Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Μητροπόλεις και περιφέρειες [2]


1.
Οι μητροπόλεις υπάρχουν και οι περιφέρειες προσπαθούν να υπάρξουν. 
Οι περιφέρειες ακόμα κι όταν "αγγίζουν" την ύπαρξη το κατορθώνουν αυτό "μετατρεπόμενες" σε μητροπόλεις, άρα ακόμα και κατά την (απατηλή;) στιγμή όπου παύουν να "περιστρέφονται" (ως ετεροκαθορισμένες) γύρω από την μητρόπολή "τους" δεν υπάρχουν, εφόσον υπάρχουν ως αίρουσες την υπόστασή τους ως περιφέρειες την ίδια στιγμή που ούτε και ως μητροπόλεις υπάρχουν, αφού μια μητρόπολη που δεν είναι ακόμα μητρόπολη δεν είναι μητρόπολη.
Οι κωμοπόλεις είναι πάντα κωλοχώρια, κωλοχωριότερα ίσως των χωριών.
Αν αυτή η οριακή, πραγματική ή απατηλή, πάντως παροδική, μετατροπή τους σε "κάτι" που έχει μιαν αυτόκεντρη δυναμική ισχύος σημαίνει ότι μισοϋπάρχοντας ψευδοϋπάρχουν την ίδια στιγμή ως μητροπόλεις, αυτό μετατρέπει την παροδική ύπαρξή τους σε ένα ακόμα σημείο ανυπαρξίας, όχι μόνον διότι η ύπαρξη αυτή είναι παροδική (αν είναι παροδική) αλλά και διότι: α) φανερώνει αναδρομικά την προηγούμενη κατάστασή τους ως ("αμιγών") περιφερειών ως ανύπαρκτη και β) (φανερώνει) την παροδική παρουσία τους στο οριακό σημείο που συνυπάρχουν οι ιδιότητες της ύπαρξης και της ανυπαρξίας ως έχουσα την συνολική ιδιότητα της ανυπαρξίας, και μάλιστα αναδιπλασιασμένη.
Δηλαδή:
Και αυτό που "υπάρχει" στην περιφέρεια που "αγγίζει" την μητροπολιτικότητα "δεν υπάρχει", και μάλιστα υφίσταται ως ένα διπλό "δεν υπάρχει":
Η περιφέρεια "δεν υπάρχει" ούτως ή άλλως, και όταν "υπάρχει" "δεν υπάρχει" διπλά:
"Δεν υπάρχει" επειδή είναι περιφέρεια, και όταν είναι περιφέρεια που μετέχει της μητροπολιτικότητας "με αξιώσεις" "δεν υπάρχει" ούτε πλέον σαν ένα απλό "δεν υπάρχει", δηλαδή ούτως (σε αυτή την περίπτωση) η περιφέρεια:
"δεν υπάρχει" ούτε σαν ένα απλό "δεν υπάρχει" αλλά επιπλέον "δεν υπάρχει" ούτε σαν η καθαυτό (μητροπολιτική) ύπαρξη.
Μετά έρχεται, για την πρόσκαιρα και ασταθώς μητροπολιτικοποιημένη περιφέρεια, η πτώση στο μόνον μη υπάρχειν: 
Η πτώση μιας περιφέρειας σε μια κατάσταση ανυπαρξίας μετά από μια πρόσκαιρη μέθη ψευδοσυμμετοχής ή μισοσυμμετοχής στην μητροπολιτικότητα σημαίνει έναν ακόμα διπλασιασμό ανυπαρξίας.
Οι "αφέντες" της μητροπολιτικότητας, οι εδραιωμένες μητροπόλεις "υποδέχονται" προσωρινά τον νεόπλουτο της μητροπολιτικής ιδιότητας σαν να επιθυμούν τελικά να εδραιώσουν "εντός" του την ιδιότητα της ανυπαρξίας:
Η πτώση μιας παροδικά μητροπολιτικοποιημένης περιφέρειας, ξανά, στην περιφέρεια είναι μια απολυτοποιημένη ήττα της, μια διπλοτριπλοτετραπλή επανεπιβεβαίωση τής ανυπαρξίας της.
Στην "νεώτερη" εποχή:
Τα αστικά έθνη μιμητές των ιδρυτικών αστικών δυτικών εθνών, τα "διαφωτισμένα" από τον μαρξισμό ή εθνικισμό (ή και μείγμα των) περιφερειακά έθνη δεν κατορθώνουν ποτέ να μετατραπούν σε εδραιωμένα κυρίαρχα έθνη, ακόμα κι αν συγκεντρώσουν μεγάλη κρατική πολιτισμική και παραγωγική ισχύ.
Αναδύονται στην περιφερειακή (ημι-)ιμπεριαλιστική ισχύ για να βυθιστούν έπειτα ξανά στην περιφερειακή ανυπαρξία ή μισο-ύπαρξη, και πάει λέγοντας.
Ακόμα και οι μεγάλοι αντιδυτικοί ή μη δυτικοί πόλοι (ημι-)ιμπεριαλιστικής ή (ημι-)μητροπολιτικής ισχύος δεν "γλυτώνουν" από τον εγκλωβισμό τους σε μια περιφερειακή "λάσπη" όπου κολλάνε πάλι αγωνιζόμενοι για την στοιχειώδη πρόσκτηση των ιδιοτήτων της μητροπολιτικής ιμπεριαλιστικής ισχύος αλλά (αγωνιζόμενοι) ακόμα και για την ίδια την ύπαρξή τους ως χωρών.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πολλοί σοβαροί θεωρητικοί δεν επιθυμούν να αποδώσουν σε αυτά τα αστικά έθνη (και τις αντίστοιχες αστικές τάξεις τους) τις ιδιότητες που σημαίνουν την μητροπολιτικότητα ή ιμπεριαλιστικότητα της ισχύος τους, αν και συγκεντρώνουν όλες τις "τυπικές" ιδιότητες.
Όμως, αυτά τα αστικά έθνη είναι μητροπολιτικά ή ιμπεριαλιστικά, μόνον που δεν δύνανται να αποκοπούν από την οριακότητα τής ύπαρξης που χαρακτηρίζει την περιφερειακότητα:
Είναι πάντα στο κατώφλι της ανυπαρξίας και στην ανυπαρξία, όπως είναι όλες οι περιφέρειες που δεν έχουν καμία δυνατότητα (ακόμα;) να ανυψωθούν στην (ημι-)μητροπολιτική ισχύ.
Η δύση ως να ήταν "αφέντης" της "γενικής" ιμπεριαλιστικής-μητροπολιτικής ισχύος κρατά στα "χέρια" της την τύχη ακόμα και αυτών των ιμπεριαλιστικών-μητροπολιτικών μη δυτικών αστικών εθνών, παρά το γεγονός ότι αυτά έχουν ιμπεριαλιστική-μητροπολιτική ισχύ και είναι εντέλει ιμπεριαλιστικά.
Το ιστορικό "κόστος" της μίμησης της δύσης, η βαθιά υποτέλεια προς αυτήν, παρά τις κραυγές και τους έξαλλους αντιδυτικισμούς των μιμούμενων εθνών που επιθυμούν να αποβάλλουν την δυτική καταγωγική θεμελίωσή τους και τελικά έτσι βυθίζονται περισσότερο σε αυτήν, το ιστορικό κόστος αυτής τής μίμησης λοιπόν, υπάρχει ακόμα και εκεί όπου φαίνεται πως υπάρχει μια ισχυακή και πολιτισμική άνοδος και μια διαφοροποιημένη ταυτότητα.
Ο εθνικισμός των παλαιών περιφερειών (και αποικιών) είτε αφορά σε ανερχόμενες προς την "μητροπολιτικότητα" αστικές ή προλεταριακές κοινωνικές δυνάμεις και χώρες είτε αφορά σε μονίμως καθηλωμένες (αστικές ή προλεταριακές) περιφέρειες που παραμένουν μόνον-περιφέρειες, είναι δομικά αποτυχημένος ακόμα και στην υβριδική μαρξογενή μορφή του.
Από την άλλη πλευρά όμως δεν παρουσιάζεται άλλη προοπτική που να μην σημαίνει απλά υποταγή. 
Ο απόλυτος "διεθνισμός" στις περιφέρειες, ως ελπίδα απεγκλωβισμού από όλα αυτά, είναι ένα αστείο που ευνοεί απλά άμεσα τις υφιστάμενες δυτικές μητροπόλεις.

[συνεχίζεται]


Ιωάννης Τζανάκος 




Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Giovanni Legrenzi "Lumi, potete piangere" - Nuria Rial, Philippe Jaroussky

Sol da te mio dolce amore (Orlando Furioso) - Vivaldi

Handel: Tolomeo, "Stille amare"

G.F Händel - Alcina - Ah mio cor, schernito sei

John Dowland - I saw my lady weep

John Dowland / Go Crystal Tears

Antonio Vivaldi - Domine Ad Adiuvandum Me Festina, Rv593 - Gloria Patri

Μητροπόλεις και περιφέρειες [1]


Θα προσπαθήσω σε μια μικρή σειρά από δημοσιεύσεις να σχηματίσω μια προσωρινή μεν αλλά τελική εικόνα της περιπλοκότητας των ιεραρχικών δομών καταμερισμού της πολιτικής και πολιτικοστρατιωτικής ισχύος όπως είναι μορφοποιημένες σε ένα (παγκόσμιο) διπολικό ή πολυπολικό  σύστημα μητροπολιτικής-αυτοκρατορικής καπιταλιστικής και κρατικοκαπιταλιστικής ισχύος.
Επωφελούμενος αυτής της (θεωρητικής) ευκαιρίας θα διευκρινίσω και θα αναδιατυπώσω θεμελιώδεις έννοιες που συγκροτούνται σε σχέση με το φαινόμενο της κυριαρχίας.
Οι δημοσιεύσεις αυτές θα αναφέρονται με συνοπτικό και αποσπασματικό τρόπο στα "εδώ" τοπικά φαινόμενα υποστασιοποίησης των κυριαρχικών φαινομένων.
Οι διατυπώσεις των θέσεων και των περιγραφικών αναλύσεών μας θα είναι οργανωμένες σε (αριθμημένα) σημεία.
Ζητώ την υπομονή και το ενδιαφέρον σας.

Ιωάννης Τζανάκος

Mohammad Motamedi - Tasnif Dar Atash

Εξωτερικότητα..

Εξωτερικότητα..
Εξωτερικότητα..