Kurdistan

Kurdistan

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ήρθες..



Ήρθες και μου είπες
πως ένας ήλιος έσβησε πάλι..
Και γω κοίταξα τα χέρια σου..
Ήταν γεμάτα καφτή σκόνη..
 
Σαν έγειρε ο ήλιος που ξέρουμε
έφυγες πάλι..
Και γω κοίταξα τα ίχνη σου
στο χώμα
σαν έφυγες πάλι..
 
Θα ήταν ένα απόγευμα
αν δεν μου θύμιζες
πως ένας ήλιος έσβησε πάλι..
 
Γι' αυτό και γω είπα 
να ανοίξω την καρδιά μου
στα σκυλιά που αλυχτάνε..
 
Μήπως βρώ μια εξήγηση
στο κακό
αλλά δεν υπάρχει ούτε αυτό..
 
Ούτε τίποτα δεν υπάρχει..
Μόνον τα χέρια σου..
 
Μια καφτή σκόνη.. 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Aynur Doğan - Lawikê Metînê / Heyder

צ'ופי כורדי - מופע פריצה במועדון פורום ישראל של היוצר צפריר יפרח Kurdish...

צ'ופי כורדי - היוצר צפריר יפרח מארח את רונן יונה Zafrir Ifrach - Kurdish...

Xanemîr - Dara Gıravê

Xanemîr - Sterk

Özlem Taner - Ela gözlerini sevdiğim dilber

Özlem Taner - Muhammed Ali

Kızılbaş - Lamekandan İçeri - Özlem Taner

Σύστημα, επανάληψη, ιεραρχικοποίηση, εξωτερικοποίηση και νοηματοδότηση...



Η επανάληψη εκβάλλει στην κοίτη της σκέψης και της ίδιας της θεωρούμενης ή κρινόμενης (αξιακά, θεωρησιακά) πραγματικότητας ένα φορτίο "διαφορών" που παρουσιάζονται ως ακαθόριστες.
Θα μπορούσε κάποιος να πει πως η επανάληψη συμβαίνει:  α) ως ταυτότητα με τον "εαυτό" της ή ως ταυτότητα των στοιχείων του υπαρκτού, αλλά και β) ως μια αυτοκατοπτριστική διεργασία κατά την οποία η ίδια συμβαίνει, άρα επαναλαμβάνεται, και ως μια παραγωγική διεργασία εκ-τοπισμού των στοιχείων του υπαρκτού τα οποία δεν είναι δομημένα ως ταυτά ή όμοια σε έναν μη τόπο ακαθοριστίας και "κατωτεροποιημένης εξωτερικότητας".
Την ίδια στιγμή όμως που μας παρουσιάζεται η επανάληψη ως μια διεργασία οντοθέτοντος εν-τοπισμού και εκ-τοπισμού των στοιχείων τού υπαρκτού σε ένα "ένδον" και σε ένα "έξω" μιας προτέρως μη καθορισμένης και ούτως καθορισμένης πραγματικότητας, το ίδιο το γεγονός πως η πραγματικότητα ή το σύστημα των όντων είναι πάντα (ή "συνήθως") καθορισμένα μας δημιουργεί το εξής ερώτημα:
Πως μια δομημένη πραγματικότητα, ή ένα σύστημα καθορισμένων όντων παύει να είναι ένα ούτως-Είναι το οποίο περιέχει τα ενδογενή και τα εκ-τοπισμένα στοιχεία του και μετατρέπεται σε ένα άλλο ούτωςίναι το οποίο σημαίνει έναν άλλο τροπισμό, άρα και μιαν άλλη νοηματοδότηση της ενδογένειας και της εξωτερικότητάς του;
Η όποια ενδογένεια και η εξωτερικότητά της, άρα και το σύστημα των όντων, είναι όπως είδαμε ένα σύστημα διαρκούς παρουσίας και επανάληψης ενός εν-τοπισμού και του αντίστοιχου εκ-τοπισμού, άρα:
Η υποθετική ακαθοριστία των όντων σε σχέση με τον (οντικό ή νοηματικό) καθορισμό τους, άρα και η σχέση της οντοθεσίας των όντων σε ένα "ένδον" και σε ένα "έξω" ως μια δημιουργική πράξη ή επιτέλεση "εκ του μηδενός", σημαίνει αρχικά και κατά τον τρόπο της κυρίαρχης νοηματοδότησης (κατά τον κυρίαρχο Λόγο) την διαφορετική δόμηση (σε άλλες μορφές) της διεργασίας εν-τοπισμού και εκ-τοπισμού των στοιχείων του (νέου) συστήματος των όντων όπως αυτή εκφράζεται σε μια συγκρουσιακή αναφορά συγκρότηση προς το "άλλο" σύστημα των όντων (ή τα άλλα συστήματα των όντων). 
Ήτοι:
Η πρώτη διαφοροποιητική αναφορά ενός συστήματος των όντων σε ένα άλλο σύστημα (των όντων) (όχι πάντα "προηγούμενο" από το οποίο "προκύπτει") είναι δομημένη ως προσδιορισμός (ή νοηματοδοτικός καθορισμός) ο οποίος προσδίδει στο "άλλο" αυτού του νέου "άλλου" συστήματος την ιδιότητα της ακαθοριστίας.
Έτσι κι αλλιώς ένα σύστημα οντοθεσίας/οντοθέτησης το οποίο συντελεί το ον σε "ένδον" και "εξωτερικό" έχει αυθορμησιακά αυτή την ιδεολογική νοηματοδοτική τάση/λειτουργία να χωρίζει τον κόσμο σε ένα "ένδον" το οποίο παρουσιάζεται ως καθορισμένο  και σε ένα "έξω" το οποίο παρουσιάζεται ως ακαθόριστο.
Και η ίδια η διεργασία γέννησης ενός συστήματος (των όντων) σημαίνει ταυτόχρονα ή ταυτά (ή μερικώς ταυτά) την δημιουργία μιας αυθαίρετης τεχνητής και κατασκευασμένης διάκρισης μεταξύ των όντων σε "πρωτεύοντα" και "δευτερεύοντα" κατά την ιδρυόμενη συστηματοποίηση των στοιχείων του συστήματος.
Η ίδια η δημιουργία ενός συστήματος σημαίνει ίδρυση του συστήματος ως ιεραρχημένου ή ιεραρχικού και ίδρυση των στοιχείων του σε αναφορά προς αυτή την ίδρυση.
Ας θεωρηθεί όμως η θέση μας ακριβώς ως επικριτική ή σκεπτικιστική απέναντι στην σταθεροποίηση της όποιας οντοθετικής (οντολογικής) ιεράρχησης των στοιχείων ως όντων ή των όντων ως στοιχείων τού υπαρκτού.
Αυτή η ιεραρχικοποιητική συστηματοποίηση των στοιχείων/όντων είναι μεν συνεχώς παρουσιαζόμενη σε κάθε σύστημα και εδραιώνεται ως μια αυθαίρετη και κατασκευαστική (αυθαίρετα κατασκευαστική) πράξη, αλλά δεν είναι και το καθοριστικό Ίδιον ούτε των στοιχείων/όντων ούτε των συστημάτων στην ουσιαστικότερη σύγκροτησή τους ούτε ακόμα και της δημιουργίας εκάστου εξ' αυτών σε διάκριση προς τα "άλλα"..
Το λέω αυτό και για να εξετάσουμε την ίδια την αυτοσυγκρότηση των συστημάτων και για να δούμε την ίδια την δημιουργία τους ("εκάστου") σε διάκριση προς τα "άλλα" (ή το "άλλο") χωρίς να παραμένουμε μόνον στην εμμένεια της συγκρουσιακής τους γενεαλογίας. 
Αυτή η εμμένεια είναι σήμερα το πανηγυράκι της ιστοριστικής και κοινωνιολογικής (ή ψυχο-αναλυτικής) φαινομεναλιστικής και θετικιστικής φαινομενολογίας, εφόσον υπάρχει όντως δια αυτής  ένας πολύχρωμος κόσμος θεώρησης περί "κατασκευών" και "αυθαιρέτων συμβάσεων" που χλευάζει με την (επιστημονική) αλήθεια του τις διάφορες οντολογικές ιδεολογίες περί "πολιτισμικών" ή "κοινωνικών" διαφορών, αλλά δεν μπορεί να είναι το (αναζητούμενο) νόημα των συστημάτων και των όντων.
Η τάση των συστημάτων (των όντων) να αυτοδομούνται με μιαν επανάληψη της ταυτότητάς τους η οποία σχηματίζει μιαν διαρκή εκβολή των υπαγμένων στοιχείων τους (των ιεραρχικά "κατώτερων") σε ένα ακαθόριστο "έξω" δεν μπορεί να αναλυθεί, να κριθεί, και να μετασχηματισθεί (ίσως και καταστροφικά) μόνον με την αποκάλυψη της συμβατικής ή κατασκευασιακής τους σύστασης.
Ούτε η δημιουργία μιας ορθής (απλά) εικόνας της κατασκευασιακής σύστασης ιεραρχικών συστημάτων δίνει κάποια συνεπή και τελεσφόρα (όχι βέβαια απόλυτη) λύση όσον αφορά την προσπάθεια κατανόησης και "έπειτα" κατάργησης της ιεραρχικοποίησης ή έστω της σκληρότητας αυτής της ιεραρχικοποίησης και των ρατσιστικών διεργασιών εκβολής που αυτή σημαίνει. 
Η ίδια η δημιουργία ενός "άλλου" συστήματος (των όντων) μας ωθεί στην αναζήτηση ενός συνεπούς νοήματός του, ανεξάρτητα από αξιολογικές και ιδεολογικές κρίσεις, και αυτή η αναζήτηση δεν ωφελείται (πλέον) από καμμία αποκάλυψη μόνον της ιεραρχικής ετεροκαθορισιακής (άρα και κατασκευασιακής) σύστασής του.
Αυτό δεν αποκλείει, κάθε άλλο, την εύρεση μιας διεργασίας οντοθέτησης και νοηματοδότησης των όντων εκ του Μηδενός.
Αλλά μιλάμε τότε για ένα άλλο Μηδέν, το οποίο αυτοθεσμίζεται.
Και αυτό το αυτοθεσμιζόμενο αυτοτεθειμένο Μηδέν είναι ίσως και η οδός για μια νέα δημιουργία, εκ του Μηδενός πάλι, η οποία όμως θεμελιωμένη στην πραγματική κοινή ιστορία της ανθρώπινης δημιουργίας δίδει το δικαίωμα σε αυτόν που την πυροδοτεί ούτως διαυγασμένη να την επιχειρήσει ίσως ως μη ιεραρχική και "κατασκευασιακή", άρα αυθαίρετη.
Γιατί νομίζω, η αυθαιρεσία και η επικυριαρχία μιας κατασκευασιακής οντοθεσίας είναι ίδιον μάλλον της διεργασίας δημιουργίας και κατασφάλισης των ιεραρχικών συστημάτων.
Στον νέο μη ιεραρχικό κόσμο έχουν θέση όλα τα στοιχειακά νοήματα και δεν χωρεί κανένας επικαθορισμός.
Αυτό έχει προφανείς συνέπειες, αλλά και εκπλήξεις, για πολλούς που νόμισαν ακόμα και τώρα, μετά από όλο αυτό τον χαμό που συνέβει στην ανθρώπινη ιστορία, πως έχουν δέσει τελικά τον ιδεολογικό γάϊδαρό τους.









Ιωάννης Τζανάκος       

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Reşo-Sere Malan Darek Le

Şivan Perwer - Nalinek Te Guhe Min

Cegerxwîn - Şahnema Şehidan

Emin Arbani Leyla

ERGÜN VURAL KÖYÜM / Επιστροφή στη γη, Έλληνες Τούρκοι Κούρδοι Άραβες Εβραίοι...

Xanemir - Jana Dile Mın 2012

xanemir lawiko

Γιώργος Μπάτης - Ο θερμαστής 1934

Μνήμη και παρόν..





       Αποτέλεσμα εικόνας για προσφυγας

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..