Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Şivan Perwer- Peshmerga

Οι Peshmerga, το PKK και το sublime..


Μεταξύ Peshmerga του Ιράκ και PKK οι νεοδυτικοί αριστεροί που έχουν μια συμπάθεια προς το κουρδικό έθνος, προτιμούν βέβαια κατ'αποκλειστικότητα το PKK, πράγμα μάλλον αναμενόμενο, εφόσον μιλάμε για ανθρώπους που ζούνε κυρίως με τις ιδέες τους και τα εσωτερικά ιδεολογικά, ταξικά και άλλα προβλήματα (και ψυχικά προβλήματα) των νεοδυτικών κοινωνιών.
Ως κατά πεποίθηση αντιπαθών την νέα Δύση, γνωρίζοντας ωστόσο πως ως αόριστη και ταυτόχρονα συγκεκριμένη εκδοχή του παγκόσμιου "όντος" με περιέχει, βρίσκομαι στην παράδοξη θέση να συμπαθώ τελικά και τους δύο ιδεολογικούς κλάδους του Κουρδιστάν ισομερώς, παρά τις κατά καιρούς "έχθρες" μου προς τους Peshmerga.
Θα έλεγα μάλιστα πως η συμπάθεια μου ειδικά προς τους Peshmerga (του Ιράκ) είναι απόδειξη της μη νεοδυτικότητάς μου, αν και παρά ακριβώς το γεγονός πως οι Peshmerga (του Ιράκ) είναι κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον φιλοδυτικοί και φιλοσιωνιστές ως προς την πρακτική και "κυνική" μάλιστα εκδοχή της πολιτικής και στρατιωτικής/γεωστρατηγικής πρακτικής τους.
Γιατί όμως ισχυρίζομαι ειδικά πως η ειδική συμπάθειά μου προς τους δημοκράτες δεξιούς πατριαρχικούς Κούρδους (η ισομερής με την συμπάθειά μου προς το PKK) με καθιστά λιγότερο φιλοδυτικό ενώ αυτοί είναι κατά την πράξη τους φιλοδυτικοί;
Θεωρώ πως η ιστορική αποδοχή της δυνατότητας των Κούρδων, ως ενός καθοριστικά αυτονομημένου κλάδου της ευρύτατης αρχαιο-ιρανικής εθνοτικής οικογένειας, να έχουν ένα κυρίαρχο έθνος κράτος, είναι καρφί στον βαθύ νεοδυτικό αριστερίστικο και εν πολλοίς αριστερό αλλά και globaloliberal αρνητικό τρόπο σκέψης απέναντι στην ανάδυση και αυτόνομη ύπαρξη (νέων) εθνικών κρατών τα οποία έχουν σαφή εθνοτικό-πολιτισμικό καθορισμό της σύστασής τους.
Γι' αυτό τον Λόγο μάλιστα, για όσους κατανοούν τα πράγματα εις βάθος, δεν είναι εφικτή από μέρους των νεοδυτικών globalιστών η κατανόηση και η αποδοχή τού πραγματικού/υπαρκτού Σιωνισμού, όταν αυτός διεκδικεί και υπερασπίζει ξάστερα την εβραϊκότητα του δημοκρατικού κράτους τού Ισραήλ.
Αυτή η άρνηση, από μεριάς των νεοαριστερών/νεοαριστεριστών και ελευθεριακών-φιλελευθέρων, της σημασίας, έστω κατά περίπτωση και κατά ιστορική φάση, να δούνε την πιθανή συνύφανση εθνοτικού και εθνοπολιτικού στοιχείου (κυρίως σε ένα κράτος, ή μια πολιτεία) ως πιθανή κάπου, έχει τις επεκτάσεις της και στο "εσωτερικό" της νέας Δύσης, ήτοι στις βαθύτερες ιδεολογικές σχηματοποιήσεις εντός της που σχετίζονται με την θεματική αυτή, στην πολύ συγκεκριμένη πρακτική της διάσταση μάλιστα. 
Και ενώ το PKK αν και αντιμετωπίζει και αυτό τις ξινισμένες μούρες των παραπάνω, γιατί όπως και να το κάνουμε έχει ένα ισχυρό εθνοεθνοτικό και ετεροκανονικό χαρακτήρα (ο φεμινισμός του λ.χ είναι κλασικός και δημοκρατικός ετεροκανονικός), παραταύτα έχει την νομιμοποίησή του από αυτούς ως κίνημα αποδοχής της πολυεθνικότητας και της αρχής του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, οι Peshmerga (του Ιράκ) ως μετριοπαθείς δημοκράτες πατριάρχες, και μάλιστα με καπιταλιστικές πολιτικές αρχές και πρακτικές, δεν έχουν καμμία "γοητεία" ανάλογη, ούτε εγγυώνται κάποια ομαλή διείσδυση των νέων ιδεολογημάτων στην επικράτειά τους, αν και αυτή θα είναι σίγουρα αστικοδημοκρατική.
Θέλω να δείτε πως το νεοδυτικό sublime περιφρονεί τέτοιες περιπτώσεις, και όχι απλά τις αντιπαθεί ή αντιμετωπίζει με υπεροψία.
Αντίθετα με αυτούς (τους νεοδυτικούς) η Peshmerga αναβίωση ενός εθνοεθνικού sublime στα χαρακώματα ενός εθνικού δημο-Κρατικού πολέμου ενάντια στον Ισλαμοφασισμό και τον Οικουμενισμό του Σαλαφισμού, και η πιθανή πλέον εθνοκρατική του υποστασιοποίηση, πιθανόν θα έχει περισσότερες ιδεολογικές επιπτώσεις (και στην Δύση) από έναν θρίαμβο του PKK ή ακόμα και μια ήττα του που θα δικαίωνε πάλι όλες τις φλυαρίες των νεοδυτικών ιδεολόγων για το μοιραίον της εθνοεθνοτικής οριακότητας και τα "λάθη" της.
Με απλά λόγια, και το PKK είναι εχθρός τους, και το υποβλέπουν (ως πρώην "εθνοσταλινικό" νυν όχι επαρκώς queer), αλλά ό,τι και να γίνει μπορούν να το σκοτώσουν σε κάποια φάση, να σκοτώσουν τη ψυχή του, εφόσον ακόμα κι αν πετύχει αναγκαστικά θα μετατραπεί σε αμιγώς αστικό κίνημα (εν μέρει έχει γίνει αυτό), ενώ οι Peshmerga ως συνεπείς ταυτοτικά, ως μη αντιφατικοί δημοκράτες εθνιστές και μάλιστα τυπικοί "φιλοδυτικοί ανατολικοί" είναι αμάσητοι, αχώνευτοι, και πολύ αναφομοίωτοι στο νέο ιδεολόγημα, ενταγμένοι μοιραία μόνον σε μια γενικότερη αναφομοίωτη από τον globalισμό συντηρητική εθνοδημοκρατική παράδοση, η οποία απλά και ξάστερα επαναδιεκδικεί πλέον στα ίσα το sublime.
Λόγω του γεγονότος πως "εγώ" προτιμώ τέτοιους αντιπάλους και αντεραστές, πραγματικά θαυμάζω και αγαπώ τους Peshmerga γιατί και σε αυτούς (και όχι μόνον στο PKK) παίζεται το ιδεολογικό παιχνίδι της Δύσης..





Ιωάννης Τζανάκος    

Στοιχεία για το συριακό μέλλον της Τουρκίας και την πιθανή μετάθεση της αποτυχίας ή "αποτυχίας" της..



Η πολύ πιθανή πλέον πλήρης ανακατάληψη του Αλέπο (Χαλέπι) από τις δυνάμεις του Άσσαντ, φέρνει στο προσκήνιο πολλά κρίσιμα στρατηγικά ζητήματα μαζί.
Καταρχάς μια τέτοια ανακατάληψη ενισχύει την θέση της Ρωσίας στο γεωπολιτικό παιχνίδι της Συρίας αλλά με ακαθόριστους ακόμα τους τελικούς της στόχους σε σχέση με το (υποτιθέμενο;) σενάριο μιας έστω εύθραυστης ειρήνευσης και μια τελική συμφωνία για την μορφή της χώρας μετά από αυτήν.
Αυτή η τελική τοποθέτηση της ισχυροποιημένης Ρωσίας συνυφαίνεται άρρηκτα με την σχέση της με την Τουρκία του Ερντογάν, άρα και το Κουρδικό αίτημα για εκτεταμένη και βαθιά αυτονομία.
Είμαι απαισιόδοξος όσον αφορά στις προθέσεις των Ρώσων στο ζήτημα αυτό, αν και δεν προκαθορίζω τίποτα.
Πριν όμως δούμε τις δυνατότητες που ανοίγονται ας ξεκαθαρίσουμε κάτι:
Όπως βλέπουμε μεγάλες μάζες σουνιτικού πληθυσμού δεν αντιμετωπίζουν τα στρατά του Άσσαντ και τις σιιτικές ιρανικές πολιτοφυλακές ή την Χεζμπολάχ ως απελευθερωτές. 
Αυτό είναι μια ακόμα απόδειξη πως η σουνιτική εξέγερση με τον σαφή φιλοτζιχαντιστικό και φιλοτουρκικό προσανατολισμό της είχε μεγάλα λαϊκά ερείσματα.
Αυτό από την άλλη δείχνει πως καμμία τελική συμφωνία, ακόμα κι αν σημαίνει πλήρη κατανίκηση των φιλοτουρκικών και τζιχαντιστικών ομάδων, δεν θα σημαίνει μια ολική επαναφορά της ασσαντικής αλαουϊτικής κυριαρχίας στο σύνολο της χώρας όπως αυτή συγκροτούνταν μέχρι την αντιδραστική εξέγερση.
Τα εργαστήρια τής σύνθεσης γεωπολιτικά καθορισμένων και εθνοτικά καθορισμένων μορφωμάτων θα αρχίσουν να παίρνουν μπρός, με σκοπό την διαμόρφωση ενός νέου συστήματος εθνοκρατικής ισορροπίας.
Είναι όμως αυτό εφικτό;
Με δεδομένη την αντίληψή μας για την αρχική τυχοδιωκτικότητα των Η.Π.Α και την συνέχιση της αντίστοιχης τουρκικής (τυχοδιωκτικότητας), με διαφορετικές τις ιδιαιτερότητές τους, θα θέλαμε πραγματικά να μάθουμε, και θα μάθουμε έστω εμμέσως, τι ακριβώς σκέφτεται ο Πούτιν για την νέα ισορροπία εντός του νέου συριακού έθνους κράτους, όπως αυτό θα αναδυθεί μετά τον πόλεμο, αν υπάρξει ειρήνευση.
Για τον Άσσαντ ξέρουμε πως δεν ιδρώνει το αυτί του με όσους Σουνίτες φεύγουν ή θα φύγουν από την Συρία και θα του "αδειάσουν την γωνιά", αλλά για περισσότερο ορθολογικούς παίχτες όπως ο Πούτιν και η Ρωσία αυτό δεν αρκεί. 
Είναι αναπόφευκτο να υπάρξει διαπραγμάτευση με τους Τούρκους που καλώς ή κακώς αντιπροσωπεύουν ενεργά αυτό τον κόσμο (από δίπλα και οι Σαουδάραβες) στο παγκόσμιο σκηνικό και το μόνον που ζητάει ο Ερντογάν και οι περισσότεροι Τούρκοι είναι να μην αποκτήσουν οι Κούρδοι την όποια αυτονομία.
Μπορεί ο Ερντογάν να μην πάρει αυτό που ήθελε αρχικά, αλλά έχει πολλές πιθανότητες να πάρει πολλά πράγματα ή έστω κάτι.
Αν δεν πάρει κάτι ή θα πέσει παταγωδώς ή θα στραφεί σε άλλο μέτωπο για να συσπειρώσει τον "εθνοκόσμο" του και να κρατήσει τα ηνία του κράτους.
Φαντάζεστε βέβαια ποιό είναι το υποψήφιο νέο θύμα του.
Επειδή πολλοί αναλυτές στην χώρα μας, το φαντάζονται αυτό και πράττουν ούτως μια ορθολογική πράξη (φόβου) στρέφουν τις ελπίδες τους, βάση ενός στενού ελληνικού εθνικού συμφέροντος επιβίωσης, σε κάποια συμφωνία που "επιτέλους" θα ικανοποιήσει το τέρας αυτό και έτσι θα μας αφήσει σχετικά ησύχους.
Είναι προφανές πως αυτοί οι αναλυτές έχουν καλύτερη αίσθηση των πραγμάτων από αυτούς που ελπίζουν στον "διαμελισμό" της Τουρκίας και την ανάδυση ενός νικητή Κουρδικού παράγοντα με την βοήθεια της δύσης, ούτε γάτα ούτε ζημιά για αυτούς.
Η επιθυμία εδώ (σε αυτούς) έγινε ήδη πραγματικότητα, στην φαντασία όμως.
Και άλλοι (και γω) σκεφτόμαστε με όρους 1920-1922, αλλά νομίζω πήραμε κάποια μαθήματα εις την σκέψη μας. 
Κάποιοι μάλλον δεν έχουν επικαιροποιήσει τον εθνικισμό τους, σκέτη νατοϊκή ή φιλορωσική μούχλα.
Οι πρώτοι (από τους αναλυτές) είναι πιό κοντά στην πραγματικότητα, αλλά και αυτοί πάσχουν κατά κάποιο τρόπο από έναν διαβρωτικό για την ορθολογική σκέψη γεωπολιτικό κυνισμό ο οποίος (όπως συμβαίνει μερικές φορές, όχι πάντα βεβαίως) μπορεί παραδόξως να συνυφαίνεται με αισθήματα φόβου ή ελπίδας και όχι με μια πραγματικά ψύχραιμη έως ψυχρή σκέψη.
Κατά την γνώμη μου αυτή η μεταβίβαση της κτηνώδους τουρκο-εθνοκρατικής σκέψης βλέψης και πράξης δεν αποκλείεται ακόμα κι αν η Τουρκία (και η προσωποποίησή της) κερδίσει λίγα αρκετά ή πολλά πράγματα.
Μπορεί μάλιστα να υπάρξει αποθράσυνση, και όχι αντικειμενικός κατευνασμός ή εξισορρόπηση.
Αυτό που θα ήταν πιθανόν μια προσωρινή μείωση ισχύος για την κτηνώδη τουρκική άρχουσα τάξη και τον αφιονισμένο λαό "της", θα ήταν μια εξάλειψη του ίδιου του Ερντογάν με μια παράλληλη μετάβαση σε ένα μετριοπαθέστερο καθεστώς, ακόμα και ισλαμοσυντηρητικό ή ισλαμοφασιστικό σε κάμψη, με επαναφορά κάποιας κεμαλιστικής επιρροής. 
Μιλάμε πάντα για ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, γιατί το πρόβλημα Τουρκία θα παραμείνει ως έχει, μέχρι έναν πραγματικό εκδημοκρατισμό της (απίθανο μου ακούγεται ωστόσο, το τελευταίο).






Ιωάννης Τζανάκος

Cengiz Çandar / Η πτώση του Χαλεπιού θα σφραγίσει τη τύχη του Ερντογάν




του Cengiz Çandar
  

Αμέσως μετά την έναρξη της εξέγερσης στη Συρία, ο Ερντογάν για πρώτη φορά αποκάλυψε τις ευαισθησίες του για το Χαλέπι. 
Γύρω στα μεσάνυχτα της 29ης Μαρτίου 2011, βρισκόμασταν στο αεροσκάφος του, που επέστρεφε στη Τουρκία μετά την επίσκεψή που πραγματοποίησε στο Ιράκ. 
Ο Ερντογάν είχε γράψει ιστορία ως ο πρώτος Τούρκος πρωθυπουργός που έκανε επίσημη επίσκεψη στη Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση,  (ΚΠΚ).
Πετούσαμε από τα Άρβυλα (Ερμπίλ) στην Άγκυρα, μετά από ένα δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του ο προηγούμενα αλλά και κατοπινός πρωθυπουργός της ΚΠΚ Νετσιρβάν Μπαρζανί
Ήμασταν τρεις δημοσιογράφοι που ακούγαμε τον Ερντογάν. Ο ένας είναι τώρα σύμβουλος του Ερντογάν, που έγινε πρόεδρος το 2014, και ο άλλος είναι καταζητούμενος Γκιουλενιστής, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.  
Το 2011 η αποκαλούμενη Αραβική Άνοιξη είχε μόλις κτυπήσει την πόρτα της Συρίας, με τις ταραχές της 15ης Μαρτίου στα νότια στην πόλη της Νταραά και κάποιες μικρές διαδηλώσεις στη Δαμασκό. 
Ήταν ακόμη πολύ νωρίς για να αποκληθεί όλο αυτό σαν εξέγερση. 
Αλλά αναρωτήθηκα τι θα συνέβαινε εάν η κατάσταση στη Συρία μετατρέπετο σε επαναστατική, όπως εκείνες στη Τυνησία και στην Αίγυπτο. Εκείνη την περίοδο, ο Ερντογάν ήταν στενός φίλος του Μπασάρ Άσαντ, ενός Αλαουίτη, και η σουνιτική πλειοψηφία της Συρίας είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στον Ερντογάν, ως τον ευσεβή ηγέτη ενός ισχυρού γείτονα, της Τουρκίας. 
Η εξέλιξη των γεγονότων δεν θα προκαλούσε πρόβλημα στον Ερντογάν; Πώς θα αντιμετώπιζε μια τέτοια περίπτωση; 
Ο Ερντογάν μας εξέφρασε τη γεωπολιτική σπουδαιότητα που έχει η Συρία για την Τουρκία και ιδιαίτερα το Χαλέπι.
Το 2012, μεγάλα τμήματα του Χαλεπιού ήλθαν στον έλεγχο της αντιπολίτευσης ή των ανταρτικών ομάδων που υποστηρίζονταν με διαφορετική ένταση από τις ΗΠΑ και, παντελώς, από την Τουρκία. 
Αλλά τώρα πια το Χαλέπι, το διαμάντι στην συριακή κορώνα, με τους όρους της τουρκικής πολιτικής στη Συρία, πρόκειται να καταληφθεί εκ νέου από τις δυνάμεις του Άσσαντ. 
Στις αρχές της εβδομάδας, το ένα τρίτο της πόλης, που ήταν υπό τον έλεγχο των αντικαθεστωτικών ανακαταλήφθηκε από την κυβέρνηση. 
Οι γειτονιές του ανατολικού Χαλεπιού περιήλθαν στον έλεγχό της. 
Αυτές ήσαν και οι πρώτες περιοχές που έπεσαν στα χέρια των ανταρτών οι 2012, όταν οι αντάρτες κατέλαβαν πάνω από το μισό της πόλης. 
Εάν το συριακό καθεστώς καταφέρει να ανακαταλάβει όλο το Χαλέπι από τους αντάρτες –και αυτήν την εβδομάδα αυτό φαίνεται πλέον πιθανό- μια τέτοια εξέλιξη θα συνιστούσε ένα πολύ βαρύ πλήγμα για την πολιτική του Ερντογάν στη Συρία.


Όταν ξέσπασε η εξέγερση στη Συρία το 2011, ο Ερντογάν έγινε φανατικός αντίπαλος του πρώην φίλου του, λέγοντας ότι ο Άσαντ πρέπει να εκδιωχθεί. 
Αλλά ο Ερντογάν υπαναχώρησε από αυτήν τη θέση μετά από την υποστήριξη του Άσαντ από τη Ρωσία, που μπήκε στο κάδρο το 2015. 
Όπως εξήγησε ο Ερντογάν, η Τουρκία εισήλθε στη συριακή επικράτεια τον Αύγουστο του 2016 κυρίως για να πολεμήσει τις κουρδικές δυνάμεις του «Κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης» (PYD) και τις «Μονάδες Λαϊκής Προστασίας» (YPG), μαζί με τους συμμάχους στο Συριακό Δημοκρατικό Μέτωπο (SDF) που πολεμούσαν εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, και σε κάποιες περιοχές, με τη σιωπηρή υποστήριξη της Ρωσίας.
Νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα, ωστόσο, ο Ερντογάν επανέκαμψε, μόνον για μια δυο ημέρες. 
Όπως έγραψε ο συντάκτης του «Αλ Μόνιτορ» Αμπερίν Ζαμάν ο Ερντογάν είπε στη Διακοινοβουλευτική Πλατφόρμα Ιερουσαλήμ, στις 29 Νοεμβρίου: «Μπηκαμε [στη Συρία] για να βάλουμε ένα τέλος στην εξουσία του τυράννου αλ Άσσαντ. [Δεν μπήκαμε] για καμιά άλλη αιτία». Αφού η Ρωσία απαίτησε εξηγήσεις από τον Ερντογάν αυτός άλλαξε αμέσως ρητορική, λέγοντας δημοσίως ότι «η Τουρκία δεν έχει στόχο κάποια ιδιαίτερη χώρα ή πρόσωπο αλλά τρομοκρατικές οργανώσεις».
Αλλά η πτώση του Χαλεπιού από τις δυνάμεις του Άσσαντ φαίνεται να σημαίνει πως η μακροχρόνια πολιτική του Ερντογάν ενάντια στον Άσαντ ηττάται στο πεδίο της μάχης. Ο Ερντογάν σε δήλωσή του στις 28 Οκτωβρίου είχε πει ότι οι δυνάμεις της Τουρκίας και οι σύμμαχοί της του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» θα καταλάμβαναν την Αλ-Μπαμπ, η θεωρείται ως η ανατολική πύλη του Χαλεπιού, και στη συνέχεια θα βαδίσουν εναντίον της Μανμπίτζ, και ύστερα, αφού εξεδίωκαν το PYD/YPG, θα κινούντα ανατολικότερα και τελικώς θα έπαιρναν τη Ράκκα από το ΙΚ. 
Ωστόσο, με την επικείμενη πτώση του Χαλεπιού, η κατάληψη της Αλ-Μπαμπ φαίνεται πιο δύσκολη από ποτέ. 
Επιπλέον, ο τουρκικός στρατός υπέστη πλήγματα, για πρώτη φορά,  κοντά στην Αλ-Μπαμπ, από αεροπορική επιδρομή, πιθανόν από συριακές αεροπορικές δυνάμεις. 
Μερικοί ισχυρίζονται ότι μπορεί να προήλθαν από ιρανικά drones. 
Κάποιοι παρατηρητές σημείωσαν ότι η επίθεση συνέπεσε με την πρώτη επέτειο από την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, δίνοντας έτσι έδαφος στην φημολογία ότι οι Ρώσοι ήταν πίσω από τις τουρκικές απώλειες έξω από την Αλ Μπαμπ. 
Όποια κι αν είναι η αλήθεια, η τουρκική στρατιωτική δραστηριότητα φαίνεται να περιορίζεται σε μια περιοχή που εκτείνεται από τις ανατολικές περιοχές του Χαλεπιού μέχρι την Αλ-Μπαμπ, και από εκεί ανατολικότερα στην Μανμπίτζ και τη Ράκκα. 
Ένας οξυδερκής παρατηρητής των εξελίξεων στα πεδία των μαχών του βορρά, ο Fabrice Balanche, είχε πει τον Οκτώβριο «Φαίνεται απίθανο ο Πούτιν να ήταν ευχαριστημένος από την τουρκική παρουσία εντός της Αλ-Μπαμπ και τόσο κοντά στο Χαλέπι, το οποίο οι ρωσικές δυνάμεις είναι απόλυτα προσηλωμένες στην ανακατάληψή του. Η Αλ-Μπαμπ είναι επίσης  ο καλύτερος μοχλός πίεσης προς την Τουρκία και τις SDF».
Η πτώση του Χαλεπιού θα προκαλέσει περαιτέρω ανησυχία στη Τουρκία γιατί μπορεί να σημάνει το τέλος των ελπίδων για τους αντάρτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία. Δηλαδή για την «Τζαμπχάτ Φατάχ αλ Σαμ» (πρώην «αλ Νούσρα»), «Αχράρ αλ Σαμ» (σαλαφιστικη ομάδα, που είναι ο κύριος συνεργάτης της Τουρκίας στη Συρία) και της «Ταξιαρχίας Νουρεντίν Τζενγκί». 
Αυτές οι ομάδες, και με αυτές και ο Ερντογάν, δεν θα τους επιτραπεί να παίξουν έναν ρόλο για το μέλλον της Συρίας. 
Η μοίρα του Χαλεπιού είναι πιθανόν να αλλάξει την πορεία του πολέμου στη Συρία. 
Το Ιντλίμπ, η τελευταία επαρχιακή πρωτεύουσα που βρίσκεται στα χέρια ανταρτών που υποστηρίζονται από την Τουρκία, μπορεί να ακολουθήσει την τύχη του Χαλεπιού. Πιεζόμενο από τη Λαττάκεια στα δυτικά και από το Χαλέπι στα ανατολικά, το Ιντλίμπ δεν μπορεί να αντέξει για πολύ.
Συνεπώς, η μοίρα του Χαλεπιού έχει τη δυνατότητα να σφραγίσει τη μοίρα του καθεστώτος του Ερντογάν στη Τουρκία
Είναι πολλά τα αυγά του Ερντογάν που έχουν μπει στο καλάθι της γεωπολιτικής της βόρειας Συρίας, και τα περισσότερα από αυτά είναι πολύ πιθανόν να σπάσουν. 
Όταν τα πράγματα θα έλθουν στο αύριο της Συρίας, ο Ερντογάν μπορεί περισσότερο από ποτέ να βρίσκεται στο έλεος της Ρωσίας. 
Ο φιλόδοξος στόχος της Τουρκίας να αποστερήσει από τους Κούρδους της Συρίας την αυτονομία μπορεί να εξαρτάται εξίσου από το πώς ο Πούτιν θα διαμορφώσει τις νέες σχέσεις του με τον Ερντογάν και τους Αμερικανούς. 
Η ανακατάληψη του Χαλεπιού από τον Άσσαντ δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι μια νέα μοιραία σελίδα θα γραφεί για τον Ερντογάν στην Τουρκία.


Πηγή: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2016/11/turkey-syria-allepo-fall-impact-on-erdogan

Το τραγούδι της ατόνου απεργίας..



Σήμερα
στην απεργία
έφτιαξα καφέ μέτριο με ολίγη
και κοίταξα μετά
σε καφεμαντεία ταξική
το μελλούμενα και τα σημεία,
Τέρατα δεν είδα
εκτός κι αν οι γνώσεις μου
είναι λειψές,


Χάρηκα πολύ 
άλλη μια φορά
που στη μέση βρέθηκα
απεργός
αλλά σπιτόγατος
αλάργα από τους ανόητους
[στις στράτες της επανάληψης]
αλλά το καφεδάκι με στεναχώρησε
να μη δω τέρατα;
Άλλο και τούτο!
συνήθως ξεπρόβαλε κάποιο
με μουτσούνα και σώμα μεγάλο
[στα μεγέθη του φλυτζανιού]


Κάθησα λοιπόν και μέτρησα,
Μέτρησα τους χρόνους
Το είδος του φλυτζανιού
Την ένταση της φωτιάς,
Αλλά πάλι
δικαιολογία δε βρήκα,
Ήτο αλήθεια
Τέρας δεν ενεφανίσθη
ούτε δράκος
ούτε καν μια σαύρα σεβαστή,


Κάτω κάτω
στο κατακάθι
έβλεπα κάτι παράξενο
σαν ποτάμι
δρόμο θα πάρω;
σε βάρκα θα ανέβω;
μήπως θα φύγω μακριά;
Για μια στιγμή εσκέφθην
να καλέσω τη καφετζού της πολυκατοικίας
αλλά άσε είπα
μην εκτεθώμεν
δίπλα της μένει ένας μαρκσιστοίς
και θα μού' βαζε κουδούνια
μέ΄χει στο μάτι ήδη,


Ό,τι ξέρω θα κάνω
θα περιοριστώ εις τας γνώσεις μου
τας περιορισμένας
δια τας μορφάς του καφέ..


Το άφησα για λίγο
κι είπα να ρίξω μια ματιά
σε κάποιες άλλες μαντείες,
Άνοιξα ένα δοκίμιον διαλεκτικής
περί αντιθέτων και πολλών
και ενός μη-ενός και ενικότητος
και άλλα ωραία
δια τας σωματοποιήσεις
των έμφυλων τροβαδούρων
να μη γαμάνε οι άνθρωποι
μόνον να τραγουδάνε,


Κάτι δε πάει καλά εσκέφθην πάλι
κάτι δεν μου κολλάει
που αλλού να ψάξω
προτού πιάσω πάλι το φλυτζάνι;


Κοίταξα λίγο τελεόραση
έφαγα ένα σάνδουιτς
ένα πορτοκάλι
ένα μανταρίνι
έκανα και ένα νδουζ
κι είπα
δεν τα αφήνεις αυτά 
εις τους αρμοδίους;
τους λυτρωτάς;
τα αγαθοποιά πνεύματα
της αενάου καταπλήξεως
περί των σωμάτων μας;
Θα μας λυτρώσουν άνευ πιέσεως
ημείς θα λυτρωθώμεν
αυτοδικαίως
αυτοκινήτως
και αυτονόμως,
Με την αέρινη παρουσία τους
μόνον
δια τας περιστάσεις της ιερού
θεωρίας
εννοώ της διαλεκτικής
η οποία αν και δεν μαντεύει
πάντως όλα τα ξέρει
χωρίς δηλώσεις βέβαια
παντογνωσίας..


Αυτές οι σκέψεις
εις το περιθώριο μιας ατόνου
απεργίας
μέχρι της ώρας τούτης
με έκαναν να νιώσω πάλι
άνθρωπος
ω άνθρωπε!
ποιός είσαι;
Ιδέ ο άνθρωπος
Άνθρωπε αγάπα
τη φωτιά σταμάτα
και τη δυναμή σου
δώστη στη ψωλή σου
ή
στο μουνί σου
[και αλλού, αλλά δεν πάει ρίμα]


Αυτά δεν λέγονται έτσι βέβαια
διότι ως γνωστόν 
το νέον ήθος επιτρέπει άλλα
άλλα σκατά πιο μεγάλα
άλλες ματιές πιο μουρλές
ό,τι άλλο θες
ακόμα και να είσαι για τα σίδερα
αυτό μάλιστα είναι τίτλος τιμής
μην υβρίζετε όμως
και μην καταριέστε
είπε ο Μπαντιού
το είπε;
και να μην το είπε
το ίδιο κάνει
κι αυτός ιερεύς είναι
άλλο θα είπε
το ίδιο
ή μήπως ο Ντελέζ;
αυτός κι αν είπε
είπε πολλά,


Το ίδιο λοιπόν,
Βλέπω τας ενσαρκώσεις
όλων αυτών
και μού ρχεται να κλάσω
μέρα ιερή
μέρα απεργίας
μέρα ταξικής εμφανίσεως
λειψής αλλά εμφανίσεως.
και τότε!
μού'ρθε ένας σκοπός:


Άλλη μια μέρα
σκοτεινή
άλλη μια μέρα χάλια
και γω γυρνώ στο σπίτι μου
και ακούω τα ρετάλια,
Ρετάλια φύγετε από'δω
άστε με στον καϋμό μου
θα κάνω επανάσταση 
να σώσω το μυαλό μου,
Θα πάψω πια να σ' αγαπώ
αριστερέ μαλάκα
και όταν πάλι θα μιλάς
εγώ θα κάνω πλάκα,
Βαρέθηκα τις ορμηνειές
το πρέπει σας χωλαίνει
να γίνω αποφάσισα
ό,τι μου κατεβαίνει,
Κι όταν με πιάνει πεθυμιά
να γίνω πάλι εργάτης
τους κόπους μου να χαίρομαι
της φύσης επιστάτης
θα ανοίγω το παράθυρο
να μπει λίγος αέρας
κι έτσι θα συλλογίζομαι
ξανά πως είμαι τέρας,
Τέρας μικρό και φθονερό
σαν κάθε αποστάτης
που τό΄ριξε το όπλο του
στα θέλω της αγάπης,
Κι αν έρθει πάλι ο καιρός
να πιάσω το καδρόνι
να ξέρετε να μάθετε
κανένας δε σας σώνει..





Ιωάννης Τζανάκος
 

Απεργία, μαρξισμός και ματριξ(σ)μός..ή η "ταξική πάλη" ως Μάτριξ


Πόσοι απεργούν σήμερα στη δουλειά μου;
Εγώ, και άλλοι δυο σε σύνολο περίπου 25 εργαζόμενων.
Μιλάμε για μια δημόσια υπηρεσία όπου δεν υπάρχει κανένα "κόστος" (πέραν του μικρού οικονομικού) αν απεργήσει κάποιος μια μέρα.
Δεν έχω σκοπό να κάνω κανένα σχόλιο για την κατάντια των περισσότερων δημοσίων υπαλλήλων (και) σε αυτό το "απλό" ζήτημα.
Στο μεταξύ, στην υπηρεσία που δουλεύω έχει αναγγελθεί πως από τις 1-1-2017 θα υπάρξει ένα νέο τεράστιο φόρτωμα μιας ολόκληρης περιφέρειας (μιλάμε για μια μεγάλη περιοχή) όσον αφορά στις παροχές του ΙΚΑ, το οποίο ξεφορτώνεται τις παροχές του για να τις φορτώσει σε εμάς (τον ΕΟΠΥΥ) με βάση την μνημονιακή υποχρέωση οι παροχές να μεταφερθούν όλες σε μας, και μιλάμε για δύο περιφέρειες του ΙΚΑ που θα ενωθούν "πάνω" μας και θα προστεθούν σε αυτή που έχουμε ήδη ως αρμοδιότητα.
Πρόκειται να γίνει ο χαμός, το έχω ξαναζήσει με το ΚΕΠΑ (κέντρο πιστοποίησης αναπηρίας), προβλέπεται υπερσυγκέντρωση ασφαλισμένων, ουρές, ίσως και ξύλο και εγκεφαλικά (όπως τα είδα στο ΚΕΠΑ), φωνές, κραυγές, ουρλιαχτά, και βέβαια παροχές;;...μην τις είδατε τις επιστροφές χρημάτων (στους ασφαλισμένους), μέχρι να εφαρμοστεί το σύστημα της πλήρους ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και συμμετοχής των ταμείων κ.λπ, σε έναν χρόνο περίπου, αν υπογραφούν όμως συμβάσεις με τους ιδιώτες παρόχους.
Ακούγεται τώρα αυτό που περιγράφω στους διάφορους χλεχλέδες ψευδομαρξιστές ή αυτόνομους ή δε ξέρω τι άλλο "κινηματικό", ως "γραφειοκρατική κατάσταση" και να μην τους κουράζουμε τον εγκέφαλο τώρα, έτσι που είναι γεμάτος με "επιθυμία" και λίμπιντο, ή καθαρή "αντρίκια" ταξική πάλη. 
Το δογματικό παλούκι στο κεφάλι τους δεν λέει να φύγει..
Θα φύγει με "λεπτομέρειες" και δευτερεύουσες αντιφάσεις;;
Τέλος πάντων, με το ένα και το άλλο, από την μιά οι μάζες των απεργοσπαστών υπνωτισμένων και από την άλλη η "συνειδητή" μάζα των "αντίθετων" (απεργών) που είναι στους δρόμους για την γνωστή παρέλαση ή αντι-παρέλαση (παραδίπλα με καμμιά μολότωφ), αλλά ούτε που διανοούνται να εμφανιστούν και να παρέμβουν σε καμμιά τέτοια "κρίσιμη στιγμή" κατά την εφαρμογή μιας συγκεκριμένης χυδαίας θανατερής δολοφονικής προσχεδιασμένης αστικής κρατικής πολιτικής, όπως αυτή που σας περιέγραψα.
Αλλά και να εμφανίζονταν, τι να έλεγαν;;
Τα ξέρουν τα θέματα;; ρωτήσανε;; ψάξανε;;
Τους ενδιαφέρει;;
Μόνον γενικολογίες για τον τάδε -ισμό και τον δείνα αντι-ισμό, στυλάκι κινηματάκι χαβαλεδάκι, κομματάκι, οργανωσούλα, μαρξοθεωριούλα, συναυλιούλα και άλλα φαιδρά..
Εγώ έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν, έχω δει και άλλες φάσεις, στα σημεία συνάντησης κράτους και μαζών, χωρίς να το μελοδραματοποιώ το πράγμα, αλλά "κινηματίες" δεν είδα κει μέσα.
Μόνος, με μάλλον "καταστασιακές" μεθόδους, όσο τις ξέρω και αν και δεν έχω άμεση ούτε ιδεολογική σχέση με τον καταστασιασμό, μόνος λοιπόν έχω κάνει πράγματα, και αν ο καταστασιασμός είναι (αν, λέω) ελλειπής στην "γενική ταξική πάλη" σε "ατομικό" επίπεδο είναι απλά ο μόνος τρόπος.
Οι υπόλοιποι είστε για να σπάμε και να σπάω πλάκα, δεν τίθεται θέμα για μαρξισμούς κ.λπ θα σας έλεγα μάλλον ματριξ(σ)τές, τον Μαρξ αφήστε τον σε κανέναν τρελοΝτεμπόρ (ή ντεμποριανό) ή σε κανέναν μετανεωτερικό "μετασταλινικό" δημόσιο υπάλληλο σα και του λόγου μου. 
Θέ μου είναι τόσο ηλίθιοι;;
Ναι, είναι..



[Θα αγοράσω καλή κάμερα, και όταν αρχίσει το πανηγύρι θα σπάσουμε πλάκα, για να καταλάβετε τι λέω..]




Ιωάννης Τζανάκος
 

Mohsen Namjoo - Hamash Delam Migire (Full Version)

Mohsen Namjoo - Cielito Lindo

Gladiatorha Mohsen Namjoo by Mostafa Heravi

Mohsen Namjoo_Toranj (Official, EN Subs Available)[HD]

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..