Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Ικρίωμα



                    Βακχεύουν δηλητηριασμένοι
                               οι επιμελείς δαίμονες της αρετής

                      Δεν υπάρχει  Σωτηρία !
                      Δριμύγευστος ο πόνος της επίγνωσης
                               το δοξάρι τους βαραίνει

                     Κυρτώνουν τις πληγές τους
                     Ονομάζοντας την Έλευση
                     Χύνοντας βάλσαμα πράξεων

                     Ας γνωρίζουν πως πεθαίνουν
                     Ορμούν στις πηγές του άφατου
                                 να πιούν αλμυρό φώς

                     Ο Δήμιος προσεύχεται
                                 να τελειώσει η γιορτή
                                 αφαιρεί το δέρμα τους και

                      Πριν συνθλίψει την καρδιά τους
                                την στρέφει στο έκνομο πλήθος
                                κραυγάζοντας:  Ο υ σ ί α !

                          Ι.Τζανάκος   23-1-2011

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Το ραβδί

             

                      Το ραβδί που ακούμπησα τον πόνο
                                απέκτησε ψυχή και έγινε η ζωή μου

                   

                            Ι.Τζανάκος 17-1-2011

               

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Άγνωστη

                           
                              Στα χέρια μου άφησαν
                                              μιάν άγνωστη ψυχή
                                              τόσο τρομαγμένη
                                              π'αρχισα να θυμάμαι
                                             -να την φροντίσω γνωρίζοντας-
 
                             Τη θάλασσα ζητούσε
                                              κι είπα μήπως ήταν στα δουλεμπορικά
                                              στον μαύρο άνεμο της σκλαβιάς

                             Όμως αυτή θρηνούσε
                                              με τα μάτια καρφωμένα
                                              πάνω στα νερά
                                              την αγωνία της σιγοπατώντας στην άμμο
                                              γιά τη κρύα καρδιά του
                            Δε βαστούσε ελεύθερη να πετάξει στη γιορτή του χιονιού
                            ή στις χαράδρες της κριαρίσιας χαράς

                           Μόνο κοιτούσε λοξά-σαν μια σκιά να την ορμήνευε-
                           το νερό
                           τρέμοντας
                           στον παγωμένο κήπο του
                           τα λόγια του όλα σχίζοντας
                           σ'έναν ειρμό απο αγάλματα

                                     Ι.Τζανάκος, 2008- αφιερωμένο στη Κόρη και την Ελένη

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Ορμήνεια

                         

                Ορμήνεια σου στέλνω
                Να χαρείς τα κρύα νερά που διαβαίνεις


                Ι.Τζανάκος 14/1/2011

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Κρασί

                       
                                                     Κρασί

                                       Με δυνατό κρασί
                                                          χθονώ τη θλίψη

                                      Βαθιά στο κρανίο
                                                         δουλεύουν μάτια
                            
                                      Χωρίς να το θέλω
                                                        ακολουθώ ένα κερί

                                      Δεν έμεινε ψυχή
                                                        χωρίς βάσανα

                                       Δεν θέλω κανέναν
                                                        να σ'αγαπήσω


                Ι.Τζανάκος    9-1-2011

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Στέφανος Ροζάνης-Giuseppe Ungaretti/ Δύση, μετά την ελπίδα της μορφής

                              STATUA

               Gioventu impietrita,
               O statua, o statua dell'abisso umano....

               Il gran tumulto dopo tanto viaggio
               Corrode uno scoglio
               A fiore di labbra.

               Άγαλμα(1927)

               Πετρωμένη νεότητα,
               Ω άγαλμα, άγαλμα της ανθρώπινης αβύσσου...

               Ο μέγας χαλασμός ύστερ' απο τόσο ταξίδεμα
               Μόλις που διαβρώνει
               Ένα σκόπελο.

    Sentimento del Tempo.. G.Ungaretti/ Αίσθημα του Χρόνου. Μετάφραση Φ.Πιομπίνος

                 
                                Ομολογία

                Αυτό που με περιβάλλει είναι θόρυβος
                Αναρωτιέμαι αν μπορώ να ξεχωρίσω λέξεις
                Και αν οι λέξεις επιζούν μέσα στον θόρυβο
                Αν συγχέονται και αν ο ήχος τους ηχεί πράγματι
                Και δεν είναι παρά ένα με τον θόρυβο

                Αυτό που με περιέχει είναι κενό
                Αναρωτιέμαι αν μπορώ να ξεχωρίσω έναν τόπο
                Και αν ο τόπος επιζεί μέσα στο κενό
                Αν συγχέονται οι τόποι και αν πράγματι
                     χαράσσονται μέσα στο κενό
                Και δεν είναι παρά ένα με το κενό

               Αυτό που με ορίζει είναι αόριστο
               Αναρωτιέμαι αν μπορώ να ξεχωρίσω όρια
               Και αν τα όρια επιζούν μέσα στο αόριστο
               Αν συγχέονται τα όρια και αν πράγματι
                     χαράσσονται μέσα στο αόριστο
               Και δεν είναι παρά ένα με το αόριστο

               Τελικά δεν μπόρεσα να ζήσω αλλιώς

                       Στέφανος Ροζάνης, Κρύπτη-2006, εκδ. Έρασμος

Ο δυτικός άνθρωπος είναι ο αγωνιστής της μορφής, ο κυριαρχημένος απο την μορφή δημιουργός της μορφής, που σαν φτάσει στο όριο της ανύψωσης και της καταβύθισης των μορφοποιήσεων, αναρωτιέται. Μόνον αυτός αναρωτιέται, τι να κάνουμε, μόνον αυτός, γιατί φρόντισε να μην φροντίσει άλλο απο τον αγώνα εκείνον που γεννά την αναρώτηση, στο πέρας της σκληρής εργασίας του. Το άγαλμα είναι η λέξη, η λέξη είναι το άγαλμα, και ορθώνεται ως τέλος, ως απόλυτο πέρας, αντίκρυ στην άβυσσο που το δημιούργησε, μέσα στην άβυσσσο που αυτό δημιούργησε. Δεν αρκεί να παρατηρήσουμε την αψεγάδιαστη οντότητα, ούτε σημαίνει κάτι η διαρκής παραμονή μας στην θέα της, αν δεν μετατρέψουμε με το ίδιο μορφοποιητικό πάθος, την μορφικότητα σε αγωνία της μορφής, τη λέξη σε ιλιγγιώδη αναρώτηση του τελικού νοήματος της, σε αυτό που απομένει έξω, κάτω, πάνωθέ της. Μόλις που διαβρώνει ένα σκόπελο όλο αυτό το ταξίδεμα, μόλις που ξεχωρίζει η λέξη απο τον θόρυβο της ομιλίας, μόλις που φαίνεται η έξοχη μορφή στο θερμό συνονθύλευμα της ζωής, μόλις που διακρίνεται ο τόπος που σχημάτισε η ριζική δύναμη του φαουστικού ανθρώπου απο το άπειρο και αδιάφορο κενό του χωρο-χρόνου. Τη στιγμή που ολοκληρώνεται η δημιουργία, αυτή τη στιγμή έρχεται ο ίλιγγος της στάσης. Άδικα προσπαθούν οι φιλόσοφοι να ακινητήσουν στη  μορφική στάση, μάταια αγωνίζονται να χαρίσουν στον δημιουργό τη δόξα της μορφής. Αυτός ποθεί την αιώνια νεότητα του αγώνα, δεν τον αφορά η μορφή, δεν τον αφορά η ανάπαυλα στους κόλπους της. Βασανίζεται απο το κενό της  εποχής μεταξύ των μορφικών αγώνων, και αυτό το βάσανο δε θεραπεύεται με τις κενοδοξίες της ιστορικής ( η ψευδο-ιστορικής) σοφίας, γιατί γνωρίζει πως μπορεί όλα να έχουν τελειώσει, φοβάται πως αυτός ο φόβος του μπορεί να είναι αληθινός, ριγεί με την υποψία πως η εποχή του δεν είναι το ''μεταξύ'', αλλά το τέλος. Αν προκύψει αργότερα μιά νέα πυράκτωση, μπορούν οι μελετητές να λοιδορούν την ασθένεια της απαισιοδοξίας, αλλά θα έχουν ξεχάσει πως αυτή τους η άνεση, να ζούν σε μιά πυρακτωμένη εποχή, προήλθε απο την παλιά αγωνία μη τυχόν και δεν έλθει η εποχή τους. Οι τόποι επιζούν στους νέους τόπους, άρα πεθαίνουν για πάντα, οι λέξεις χάνονται αθόρυβα στις τρυφερές ψυχές που τις φυλάνε σαν θησαυρό, άρα χάνονται για πάντα, και το παν συντρίβει ξανά και ξανά το νόημα, άρα γεννά τον δημιουργό, τον ακατάβλητο τεχνίτη του, που πάντα χάνει όταν κερδίσει. Αυτό είναι το μυστικό του δυτικού ανθρώπου, το τέλος του είναι η αιώνια επιστροφή του στην αρχή του, μιαν αρχη που υπάρχει στα χέρια του, και ίσως δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά, κι αν υπάρξει δεν θα υπάρξει επειδή κάποτε υπήρξε, ή  τάχα γιατί πάντα υπάρχει αρχή σ'αυτά, σαν  να είναι η φύση των χεριών μας βλασταίνουσα......................Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Στέφανος Ροζάνης- η κρυπτικότητα του Άλλου

                   Κρύπτη

       Όταν μιλώ για σένα είμαι ένας άλλος
       Όταν μιλάς για μένα τότε μιλώ εγώ
       Απομακρύνεται ο άλλος
       Μεγαλώνει μέσα στην κρύπτη
       Μοιράζεται ανάμεσα σ' εμένα και σε σένα
       Ακροπατεί και παραμονεύει

       Τότε μιλώ εγώ ο μοιρασμένος άλλος
       Εξαντλώ τη γλώσσα  μου σ' ανάρμοστα παιχνίδια
       Κι ο θάνατος προβαίνει σαν αλησμόνητη στιγμή

       Σ.Ροζάνης-Κρύπτη, 2006 εκδ. Έρασμος

Ο θάνατος προβαίνει σαν αλησμόνητη στιγμή, αποκτά το ανθρώπινο νόημα του θανάτου εντασσόμενος σε μιά συμβολική τάξη, εάν πρώτα οι ανακατοπτριζόμενοι στον έτερο, διαλεγόμενοι εραστές του Λόγου, έχουν κινήσει τον εαυτό τους στην έξοδο απο την εαυτότητα τους, και την εαυτότητα του άλλου -που είναι ο άλλος και ο εαυτός τους ως άλλος. Ο θάνατος σημασιοδοτείται ανθρωπίνως, μόνο εάν έχουν κινήσει με την αρχική αυτή προυπόθεση. Η προυπόθεση όμως δεν είναι η ολότητα της κοινωνικής περιπέτειας που σημαίνει ένας λόγος με τον Άλλον, είναι εκείνη η προυπόθεση που αν επιτευχθεί αίρεται την στιγμή της επιτυχίας επίτευξης της, για να επιστρέψει ο Άλλος στην κρύπτη του, στον εσώτερο οίκο της αξιοπρέπειας του. Εκεί ακροπατεί. Ακροπατεί πιά, δεν είναι ο οίκος του αυτός ένας ασφαλής οίκος, σαν τον οίκο που χαρίζουν οι θεραπείες των μικροαστών ψυχοθεραπευτών, είναι κτισμένος στην άκρη του γκρεμού. Δεν τρέμει απο φόβο αυτός ο άλλος, ο μοιρασμένος άλλος του βαραθρώδους οίκου, μάλλον προκαλεί τον φόβο, παίζει ξανά με τον Λόγο, ανάρμοστα..είναι ανάρμοστος ο άλλος που επιστρέφει απο τον κρυπτικό οίκο της μετα-επικοινωνιακής αξιοπρέπειας. Σε μας απομένει να προσδιορίσουμε το είδος του ανάρμοστου, σε μάς ανατίθεται το καθήκον μιας όμορφης αναρμοστίας του Λόγου, που θα κάνει τον Θάνατο μιαν άλλη αλησμόνητη στιγμή, απο εκείνη της θυσίας, αν και ακόμα και η θυσία υπερέχει της γύμνιας του γεγονικού θανάτου....Ι.Τζανάκος