Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Στρωματιά..







Στρωματιά απο θλίψεις έστρωσα
σε ύπαιθρο..
Σούρνονται φίδια
 Βαρούνε τ'άστρα βιολιά
 όνειρα φτερουγίζοντας
ανήρεμα
 να πιούμε κρασί στα κρανία των αφεντάδων..
Ανάσταση βρότεια..
 
 
Βρίθουν μελισσάκια τα βράχια..
Δασύτριχοι Γίγαντες
αυτομολούν σε αλωνάκια
αλληλουχώντας ύβρεις..
 
 
Με άγουρα σταφύλια γίνεται το καλό κρασί
και παραδίπλα σε κάτι σφηνωμένες πέτρες
παραμιλούν ξερόχορτα
υγρές παραφράσεις πυρκαγιών ανακατώνοντας
με τις καρβουνιασμένες τους καρδιές..



Δεν μπορώ να φύγω αλλού
δε θέλω..

Εκτός αν έλθει ο φυτικός μου Θεός
Υποσχόμενος..






Ι.Τζανάκος  30/11/2011
 

Υλισμός και Εσωτερικότητα ως Κατηγόρηση..




Οι συνδέσεις και οι διαιρέσεις των κατηγορήσεων (επί) του όντος έχουν στερηθεί τον ταυτοτικο-οντολογικό τους χαρακτήρα, δηλαδή την οντολογική ενότητα κατηγόρησης-κατηγορήματος με το όν, πολύ πριν αμφισβητηθεί η οντολογική σχέση μερικού ολικού όπως κατηγορείται απο την όψη του ολικού. Σχεδόν πάντα ένας ταυτοτικός προσδιορισμός του όντος περιέχει  την κατηγόρηση ως προβληματική εσωτερική σχέση μερικού-ολικού,  και πριν ακόμα αμφισβητηθεί ξεκάθαρα η οντολογική ενότητα σημαίνει την μη-ενότητα τους υπό το φώς του ολικού(συνήθως)  ή και του μερικού, μη ενότητα που υπερβαίνεται μετά απο σκληρόν εσωτερικό  αγώνα.
Τι είδους αγώνας είναι αυτός ;
Έχει πάψει αυτός ο αγώνας να είναι σχετισμένος άμεσα με το όν;
Ισχυρίζομαι, χωρίς να λέω κάτι καινούργιο βέβαια, πως ο αγώνας των κατηγορήσεων και των νοητικών-γλωσσικών προσδιορισμών, είναι όπως ήταν, και θα είναι πάντα, ένας αγώνας άμεσα σχετισμένος με τον αγώνα του όντος έξω της Διανοίας-Γλώσσας, μόνον η αυτοσυνείδησή του επήλθε δια των Hegel-Marx, αυτοσυνείδηση με τρομερά αποτελέσματα.
Η περιπεπλεγμένη σε εσωτερικές διαμεσολαβήσεις διεργασία της σκέψης, σημαίνει ακριβώς την ριζική εμβολή εντός της των εξωτερικών οντικών διαμεσολαβήσεων, όπως όμως αυτές σχηματίζονται σε ένα συμβολικό και υλικό επίπεδο. Η αντενέργεια της σκέψης είναι αντενέργεια επι ενός ενιαίου στρώματος υλικών πράξεων-συμβολοποιήσεων. Πριν όμως υπάρξει αυτή η περίφημη αντενέργεια, η σκέψη διεργάζεται εντός της αυτό το ενιαίο στρώμα ως ενιαίο στην κυριολεξία και όχι ως διττό αν και ενιαίο, δηλ.  ύλη<>σύμβολο..
Η πραγματικότητα είναι υλοσυμβολική και όχι υλική-συμβολική, και η αντενέργεια της συμβολικής διεργασίας επι της υλοσυμβολικής δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας άλλης υλοσυμβολικής πραγματικότητας, της εσωτερικής ενδιάθετης σκέψης.. Η εξωτερίκευση της υλοσυμβολικότητας της σκέψης είναι συμβολική, και της υλοσυμβολικότητας των "άλλων" όντων, ανθρώπων ζώων και πραγμάτων, είναι υλική. Υλικό είναι μόνον το "Άλλο".
Με αυτήν την έννοια πριν ακόμα προχωρήσουμε στην εξέταση της σημασίας της διαφοράς εξόδου ως διαφοράς που σημαίνει κάτι για το ένδον του κάθε "πόλου", θα έπρεπε να διαπιστώσουμε την τρομερή σημασία της εμφάνισης του Υλισμού στην ανθρώπινη σκέψη, ως μιάς καταρχάς θεμελιακής προυπόθεσης για τον σεβασμό του όντος και φυσικά του άλλου ανθρώπου, και συνεπαγωγικά την εξέταση της κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπινου όντος. Ο Hegel απο αυτή την σκοπιά δεν είναι απλά ένας προπομπός του Marx, αλλά ήδη ένας σχηματισμένος πλήρως Υλιστής, και φυσικά καλοσχηματισμένος. O Marx αναπτύσσει τον εγελιανό υλισμό στο υψηλότερο βαθμό διαύγειας και αποτελεσμάτων, ο Υλισμός της Ιστορίας είναι, αν και με τον ψευδώνυμο τίτλο "Ιστορικός Υλισμός", ενα απο τα διαυγέστερα κάτοπτρα της κοινωνικής αντίθεσης, όχι μόνον στο επίπεδο της ταξικής "αλλο''τρίωσης, την "ταξική πάλη", αλλά και στο επίπεδο της εν γένει πολιτικο-παραγωγικής διεργασίας. 
Το πρόβλημα όμως παραμένει. Η σαφής (δι-)εμβολή του υλοσυμβολικού της σκέψης απο το υλοσυμβολικό της "εξωτερικής πραγματικότητας", δεν σύρει τον αντίθετο χορό, της (δι-)εμβολής αυτού του πραγματικού απο το πραγματικό της σκέψης. Ίσως απο αηδία για τους αιώνες αντίθετης ροπής, εγκαταλείφθηκε αυτή η προσπάθεια.
Όμως το κατηγορείν είναι μια αμφίρροπη διεργασία. Η σύνδεση και η ενότητα δεν θα επιτευχθούν ποτέ, αν δεν συντελούνται διαρκώς, ακριβώς με την (αυτο-) συνείδηση της διπλής προέλευσης της επίτευξής τους: φυσικά στην εξωτερική ενότητα των κατηγορήσεων στο ον, αλλά και κάτι που ξεχνιέται απο τους μαρξιστές, στην εσωτερική συμβολική ενότητα της σκέψης, όπως αυτή όμως εννοείται όχι μόνον ως απεικονίζουσα αλλά και ιδρύουσα τον εξωτερικό κόσμο του Όντος.



                              Ι.Τζανάκος 30/11/2011

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Πετρο-Λούκας Χαλκιάς

Πήγαινα Το Δρόμο Δρόμο / Ήπειρος

Ωμέγα Καιρός../ Ιανουάριος 2011 (αφιερωμένο στον Αντώνιο Μυκονιάτη)




                     Ο Κόσμος χωρεί όλες τις καρδιές

                          Τόση είναι η γαλήνη του η ιστορημένη
                          που μένει βουβό το πλήθος των εχθρών του.
                          Παγωμένα τα χέρια τους
                          Κρύσταλλοι
                          Υγροποιούνται αργά
                          Εκπληρώνοντας τις επικλήσεις        
                                             των σαρωτικών νοημάτων του.
                       
                         Ο Κόσμος βυθίζει όλους τους πόθους
                                             σε πολύχρωμες συναρθρώσεις
                                             διατηρώντας την άθλια μονομέρεια τους
                                             το τραγούδι τους ζυμώνει σε μορφές..
                          Πως η ερημιά κυκλώνει τις αθώες ψυχές γνωρίζουν
                                             οι κύκνοι της επιτέλεσης.

                         Με μιά φωνή θα πλήξω τη ταραχή της θλίψης σας αδέρφια

                                                            .............

                        Ορατό είναι το σπάραγμα της ημερήσιας θυσίας
                        Βαδίζει γοργά στην αιώνια στάση
                        Χρώμα ολοζώντανο το αίμα
                                                π'ανάβλυσε στο ρίγος των ματιών..


         Ανοίγεις τον θώρακα και κοιτάς τους κυματισμούς του φωτός
                                                να λεπτουργούν σφοδρούς χτύπους ψεύδους..
                                                Η Ολότητα ως ωμότητα
                                                και φεύγεις
                                                φεύγεις ν'αγγίξεις τη νύχτα
                        Το έδαφος της προσφερόμενης μεταβολής του κακού..

                        Τι όμορφα που κείτεται η ελάχιστη σάρκα
                                                σε πύργους απο ασήμι
                                                πως χορεύει επιτέλους..
                         Δεν έμεινε ψυχή στούς δρόμους
                                                και να..
                                                Θυμάσαι ξανά
                                                αλλιώς
                                                τη θάλασσα
                                                και τις υποσχέσεις της
                                                που εννοούσες
                                                ψιθυρίζοντας την σωτηρία των όντων
                                                την ευθύνη της αγάπης
                                                Θάλα
                                                Θάλα
                                                                
                                    'Ομως εγώ θα σας χαρίσω γι'αυτήν
                                                ένα ξόρκι..
     
                                                                ..................


  
                Τέτοιες είναι οι σκέψεις των ανθρώπων
                      που αρχινούσε με λυγμούς να καλύψει τον Κόσμο
                      κι έλεγες πως θα λυθεί το μαγάρισμά τους
                      στην οργή της που πλέκονταν στη μουντάδα
                      όπου με βία πίκραινε τον Ουρανό.
                      Διάβαζα τότε μ'απληστία στις παρυφές της
                      εκείνες τις ακτίνες που επέστρεφαν θαρρείς σ'αυτήν
                      με το χρώμα του σκοταδιού να λευκαίνουν
                            κι απαρατήρητη  έπεμπε το άμοιρο σώμα τους
                            στων υγρών βαράθρων τα σαγόνια.

                       Συλλογίστηκα ξανά και ξανά
                       πού τραχύτης 
                       πού χλευασμοί 
                       μέσα στον κόσμο αυτόν..
                       στα σπλάχνα της
                       -στων ανθρώπων τα μέρη υπάρχουνε αυτά- 
                       Και γυρνώντας στων ανθρώπων τα μέρη
                       με τόσα στόματα κι'αχόρταγα μάτια την κοίταγα
                           Χωρίς ακόμα να ηχούν οι εφιάλτες στα φύκια της
                           Χωρίς να σπούνε των άστρων οι πλάτες..

                       Είθε λοιπόν τραγούδαγα κι Αμην
                        στο έργο της 
                        κι απορούσα 
                        πως δεν βαπτίζονταν οι προφήτες στο Νερό της
                        πως δεν χάνονταν γιά πάντα στον κόρφο της
                        να γαληνέψουν τα πάθη τους τα αιώνια..

                        Κάτι πλεούμενα φουσκώναν λευκότητα
                        επιστρέφοντας σε θριάμβους ψαριάς
                        κουρασμένοι οι άνθρωποι πεινούν κάθε μέρα
                        κι'αυτή τους έτρεφε..
                        Ω πόσο την αγαπούσα
                        όπως άπλωνε σ'αφρούς ψάρια κι'ανθρώπους
                        κι απορούσα 
                        πως δεν ζούσα μαζί της γιά πάντα..

      Δέρμα ζυμωμένο σ'άγριους βράχους ξαπλώνει στο άψογο σεντόνι της    

              Μ'αυτήν έζησα όπου άκουγες να προχωρούνε
                        στο σχήμα του δέντρου
                        άνθρωποι του πόνου
                        και ο καιρός στολισμένος
                        με καπνούς ξεθυμασμένους
                        να σβήνουν με μιά παράξενη ηχώ
                        στην σθεναρή της αταραξία..
                        Και συλλογίστηκα
                        πού τραχύτης
                        πού χλευασμοί 
                        στον Κόσμο αυτόν
                        κατακόρυφα στα σωθικά της..
                        Σταλάζοντας στων ανθρώπων τα μέρη
                        ο ύπνος της μ'ονειρεύονταν
                        ο τρελλός αγαπούσα
                        χωρίς ακόμα αυτός να εμφανισθει

          Χάλκινη είναι σε κρυσταλλένιες θύρες Πατέρα
                                   Αυτός είναι το πέρασμά σου το Αληθινό

                      Κι απορούσα
                      πως σώπαινε το φονικό
                      σε δίχτυα πλαντάζοντας
                      σ'ενός ξαφνικού ανέμου
                      ριγώντας τη διχάλα
                      πως μου γυρνούσε τα μάτια
                      ως τα ύψη πάλι
                      τ'ακατανόητα βουνά.

                     Κάτι φωνές εξέρχονταν
                     τρέχαν στο πικρό νησί
                     σε μιά ξέρα με φώκιες
                     κι'αυτή
                     έγλυφε τις γλοιώδεις πέτρες
                     Ω πόσο με φόβιζε..
                     όπως ψαχούλευε το δέρμα τους
                                                  το τέλειο..
                     Απορούσα
                     Τι δεν γνώριζα..





                           Ι.Τζανάκος.....20/1/2011

Μιχάλης Γκανάς/Γυάλινα Γιάννενα

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

(Ιστορικές Λεπτομέρειες)...Τι μικρός που ναι ο κόσμος πατέρα !

Κείμενο απολογίας Τσιγαρίδα στην Δίκη για τον ''ΈΛΑ"

" Φοιτητής στο Πολυτεχνείο εντάχθηκα στη νεολαία της ΕΔΑ. Με έπεισε ένα από τα πιο σημαντικά στελέχη τότε, με συγκρότηση, με τεράστιες γνώσεις για τη μαρξιστική θεωρία, ταυτισμένο τόσο με τους σκοπούς του Κομμουνιστικού Κόμματος, που δρούσε μέσα και μέσω της ΕΔΑ, σε σημείο που δεν είχε προσωπική ζωή. Είναι ο γνωστός φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος. Τον αναφέρω γιατί είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των οβιδιακών μεταμορφώσεων ενός κομμουνιστή. Εξελίχθηκε σε φιλόσοφο της δεξιάς, σε σπόκμαν της Εκκλησίας, σε απολογητή των Αμερικάνων για τον πόλεμο στο Ιράκ, σε ψυχολόγο της επαναστατικής Αριστεράς."


Στέλιος Ράμφος, μέλος της  αντι-αριστερίστικης "τάσης" της Νεολαίας ΕΔΑ, μέλος του κόμματος (ΕΔΑ), μέλος της Συντακτικής επιτροπής της "Πανσπουδαστικής", διαπρύσιος ιδεολόγος του μαρξισμού-λενινισμού και σκληροπυρηνικός οπαδός της κομματικής πειθαρχίας. Αντίθετα απο τον αφελή που έμπλεξε με τα κουμπούρια, εγώ δεν πιστέυω πως ο κύριος που τον στρατολόγησε έχει μεταμορφωθεί. Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΝΑΙ.
                                  Στο μέλλον στο παρελθόν στο παρόν
                                  Είστε ίδιοι διανοούμενοι της Εξουσίας
                                                   Του Κόμματος
                                                   Της Εκκλησίας
                                                    και άλλων "θεσμών"...





                                               Μισοπρολετάριος Υπάλληλος

Σωτήρης Πέτρουλας / Ένας μανιάτης κομμουνιστής αριστερά του Κ.Κ.Ε



 "Πάλευε και μάθαινε, μάθαινε και πάλευε". Σωτήρης Πέτρουλας

Τι συμβολίζει ο Σωτήρης Πέτρουλας, παιδί μιας μυθικής αριστερής οικογένειας της Μάνης που έδωσε δεκάδες νεκρούς στον αντιδωσιλογικό εθνικοανεξαρτησιακό αγώνα; Ο Ήρωας Σωτήρης Πέτρουλας, υπόδειγμα προσωπικής και ιδεολογικής ηθικής, απο νωρίς συνειδητοποιημένος για την ρεφορμιστική-λεγκαλιστική γραμμή του Κ.Κ.Ε, ενός κόμματος για το οποίο η οικογένειά του έδωσε ποταμούς αίματος, στα όρια της εξόντωσης απο το χιταριό-ταγματασφαληταριό της Λακωνίας, συνδέθηκε γρήγορα  με τον αγώνα στο εσωτερικό της  μετωπικής αριστεράς και με τις πρώτες απόπειρες για τη δημιουργία μιας επαναστατικής πολιτικής ρήξης απέναντι στη ρεφορμιστική, σοβιετόφιλη αριστερά..Μέχρι την 6η ολομέλεια του ’56 η μόνη από τα αριστερά αντιπολίτευση στο ΚΚΕ ήταν οι διάφορες τροτσκιστικές ομάδες. Η κατάσταση αυτή θα αλλάξει στο εξωτερικό, μέσα από την αντιπαράθεση μεταξύ ολομελειακών και αντιολομελειακών. Περίπου το 1964, δημιουργείται και στην Ελλάδα μέσω του περιοδικού Αναγέννηση η πολιτική έκφραση της "αντι-εκτολομελειακής" τάσης. Όλα αυτά αποτελούν μια πρώτη ύλη για τη δημιουργία του κινήματος της ελληνικής επαναστατικής αριστεράς, αρχικά με μαοικές και έπειτα με γκεβαρικές τάσεις ( Ο Πέτρουλας οριοθετούνταν απο τους "σώφρονες" κομματικούς και γλυκανάλατους της ηγεσίας ως Γκεβαριστής). Θα υπάρξει διαλεκτική σύνθεση με τη γενικότερη πνευματική αναγέννηση της περιόδου με την εισαγωγή θέσεων, ακόμα με εκλεκτικιστικό τρόπο, από τα έργα του Μαρξ, του Λένιν, του Μάο, του Γκεβάρα, του Τρότσκι, του Πουλιόπουλου. Το ζήτημα για το νεολαίστικο κομμουνιστικό κίνημα δεν  είναι όμως η θέση απέναντι στον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν. Η συζήτηση έχει επεκταθεί και σε  άλλα, πιο καφτά, ζητήματα. Υπάρχουν ήδη μαοικές ομάδες με σαφή όμως τον αγωνιστικό χαρακτήρα που αναφέρονται στον μαοισμό ως κριτική δύναμη, όπως η ομάδα(ούτε μαοική ούτε τροτσκιστική, αλλά με επιρροές και απο τις δύο "αιρέσεις'') στην οποία συμμετείχε ο Σωτήρης Πέτρουλας. Μετά τον θάνατό του θα πάρει το όνομα "ΠΑΝΔΗΚ Σωτήρης Πέτρουλας".
Ο Σωτήρης Πέτρουλας, αποτελούσε μια ηγετική φυσιογνωμία. Απο πολύ νωρίς διετύπωσε  τους προβληματισμούς του, και την ριζική-απόλυτη διαφωνία του με τις πολιτικές και ιδεολογικές αποψεις της ΕΔΑ, αλλά και του Κ.Κ.Ε ,την "δημοκρατική" στροφή με το πρόγραμμα της "εθνικής δημοκρατικής αλλαγής".  Η συγχώνευση της "Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης" με τη Νεολαία της ΕΔΑ το Σεπτέμβρη του 1964 βρίσκει αντίθετη την πλειοψηφία της σπουδαστικής οργάνωσης της Νεολαίας της ΕΔΑ.  Σε αυτή την αντιπαράθεση ο Σωτήρης Πέτρουλας θα παίξει τον πρωτεύοντα ρόλο. Η δράση του αυτή φαίνεται και από τα γράμματα που έστειλε στο σύντροφό του Γ. Χατζόπουλο. Εκεί φαίνεται καθαρά η προσπάθειά του να οργανώσει μια διαφορετική επαναστατική κατάσταση στο εσωτερικό των Λαμπράκηδων: "η δουλειά πάει καλά". Και όπως αναφέρει ο ίδιος ο Χατζόπουλος,  ο Πέτρουλας με τον όρο "δουλειά εννοεί τη συστηματική προσπάθεια για τη συσπείρωση και τον συντονισμό της δραστηριότητας όλων των αντιρεφορμιστικών στελεχών της αριστερής νεολαίας". Ταυτόχρονα ο Πέτρουλας αρθρώνει  έναν πολιτικό λόγο ειρωνευόμενος την ειρηνική συνύπαρξη ΕΣΣΔ-ΗΠΑ και αναφέροντας πως "δεν πεθαίνει κανείς ειρηνικά". Στα κείμενά του και τις επιστολές του, ο Πέτρουλας ορθώνει ένα δριμύτατο κατηγορώ στο "Κόμμα" που δεν μπορεί να εμπνεύσει, που διαπλάθει μέλη χωρίς κριτικό πνεύμα και πρωτοβουλία.

Απέναντι σε αυτή την "τροτσκιστική" κατάσταση η ηγεσία των Λαμπράκηδων θα προχωρήσει σε εκκαθαρίσεις. Έτσι διαγράφεται τον Μάρτιο του 1965 ο σύντροφος του Πέτρουλα Μάκης Παπούλιας βάσει μιας σειράς απίστευτων «αποδεικτικών» στοιχείων: ότι είχε σχέσεις με γνωστούς τροτσκιστές.Το ύψιστο έγκλημα! ακόμα και μετά την δήθεν αποσταλινοποίηση!

 Κι ενώ έχουν συμβεί όλα αυτά  μόλις σκοτώνεται ο Πέτρουλας η ξεφτιλισμένη κομματική αριστερά επιχειρεί να τον οικειοποιηθεί σαν μην είχε προηγηθεί τίποτε, καμμιά ιδεολογική και οργανωτική σύγκρουση. Είναι εκπληκτικό,   ακόμα και σήμερα 50 περίπου χρόνια μετά, με ποιόν τρόπο ο γνωστός καιροσκόπος του ρεφορμισμού Μπανιάς, αναφέρθηκε  στην πορεία της 21/7/65  λέγοντας πως  «μπροστά είμαστε στελέχη της Νεολαίας Λαμπράκη, φυσικά και ο Σωτήρης». Δεν θα ήθελα να μιλήσω δε για την γλοιώδη μουσική "αξιοποίηση" του Πέτρουλα απο τον γνωστό μίκη μαους. Η ιστορική αλήθεια πάλι έχει "μολυνθεί" απο τις κομματικές αθλιότητες των ρεφορμιστών-γραφειοκρατών. 
Η Ιστορική αλήθεια όμως, κάτω απο τις γλοιώδεις "αξιοποιήσεις", κραυγάζει:  Ο Σωτήρης Πέτρουλας δεν ήταν κάποιος τυχαίος αγωνιστής, αλλά πολύ γνωστός στον νεολαίστικο χώρο για τις προωθημένες του ακροαριστερές θέσεις. Είχε έρθει σε σύγκρουση με την ηγεσία της Νεολαίας Λαμπράκη, είχε διαγραφεί και είχε ήδη προχωρήσει στη συγκρότηση μιας επαναστατικής αντιπολιτευτικής οργάνωσης, όπου ήταν το κύριο ηγετικό στέλεχος…Μόλις έγινε γνωστός ο θάνατος του Πέτρουλα, η ηγεσία της ΕΔΑ  άρχισε να διαδίδει ότι ήταν κανονικά μέλος της και δεν είχε διαγραφεί. Ο Πέτρουλας όμως βρισκόταν σε ανοιχτή σύγκρουση με την ηγεσία της παραδοσιακής αριστεράς. Η ηγεσία της ΕΔΑ και του Κ.Κ.Ε παρουσίασε την δολοφονία του σαν απόδειξη  των ηρωισμών της "δικής" της καθεστωτικής αριστεράς. Στο συνέδριο της "Νεολαίας Λαμπράκη", πριν την αποπομπή του ανακοινώθηκαν τέσσερις διαγραφές, από τις οποίες η μία είναι του Σωτήρη Πέτρουλα. Όμως αυτός κατόρθωσε να συμμετάσχει στο Συνέδριο όπου συγκρούεται με την καθοδήγηση…Κανείς δεν θυμάται τη διαγραφή, οι "φραξιονιστικές-τροτσκιστικές" τάσεις του Πέτρουλα αποκρύφθηκαν.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας  δεν δίστασε να αμφισβητήσει τη δειλία  και τον υποχωρητισμό της κομματικής-σοβιετόφιλης και της ρεφορμιστικής αριστεράς. Όπως ανέφερε στον επικήδειό του ο στενός του φίλος Μάκης Παπούλιας "Ο Σωτήρης ήτανε πιστός μαχητής της κοινωνικής αλλαγής, που είχε σπάσει τους δεσμούς του με κάθε παλιό σύμβολο"
 


                              Ι.Τζανάκος  28/11/2011

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..