Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Ο Σύριζα ως ιστορικό και ιδεολογικό-πολιτικό όριο..

Μέχρι την υποχώρηση του Τσίπρα, λίγο μετά το δημοψήφισμα, πολλοί από τους σημερινούς διαπρύσιους κατήγορους του Σύριζα ήταν ακόμα μέλη του, ενώ ακόμα και κατά την διάρκεια της μετα-δημοψηφισματικής "διαπραγμάτευσης" του Τσίπρα με τους "δανειστές", την νύχτα της μεγάλης υποχώρησης, υπήρχαν άτομα του γνωστού κύκλου "Χατζηστεφάνου-Μπογιόπουλου-Ελληνοφρένειας"(!) που καλούσαν σε "έξοδο" του Τσίπρα από την "αίθουσα των βασανιστηρίων" με ένα hastag που δεν θυμάμαι τον "τίτλο" του. Πάντως το θυμάμαι το γεγονός και το είχα καυτηριάσει, απορώντας τότε που συμμετείχε "έμμεσα" σε αυτό και ο Μπογιόπουλος.
Δεν κάνουμε "κουτσομπολιό", αλλά τα θυμόμαστε όλα, κυρίως αυτά που μερικοί θα ήθελαν να ξεχάσουν.
Ένα αξέχαστο γεγονός ήταν επίσης ο αυτοματισμός με τον οποίο η Ανταρσύα κάλεσε για "όχι" στο δημοψήφισμα.
Τι όργανα, τι κεντρικές επιτροπές; η Ανταρσύα αποφάσισε αυτόματα λίγο μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Η απόλυτη γραφειοκρατία και ξεφτίλα του επίσημου αριστερισμού.
Άλλο ένα αξέχαστο γεγονός ήταν η "απειλή" του γενικού γραμματέα του κΚε λίγο πριν το δημοψήφισμα για την "τύχη" του Τσίπρα και του Σύριζα αν τυχόν και "τράβαγαν" το σχοινί, για το "να δούμε που θα βρεθείτε αν.." κάπως έτσι, αλλά προφανώς με το μέρος των τρομοκρατικών δυνάμεων του "Ναι" και όχι με το μέρος της αποκάλυψης της αδυναμίας ενός κόμματος σαν τον Συριζα να προχωρήσει σε μερική έστω ρήξη.
Αυτά δεν θα τα θυμόμαστε για να κάνουμε "κουτσομπολιό" αλλά για να δείξουμε με απλό τρόπο τι σημαίνει ιστορικό όριο ενός χώρου, και πως αυτή η "οριακότητα" περιλαμβάνει και τα ριζοσπαστικά ψάρια που σπαρταράνε στο δίχτυ αυτού τού ορίου, αποκαλύπτοντας ωστόσο, δια αυτού του σπαρταρίσματος ότι είναι μέσα σε αυτό εξ΄αρχής.
Όλοι, και το κΚε, μέσα στο δίχτυ, ή ακόμα χειρότερα μαζί με το "χαιρέκακο" χέρι του διεθνούς ψαρά, τάχα από κυνισμό τάχα από ρεαλισμό, πάντως χαιρέκακη σύμπραξη με ένα χαιρέκακο "χέρι"..
Μπορούμε να σταθούμε στον χαρακτήρα του Τσίπρα, στον πραγματικό ή υποτιθέμενο τυχοδιωκτισμό του, τον οποίο έχουν φιλοτεχνήσει με επίταση κυρίως οι δεξιοί ακροδεξιοί κύκλοι, με πρώτο και καλύτερο τον νάρκισσο-αντινάρκισσο μεγατυχοδιώκτη του εθνικιστικού παρασκηνίου Γ.Καραμπελιά, τον υβριστή και συνομιλητή των (πρώην) τσιπροφρουρών και του Λαφαζάνη, και κήνσορα της εθνικής καταστροφής, δημιουργό και ερμηνευτή του σύμπαντος κόσμου με την φασιστική ψευδοέννοια του "εθνομηδενισμού" (η φασιστική ακροδεξιά στην Ελλάδα θα του χρωστάει χάρη στους αιώνες των αιώνων, για τις θεωρητικές επεξεργασίες του).
Δεν βγαίνει άκρη αν σταθούμε στα εξωτερικά φαινόμενα της συριζοκατάστασης και της υποταγής όλων των αριστερών αλλά και των "αναρχικών" στα όρια που έθεσε και θέτει αυτή στην σκέψη τους και την δράση τους.
Ο Σύριζα είναι ένα όριο που δεν θα ξεπεραστεί, προς κάτι "καλύτερο", αν δεν βάλουμε καταρχάς κάτω, στο τραπέζι, τα όρια που και ο "ίδιος" συνάντησε περιοριζόμενος σε μια γενικά "μετριοπαθή" ενδοκαπιταλιστική πολιτική διαπραγμάτευσης με το μεγάλο ξένο κεφάλαιο, για να υπάρξει μια ρύθμιση και αναδιάρθρωση του "ελληνικού χρέους" με κατάργηση της "διεθνούς εποπτείας"- αποικιοποίησης της ελληνικής αστικής κοινωνίας.
Περί αυτού πρόκειται σε γενικές γραμμές, όπως μάλιστα διαμεσολαβήθηκε από ένα κόμμα-κίνημα που είχε άμεση επαφή με τα νεώτερα προοδευτικά-ελευθεριακά ρεύματα στον δυτικό κόσμο, σε εγγύτητα με αυτά, σε "καλύτερη θέση" από τους άλλους μαζικούς χώρους (πλην αριστεριστών κ.λπ) με απόσταση μερικών χιλιομέτρων.
Η "νέα αριστερά" "κεντροακροαριστερά" ήταν και είναι σε μεγάλο βαθμό ο Σύριζα, και όχι το πασοκ, το κΚε φυσικά, το ποτάμι κ.λπ.
Η ιδεολογική ηγεμονία του Σύριζα στον ευρύτερο "προοδευτικό" χώρο ήταν από πολύ νωρίς ζήτημα χρόνου, αυτό που έφερε τα "πάνω κάτω" ήταν οι ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες αυτή θα επιτελούνταν.
Πως το κρίνω εγώ αυτό; 
Καταρχάς, ως μη τυπικός αριστερός, αλλά και ως παρατηρητής από μια ιδιόμορφη θέση, ας πούμε ως "ακροαριστερός" ειδικού "συντηρητικού" τύπου (με κίνδυνο να γίνομαι ή να φαίνομαι "γραφικός" σε μερικούς) δεν σας κρύβω ότι σε μερικά ζητήματα απλά έχω  μια "δεξιότερη" θέση απέναντι και στον Σύριζα και σε κάθε "νέα αριστερά" κ.λπ.
Αυτό συμβαίνει από την πρώτη στιγμή που έχω έρθει σε επαφή με το συνολικό φαινόμενο.
Η ρήξη μου σε διάφορα σημεία με την "νέα αριστερά" είναι δεδομένη, και συνεχίζεται μέχρι το τέλος του κόσμου (για μένα..).
Οπότε, ένα μέρος της κριτικής μου ήταν και είναι κατά τα νεοαριστερά κριτήρια "συντηρητική".
Άρα, δεν είμαι αριστερός αρμόδιος για να υποδείξω στους βαρύτατους αριστερούς τύπου Μπογιόπουλος και Χατζηστεφάνου λόγου χάριν τι θα ήταν αυτό που θα μας ξεκόλλαγε από τον Σύριζα και τον κάθε Σύριζα. Θα αρκεστώ σε γενικές παρατηρήσεις και σε "μπηχτές" που ελπίζω να πονέσουν. 
Ο Σύριζα δεν θα ξεπεραστεί μέσω ενός παραδοσιακού αντιιμπεριαλισμού-αντισιωνισμού, αντιδυτικισμού.
Δεν υπάρχει κάποιος ρεαλιστικός ορίζοντας σε αυτούς που χτυπάνε τα ταμπούρλα αυτού του είδους, παρά μόνον μια γραφική θέση στο μυαλό του κόσμου και του κοσμάκη, ακόμα κι αν συμβεί μια μεγάλη καταστροφή.
Δεν λέω ότι η θέση του κόσμου και του κοσμάκη είναι "αθώα" και ορθή, αφού ενέχεται και σε ρατσιστικές δυτικιστικές ενοχές, πραγματικές ενοχές, αλλά ο σεκταρισμός δεν πρόκειται να τον βγάλει από αυτές αν δεν δώσει έναν άλλον ορίζοντα.
Γενικόλογο; μπορεί, αν και έχω γράψει πολλές αράδες επί αυτών, που πέρα βρέχει για μερικούς.
Στην "οικονομία":
Η ριζοσπαστικότερη πρόταση είναι των "δραχμιστών", ειδικότερα του Μαριόλη που δεν είναι μια αφελής περίπτωση "δραχμιστή", αλλά αυτή δεν αρέσει και τόσο στους πολύ βαρβάτους του "κινήματος".
Υπάρχει βέβαια μια λογική σε όσους κρίνουν αυτή την πρόταση, αλλά οι λογικότερες λογικές αντιρρήσεις δεν προέρχονται, πάλι, από τον χώρο..αριστερότερα του σύριζα, αλλά δεξιότερα! από την ίδια την δεξιά, τον Σύριζα, αλλά και μερικούς εθνικιστές όπως ο προαναφερόμενος (Καραμπελιάς).
Για το κΚε δεν μιλάμε, χάι χούι κεντρικός σχεδιασμός, χάι χούι κοινωνικοποίηση..
Ποιό είναι το απλό και δεδομένο πρόβλημα σε έναν μετα-Σύριζα ορίζοντα; μα τα γεωπολιτικά.
Επί αυτού ακούμε τίποτα; Μπαρμπούτσαλα γενικώς ή υπεραριστερά όνειρα για άμεση κατάργηση του...χρήματος και του κράτους, ίσως εντός καταστάσεων του τύπου Συρίας και Λιβάνου.
Ο Σύριζα και ο κάθε Σύριζα θα είναι νικητής σε κάθε ενδοαριστερή ενδοκινηματική κατάσταση αν τίθεται έτσι το ζήτημα.
Πόσο δύσκολο είναι να το κατανοήσει κάποιος αυτό το πράγμα;
Να υποθέσουμε ότι μερικοί περιμένουν να γίνει στάχτη και μπούρμπερη για να ξεκινήσει..η επανάσταση; αν το περιμένουν, θα έπρεπε να ξέρουν, ότι ακόμα και τότε θα υποχρεωθούν σε πρόγραμμα για την συσσώρευση, για να μην πω για την σοσιαλιστική πρωταρχική συσσώρευση και πάθουν κανέναν ντουβρουτζά. Και θα είναι υποχρεωμένοι να δομήσουν πρόγραμμα, άρα και πράξη, για τις διεθνείς σχέσεις του κράτους; επαναστατικού μορφώματος; ημικράτους; νομίζετε ότι θα κάτσω τώρα να ακολουθήσω τις αφαιρέσεις σας; απάντηση δεν βλέπω, ούτε επαναστατικό ρεαλισμό, ή σκέτο ρεαλισμό.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο λαός ή "λαός" τα ξέρει αυτά μια χαρά, δεν του ξεφεύγει τίποτα, περιμένει σχέδιο δράσης, και όταν ακούει το πιο μαξιμαρισμένο πρόγραμμα ξέρει ότι ή είναι παπάρα ή ότι μακάρι να μην μας τύχει και πρέπει να το εφαρμόσουμε, αν το εφαρμόσουμε "εμείς" ή "εσείς" ή δεν ξέρω ποιός άλλος..


Ιωάννης Τζανάκος

حسام الدین سراج . صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم

Τα ψεματάκια (μισοαλήθειες) του Άρη Χατζηστεφάνου και ένα άρθρο..

Σε ένα άρθρο απολογητικής υποστήριξης του αριστερίστικου τραμπουκισμού απέναντι σε στελέχη του σύριζα που είχαν, αν και ενεργοί συμμέτοχοι στο γεγονός της ιστορικής κατάληψης του πολυτεχνείου, την ατυχή έμπνευση να θέλουν να διαδηλώσουν στην πορεία και να καταθέσουν στεφάνι, ο πολύς Άρης Χατζηστεφάνου "καρφώνει" χωρίς να κατονομάζει έναν συριζαίο παράγοντα για την αντίφασή του να είναι ταυτόχρονα "ακτιβιστής στην Γάζα" και "συνομιλητής" των Ισραηλινών (πάλι καλά που δεν λέει των Οβριών). 
Μάλλον εννοεί τον Γιώργο Τσίπρα, ξάδελφο του πρωθυπουργού, με βάση την παλαιότερη "φιλοπαλαιστινιακή" δράση του.
Αυτό που ξεχνάει να πει στο ανόητο αριστερο-αριστερίστικο ενίοτε και συριζαίικο κοινό του για τον εναγόμενο ως "προδότη" είναι πως το ίδιο πρόσωπο ήταν (και είναι) μάλλον υπεύθυνο για τις υψηλές επαφές του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος και το καθεστώς του Ιράν, το οποίο αν δεν κάνω λάθος δεν έχει δεχτεί και πολλές επιθέσεις από τους "Χατζηστεφάνου" και τους "Μπογιόπουλους" αλλά επίσης διακρίνεται για την υποστήριξη του παλαιστινιακού κινήματος. Να τα λέμε όλα και να μην τα κρύβουμε, έτσι; χατζηστεφανούλη του αριστερισμού;
Άιντε, επειδή σε συμπαθώ λίγο, παρά τον οίκτο που μου βγάζουν άτομα σα και του λόγου σου, θα σου αφιερώσω ένα άρθρο μου..


Υπό τις σημερινές συνθήκες η εναντίωση απέναντι σε ένα διεθνές υπο-σύστημα στο οποίο είναι ενταγμένη, θέλουμε δεν θέλουμε, η (αστική) χώρα στην οποία "ζούμε" και η έξοδός μας από αυτό, δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει και να ολοκληρωθεί σε μεστή πράξη αν δεν υπάρχουν οι εξής προϋποθέσεις:

1.
Ανάπτυξη ενός μετριοπαθούς σχεδίου για την συνύπαρξη μας με "αυτό" που αρνούμαστε.
Αυτό σημαίνει ότι παρά την πιθανή βιαιότητα του "αποχωρισμού" πρέπει να έχει προβλεφθεί να υπάρξει ένα είδος συμφωνίας ή συμβιβασμού με αυτό το διεθνές υπο-σύστημα.

2.
Διατήρηση μιας μορφής εθνικής ή κρατικής ενότητας και κυριαρχίας, η οποία αν και δεν πρέπει να είναι ένα "φετίχ" στις σημερινές συνθήκες είναι, ειδικά για αδύναμα ή σε δύσκολη θέση έθνη-κράτη, ένα βασικό εργαλείο για να μην υπάρξει χάος και καταστροφή προερχόμενη από τις διεθνείς δυνάμεις, τόσο αυτές που εκπροσωπούν το διεθνές υπο-σύστημα που "εγκαταλείπουμε" όσο και αυτές που εκπροσωπούν άλλα υπο-συστήματα με ανταγωνιστικές και αποικοδομητικές επίσης "προθέσεις".

3.
Διατήρηση μιας μορφής σχέσης με το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, αν μιλάμε βέβαια για ένα σχέδιο για μια "μετακαπιταλιστική" κοινωνία. Αυτή η σχέση προϋποθέτει, αν μιλάμε για αυτόνομη εθνοκρατική πολιτική, ρήξεις, αλλά και συμβιβασμούς: Και Ρήξεις Και Συμβιβασμούς με τις πολυεθνικές, με τις παγκόσμιες χρηματιστικές επιχειρήσεις, με τους μεγάλους ξένους καπιταλιστικούς ομίλους.
Στην πραγματικότητα δεν θα είμαστε εμείς που θα ζητάμε απόλυτη ρήξη αλλά οι εκάστοτε ιμπεριαλιστικοί ακροδεξιοί κύκλοι, με την γνωστή μέθοδο του "οικονομικού αποκλεισμού".
Η ευελιξία μας πρέπει να είναι δεδομένη, και να μην εμποδίζεται από καμία σεκταριστική ή αριστερίστικη δύναμη.

4.
Τήρηση ενεργητικής ουδετερότητας απέναντι σε ιστορικές γεωπολιτικές διαμάχες στην περιοχή, όπως είναι η ισραηλινοπαλαιστινιακή διαμάχη, με σκοπό την ανάπτυξη από μέρους μας πραγματικών διαμεσολαβητικών πρωτοβουλιών, χωρίς "αντιαραβισμούς" και "αντισιωνισμούς" ανήκοντες σε άλλες εποχές συντηρητικής ή επαναστατικής αφέλειας και εργαλειοποίησής μας.

Αυτά τα 4 στοιχεία, όπως τα παραθέτω πρόχειρα και χωρίς ιδιαίτερη διανοητική προσπάθεια, πως κρίνονται; ως "εύκολα" ή "δύσκολα";
Εγώ τα κρίνω ως δύσκολα.΄
Το εύκολο σήμερα στους αριστερούς κύκλους είναι να είσαι και "ολίγον" αντεξουσιαστής και "ολίγον" ή "πολύ" αντιιμπεριαλιστής, αρκεί να διατηρήσεις την ιδεολογική και "ταξική" καθαρότητά σου.
Σε σχέση με το ιστορικό όριο που έχει το όνομα "Σύριζα", μια παρατήρηση επίσης:

Δεν είναι "λάθος" γενικά και αόριστα ο γεωπολιτικός κυνισμός που αναπτύσσει, αλλά ο βαθμός αυτού του κυνισμού που υπερβαίνει τα όρια της "αντίφασης" και τείνει στην προσχώρηση σε ακραίες ατλαντικές πολιτικές. 
Το γεγονός ότι το "παρατραβάει" στο επίπεδο αυτό καταστρέφει την λογική του γεωπολιτικού ρεαλισμού-κυνισμού, δεν την προάγει. Πάντως ακόμα κι έτσι ο σύριζα κινείται στο "έδαφος" και όχι στον υπερεπαναστατικό "ουρανό" που κινούνται μερικοί μη γνωρίζοντας τι και που και πως.  
Το παράδειγμα που έφερα στην αρχή τα λέει όλα, και δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξηγήσεις.

Ιωάννης Τζανάκος




H. Shajarian همایون شجریان - پنهان چو دل - سروده مولوی