ένα το κρατούμενο.

Πάμε στο ζήτημα "σιωνισμός-αντισιωνισμός". 
Έθεσα κάποιους όρους στην συζήτηση, με υπερβολικό τρόπο, αλλά έπιασε, εφόσον έσπασε λίγο ο τάχαμου μη-αντισημίτικος αντισιωνισμός των αραβολάγνων αντιιμπεριαλιστών. 
Υπάρχει βέβαια αντισιωνισμός που δεν είναι αντισημιτισμός, μη τρελαθούμε και καταντήσουμε σαν τους γερμανούς ψυχω-αντίφα, αλλά ένα μεγάλο μέρος τού αντισιωνισμού είναι κρυμμένα αντισημίτικο. 
Επίσης υπάρχει άγνοια στην Ελλάδα γύρω από τον πάλαι ποτέ αριστερό σιωνισμό κ.λπ, αλλά και για τον εβραϊκό εθνικισμό που δεν ήταν, κάποτε, για πέταμα, αλλά δεν ήταν επίσης όλο αυτό που μας είχαν πείσει οι "αντισιωνιστές" ότι ήταν, δηλαδή ένας μόνον-αντιδραστικός εθνικισμός, σαν των Μπόερς [αν και περιείχε πάντα, και ειδικά τώρα περιέχει ισχυρά αντιδραστικά και ρατσιστικά στοιχεία][ σημ. ο εβραϊκός εθνικισμός δεν ταυτίζονταν πάντα με τον σιωνισμό]. 
Τώρα πια το Ισραήλ έχει πάρει για τα καλά, χωρίς επιστροφή μάλλον, τον "κακό τον δρόμο", και ο εβραϊκός ισραηλινός λαός θα έχει στο μέλλον μεγάλο θέμα για το τι θα κάνει ως περικυκλωμένος από τόσες εχθρικές δυνάμεις, αλλά αυτό συμβαίνει και με δική του ευθύνη, εφόσον δεν κινήθηκε θαρραλέα προς την  κατεύθυνση της ειρήνης αλλά προς την κατεύθυνση του υπερεθνικισμού, υπηρετώντας με αυτό τον τρόπο τα δυτικοϊμπεριαλιστικά συμφέροντα.
Αυτά για το Ισραήλ. Δεύτερο κρατούμενο.

Πάμε στο ζήτημα Ιράν.
Ο Ιρανικός λαός έχει συνθλιβεί από το θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων-Χομεϊνιστών, αλλά δεν μπορεί να τους διώξει έτσι εύκολα, όχι μόνον διότι είναι ισχυροί αλλά και διότι διασφαλίζουν την εθνική κυριαρχία και την ενότητα τής χώρας του Ιράν, πράγμα που δεν είναι διόλου αμελητέο, παρά μόνον ίσως για ηλίθιους αριστεριστές ή αναρχικούς αγράμματους (όπως οι Ρουβίκωνες) που δεν έχουν πρόβλημα με την ιμπεριαλιστικά επιθυμούμενη διάσπαση και τον ιμπεριαλιστικά επιθυμούμενο διαμελισμό μιας χώρας ή ενός έθνους κράτους από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ειδικά από δυτικοϊμπεριαλιστικές δυνάμεις (και το Ισραήλ). 
Κάτι τέτοιο θα σημάνει ίσως μαζικό θάνατο, πείνα, πόλεμο, διάλυση του κοινωνικού συνεχούς εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων και των καθημερινών πολιτών. 
Πράγματα που για μερικούς δεν έχουν σημασία, αλλά για τους λαούς έχουν.
Ο μεγάλος ιρανικός λαός θέλει ελευθερία και δημοκρατία, αλλά σταθμίζει φρόνιμα το πως θα γίνει αυτό, και η ελευθεριακή/δημοκρατική/αριστερή ή η ακροδεξιά/φιλοσαχική ή απλά ακροδεξιά/περσοεθνικιστική αντιπολίτευση στο Ιράν (εντός και εκτός Ιράν) δεν παρέχουν εγγυήσεις ότι δεν θα γίνει το μεγάλο κακό. 
Εν πάση περιπτώσει, δεν συμπαθούμε το [καπιταλιστικό] καθεστώς των Μουλάδων, ειδικά μετά από τόσο καιρό "δυσκαμψίας" του [αν και δεν είναι το χειρότερο ισλαμικό καθεστώς], αλλά δεν μπορούμε να δούμε ορίζοντα σε αυτά που λένε οι εχθροί του.
Αυτά για το Ιράν. Τρίτο κρατούμενο.

Με βάση αυτά τα τρία (3) κρατούμενα τι συμπεραίνω; ή μάλλον ποιο ήταν το δικό μου συμπέρασμα;
Πολύ πρόχειρα θα απαντήσω, αν και όποιος θέλει μπορεί να δει στον μικρό λαβύρινθο των δημοσιεύσεών μου κάποιες πιο "σύνθετες" απαντήσεις, ίσως μερικές φορές αντιφατικές μεταξύ τους (μέχρι να καταλήξω). 
Σημειώνω μόνον ότι δεν αναφέρθηκα άμεσα στην αρνητική επίδραση ειδικά των "κουρδικών" θεμάτων, όπως έχουν εξελιχθεί, στο συμπέρασμά μου αυτό, ούτε στην ελληνική σκηνή. 
Μπορεί κανείς να καταλάβει πως επέδρασαν και αυτά πάνω μου.
Συμπέρασμα:
Καμία εμπιστοσύνη στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο.
Καμία.
Είναι χειρότερος από κάθε τι άλλο στον κόσμο.
Την γενική ευθύνη την έχει το καπιταλιστικό σύστημα, η πατριαρχία, ο ιμπεριαλισμός κ.λπ
Αλλά ό,τι από τα παραπάνω είναι και "δυτικό" είναι χειρότερο, είναι όλεθρος..

Αυτά, και συνεχίζουμε..


Ιωάννης Τζανάκος


Bahram بهرام - Khorshid Khanoom خورشید خانوم

Bahram بهرام - Yeki Tomast Yeki Gorg یکی طعمست یکی گرگ