Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Το θράσος του "Υποκειμένου"..





Αν υπάρχει ένας τρόπος να αντιληφθεί κανείς την ολότητα πέρα από την γλωσσική της σήμανση, αυτός είναι ο τρόπος της άρνησης, ακόμα κι αν αυτή περιέχει ως συγκροτητικούς της υπόστασής της όρους, αυτούς που αναφέρονται σε ένα οντολογικό υπόβαθρο καταστροφής, κατάρρευσης και αναγέννησης. Νομίζω πως σε αυτό το οντολογικό πλαίσιο οι μεταφορές και μετωνυμίες αυτών των "καταστάσεων" του Όλου, δεν μπορούν να νοηθούν απλά ως νοήματα της ίδιας της γλώσσας, αν και είναι προφανές πως δεν μπορούν να αναχθούν απευθείας στο αρνητικό όν που προσδοκούμε. (Προσδοκία κι αυτή!).
Ο Κόσμος δεν μπορεί να νοηθεί βέβαια ως εν, αν είναι κανείς λογικός φιλόσοφος, ή ακόμα και απλά πληροφορημένος για τα βασικά αξιώματα της Φιλοσοφίας όπως έχουν κρυσταλλωθεί με αρκετό πόνο ξεριζώματος. Η πολλαπλότητα και η γλωσσική οριακότητα, είναι τα τελικά όρια, ή μαζί το τελικό όριο της πτήσης στους ουρανούς της οντολογικής γνώσης. Αν και δεν είναι γνωστό στους αντικαντιανούς του συρμού, ακόμα και ο Κάντ έδωσε την τελευταία μάχη να σωθεί η ενοποιητική δύναμη του νοείν, άρα και του ενοποιείν γενικά, χωρίς να πετύχει την σωτηρία του προαιώνιου αυτού πόθου. Ο αγώνας μέσα στα όρια της αποδοχής της μοίρας της πολλαπλότητας έχει ξεκινήσει απο τον Πλάτωνα, με τον "Σοφιστή", ακριβώς γιατί σε αυτό το έργο ο Πλάτων προσπαθεί να διασώσει το εν, να μην επιτελέσει πατροκτονία, έχοντας αποδεχθεί πλήρως πλέον την οντολογική σημασία της πολλαπλότητας και της γλώσσας, επιτελώντας τελικά πατροκτονία. Η παραδοχή είναι μοιραία, των δύο ριζικά ακαθόριστων απο μια καθολική συστοιχία με το ον. Σαν να υπάρχει μια διαρκής υποχώρηση μέχρι να φτάσουμε στον γυμνό πυρήνα, και "τέλος" μαζί, του Κάντ και του Εγέλου. Αλλά με φοβερά αποτελέσματα.
Τέλος, με συνεχή την επίκληση του τέλους, ώσπου να έλθει τελικά η καταστροφή της Φιλοσοφίας με τον Νίτσε, έναν αληθινό αντιφιλόσοφο-παγαπόντη της πολλαπλότητας.
Τα πολιτικά συμπεράσματα είναι φοβερά, αν δεν σταθούμε στην απλή αναγωγή της νιτσεϊκής αλητείας στην ναζιστική της συνέχεια. Αδικούμε τον Νίτσε με μιά τέτοια αναγωγή, και τελικά μετά τον αθωώνουμε ακριβώς λόγω της χοντράδας, ενώ υπάρχει συνέχεια με την τερατωδία.
Οι πιο "σοβαρές" επιθέσεις έρχονται με την αναλυτική Φιλοσοφία και τις επιστημονικές Φιλοσοφίες των μαθηματικών, όπου ορθώνονται ισχυρά και θεμελιωμένα επιχειρήματα για το ανύπαρκτον του Ενός, και της καθολικής και υπέρτατης Ολότητας, με το παράδοξο Ράσσελ, και με το αξίωμα της θεμελίωσης κ.α .
Κοιτώ τον Ήλιο. Θα καταστραφεί σε μια υπέρλαμπρη αυτοκατάρρευση, αναμφίβολα. Μαζί του και η ζωή πάνω σε αυτή τη πέτσα. Πιθανόν να υπάρξουν δραπέτες σε διαστημόπλοια..Θα πάνε σε άλλον Ήλιο, μέχρι να καταστραφεί κι αυτός. Τι νόημα έχει αυτό το "παράδειγμα";
Έχει το νόημα, πως η καταστροφή, αν μη τι άλλο, θα έπρεπε να προκαλεί τον σεβασμό στο ον. Ένα μέτρο στον αυτοπεριορισμό στην γλώσσα. Και δεν είναι μόνον ο Ήλιος. Το όν υπάρχει σε έναν αέναο κύκλο αυτοκαταστροφής και ανα-δημιουργίας, κάθε του κατάσταση είναι ένα παροδικό βασίλειο που βαδίζει στον αναπόφευκτο όλεθρο. 
Οι Φιλόσοφοι σεβάστηκαν πάντα αυτήν την δομή του, αν μπορεί κανείς να μιλήσει τόσο ψυχρά για έναν τέτοιο κλονισμό. Θέλησαν να την εννοήσουν και να την "πειθαρχήσουν" άφοβα, έλλογα, αλλά και με δέος. Υποχώρησαν συνεχώς στον υποκειμενισμό, για να νικήσουν την θρησκευτική μοιρολατρία και να σπάσουν τις οντολογίζουσες ρητορικές της εξουσίας αλλά και της "ταπεινής ύπαρξης", που πάντα φώλιαζαν σε αυτό το φοβερό θέαμα. Αλλά μπάστα..Το ανθρώπινο θράσος έχει και τα όριά του. Ο σολιψισμός του ανθρώπου έχει καταντήσει γελοίος, ακόμα κι αν ενδύεται την "ανθρωπολογική" κατάσταση της υποκειμενικότητας και της "γλωσσικότητας'', ακόμα κι αν έχουμε πήξει στις υποκλίσεις στο "πολλαπλό", θέλοντας ίσως να κρυφτούμε σε κάποιο ζεστό λαγούμι.
Ο Κόσμος είναι ένας και είναι φοβερός. Είναι θηρίο. Θα συνεχίσει να υπάρχει μετά απο όλα τα υποκειμενικά ενεργήματα. Θα τα καταπίνει όλα μέσα του, και ίσως θα ρουφήξει και τον ίδιο τον "εαυτό" του. Ο Κόσμος είναι αιώνιος. Ο Κόσμος είναι ωραίος. Είναι σκληρός. Φιλόξενος. Δεν μιλάει. Δεν έχει γλώσσα. Ο Κόσμος δεν πεθαίνει ως όλον, και νεκρώνει κάθε μέρος στην δυναμική του κίνηση. Δεν θα υπάρξει κανένα ίχνος μας. Καμμία λέξη, κανένα γράμμα δεν θα τον ονομάσει, και ακόμα και οι διαυγέστερες "εξισώσεις" πάνω του, δεν είναι παρά ένας ψίθυρος που έχει την αξία που έχει η τελευταία πέτρα πάνω στον τελευταίο ά-ζωο πλανήτη του αχανούς του... 




Ι.Τζανάκος







 

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Διαίρεσα τον καρπό σου..





Διαίρεσα τον καρπό σου σε δύο μεράδια
και σε φίλησα στο φεγγάρι,
να δώσεις σε σένα 
και στη γή που μας γέννησε..
Τ'απόθεσες πάνω στη πέτρα 
να περάσει το σπουργίτι,
να τσιμπήσει λίγο και να φύγει..
Ήρθε πρωϊ, καβάλα στο γεράκι..
Πήρε το μεράδι σου όλο
και πέταξε κατά τη φωλιά του στα βάτα..
Άκουγα φωνούλες να γελάνε
δυό..τρείς, αμέτρητες χαρές..
Κι ήρθε ο Ήλιος,
άνοιξε τις ακτίνες του..
ήθελε κι αυτός να γευτεί,
πήρε στάλες πεταμένες απ΄τα ξεπεταρούδια..
Τις πήγε στη θάλασσα μιάς ξεχασμένης γης
και ταϊσε τα ψάρια της..
Υψώθηκαν σε ύμνους
π'ακούστηκαν σε όλες τις κρύπτες 
των βαράθρων της..
ξεσηκωθήκαν τα πλάσματα 
που δεν τα βλέπει φως,
κι ήρθαν και σε βρήκαν..
Δώς του κι άλλο αγάπη είπαν
κι αφήκαν τα κόκκαλα των νεκρών παιδιών τους..
Δεν θα μπορούσες κι αλλιώς..
Με φίλησες τώρα πριν σου ζητήσω..






Ι.Τζανάκος

Όριο..




Ξέρω να μετράω μέχρι το 3








Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Ένα εκμαγείο αρνήσεων..



Η κατάσταση του Νού, ένα εκμαγείο αρνήσεων:
Ο φόβος πως δεν θα υπάρξει τρόπος 
να Υπάρξει ήθος του Ενός,
σχημάτισε ένα στράτευμα από απορίες δίχως ήθος..
Το νόμιμο πολίτευμα των λόγων κατέκαυσε τα πάντα..


Αυτό που διατηρήθηκε στις περιφορές των σωμάτων
(ωστόσο)
είναι ένα κάτοπτρο ασύλητων  κήπων..
Δεν ανοίγεται δρόμος προφανώς 
για την είσοδο..
Ούτε κανείς δεν ξέρει να μιλήσει τη γλώσσα τους
έστω..
έστω έξω τους..


Σα να αιωρούνται όλες οι σκέψεις 
στην επιθυμία της λήθης του Ενός..
Σα να είναι αυτό κάτι απο ζωή λευτερωμένη..
(Σε μια έρημο απο πολλαπλασιασμούς
αφέθηκαν τα δυνατά μυαλά..)


Αν και ελπίζουν 
όπως αρμόζει σε κύκνους,
διαιρούν την ακέραια καρδιά τους..
Όπως αρμόζει σε κύκνους..



Παρεκβαίνει η παραίνεση:
Μη λές "Θάνατος"..
Καταβρόχθιση κόσμων ο Κόσμος..

Ο  Κόσμος 
Ένα χάσμα που πέφτεις..
Μιά δίνη που σε ρουφά..
Πτήση
Πνιγμός
Διατήρηση
Άλφα 
Ωμέγα
Το τίποτα για να υπάρξεις..
Τα πάντα εντός του χαμένα
Μυστικά για πάντα όντα..

Αν ξέρετε άλλη αξιοπρέπεια τραγουδήστε.. 

Θα τραγουδήσετε ξανά
θέτε δε θέτε..

Για να δούμε 



Παρεκβαίνουν οι φωνές της συνήθειας:
Αν και ελπίζουν
να μην ελπίσουν
ενώνουν την σπαραγμένη φωνή τους..
Όπως αρμόζει στις καρδιές..


Θα τραγουδήσουν ξανά
θένε δε θένε..





Ι.Τζανάκος


 

Μάθημα αφοσίωσης..





Μετράω τα χρόνια ανάποδα..
Γρήγορα, θα είμαι θνητός..


Φλέγομαι 
να σε συναντήσω φίλη
στο δικό τους σκοτάδι 
πυρήνας φωτεινός εμείς
για πάντα άγνωστός τους..


Φλέγομαι 
να γίνω μαζί σου 
το ανείπωτο
π'ωστόσο έχει ειπωθεί..



Η ζωή των πολλών 
μέσα στο μοναδικό τους ένα,
που κανένας δεν μπορεί να γνωρίσει
και να το κάνει άλλο ένα απ'τα πολλά..

{Συνολιστείτε τώρα εσείς..}



Ι.Τζανάκος

Κλειστό σπίτι..





Μια θράκα φροντίδας
σε κλειστό σπίτι,
αρκετή να κάνει στάχτη 
τις ακτίνες που φώλιασαν
σε ξεχασμένο παρελθόν..



Μαύροι τοίχοι 
και ψίθυροι στις γωνίες..
Τα μάτια αντανακλούν την καύση
στερεύοντας τη νύχτα
και τις απελπισίες της..



Τα μάτια αυτά δεν θα υπάρχουν,
μόλις ο λυγμός της ακουστεί ξανά..
Τα χρόνια έχουν τη μορφή της
σαν ακουμπούν τα έπιπλα
και της μιλούν 
καταβροχθίζοντας ξύλο..



Τα μάτια αυτά δεν υπάρχουν πιά,
απαρνήθηκαν την αγκαλιά του σκότους..

Σε αυτό το σπίτι υπάρχουν μόνο λάμψεις..
και καλμαρισμένα φαντάσματα..



Σε μια σειρά περιμένουν,
το ποτήρι με το κρασί 
να λάβουν με αληθινή αβρότητα..



Ο δεσπότης του σπιτιού δεν σηκώνει ζαβολιές..
Είναι προσηλωμένος στο αίμα της
και το κερί σβήνει με το δάχτυλο σιγά..









Ι.Τζανάκος
 

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Όρια πόνου..





Ο λόγος για τον οποίο ρωτάς δεν με αφορά..
Τα ρήματα της σιωπής είναι οι αλυσίδες μου..
Δεν εκτείνομαι λοιπόν 
στις ειρωνείες
τα ψέματα και τις παρακλήσεις,
που κρύβεις σε αυτές τις ερωτήσεις..
Σέρνω τις αλυσίδες στον ουρανό σου,
τον δολοφόνο αυτό που πλήρωσες με υποσχέσεις..
Το μυαλό του τρυπάω με αλήθειες 
αγνοημένες
σε άστρα και περιφορές θείες..



Η κατάρα της μέρας 
έχει σαφή όρια πόνου..

Γι αυτό δεν έχεις να πείς τίποτα  άλλο
σοφέ γεωμέτρη..

Και ρωτάς..

Μάλλον θα είσαι και συ 
ένα απο τα όργανα βασανισμού..







Ι.Τζανάκος 

Εν




Μια διαρκής ανάβαση σε κάτι που δεν επιθυμεί να επιστρέψει στο πολλαπλό, και επιστρέφει ηττημένο. Μια διαρκής πτώση στην αδυνατότητα του ενός, και ένα πάντα νέο πρωϊνό που δεν μπορεί να νοηθεί αλλιώς, παρά ως ανάβαση στο εν. Η υπερβατολογική κρυστάλλωση της ανόδου και της καθόδου χωλαίνει στις διαφορές της. Δεν μπορεί να υπάρξει ως ενότητα του πολλαπλού, αν δεν ποδηγετήσει την αυθυπαρξία του, αλλά δεν είναι ως κατάσταση και τίποτα άλλο απο αυτό που τάχθηκε να είναι. Υπάρχει μιά άλλη κατάσταση του Λόγου που υπάγει την υπερβατολογική δύναμη σε μια ανώτερη μη δύναμη, σε ένα αδιάφορο υπερέχον εκμαγείο που εκφεύγει της απειρίας των πολλαπλοτήτων, αν και διέρχεται αυτής. Τέμνοντας την πολλαπλότητα, διασχίζοντας τους αέναους αντικατοπτρισμούς της το καλό άπειρο υπάρχει περιορίζοντας. Ένα άπειρο που περιορίζει διαρκώς, χωρίς να υπάγεται στο περιοριζόμενο. Ένα άπειρο που κατέρχεται της ενότητας, ή η ενότητα ως το κατερχόμενο της ενότητας όν, το δικό της άπειρο. Η μαθηματική και αυτή η οντολογία δεν είναι εχθροί, αλλά αδιάφορα όντα. Ο καθείς το έργο του. Ο πλατωνισμός, έπειτα ο ρομαντισμός και ο εγελιανισμός δεν απέθαναν. Και το εν δεν σπαράχθηκε για πάντα. Δεν μας χρειάζεται ο Νίτσε. Το έν είναι. Πάντα είναι το εν. Το είναι είναι εν. Σπαράχθηκε για να υπάρξει ως διανοητικό εν των πολλαπλών του ενός, και όχι μόνον ως σύνολο (μαθηματικά διανοητικό εν) (των) πολλαπλοτήτων..




Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

3 Γ





Γρήγορα μπάσανε τα πνεύματα
σ'ένα καφέ στην Σόλωνος
και τους ξηγήθηκαν αμέσως
"δεν είστε τίποτα, είναι το όν σας μη όν''
και αφού απλώσανε τα χαρτιά τους
άρχισαν να κόβουν βόλτες 
στην συνολοθεωρία..
Ο ένας -κουρασμένα χρόνια-
δεν χαμπάριαζε πολλά,
μόνο με σκίτσα καταλάβαινε..
ο άλλος είχε αρχίσει να σκαλίζει την ιδέα..
και ο τρίτος, με αστραπές και βέλη,
έδινε τον τόνο, με λιγοστές λέξεις..
Τα πνεύματα ήταν ήδη το τραπέζι
που χάραζαν με μικρές αιχμές..




Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Ωραίος Κόσμος..




Είναι αλήθεια πως τελείωσε κάτι
Και αυτό είναι τα ψέμματα..
Ζούνε και γερνάνε τα σώματα 
με όλες τις τιμές
στα γραφεία
τα εργοστάσια
στα γηροκομεία  τελικά το σαράβαλο..
Στα νοσοκομεία ψοφάμε..
Πορνεία, γηροκομεία, νοσοκομεία..
Αγία Τριάς..
Εξαθλίωση επιβίωσης..
Υπάρχει πείνα να ζήσεις σα σκύλος
και παπάδες παντού..
Φιλάνθρωπα κόμματα, φιλολαϊκά..
Κράτη, σαβούρες διαστημικές..
Σκουπίδια..
Καπιταλιστές..




Ι.Τζανάκος

 

Υλισμός / Ο Ορίζοντας του Λόγου..




Η ευθιξία των ιερών κοσμοθεάσεων είναι ακόμα και για έναν ήρεμο άνθρωπο ένα ερεθιστικό αντικείμενο. Δεν μπορείς να μην θίξεις τα ιερά και τα όσια όλων τελικά των ιερέων, ακόμα κι αν αυτό τελικά δεν οδηγεί σε μια συνεκτική αντίληψη των πραγμάτων απο μόνο του. Τα γαμοσταυρίδια πρός όλες τις εύθικτες φωνές, που τρέμουν απο ρίγος προφέροντας τα Ονόματα και τις ιερές χρονολογίες, είναι γενικά η προετοιμασία της ελεύθερης σκέψης και δράσης. Να πατάς όλους τους ναούς, και να τους προορίζεις για σπουδαστήρια της ιστορίας, είναι μια καλή πράξη. Το ιερό να αντικατασταθεί απο τον σεβασμό. Αυτή είναι η ριζοσπαστική πράξη του Κάντ, και δεν έχει παρά τυχαία και συγκυριακή σχέση με τον πιετισμό του ή τις παραδόσεις του γερμανικού προτεσταντισμού. Ο Διαφωτισμός είναι το οξυγόνο της ανθρωπότητας, και η ανθρωπότητα υπάρχει όσο υπάρχει Διαφωτισμός και αρνησιθρησκεία και ανεξιθρησκεία. Δεν είναι ο Λόγος και η αντικειμενικότητά του μια απλή ιστορική κατασκευή, με μικρό χρονικό ορίζοντα, αλλά ο μοναδικός ορίζοντας της ανθρωπότητας. Ο Υλισμός είναι σε αυτό τον μακρο-ιστορικό ορίζοντα η ανώτερη μορφή Λογικής, το τελικό και αναντίστρεπτο αποτέλεσμα του αγώνα για πνευματική και "υλική" ελευθερία, και το συνειδησιακό μορφικό είναι των παραγωγικών δυνάμεων. Η ύλη απελευθερώνει τον εαυτό της με την γνώση τής αυτοπαραγωγής της, αλλά και με την διαλεκτική τής μετατροπής της γνώσης των παραγωγικών δυνάμεων σε ειδική υλιστική Φιλοσοφία. Ο υλισμός στην ενότητά του, αντεπιδρά ως παραγωγική δύναμη στις μη σχεδιασμένες παραγωγικές δυνάμεις. Αυτή η αντεπίδραση, η παράγουσα κυριαρχία του οικονομικού και επιστημονικού σχεδιασμού, είναι εφικτή δυνητικά ως ολότητα μόνον σε μια ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.









Ι.Τζανάκος

Η παρέα των Προφητών..



Παρανοϊκή ετοιμότητα.
Ακουστικές ψευδαισθήσεις.
Ένα αυθεντικό περιβάλλον προφητείας.
Ο Μωυσής και ο Ησαϊας, ο Χριστός και ο Μωχάμεντ στο Δαφνί. (Είμαι υπέρ της χαλαρής ημιαυτόνομης διαβίωσης, και της ελαφράς φαρμακευτικής αγωγής).
Ο Μεσσίας Καίσαρ, μεταξύ οργίων σαρκικής αποχαλίνωσης και ασκητικών παραληρημάτων τύπου Παύλου (αυτός ήταν και σεξουαλικά ανίκανος, και αυτό βοηθά στο μίσος), μπορεί και να λαξεύει τον "νέο άνθρωπο".
Αν προσθέσουμε και τις μωρές παρθένες έχουμε να κάνουμε με την φιλελεύθερη αστική κοινωνία.
Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν τον Κόσμο. Θα τους αφήσουμε;





Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Δε τελειώνεις..






Ένα κρασί κόσμε 
καί΄φυγες
νά΄ρθουν τ΄αδέλφια μου ξανά..
δε θά'ρθουν..

Τρέχουν τα πόδια σου πάνω μας
φτιάχνεις 
τούτο τ΄άναθεματισμένο το κρασί..
μα δε τελειώνεις ποτέ..






Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012