Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Γυαλί



Ένα γυαλί φτιάχνεται κοφτερό..
Το κουβαλούν στον ώμο τους με προσοχή,
Αυτοί που μάζευαν αιώνες την άμμο..
Την πυράκτωσαν μέσα στον νού,
Οι ίδιοι..



Ι.Τζανάκος 31/12/ 2011

Όλοι..



Όλοι μας ζούμε στον υπόνομο, κάποιοι, όμως, κοιτάζουμε τα άστρα..


Oscar Wilde

2012



Για το 2012


Σας εύχομαι καλή πρόσκρουση..






.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

ΙΒ'





'Άφησα








 Άνοίγω
 Μέσα
'Έξω το φως
'Ήταν η ώρα να φύγω
 Σε λίγο χρόνο όπως τώρα
 Δεν είναι ούτε αυτό το φως
'Έξω
'Έξω είναι
 Ακίνητη
 Μέσα στο δωμάτιο δεν είναι
 Δεν είναι
 Θα πεθάνουν
 Υπόσχομαι 








ι.τζανάκος  28/12/2011

ΙΑ'




Δεν συγχωρείται τίποτα που να γίνεται «για να» λευτερωθεί ο άνθρωπος, μόνος του θα λευτερωθεί. 
Ο τραγουδιστής προλογίζει την Έξοδο, κι έπειτα αρχινά :

Η δύναμη του συντελεσμένου μορφοποιείται στην ανάδυση της ελευθερίας ως έννοιας που ρηγματώνει κάθε βία, η Ιστορία δεν έχει ακόμα βγάλει όλες τις μάσκες των «λυτρώσεων», ούτε θα τις βγάλει ποτέ, αφού η Ιστορία δεν είναι ο θεός, αφού και να μπορούσε να είναι, δεν υπάρχει θεός.




"Süß ists zu irren 
In heiligen Wildniß.."

'Όσο θαυμάζω τον έναστρο ουρανό, τόσο αδύναμος είμαι να του απευθύνω τον Λόγο. Χάθηκες για πάντα.




"Per li occhi fora scoppiava lor duolo.."
Η κίνηση των σημασιών δεν αντιστοιχεί στην κίνηση των άστρων.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, πλησιάζει η θυσία. Τραβήξτε τον δρόμο στο λάθος. Θα είμαι εκεί..



"Μην πάρετε για πείσμα και περηφάνεια τη σιωπή μου.."
Η βεβήλωση δεν σταματά, δεν νοιάζει κανέναν η αλήθεια.
Το ψεύδος περικύκλωσε τα κοιμητήρια.
Αγωνίζομαι να θυμηθώ την μορφή σου στο κάτεργο.
Αγωνίζομαι να θυμηθώ το αίσχος..
Αγωνίζομαι να ξεχάσω στη μαύρη νύχτα.
'Ότι αγάπησα πεταμένο στα σκυλιά..
Κρεουργία η Ιστορία σας..
Βοηθήστε με να σωπάσω.





Ι.Τζανάκος  28/12/2011

Ο φίλος..




Αποκαμωμένος ήλθε ο φίλος
να ορίσει τη Νύχτα..

  

Άφοβος 
Τρέμοντας απο κρύα λόγια..

                 
                      
Μ' ένα φωτεινό ξύλο έκαιγε τα δάχτυλά του,
Στραμμένα όπως ήταν στην καρδιά..


               
Δεν ελευθέρωσε ακτίνες,
Ούτε μιλούσε τη γλώσσα της ψυχής..

 

                  
Μόνον ξάπλωσε,
κι αποκοιμήθηκε στις στάχτες του..

           
         
                    
Ο ύπνος του μας λύτρωσε..
Τον θάψαμε το πρωί..






Ι.Τζανάκος  / 2011

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Επαρχιώτες..





 'Άκουγα τον φίλο μου σε μιά συνηθισμένη του έξαψη να κατηγορεί τον εαυτό του, και σκέφτηκα πως πάλι θα διηγηθεί τον πόνο της ύπαρξης, και την ανοησία του να ελπίζει στον κόσμο...όμως αυτός μιλούσε σήμερα αλλιώς, μιλούσε για την ζωή στον Χρόνο, μιλούσε για την ζωή..παράξενο σκέφτηκα, όταν τον άκουγα να λέει: 

Ως να αναλάβω την ευθύνη μου του Χρόνου
Καθησύχαζα την ψυχή με τις ελπίδες του Λόγου,

Απομακρυνόμενος απο την χάλκινη αύρα της ζωής..
                         

Δεν μας ανησυχούσε η φωτιά που κάθε τόσο έστελνε
                         Ως καθαρμό,   

Στις αποχαυνωμένες ψυχές μας..
Βλέπετε, μωροί διδάσκαλοι το ονόμασαν ανθρώπινο πάθος,
Τον  τόπο  της εσώτατης παρέκκλισης.
                       Ιστορία είναι....
                      

                                             

Θραύονται τα πήλινα αγγεία του ψεύδους..
                      
Να λοιπόν ο φίλος μου, πως σώριασε τις σφραγισμένες σκέψεις του αιφνιδίως, παρατείνοντας αποφασιστικά μιάν έξαψη, όχι δα και την πίο σπουδαία στην ζωή του, μολυσμένη όπως ήταν απο ταξικά και προσωπικά πάθη. Έψαξα και βρήκα, ριψοκινδυνεύοντας την ακεραιότητα της κρίσης μου, ήμουν ένας κεφάτος εντολοδόχος της κοινότοπης απελπισίας του, ανακάλυψα την θεμελιακή συνάφεια των αστρικών του ψευδαισθήσεων. Το μίσος του έγινα. Όλα ήταν τόσο απλά..είχαν να κάνουν με την αλαζονική απαίτηση μιας οικογένειας φτωχών αγροτών, να κατακτήσει μιά κορυφή αξιοπρέπειας στην μεταπολεμική Αθήνα...


                  
Αφήνοντας πίσω τα πλίνθινα σπίτια
Την κακοήθεια του χωριού..
Διωγμένοι απο το πληγωμένο ήθος τους,
κι όχι δα απο τίποτα ματαιοδοξίες
να αλλάξουν τον κόσμο,
'Έσυραν το πικραμένο όνομα τους
Στα νέα παραπήγματα της ελπίδας..
Στις φενάκες της "ελευθερίας"..


Αλήθεια..η στιγμή ήταν αρμόζουσα..
Το ελάχιστο φώς φώτιζε το δικό τους απόκρυφο μονοπάτι,
Στον νέο κοσμάκη του Κόσμου..



Στην πλακόστρωτη πλέον καλύβα τους τα ιερά
                             της υγιεινής..
Κι ήταν η είσοδος του οικήματος τόσο σπουδαία..
Ανεβαίνοντας μ'όλους τους δειλούς χωρίς δισταγμό,
χωρίς λάσπες φυτά έντομα..
και τον φριχτό ήλιο της γής τους..



Μην νομίσετε πως παρακάλεσαν κανέναν,
Αν και πιστοί υπηρέτες σ'όλο το χαφιεδολόι..
Αν και ταπεινοί δούλοι των χριστιανικών χαμαιτυπείων.
Με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια χαμηλά,
Κρύβαν τις πληγές τους στα στερεώματα της αξιοσύνης τους,
της φυλαγμένης χρόνια στις λασπουριές των αφεντάδων...




Δεν τους έμεινε ψυχή γιά ξόδεμα..
Δεν τους κάλεσε ποτέ ο θεός να δρέψουν
την χαρά της σπατάλης του..
Στάλα στάλα ο ιδρώτας πότιζε σα φαρμάκι αγιοσύνης
τις μικρές ελπίδες τους..
και θέριευε σιμά μια μεγάλη Δίκαιη ελπίδα,
θαρρείς πρωτόγνωρη..
ή μήπως θαμμένη πιό βαθιά απ'ότι γνώριζε κανείς;



'Ότι και να ακουγόταν δίπλα,
'Όσες φωτιές και ν'ανάβαν με τα κουφάρια τους
οι αλήτες με τ'ανοιχτά πουκάμισα,
Μόνον η δική τους αξιοσύνη  τούς ενδιέφερε..
                
Σκότος! ένας Χριστός αποταμιευτής...

Α! να τους αιφνιδίαζα με την πιό αγνή κολακεία
Με τον πιό ειλικρινή ύμνο..
Λουζοντάς τους έστω μιά φορά με το λαμπρό φως της Δόξας!


              
Νομίζω πως θα το αρνούνταν πεισματικά
οι ταπεινοί αυτοί διάβολοι..
                


Ι.Τζανάκος /2011

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Επιστροφή στον Τόπο..




Πριν την επιστροφή, υπάρχει ένα σημείο που στέκεσαι. 
Τότε οι ερωτήσεις είναι φυσικά ψευδείς.
Έχεις ήδη αποφασίσει να επιστρέψεις..Όμως ρωτάς,
και απαντάς μόνος σου..



Θα σήκωνες απ'τη γή τις ζωντανές ζωές

και θα φώναζες τον Κριτή..
Αλήθεια φίλε;
Εγώ τι κάνω;

Σκαρφαλώνω σε κισσούς απο λάθη
και να τι βλέπω:
Ρημαγμένες ενοικήσεις ενός αλλοτινού ψεύδους..
Κόκκαλα μαυρισμένα απο φωτιές πολεμικής οχλαγωγίας..
και πάντα
Αγέρωχες παρουσίες
σε μια κάμαρη κλειστή..
Δε βλέπω το λόγο να συνεχίσω να λειαίνω το ξίφος
των Εικοσιδύο θριάμβων..







Στερέωσα ένα σημείο,
Τα ζώα μου έδεσα εκεί,
σαν σε πάσσαλο,
και κρούω μια χορδή εκπορευόμενη εξ'αυτού..
Σαν να στροβιλίζονται ξανά οι δαίμονες..





Ο λύκος εκδιώχθηκε μακριά..
Κάτω στον κάμπο γραπώνει τα έρμα
με λύσσα καλή σαν το δόντι..
Με σταυρούς και κομποσχοίνια,

αιώνες τώρα..
Δεν είναι δα και πολλοί..






Όσο θέλετε χυμάτε,
Χωρίς μέτρο και ολόμαυροι
στον εχθρό..
Απ΄το πέρασμα των αρετών,
δεν χρειάζεται νερό να πίνετε..
Τώρα ο καθένας
-κι ο Λύκος-
είναι αυτό που δε θυμάται πως έγινε..


Ας δούμε λοιπόν τα θέλγητρα της επιθυμίας,
στο ύψιστο σημείο της στήλης
της χωμάτινής μας ζωής..



Πλησιάζοντας τ'αβέβαια χέρια της
απόθεσα όλους αυτούς τους λάγνους της μνήμης..
Κάποτε,
τους έβγαλα απο τα γλισχρά δάχτυλα της σάρκας,
μα σας τους δίνω πάλι πίσω..
ω ζωντανοί !
να τους φιλέψετε χαμόγελα αυτάρκειας..


  
Τι κι'αν αυτοί σε κοιτούν μέχρι να χορτάσουν αίμα..




Το σκηνικό αλλάζει. Έρχονται για λίγο οι αμέριμνοι πολίτες, πάντα χαρούμενοι..


{..Ένας Χορός απο φρέσκαρισμένα πρόσωπα διηγείται την εκδρομή του:


Κατοικούμε σε συντυχίες
με λεπτά χείλη φιλάμε τα πετράδια
που στα πόδια μας στοιβάζει η θάλασσα..



Των επικρατειών μας οι στρατιές,
ανάμεσα στα πεύκα και τους θάμνους αφανίζονται
μ'έναν μικρό άνεμο
αντιφάσεων..
Η αμμουδιά ένας μορφασμός,
απ'όλα αυτά τα αισθήματα αγωνίας..
ιδρώτας στα γραφεία..
παραπομπές άστρων,
ευγενικές επισφραγίσεις ποιότητας..
Αναβάλλονται συνεχώς τα χθεσινά μαρτύρια
της πιθανής μας ελευθερίας..
και τώρα..
ξανά,
επιστρέφοντας
τυλίγουμε απαλά την εντολή..
τακτοποιούμε την έπαρση στη βαλίτσα..
και την αιώρηση της σκόνης  με θαυμασμό κοιτάμε..}
{Πάντα είχα αρνηθεί να ασχοληθώ με όντα που δεν είχαν ως αίμα την εντολή..
Θα θελα να με συγχωρήσω έτσι που ξέπεσα,
αυτό το τσούρμο απο κανάγιες να αγκαλιάσω..
Με φίλεψαν όμως κι αυτοί
κάτι τσαλακωμένα ρούχα,
κάτι αισθήματα..
Ας αναπαύσει ο θεός την στιγμή τους..
Αυτοί θα συνεχίσουν να εκδράμουν}


Τους βαρέθηκα όλους αυτούς,
ήμερους άγριους..
αστούς
Ήλθε η ώρα να επιστρέψω στον τόπο μου
η εικόνα είναι γνώριμη..


Η κύηση των μορφών
Αιώνια ορφάνια της ύλης
**


Φρούτα μύγδαλα
άγγιζαν το τραπέζι
Μ'επιμονή ο σπουργίτης ζητούσε
να σπάσω τη κλωστή
**
 Γύρισα
 ( Όλοι καλωσορίσατε..
    Ζωστείτε
    Αρματωθείτε.. )



Δεν με ραίνουν οι καιροί,
μον'ακουμπούν στη παλάμη μου
σα χνούδι αλλόκοτου φυτού
που χάθηκε την αυγή..
Όλη τη μέρα στέκομαι πάνω στη πέτρα
κι'αναλογιέμαι..
σιγά να σηκωθώ,
να σβήσω τη φωτιά,
τα ξύλα να θάψω
σα σώματα νεκρών σπουργιτιών..
κι'απάνου
στα βουνά
ν'ανηφορίσου
στον ποταμοσουρμό των άστρων..
Ανέγγιαγος κιά είμαι
δε σκιάζομαι τις σπαθιές τους,
και το χόρτο μαλακό της γής μου
  σα ξαπλώσω σ'ανασοά πικρή..

[ Ο σφοδρός φίλος έχει γονατίσει στη γή
με το στήθος καλυμμένο απ'αγκάθια κατάγκαθα
απο μικρά λουλούδια
σα να θέλει να προστατεύσει τη καρδιά του
με το βλέμμα της..
πίσω του αναπαύεται ο μεγάλος Ουρανός
με ανοιχτό τον πόθο του
και το πόδι ακουμπισμένο απαλά στο κόκκινο λόφο
     της σιωπής..] 

Α η ζωή, η νύχτα της !
με χείλη σφιχτά θροίζει η φωνή της
βάσανα κι'α χαρίζει, γελά
σα το κοπάδι σκορπά
χωρίς ελπίδα να χαθεί για πάντα
  μές'τη δροσιά του αιώνιου δάσου..
Ένα τραγούδι μακρινό μας καλεί τη ζωή
σα τελειώνει..
με τη μοίρα σύγκορμο μορφάζει
σε πυκνό σύννεφο ελέου,
στη στάλα σου αδερφέ..
  που καφτή ξεδιψά τα γυμνούλια..

Δεν ακούεται μηδέ η σιωπή
στη λάσπη που μας τυλίγει..
ούτε ξεπηδούν άγριοι χοροί απο μέσα της..
Μον'άμορφοι κρύσταλλοι θυμούνται
τη μνήμη τους..
καθρέφτες καβαλικεύουνε τα σπλάχνα τους
  τα λάγνα απο κενότητα..

[βογγάνε τρισκότεινα τα κλινάρια
άδεια απο ζωή
στις φωλιές τους τα φίδια ασφυκτιούν
απ΄το φαρμάκι..
κι'όμως στάζουν καρποί
κι'όμως κλώθουν νέες ρίζες μυστικά
  τον άνεμο..]


Είδα έναν τόπο χτισμένο απο θώρακες στοργικούς
Ν'ανέβω λοιπόν





 Ι.Τζανάκος    26/12/2011

Ελισσάβετ






Όλα είναι μια ευθύνη που κανείς δεν αναλαμβάνει. Όλη η ζωή είναι μιά ευθύνη που όλοι αναθέτουν, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει. Κάθε βήμα σου είναι μια ευθύνη,  κάθε αναπνοή σου είναι μιά ευθύνη, κάθε σκέψη σου είναι μιά ευθύνη που είτε αναλαμβάνεις είτε φορτώνεις στον άλλον και αυτός αναλαμβάνει είτε φορτώνει στον άλλον...και έτσι πάει, ώσπου 'Ενας φορτώνεται την ευθύνη για όλους.
Ω  άγιο πλάσμα που στέκεσαι αμέριμνο με την ευθύνη της ζωής όλων, ω αθώα πλανεμένη που όλοι σε δοξάζουν με το λοξό μάτι της απάθειας. Όλοι σου κλείνουν τη πόρτα οπλίζοντάς σε με τα πιό φριχτά όπλα της θυσίας και της κατάκρισης, θα σε ακολουθήσω χωρίς δισταγμό.


Γεννήθηκες μέσα στη θύελλα της ορφάνιας, μόνη να κουμαντάρεις απρόθυμες υπάρξεις, φοβισμένα πλάσματα που απορούσαν γιατί ο κόσμος δεν τους χάρισε τον Παράδεισο, γεννήθηκες μέσα στον αγώνα τον μάταιο της αγάπης ανθρώπων μικρών, ανθρώπων τυφλών απο τα πάθη της οικογενειακής αποβλάκωσης, και δεν δίστασες να τους στηρίξεις, να τους κλείσεις στη σπασμένη φτερούγα σου, χωρίς ανταμοιβή, χωρίς ελπίδα αναγνώρισης..."Όλοι τέτοιοι είναι", μου είπες, αυτός είναι ο αγώνας της ζωής, αυτή η στυφή της γεύση κρύβει το κουκούτσι, αυτό το κουκούτσι κρύβει τη ψίχα των αγγέλων. Επικαλούμαι τα άγνωστα τέκνα του Αβραάμ, τις στρατιές των απορούντων ταπεινών δαιμόνων, τα πρόσωπα που προσπερνάτε στο δρόμο ψελλίζοντας συγκαταβατική συμπάθεια, και καταριέμαι, καταριέμαι..


Δεν γνώρισες ποτέ πόσο σκεφτόμουν, γιατί να μην αφήσουν τη Γή μας να καρπίσει όσο θέλει, ούτε ήξερες πως δεν υπάρχει μέτρο στους πόθους της. Θέλω να αφήσεις την πυρκαγιά να κάψει τα πάντα, τη Γή και τους εχθρούς της, τους ταπεινούς και τους επαναστάτες, τους πιστούς και τους άπιστους, μόνον αυτό θέλω τώρα, όλα να καούν..


Να καούν όλα.. 





Ι.Τζανάκος   26/12/2011

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..