Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Η απόλυτη επαναστατική εκκίνηση και η επι-πλοκή της [2]..

Η ανάπτυξη του εθνικού καπιταλισμού είναι πραγματική όταν συμβαίνει ως εκκινούσα και διαδραματιζόμενη, από ισότιμη αστική θέση ισχύος, σε έναν υπερεθνικό καπιταλιστικό συνασπισμό ή πόλο.
Τα αστικά έθνη ή έθνη κράτη της νεώτερης εποχής, ως μορφές της αστικής κυριαρχίας, ξεκίνησαν την ειδική και σχετικά αυτοτελή οικονομική και πολιτική παρουσία τους (ως έθνη ή έθνη κράτη) δια μέσω του ευρύτερου ιστορικού συνασπισμού της "δύσης".
Εντός αυτού του ευρύτερου ιστορικού συνασπισμού σχηματίστηκαν ξεχωριστοί συνασπισμοί και πόλοι μητροπολιτικής ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας που ανταγωνίζονται ανηλεώς μεταξύ τους για την ενδοδυτική και παγκόσμια κυριαρχία και ηγεμονία, και οι οποίοι συνήθως πηδαλιουχούνται από ένα ηγετικό έθνος κράτος.
Η ύπαρξη των ενδοδυτικών διακρατικών και διακαπιταλιστικών οικονομικών ανταγωνισμών και πολεμικών "κατασπαραγμών" δημιούργησε, και δημιουργεί ακόμα, μιαν "εικόνα" απόλυτης διάσπασης της μητροπολιτικής δυτικής "υπόστασης", ως τούτη να είναι στην πραγματικότητα κάτι το μη πραγματικά ενιαίο.
Ακόμα και μια δυτική καπιταλιστική χώρα, ή ένα ιστορικό δυτικό καπιταλιστικό κράτος, όπως η Ρωσία, παρουσιάστηκε/αυτοπαρουσιάστηκε μάλιστα ως μη δυτικό ή ακόμα και αντιδυτικό.
Είναι τόση η ένταση και το βάθος των ενδοδυτικών κρατικών και καπιταλιστικών αντιθέσεων, που δυνάμεις εντός της ευρύτερης δυτικής μητρόπολης είναι "αναγκασμένες" να παίζουν το ιδεολογικό και πολιτισμικό θεατράκι της μη δυτικής υπόστασης ή "χώρας" για να διαμεσολαβήσουν τις ενδοδυτικές "φιλοδοξίες" και τα ενδοδυτικά συμφέροντά τους με το  ιδεολόγημα της φαντασιακής "μη δυτικότητάς" τους.
Σε αυτό το φαντασιακό θεατράκι παίζουν ως συνπρωταγωνίστριες οι υπόλοιπες δυτικές εθνοκρατικές και καπιταλιστικές δυνάμεις που ανταγωνίζονται ιστορικά την ρωσική ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία ως τάχα "πραγματικά" δυτικές χώρες ή αστικές δυνάμεις.
Μέσα στον ευρύτερο δυτικό πόλο, υπάρχει η αντικειμενική τάση να εμφανίζονται δύο ανταγωνιστικοί πόλοι με έναν εθνοκρατικό "ηγέτη" ο κάθε ένας και σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, και αυτό εκφράζεται σε έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό που έχει ως πεδίο του μεν όλο τον "κόσμο" αλλά ως σημείο εκκίνησης και δόμησης του ανταγωνισμού την ίδια την δύση ή τις παρυφές της ως το στενότερο, και ουσιαστικότερο, πεδίο σύγκρουσης.
Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παγκόσμιοι/εθνοκρατικοί πόλοι των καπιταλιστικών/ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αλλά τούτοι ακόμα συγκροτούνται και αυτοδιαμεσολαβούνται ταυτοτικά μέσω των ευρύτερων δυτικών δυνάμεων και μέσω της μεταξύ τους ιστορικής στρατηγικής σύγκρουσης.

Πάντως σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι ιδεολογικών σκιών και το φαντασιακό δράμα γύρω από την εθνοκρατική/εθνική υπόσταση και την "εθνική αστική τάξη" (ή το εθνικό κεφάλαιο), έχει τις πραγματικές του πλαισιώσεις, έχει την πραγματική του υπόσταση, ως υπαγόμενο στοιχείο μέσω του πραγματικού παιχνιδιού των παγκόσμιων ηγεμονικών πόλων ή συνασπισμών, όπως αυτοί υποστασιοποιούνται κυρίως μέσα στην ευρύτερη δυτική μητρόπολη που συμπεριλαμβάνει και τις παρυφές της δύσης που θέλουν να παρουσιάζονται ή ετεροπαρουσιάζονται ενίοτε και ως μη δυτικές ή αντιδυτικές.

Οι αστικές δυνάμεις εκτός της δύσης, αλλά και οι κοινωνίες που ηγεμονεύονται από αυτές, ακολούθησαν αναγκαστικά αυτό το παιχνίδι των σκιών, συγκρότησαν περιφερειακές εθνικιστικές ιδεολογίες και πρακτικές, από τις οποίες έλειπε όμως το οργανικό υπερεθνικό πλαίσιο κυριαρχίας.
Είτε μιλάμε για σχετικά ισχυρές αναδυόμενες εθνοκρατικές καπιταλιστικές δυνάμεις της "περιφέρειας" είτε μιλάμε για έθνη ράκη που άγονται και φέρονται προς αναζήτηση τοπικών ή και μικροπεριφερειακών πεδίων εκμετάλλευσης και καπιταλιστικού αυτοπροσδιορισμού, (σε όλες αυτές τις "περιπτώσεις") υπάρχει ένα έλλειμμα ενός πραγματικού υπερεθνικού πλαισίου κυριαρχίας, το οποίο θα σήμαινε ή πραγματική ισότιμη συμμετοχή τους στο ήδη υφιστάμενο δυτικό υπερεθνικό πλαίσιο ή δημιουργία ενός διακριτού από αυτό νέου υπερεθνικού πλαισίου κυριαρχίας.
Γι αυτό και "εκεί" (σε αυτές τις ζώνες κυριαρχίας) βλέπουμε μια συνεχή εναλλαγή μεταξύ του ρόλου της αναδυόμενης μητρόπολης και του ρόλου τού έθνους ράκους των δυτικών φιλοδοξιών και συμφερόντων.

(συνεχίζεται)

Ιωάννης Τζανάκος

+18 | فولوكوشا | ابراهيم باشا & فولكينو & لوكو

Basra, dystopian city – Peter Harling archive





Μια ανάλυση, από έναν παράγοντα διεθνούς μ.κ.ο, με τους αναμενόμενους περιορισμούς, αλλά ενδιαφέρουσα λόγω των στοιχείων που μας δίνει..
ΠΗΓΗ: 

Basra, dystopian city – Peter Harling archive


BASRA, THE SECOND or third largest city in Iraq, should be a great metropolis, more dynamic than Dubai, Abu Dhabi, Doha or Kuwait City, and should dominate the Gulf. Its port, Umm Qasr, offers the rest of the world access to one of the biggest oil-producing countries, which is also a huge potential consumer market. Hydrocarbons are abundant in the area, and the deposits are cheap to exploit, giving substantial profit margins no matter how much the price of oil varies.
Not so long ago, Basra was known for its cosmopolitan society, intellectual elite and skilled workforce – a real city that should have become a manufacturing power and a platform for regional trade. Its fertile hinterland is suited to rice and dates, for which it was once famed. Yet now, when you arrive at the airport, the first thing you see is a banner reading ‘Basra: Investment Paradise’ and all you can do is laugh, and despair.
Basra feels like a third-world dystopia. The state is almost absent, except as a governorate, which complains that it has not had a budget since 2013. Week after week, it is surrounded by demonstrators who never stop protesting, though they don’t attract much popular support. The spread of sectarian militias has almost eclipsed the presence of the official security forces. The foreign oil companies are also invisible: at best, they recruit manual labour locally, when some tribe or other resorts to violence to ensure that it receives a share of the oil money.
The economy is shifting rapidly from dependence on sectors that are already fairly doubtful – such as public funding (when salaries are actually paid and projects financed) and consumption of imported goods (especially cars) – towards the morbid reality of endemic corruption and trafficking in hydrocarbons and drugs. Meanwhile a continuing demographic explosion has led to uncontrolled urban development.

Three waves of migration

Basra is the exact opposite of a city- state – that ancient model of autonomous, resource-rich cities that seems to reappear when the nation-state disintegrates. Those who make the law here are outsiders. The governorate is subordinate to a hyper-centralised system: even trivial decisions are taken in Baghdad, where Basra has few to speak for it – just one minister out of 30 and 9% of seats in parliament. The local political class represents non-indigenous parties and militias, which have a parasitic relationship to the city.
The massive tribal presence in Basra is linked to three waves of migration, the result of the exploitation of peas- ant farmers by big landowners in the first half of the 20th century; of the draining of the great marshes of southern Iraq by Saddam Hussein’s regime in the 1980s and 90s; and of the upheavals caused by the US-led invasion in 2003. Some of the most turbulent and influential tribes have brought with them a lifestyle far removed from that of the local population; they include the Garamsha, who have a strong tradition of rejecting authority that was fostered in the marshes, which were for many decades a refuge for insurgents. (1)
So Basra finds itself in the situation of many areas rich in natural resources that are being plundered by their national governments and treated like colonies – Baluchistan (Pakistan), eastern Syria, eastern Saudi Arabia, southern Morocco and the Niger delta (Nigeria). The sense of injustice this creates often leads to irredentism or separatism. But in Basra, complaints seem to be made as a matter of form, threats of secession lack conviction, and suggestions that the city might do more for itself are unheard of.
Basrans give the impression of being torn between fantasies of what their city could be, and resignation to being left on the sidelines – perhaps because the gap between hope and reality is so great that they would not know where to start. The canals in what was once called the Venice of the East are full of rubbish; the majestic Shatt al-Arab waterway, confluence of the Tigris and Euphrates, has an oily sheen and smells of dead fish. The best solution, some say, would be to build the world’s tallest tower, an entirely vertical city, to escape the mire, and reach for the stars.
Meanwhile, Basra is under arms. Paramilitary convoys, bristling with guns, drive constantly through its streets. Portraits of ‘martyrs’ are everywhere. Their funerals bring society together in the most intense ceremonies. The young fighters are far more often volunteers than conscripts. Yet the cause they are fighting for is far away – a war at the other end of Iraq, against ISIS, which so little threatens Basra that Shia militias’ headquarters are completely unfortified. It’s a strange campaign to save a country that has never done anything for the city.
Moreover, the struggle is being led mainly by Islamist parties, which evoke only disgust, or by paramilitary forces that often have links to Iran, an inconvenient neighbour that arouses more criticism than sympathy: ‘The Iranians despise Arabs, whether they are Shia or not. They still haven’t forgiven us for the war in the 1980s. And they allow trafficking, especially drugs, so that they can get rich at our expense.’ These organisations seem to boast about the scale of their losses when glorifying their many victims, whose sheer numbers, in a conventional war, would profoundly demoralise society.
Nevertheless, enthusiasm for the war is more dynamic and unanimous than in any other part of Iraq. Basrans pride themselves on having supplied more than half of the popular mobilisation (hashad shaabi) after Grand Ayatollah Ali al-Sistani’s June 2014 fatwa calling on Iraqis to support the army against the advance of ISIS. Whatever the exact numbers, the city lives according to the rhythm of the hashad.
Why are the Basrans so willing to sacrifice themselves? The most cited answer is religious obligation – the duty to obey Sistani, the supreme authority (marjaiya) of the Iraqi Shia clergy. But his opinions are more often ignored if they go against the prosaic interests of the political class, the customs of Iraq’s lively, even exuberant, popular Shiism, or other dominant social norms. He can shout, call on political parties to make necessary and obvious concessions, or formally forbid self-flagellation during pilgrimages, excessively costly funerals or recourse to tribal law – and people won’t listen. But his call to mobilise was heard loud and clear. (2)

A genuine social movement

The hashad is the opposite of conscription: it’s a genuine social movement, rooted in the imagination and traditions of a Shia society that feels betrayed by its elites and is trying to find its bearings. The war against ISIS, easier understood as a metaphor if you live a long way from the front, resonates with a founding moment of Shiism: the slaughter of Hussein, son of Ali and cousin and son-in-law of the Prophet, at the battle of Karbala in 680, along with his supporters. (3) The popular religiosity and psychology of the Shia is centred around this tragedy.
The battle is replayed every year during Muharram, the first month of the lunar calendar (and more particularly during the Ashura celebrations), in theatrical performances (tazieh) and other commemorations such as ritual self-mutilation. These help people to relive Hussein’s sacrifice, the centrepiece of a culture of victimhood that presents Shiism as a circular resistance, both triumphal and suicidal, to aggression and oppression. Today, the story is repeated daily in the fight against ISIS, which supposedly brings together all the enemies of Shiism: tyrannical Sunnism, an imperialistic West manipulating the enemy and – in any good conspiracy theory – Israel. The martyrs who die for the Shia cause are depicted in an iconography that belongs to Hussein. The struggle is now more literal than theatrical, a ‘snuff movie’ where the actors are actually killed rather than pretending to die.
The hashad should also be understood in its social context: the young, idle and often without job or marriage prospects, find self-fulfilment. The heroism of the dead is a source of inspiration to their peers and of pride to their parents. It also brings in money, since Basra’s local authorities pay compensation (nowhere else in Iraq does), although the derisory amount – around $830 – shows that life is cheap on the market of nihilism. Funerals bring a community together more than any other event by activating traditions, more or less authentic, that give meaning and foster a sense of belonging: tribes parade, neighbourhood solidarity comes into play, people fire shots into the air, as at a wedding, and the martyrs’ exploits are sung like epics.
This morbid vitality has a political side. The supposed representatives of Iraqi Shiism failed to take advantage of the overthrow of Saddam Hussein. The dawn of a new era, longed for and dreamed of during centuries of domination, turned out to be an anticlimax. No one believes in the future any more, which makes continual regression to a reinvented past all the easier, by default.
Paradoxically, the complex victim mentality born out of centuries-old submission can today be articulated in complete freedom. There is nothing to prevent this: it is imposed on all, publicly expressed; it structures society and defines political legitimacy. Any Shia leadership figure must defer, or at least appear to defer, to the manifestations of uninhibited Shiism, which often go against the more structured ideologies and more cynical calculations of the elites. And to his cost, that is the lesson Sistani has learned. His call to defend Iraq was based on a non-sectarian nationalism, encouraging Iraqis to unite in support of the armed forces. But his voice was soon lost in the hubbub of popular emotion.
That is the wider lesson to be drawn from Basra. This potentially flourishing city, which has so many urgent problems, is allowing itself to be taken over by and dragged into a much bigger quest – the construction of a Shia identity that must break with a cycle of failures that are increasingly self-inflicted. Only when that quest is fulfilled will Basrans start to look to the future.
Originally published in French by Le Monde Diplomatique, August 2016
Illustration credit: Basrah. The Venice of Iraq by Delcampe / licensed by CC.
1 The marshes, once a refuge for Shia insurgents against Saddam Hussein’s regime, were almost completely drained by the mid-1990s. Since 2003 the authorities in Baghdad, with the help of the UN, have tried to recreate the wetlands by demolishing the dykes built by Saddam’s government.
2 This led Sistani to announce his decision to limit his public interventions in politics from spring 2016.
3 In the long war of succession after the death of the Prophet Muhammad, the battle of Karbala marked the Umayyad caliph Yazid’s victory over the follow- ers of Hussein. Their defeat was the starting point for a martyrology that was appropriated by the Shia and persists today.

Μαζικές πανεθνικές, (κυρίως) σιιτικές (και σουνιτικές) διαδηλώσεις στο Ιράκ, ενάντια ΚΑΙ στην ιρανική (ρωσική) ΚΑΙ την αμερικάνικη αποικιοκρατία

The people say no to US and Iranian interference in Iraq's affairs, no to corrupt parties




Last night, protesters burn picture of Khamenei in al-Zahraa district

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Η απόλυτη επαναστατική εκκίνηση και η επι-πλοκή της [1]..

Η επαναστατική κριτική προς το κράτος, δηλαδή (προς) την πολιτική άρχουσα τάξη, και την (εκάστοτε) "οικονομική" άρχουσα τάξη, δεν είναι εφικτή αν δεν ξεκινάει από την οικεία τους μορφή, δηλαδή αν δεν ξεκινάει (κυρίως) από την κριτική του εθνικού κράτους ή (σπανιότερα) από την κριτική του πολυεθνικού κράτους, στο οποίο "υπάγεσαι", και από την κριτική προς την εθνική άρχουσα τάξη, στην οποία επίσης "υπάγεσαι".
Η κριτική λοιπόν στον εθνικισμό, στο "έθνος", στην εθνική ταυτότητα και στο εθνικό αφήγημα, αλλά ακόμα και η κριτική στον πατριωτισμό, είναι η απόλυτη προϋπόθεση κάθε επαναστατικής κριτικής.
Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα επαναστατικής, αλλά ακόμα και γενικής ελευθεριακής ή δημοκρατικής κριτικής, αν δεν ξεκινάει από αυτές τις δύο κριτικές, και αν δεν είναι ως διττή κριτική μία και μοναδική, άρα ενιαία, κριτική προς την εθνική ενότητα, το έθνος, την πατρίδα, όπως "όλα τούτα" "υφίστανται" ως μορφές της υφιστάμενης αστικής και κρατικής κυριαρχίας.
Αυτό που ονομάζουν μερικοί ως "εθνομηδενισμό" αποτελεί την απόλυτη προϋπόθεση σήμερα:
α) Για να υπερασπιστείς τα εργατικά απέναντι στα αστικά συμφέροντα.
β) Για να παραμείνεις εντός του ενιαίου οικουμενικού ανθρώπινου γεγονότος.
Το "πρόβλημα" δεν είναι στην "εκκίνηση" αλλά στην ιστορική διαμεσολάβηση τής διεργασίας τής έμπρακτης οικουμενικής ενοποίησης τής ανθρωπότητας, η οποία εκκρεμεί και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τελικά θα επιτευχθεί.
Το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι μια αφηρημένη οντότητα, αλλά συγκροτείται σε ιστορικές φάσεις και σε "συγχρονικά" (στην ίδια ιστορική φάση) ιεραρχικά επίπεδα, τα οποία δεν αφορούν μόνον την σχέση μεταξύ άρχουσας τάξης (κεφαλαίου και κράτους) και εργασίας (ή ζωής) αλλά και την σχέση μεταξύ χωρών, συνασπισμών χωρών, εθνοτήτων και ολόκληρων "ζωνών" πολιτισμικής κυριαρχίας.
Μπορεί ό,τι "διαφεύγει" τής άμεσης κυριαρχικής αντίθεσης μεταξύ κεφαλαίου/κράτους και ζωής/εργασίας να κυριαρχείται δομικά από αυτή την άμεση κυριαρχική αντίθεση, να αποτελεί δηλαδή ένα είδος "εποικοδομήματος" προς αυτήν, αλλά δεν παύει να είναι της ίδιας δομικής "αξίας" με αυτήν, εφόσον ζούμε στον κόσμο της κυριαρχίας και όχι σε έναν ιδανικό ελευθεριακό κομμουνιστικό κόσμο.
Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα "εποικοδόμημα" ή δευτερεύουσα δομή (σύνολο δομών) εφόσον μιλάμε για έναν ταξικό κυριαρχικό κόσμο. 
Ο κόσμος τής κυριαρχίας είναι ένας κόσμος ενοποίησης τού "σημαντικότερου" με το "ασημαντότερο", και ούτως παράγεται ως "ταξικός" και "εθνικός" κόσμος, ως πραγματικός και αλλοτριωμένος κόσμος, ως κόσμος που είναι επικεντρωμένος στην υλικότητά του και ταυτόχρονα/ισοδύναμα στην εξωτερική διαθλαστική και φαντασιακή μορφή του.
Η άρχουσα τάξη και το κράτος, ειδικά στον καπιταλισμό, είναι η έμπρακτη παραγωγή αυτής τής αλλοτριώνουσας και εκμαυλίζουσας ενότητας μεταξύ υλικών και φαντασιακών στοιχείων τού υπαρκτού, και αυτό "συμβαίνει" και δια της αφηρημένης δομής του και δια των συγκεκριμένων σκόπιμων και συνειδητών/σχεδιασμένων ενεργειών αυτής της τάξης που είναι προσανατολισμένες πάντα στην δημιουργία μιας κυριαρχικής δομικής ενότητας αυτού τού τύπου.
Σε έναν πραγματικά ελεύθερο και αταξικό κόσμο θα είχε λιγότερη σημασία σε ποια χώρα, σε ποιο έθνος και σε ποια πολιτισμική ζώνη ανήκεις, αν θα είχε καν σημασία, θα υπήρχε δηλαδή μια αρτιότερη και αληθινότερη συνύφανση, συνάφεια και αξιακή ιεράρχηση των κοινωνικών και των ανθρώπινων ιδιοτήτων και καταστάσεων.
Ζούμε στην κοινωνικοϋλική ιστορική και ψυχική εμπλοκή εκείνη, η οποία σημαίνει την αντίθετη "φορά" των πραγμάτων από αυτήν που μόλις αναφέραμε, ζούμε σε έναν κόσμο όπου η εθνοτική/εθνική η σεξουαλική η πολιτισμική ταυτότητα, έχουν αποκτήσει την ίδια αξία με την πραγματικότερη υλικότερη διάσταση των ανθρώπινων πραγμάτων.
Ζούμε σε έναν κόσμο που έχει κάνει το εξωτερικό στοιχείο της ζωής το ίδιο σημαντικό με το βαθύτερο στοιχείο της.
Ζούμε σε έναν κόσμο που έχει μάθει να ζει με σημαίες, ταυτότητες, θρησκείες, και άλλα σκατά, σαν να έχουν όλα αυτά την ίδια αξία με την ζωή την ίδια όπως τούτη εκφράζεται στην ελεύθερη κίνησή της.
Αλλά ζούμε σε αυτό τον κόσμο.
Θεμελιακός πυρήνας αυτής της ξεφτίλας, θεμελιώδης αιτία αυτής της καταισχύνης είναι η πατριαρχία και η έμφυλη σκέψη που την συνοδεύει.
Η πατριαρχία και η έμφυλη σκέψη της, δεν είναι δευτερεύοντα στοιχεία του ιεραρχικού ταξικού-και-κρατικού κόσμου, αλλά σάρκες από την σάρκα του, ίσως (ως ενότητα) και η βαθύτερη και η πιο δηλητηριώδης οντική/οντολογική "υποδομή" του. 
Η πατριαρχία και η έμφυλη σκέψη της δεν είναι μόνον το κοινωνικοϊστορικό πλέγμα εκείνο που "συνοδεύει" τα άλλα "υπερτιμημένα" εξωτερικά στοιχεία της ανθρώπινης κατάστασης (που παραθέσαμε) ως ένα ακόμα "υπερτιμημένο" στοιχείο που έχει (ούτως) μεταλλαχθεί (και αυτό) σε αυτό που "είναι", αλλά (είναι) μία από τις "ιστορικο-γενετικές" αιτίες-δομές τής ίδιας της αλλοτριωτικής ενοποιητικής διεργασίας μετάλλαξης δευτερευόντων και "εξωτερικών" ανθρωπολογικών δομών και καταστάσεων σε ισοδύναμες με τις πραγματικότερες/υλικότερες αληθινότερες (ανθρωπολογικές δομές και καταστάσεις).

Ό,τι ειπώθηκε "εδώ", άνωθεν, είναι η εκκίνηση, η απόλυτη εκκίνηση κάθε επαναστατικής κριτικής.
Η μετέπειτα πλοκή αυτής τής εκκίνησης, η μετατροπή της σε ειδική ή ιδιαίτερη ιστορική επαναστατική θέση, είναι και αυτή που ως "πλοκή-μετατροπή" χωρίζει τους επαναστατικούς δρόμους, και τους καθιστά πιθανά ανταγωνιστικούς μεταξύ τους.


Ιωάννης Τζανάκος   

Volcano Mc / من انتم / Mc Xyston 2013

كولونيست راب / خديني لبعيد / Colonist Rap / Take Me Away

Colonist RaP شـبـيـحـة

جـــثّـــة - VoLcAnO Mc & Godsmack

IranWire | Living on the Margins in Iran: An Introduction // Living on the Margins in Iran: Razavi Khorasan


ALI RANJIPOUR

ΠΗΓΗ:

Features - IranWire |

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Πολυμελής ή πολυδιάστατη ερωτικογεωπολιτική πράξη.


Μικρός πρόλογος..
Θα ξεκινήσω την σημερινή διήγησή μου με κάποιες "πολιτικές αναμνήσεις".
Θα καταλάβετε στην πορεία γιατί ξεκινάω με "αναμνήσεις" και όχι με "ανάλυση".
Θυμάμαι μια περίπτωση πολιτικής αναξιοπρέπειας, συνηθισμένη στον χώρο "Σύριζα", με το όνομα Σαραντάκος.
Θυμάμαι ότι όταν αυτός ο κύριος σύχναζε σε ένα γνωστό κομμουνιστικό ("σταλινικό") μπλογκ, παρά το γεγονός ότι "έτρωγε" κράξιμο, ευγενικό κράξιμο από τον διαχειριστή και "λαϊκό" κράξιμο από τους αναγνώστες του, συνέχιζε με τις ροχάλες στο πρόσωπό του να θέλει να παρίσταται. 
Αρχικά νόμισα ότι πρόκειται για κάποιον "ευγενικό μαζοχιστή", αλλά το νόημα ήταν αυτό που ισχύει για όλες τις συριζαϊκές γλίτσες.
Διάβασα κάποια στιγμή ότι ο κύριος αυτός κατέταξε τον διαχειριστή αυτού του μπλογκ στην κατηγορία κάποιου "κομμουνιστικού λαϊκισμού" (δεν το είπε έτσι) αναφερόμενος στο αναλογικό παράδειγμα κάποιου μεσοπολεμικού στελέχους του κΚε που είχε ρίξει το κόμμα και τον ριζοσπάστη σε μια δίνη υβρεολογικής προπαγάνδας, για να τον ταυτίσει με τον διαχειριστή του μπλογκ.
Αυτό είναι οι συριζαίοι παράγοντες, εκφράζοντας (σε μιαν από τις ποταπότερες εκδοχές της) μια μορφή προπαγανδιστικής σπίλωσης που είναι συνηθισμένη στο "κίνημα". 
Μη σε πιάσει στο στόμα του "αριστερός" ή ακόμα και "κομμουνιστής" ή "αναρχικός-αυτόνομος" ρουφιάνος, ξέχασε αυτά που ξέρεις από τον χώρο των αστικών διώξεων και σπιλώσεων.
Δεν είναι χειρότερος από τους ρουφιάνους του αστικού χώρου (δεξιούς, κεντρώους και ακροδεξιούς), ή μάλλον δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος ως ρουφιάνος, αν και υποτίθεται ότι εκφράζει το αίτημα μιας "ανώτερης" ιδεολογικής και θεωρητικής σκοπιάς.
Αυτό που κάνει ειδικότερα ο "αριστερός" (κ.λπ) ρουφιάνος είναι κυρίως να σπιλώνει και να απλώνει μια ιδεολογική γλίτσα πάνω σου που θα σε ακολουθεί σε όλη σου τη ζωή, αν μάλιστα έχεις την ανοησία να θέλεις να συνεχίζεις να είσαι "παρών" στο "κίνημα".
Όταν μάλιστα οι "κινηματικοί" συκοφάντες πολεμούν μεταξύ τους αυτό που εκδηλώνεται στην "ατμόσφαιρα" είναι μια μπόχα που είναι σίγουρο ότι ανταγωνίζεται επάξια όλες τις "αστικές οικογένειες" μπόχας.
Κάνω αυτό τον πρόλογο καταρχάς για να απολογηθώ ξανά για τον τρόπο μου να μιλάω "άσχημα", αναφέροντας ένα παράδειγμα με έναν άνθρωπο που αν και μου είναι σήμερα πολιτικά  (σχετικά) αντιπαθής ήταν το ιδανικό θύμα διαφόρων συκοφαντών, καθαρμάτων και άλλων πιο σκοτεινών "μορφών" από τον ευρύτερο "χώρο" στον οποίο υποτίθεται πως ανήκε.
Θέλω να πω στους διαφόρους συκοφάντες και ρουφιάνους, είτε είναι δεξιοί είτε είναι κεντρώοι είτε είναι "κινηματίες", ότι σε ό,τι με αφορά δεν με δεσμεύουν οι καλοί τρόποι και ο πουριτανισμός τους, οπότε δεν πρόκειται να την "πατήσω" όπως ο προαναφερόμενος "σύντροφος", ο οποίος καλά να πάθει (ας πρόσεχε), και θα τους λούσω με κάθε ύβρη, θα τους μαστιγώσω με κάθε λόγο που θα είναι ικανός να τους αποκαλύψει έστω και κατά ένα ελάχιστο.
Δεν θα περιοριστώ βεβαίως στους "κινηματίες".
Υπάρχουν και οι του αστικού χώρου που αναφέραμε, ειδικά κάποιες "δημοκρατικές" εθνικιστικές πριμαντόνες, οι οποίες αναφερόμενες στο πρόσωπό μου κάποτε χρησιμοποίησαν τον ίδιο "λόγο" περί "βίας" στον λόγο μου για να με σπιλώσουν, τους οποίους δεν ξεχνώ και θα τους περιλάβω την κατάλληλη στιγμή.
Ο λόγος που αναφέρθηκα σε αυτά τα "πολιτικά βιώματα" είναι για να μην ακούσω τίποτα για αυτό που ακολουθεί και είναι αρκετά "ανάρμοστο" για τα τάχαμου κανονιστικά  και "θεωρητικά" κριτήρια των δεξιών αριστερών ή αναρχικών/αυτόνομων πουριτανών και υποκριτών, και το οποίο ίσως θέλουν να "εξουδετερώσουν" με τον τρόπο που σας περιέγραψα. 
Με λίγα λόγια, δεν μασάμε, και θα συνεχίσουμε να μιλάμε με το δηλητήριο στο στόμα, μέχρι να δηλητηριάσουμε το ψεύτικο Είναι σας, αυτό κι αν είναι ουτοπία.
Δεν καταλαβαίνουν τίποτα όλοι αυτοί.
Ας μπούμε τώρα στο "κυρίως θέμα".

Δυτικοδωσίλογοι και Ρωσοδωσίλογοι..
Θόρυβος μεγάλος με την "ρήξη" στην σχέση Ελληνικής Δημοκρατίας και Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Τίποτα το καινούργιο, για εμάς τουλάχιστον και όσους ασχολούνται εδώ και μερικά χρόνια με το "θέμα", όσον αφορά στην πολιτική των Ρώσων να χώσουν μέσω ακροδεξιών την μύτη τους όπου μπορούν να την χώσουν, για να "σαμποτάρουν" την αμερικανική αυτοκρατορία στις περιφέρειές της ή σε σημεία της όπου υπάρχει πρόβλημα για την πραγμάτωση της ηγεμονίας της.
Τίποτα το καινούργιο όσον αφορά στον ασύμμετρο επικοινωνιακό πόλεμο των Ρώσων, για τα ρούβλια που έχουν ρίξει "δεξιά" αλλά και "αριστερά".
Τίποτα καινούργιο δεν υπάρχει με τον νέο αναπαλαιωμένο (αν και πάλι κρυφό) δωσιλογισμό ως ρωσοδωσιλογισμό, ο οποίος έρχεται να συμπληρώσει "διαλεκτικά" τον κυρίαρχο δυτικοδωσιλογισμό ή αμερικανοδωσιλογισμό.
Πάρτε και διαλέχτε.
Θέλετε να είστε ένας τυπικός δυτικοδωσίλογος; θέλετε να κάνετε την καθημερινή προσευχή σας λέγοντας αενάως "η Ελλάς ανήκει στην δύση";
ή θέλετε να περιμένετε το Μόσκοβο; αλλά και τον Άσαντ; τους Χεζμπολάδες, ακόμα και την Χαμάς, για να σώσετε τον τρύπιο κώλο σας;
Ή αλλιώς:
Θέλετε να ανήκετε στο στρατόπεδο των Σαραντάκων, των Κούλογλου, των ευρωαριστερών πολιτικών καθαρμάτων του σύριζα; θέλετε να εξαγιάζετε τα αμερικανογλειψίματα και τις γερμανοεπικύψεις του Τσίπρα και όλων του των ακολούθων; θέλετε να είστε κάπου μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου; Θέλετε CIA; θέλετε αριστερά με νατοϊκή βούλα;
Θέλετε να περιμένετε τον Κούλη; 
Ή θέλετε να ακολουθήσετε τον Λαφαζάνη; τον Καραμπελιά; τους Παπάδες και τους Δεσποτάδες; την Χρυσή Αυγή και τους "πατριώτες" εμπόρους όπλων; τους ρωσομαφιόζους;
Διαλέχτε και πάρτε, όσοι θέλετε έναν γεωπολιτικό προστάτη.
Γιατί αυτό θέλετε, όσοι θέλετε να επιλέξετε μεταξύ αυτών των πολιτικών αλητών.
Και όσοι θέλετε να μας το παίξετε λίγο "αυτόνομοι" και "εκτός όλων αυτών", κάντε αυτό που κάνει το κΚε αλλά και άλλοι πιο "αριστεροί".
Κάντε φιλορωσική πολιτική πλαγίως, πείτε ό,τι  ψέμα λέει και το ρωσικό κράτος, αλλά "ξεκαθαρίστε" πως και αυτό είναι καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό, οπότε καθαρίσατε, μας πείσατε τώρα ότι δεν είστε με τους Ρώσους!
Αυτό που έχω καταλάβει εγώ, με τις ασήμαντες δυνάμεις και "πληροφορίες" μου, είναι ότι όταν υπάρχει ένα ξεφτιλισμένο εθνοκράτος, η ξεφτίλα του αφορά και τους "πολίτες" του, ό,τι και να μας το παίζουν, ό,τι και να λένε για το πόσο "ανεξάρτητοι" θέλουν να είναι.
Η "εθνική ανεξαρτησία" είναι τότε ένα κακό ανέκδοτο που λένε μεταξύ τους υποψήφιοι δωσίλογοι και ενεργοί δωσίλογοι.
Θα πούνε μερικοί: μα, εμείς μιλάμε για "πολυδιάστατη" εξωτερική πολιτική, όχι για απόλυτη πρόσδεση στον έναν ή άλλον γεωπολιτικό ηγεμόνα.
Δεν διαφωνώ Κύριοι ότι λέτε αλήθεια για τις προθέσεις σας και ότι τα εννοείτε όλα αυτά που λέτε.
Θέλετε να ικανοποιήσετε τους πάντες.
Ακόμα και σε μια πολυμελή ερωτική πράξη όμως, υπάρχουν στιγμές που αυτό δεν μπορεί να γίνει αν η συμμετοχή του "δρώντα" περιορίζεται σε ένα μοτίβο, και τούτο προκαλεί τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα.
Έβαλα πιπέρι στο στόμα μου και δεν θα πω για το μοτίβο και το είδος του.


Ιωάννης Τζανάκος  

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Φαντασιώσεις..

Παναγιωτάκο, ο Αλέξης δεν έσκυψε μόνον, έκανε αχαλίνωτο αμερικανοSEX.
Ξέρεις νομίζω την διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Δεν χρειάζεται να σε μυήσω στην διαφορά μεταξύ τής φαντασίωσης και τής υλοποίησής της.
Θα σου έπεφτε βαρύ, μετά από τόσο εθνομαρξισμό, αγόρι μου ρωσοαχαλίνωτο..


Ιωάννης Τζανάκος
Ούτε ρούβλια ούτε ντόλαρς
Δραχμάς δεν έχομε, ούτε λίρας, ούτε θέλουμε..
Θέλομε να μας αφήσετε ήσυχους.. 

Οι "εχθροί"..

Αποτέλεσμα εικόνας για αμερικάνικη ρωσική σημαία
Κρύβετε το ψέμα σας πίσω από το ψέμα των άλλων.
Και οι άλλοι κρύβουν το ψέμα τους πίσω από το δικό σας ψέμα.
Η αλήθεια έχει αποδράσει σε σκέψεις και πράξεις που την απαρνούνται.
Η αλήθεια έχει αποδράσει μακριά σας, αλλά μακριά και από τους εχθρούς σας.
Η αλήθεια που υπερασπίζεστε είναι η αλήθεια που έχει ένα ανεστραμμένο είδωλο πριν έρθει στα ίσια του, και όταν έρχεται στα ίσια του έχει κυλήσει από τα μάτια σας χωρίς όμως να ληφθεί από τον εχθρό σας, και το ίδιο συμβαίνει και με αυτόν.
Είστε εσείς και ο εχθρός σας το ίδιο πρόσωπο που χάνεται μέσα σε έναν άπειρο αντικατοπτρισμό μέσα σε έναν καθρέφτη που καθρεφτίζει το ψέμα τού άλλου (του εχθρού), και ούτως το θρονιάζει σε ένα είδωλο που είναι η αλήθεια αυτού τού ψέματος ως ψέματος που αποκαλύπτεται αλλά κρύβοντας με απόλυτο τρόπο το ψέμα αυτού τού ειδώλου ως μόνον αποκαλύπτοντος το ψέμα του άλλου, τού εχθρικού προσώπου.
Ο διάλογος των ψευτών είναι ένας μονόλογος του ψέματος σε δύο φάσεις: την φάση εκείνη όπου αποκαλύπτεται το ψέμα του ενός και την φάση εκείνη που αποκαλύπτεται το ψέμα του άλλου, του υποτιθέμενου εχθρού του.
Η αλήθεια των καιρών μας (αλλά και άλλων καιρών) είναι ένας μονόλογος ενός αντικαθρεφτιζόμενου στον εαυτό του ψέματος.
Όποιος σταθεί στην "μέση" μεταξύ σας, δεν πρόκειται να βρει καμία αλήθεια άλλη από αυτή την αλήθεια που δημιουργείται από τα ψέματά σας όταν γίνονται ράκη αποκαλυπτόμενα (ως ψέματα) από ένα άλλο ψέμα.
Δεν θα μπορούσε να υπάρχει άλλη μορφή του ψέματος από αυτήν που υπηρετείτε με πάθος αποκαλύπτοντας το ψέμα του άλλου, και για αυτό τον λόγο είναι σίγουρο ότι σας αξίζει ο τίτλος του Ιππότη της μεγάλης τράπεζας του αυτοκρατορικού ψέματος.
Χωρίς εσάς δεν υπάρχει ο εχθρός σας και χωρίς τον εχθρό σας δεν υπάρχετε εσείς.
Όποιος δεν σταθεί στην "μέση" μεταξύ σας, και προσπαθήσει να αποδράσει από την φυλακή που χτίζουν οι αλληλοαποκαλύψεις σας, πρέπει από την πρώτη στιγμή κιόλας να σας αγκαλιάσει και να σας ενώσει, παρά τις διαμαρτυρίες σας, αναφωνώντας "να η αλήθεια", αλλά ούτε αυτό αρκεί όσο κι αν είναι απαραίτητο ως αρχική κίνηση.
Το όλο σκηνικό θα αποκτούσε ένα ενδιαφέρον και θα σήμαινε ένα ίχνος ελπίδας για απόδραση αν αυτός ο "όποιος" σιωπούσε έπειτα, έφευγε γρήγορα και σας βούταγε μέσα σε ένα πράγμα που δεν θα είχε τις ιδιότητες του καθρέφτη, μετατρέποντας και την συνολική ζωή του ανθρώπινου όντος σε κάτι άλλο από ένα συνολικό αντικαθρέφτισμα ή θέαμα της ζωής του.


Ιωάννης Τζανάκος  

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Κοσμοπολιτισμός; Οικουμενισμός; Ναι..


Επειδή ο κοσμοπολιτισμός και ο οικουμενισμός θεωρούνται από μερικούς ως απαξιωτικές πολιτικές και ιδεολογικές/αξιακές ιδιότητες, και μάλιστα κατατάσσονται (από αυτούς) στον "τόπο" τού "εθνικού" ή "ταξικού" εχθρού, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τα εξής:

1. 
Δεν είναι ούτε ταυτόσημες, ούτε αυτοδικαίως θετικές ιδιότητες που συντελούν από μόνες τους στην ελευθερία του ανθρώπου, αλλά χωρίς αυτές δεν υπάρχει καν συζήτηση για την ελευθερία, τον σοσιαλισμό, αλλά και απλά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ο κοσμοπολιτισμός και ο οικουμενισμός είναι με το μέρος των ανθρώπων, ειδικά όταν γονιμοποιούνται από τοπικές αξίες και από εθνοτικές ή άλλες εθνοτοπικές πραγματικότητες κ.λπ ενώνοντάς τες ως μερικώς αυτόνομες με την μεγάλη θάλασσα τού οικουμενικού ανθρώπινου γεγονότος.

2. 
Δεν υπάρχει μη-κοσμοπολιτικός και μη-οικουμενικός σοσιαλισμός, δεν υπάρχει μη-κοσμοπολιτική και μη-οικουμενική ελευθερία, δημοκρατία, αξιοπρέπεια.

3.
Αντίστοιχα με τα προηγούμενα, δεν υπάρχει  ούτε ένας τοπικός ή εθνικός ή "πατριωτικός" σοσιαλισμός που να μην είναι απάτη, έγκλημα, αστικό και εθνικιστικό ψεύδος.
Το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός έχει ανάλογα με τις περιστάσεις εθνοτικές και εθνοτοπικές αναφορές, ειδικά όταν υπάρχουν διώξεις και καταπίεση εναντίον εθνοτήτων και εθνών, δεν σημαίνει ότι μπορεί να υπάρξει ως "εθνικός" ή "τοπικός".
Το γεγονός ότι υπάρχει η δυνατότητα να υπάρξουν σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής σε μια χώρα ή σε μια ζώνη χωρών (άρα, με αυτή την "στενή" έννοια, σοσιαλισμός σε μια χώρα ή ζώνη χωρών), δεν σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα αυτές οι σχέσεις παραγωγής να μπορούν να σημαίνουν μιαν ολοκληρωμένη, αυτοτελή, αυτόνομη, και αυτάρκη ανάπτυξη ενός σοσιαλιστικού συστήματος σε μια χώρα ή σε μια περιορισμένη ζώνη χωρών.

Ιωάννης Τζανάκος