Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Καθημερινά..

Όταν έτρεξα στους φίλους, κάτι άσημους υπαλλήλους και εργάτες για να τους αποκαλύψω τα μυστικά της εξουσίας, αυτοί γελώντας  μέσ'απ'την καρδιά μού'παν..
"Βρε παιδί, τώρα τα κατάλαβες αυτά!..αχ ρε γιαννάκο"


Ι.Τζανάκος 31/1/2012

Καθημερινά

Μπορώ να διακρίνω πιά τις υπόρρητες επιθυμίες..
Πιό απλά: δεν τα αφήνετε αυτά ;
Ή μήπως νομίζετε πως αυτός που προσπερνάτε με συγκατάβαση δεν γνωρίζει ;
Οι άνθρωποι γνωρίζουν, εσείς δεν το ξέρετε..
Οι άνθρωποι μετράνε στα δάχτυλα τις θεωρίες... 
"ένα, δύο...μπάα..άλλη μια απάτη, άλλη μια ιδέα, άλλη μια εξουσία..
Τι δίνω, τι παίρνω...θα θυσιαστώ;"
Πόσο περιφρονείτε τον καθημερινό άνθρωπο, πόσο αγνοείτε πόσο το ξέρει..

 

Ι. Τζανάκος  31/1/2012

Καθημερινά..

Αναρωτιέμαι με όλη τη σοβαρότητα που μπορεί να έχει ένας άσημος και καθημερινός άνθρωπος, αν η καθημερινή ύπαρξη, ο ακτήμων ή μικροκτήμων εργαζόμενος είχε ποτέ μια "γενική" φωνή.
Αλήθεια μπορεί ένας σοφολογιότατος μαρξιστής ή αναρχικός ή "αυτόνομος" να με διαβεβαιώσει ότι θα γίνει η φωνή μου, η φωνή μας ;
Γιατί δεν σας πιστεύω φίλοι ;
Γιατί πίσω απο την λαμπρή σας επιχειρηματολογία, τους καυγάδες σας, την έπαρσή σας δεν βλέπω παρά μόνον την δική σας φωνή ;
Γιατί εγώ, ο καχύποπτος γαϊδαρος, ο διεθνιστής πατριώτης, ο αντιφατικός άνθρωπος που ζεί δίπλά σας, δεν μπορεί να σας πιστέψει ;
Η καθημερινή ύπαρξη δεν μίλησε ποτέ, μόνον σπαράχθηκε απο τις αντιφάσεις της ζωής. Της δώσατε χαρακτηρισμούς, την δασκαλέψατε, την θυσιάσατε, την υμνήσατε..
Ποιός νομίζετε πως είναι ;
Τι νομίζετε σας λέει ;


Ι.Τζανάκος  31/1/2012

Καθημερινά..

Η καθημερινή ύπαρξη δεν έχει φωνή παρά μόνον στον δρόμο, στη δουλειά, στην συνάντηση της με την άλλη καθημερινή ύπαρξη.
Ο εργαζόμενος δεν έχει φωνή.
Του κόβουν τη γλώσσα κάθε μέρα, τον τεμαχίζουν κάθε στιγμή οι καπιταλιστές και τον διαλύει η ψευτοζωή που φτιάχνουν.
Αυτή η ζωή, αυτή η "ελευθερία" είναι ένα σκουπίδι, ένα ράκος..



Ι.Τζανάκος 31/1/2012

Ο άγνωστος άνθρωπος..

Δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω πως, αλλά επίκειται η εμφάνιση του ελληνικού λαού, επίκειται η συγκλονιστική εξέγερση της ανώνυμης μάζας των καθημερινών πολιτών, των εργατών, των υπαλλήλων, των μικρομεσαίων επαγγελματιών, των διανοουμένων.
Δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω πως, αλλά η ψυχή της πατρίδας, ο άγνωστος άνθρωπος του διπλανού σπιτιού, ο άγνωστος άνθρωπος που συναντάς τυχαία στον δρόμο, θα βρεθεί δίπλα σου στο δρόμο, για να σώσει τα παιδιά του, την αξιοπρέπειά του, τη δουλειά του και το σπιτικό που έστησε με τόση υπομονή ακόμα και υποταγή.
Η κοινωνία δεν περιμένει την αριστερά να λύσει τα κοσμοθεωρητικά της προβλήματα. Θα μιλήσει μόνη της..


Ι.Τζανάκος 31/1/2012

Ξένωση..

Μέσα στην εργασία περιέχεται ο σκοπός της, μέσα στην ολότητά της περιέχεται η αρνητική της θέση..
Μέσα στην κυριαρχία δεν περιέχεται παρά μόνον ένας σκοπός, να θέσει στην εργασία άλλους σκοπούς απο την ίδια.
Ο σκοπός της κυριαρχίας ωστόσο, για επέκταση, αφαιρετικοποίηση, και τεχνικοποίηση της εργασίας παρήχθη ιστορικά ως ένας εργασιακός σκοπός υπαγμένος στην κυριαρχία, έγινε εσωτερικός σκοπός της εργασιακής ουσίας. Η πρόκληση αυτή που λέγεται καπιταλισμός δεν μπορεί να απαντηθεί μόνον με την αναγωγή του επεκτατικού σκοπού στην προηγούμενη ουσία της εργασίας. Η εργασία πρέπει να ανα-οικειοποιηθεί όχι μόνον τους όρους της ως γενικό όν αλλά και τους όρους της κυριαρχίας ως μετα-τελικής εργασίας καθιστώντας τους εμμενώς τελικούς σε αυτήν.
 
Η ξένωση του υπαγμένου στην ξένωση υποκειμένου, δεν ξεπερνιέται με την αναζήτηση ενός ολικού όντος που δεν έχει τάχα τον ξενωτικό προσδιορισμό. Θα μπορούσε κανείς να πεί, πως υπάρχει μια μορφή ολότητας που ανα-καλύπτεται μέσω της ξένωσης, αλλά συνήθως αυτή η ολότητα προ-εννοείται, είναι η γνωστή "διαλεκτική" τελική "συμφιλιωτική" ολότητα που υπερασπίζονται όλοι οι απόβλητοι της υπάρχουσας, είτε θεωρώντας ότι υφίσταται ως σύστημα αποτελεσμάτων αρνησιακών θέσεων, είτε ως σύστημα αποτελεσμάτων καθαρών αρνήσεων. 
Η προ-εννόηση με βάση την τελικότητα ως διπλή τελικότητα, ως τελικότητα/μετα-τελικότητα παραμένει ως βραχνάς.
Ωστόσο η ξένωση είναι ο μόνος όρος που σε βγάζει απο την αυταπάτη, το μόνο "στοιχείο" που εγγυάται μία μόνιμη επαγρύπνηση απέναντι στις αφομοιωτικές δυνάμεις της ίδιας της ξενωτικής διεργασίας, όταν στρεβλώνεται αναγκαία ή μη σε ταξικά ξενωτική διεργασία. Ακούγεται παράδοξο.
Υποθέτουμε πως η κοινωνική ξένωση είναι η εσωτερικότερη και βαθύτερη διεργασία κάθε ταξικής-κυριαρχικής κοινωνίας.
Η κοινότητα των ανθρώπων, απο τη "στιγμή" που διασπάται σε κυρίαρχη και υποτελή τάξη, είναι μια απο-ξενωμένη κοινότητα, ένα πλήθος απο αλληλο-υπονομευόμενα κοινωνικά σύνολα και άτομα. Οι ίδιοι αυτοί σκύλοι που κατασπαράζουν τους υποτελείς , είναι αυτοί που "πρώτα" έχουν υπάρξει σε μια διαδικασία ξένωσης ως το αίτιο και το αποτέλεσμά της. Οι "αφέντες" είναι πάντα αυτοί που απομακρύνονται απο την παραγωγική κοινότητα, ως το "εξαιρετικό", το "εξέχον", το απόλυτα άλλο.


Αυτοί οι ίδιοι ξενωνόμενοι, ταυτόχρονα ενεργοποιούν -νομοτελειακά- την διεργασία επαν-ενοποίησης. 
Η ίδια η εκμεταλλευτική διεργασία παραγωγής, είναι απόλυτα εξαρτημένη απο την διατήρηση -σε ταυτόχρονο και ταυτόχωρο επίπεδο- της ενότητας των ξενωτικών και επαν-ενοποιητικών όρων.
Η υποτελής τάξη, βρίσκεται σε ένα δίλλημα συνεχώς:
Να τραβήξει μια γραμμή διάκρισης πέρα απο κάθε επαν-ενοποίηση, δηλ. να δεχτεί την πρόκληση της κυρίαρχης όσον αφορά την ξένωση, οικειοποιούμενη την τόσο στην ταξική της όσο και στην γενική διαλεκτική της ύπαρξη, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα-ταυτόχωρα την υποκριτική και άθλια φύση της επαν-ενοποιητικής διεργασίας ; 
[Η ενότητα της ξένωσης, έχει τον ειδικό της ταξικό τρόπο ως διαδικασία επαν-ενοποίησης και μόνον και όχι ως καθολική ενότητα, που εγκολπώνει την ξένωση ως γενικό στοιχείο-στιγμή σε κάθε στιγμή της διεργασίας, και όχι μόνον στο τέλος, όπως η επαν-ενοποίηση.
Η επαν-ενοποίηση είναι η ανάπηρη ανθρωπολογικά ενότητα της ξένωσης με το "εν" της, μια παραγωγική σχάση: Το "παραγωγικόν" ως παραγωγή των κατακερματισμένων -υποκείμενο/αντικείμενο- όρων παραγωγής. Οι κατακερματισμένοι όροι παραγωγής ως το ''παραγωγικόν''.]
Η μήπως να πολεμά συνέχεια στο επίπεδο της ενότητας, εγκαλώντας την κυρίαρχη για την ασυνέπειά της όσον αφορά τους όρους ενότητας της κοινότητας ;
Η δική μου επιλογή, είναι δεμένη με την πρώτη στάση. 
Θεωρώ πως η εύρεση της αληθινής ολότητας, μιά αληθινά επίκαιρη,"ιστορικά" διαμεσολαβημένη, εγελιανή και μαρξική στάση, διέρχεται μέσα απο την όξυνση της ξενωτικής διεργασίας εντός της ίδιας της τάξης, αλλά και στο επίπεδο της δεδομένης ολότητας.
Αυτό όμως είναι διαφορετικό, αν παραμένουμε στον επιδιωκόμενο σκοπό της ολικότητας.
Η δια της ξένωσης πρακτική οδοποίηση προς την ολότητα, αρνείται πρακτικά τόσο την ολότητα ως τελικο διαλεκτικό όν της ξένωσης, όσο και την ξένωση ως τελικό διαλεκτικό όν αυτής "εδώ" της ολότητας, αλλά και κάθε ολότητας.  Η τελική/μετα-τελικη ολότητα είναι πάντα και με κάθε τρόπο ταξική. Εξ'ου και ο πόθος, ανορθόλογος αλλά τίμιος της επαναστατημένης εργασίας να συντρίψει μέσα στην αμεσότητα της εξουσίας της κάθε μετα-τελική τελικότητα, κάθε κρατικό-ακόμα και γιακωβίνικο-ολισμό. Το ανορθόλογο της λατρείας της αμεσότητας, κρύβει τον λογικό πυρήνα της επιθυμίας για μια κοινωνική ολότητα που περιέχει εντός της την τελικότητα της, χωρίς μετα-τελικούς/τελικούς ολικους προσδιορισμούς. Η κριτική της άμεσης εργατικής δημοκρατίας απο τους λενινιστές είναι κριτική απο την σκοπιά της μετα-τελικής/τελικής ολότητας, είναι μια κακοήθης κριτική που θεμελιώνεται στην κριτική του ανορθόλογου της "αμεσο-αντιληψιακής" μορφής μιας καθημερινής φιλοσοφίας που περιέχει ωστόσο την ορθολογική αναζήτηση μιας αναπαλλοτρίωτης κοινωνικής ολότητας απο την θέση ανθρώπων-εργατών ή διανοητών- που αρνούνται κάθε μετα-τελικότητα, και αρνούνται να αρνηθούν την δική τους τελικότητα, προς ώφελος μιας άλλης περιέχουσας τελικότητας-μετατελικότητας-ολότητας, αν δεν περιέχεται ήδη απο την αρχή στην τελικότητα της  δικής τους εργασίας.
Η ξένωση ως διαλεκτικός προσδιορισμός προσανατολίζεται στην ολότητα πέραν της ξένωσης και της μετα-τελικής ολότητάς της, με την υπόθεση της απόλυτης ξένωσης ως όρο μιας άλλης δικής της ολότητας ισοδύναμης πρός το απόλυτο της, ως απόλυτης ξένωσης.
Διατηρούμενη η απολυτότητα της ξένωσης, σε μνήμη και στάση, οξυμμένη η καχυποψία του λαού απέναντι σε κάθε κρατική ολότητα οδηγεί στην αληθινή κοινωνική ολότητα. 
Υπάρχει δε η ξένωση ως εμπειρικός δρόμος: Κάθε ξενωτική στάση απο έναν ταξικό-κυρίαρχο άλλον, ακόμα κι αν είναι προϊόν αυταπάτης ότι είναι κυρίαρχος, οξύνεται με την ξένωση μας προς αυτόν.
Η ενότητα μπορεί να είναι αληθινή, αν περιέχει ως διαρκή όρο της την συνεχή άρνηση κάθε άρνησης, και την υπαγωγή μας σε αυτήν την διεργασία ως "αξίας", και όχι μόνον την άρνηση της θέσης της τελικά/μετα-τελικά οροθετημένης ξένωσης και της δεδομένης ολότητας της. Για την ακρίβεια: η διαρκής επανάσταση της εμμενώς τελικής εργασίας είναι ο όρος  της διαρκούς επικράτησης της στο επίπεδο της όποιας μετα-τελικής τελικότητας.
Έτσι η απόλυτη άρνηση ανακαλύπτει την αληθινή ολότητα, αυτήν που είναι πρίν, μετά και κατά την διάρκεια κάθε ταξικής ξένωσης, χωρίς να αποκλείει τελικά την εγκόλπωση της ξένωσης ως αυτόνομης στιγμής κάθε διαλεκτικής διεργασίας. Το προλεταριάτο ως απόλυτη άρνηση υπάρχει μόνον ως το συνεπές όν της άρνησης, ως το ξενωτικό σφυρί της αλήθειας μέσα στη ξενωμένη ζωή, αν όμως ακολουθήσει την απόλυτη ξένωση που του εδόθη ως κατάρα απο τους κυρίαρχους. Υποθέτουμε πως μόνον οι ακτήμονες και απόβλητοι εργαζόμενοι είναι αυτό το όν που περιέχει την δυνατότητα της άρνησης και την δυνατότητα της αληθινής ολότητας. Αυτά δεν έχουν σχέση με τους εσωτερικούς προσδιορισμούς της ολότητας, τα "πολλά" της και το ''έν" της, αλλά με τους ολικούς προσδιορισμούς της, την αρνητικότητα και την θετικότητά της, την περιεκτική-εκφραστική της δύναμη που περιέχει το "έν' και τα "πολλά" ως στοιχεία της τάδε ή δείνα εκδοχής της. Δεν υπάρχει μάλιστα κανένας λόγος να θεωρήσουμε πως η οικειοποίηση απο μέρους των "απόβλητων" της ξενωτικής φύσης της ταξικής κοινωνίας θα αντικατασταθεί στο μέλλον, με την νίκη των δυνάμεων της απαλλοτριωμένης εργασίας, απο μια συμφιλιωτική ολότητα. Η ξένωση μπορεί να διατηρηθεί ως όρος της ελευθερίας και του αυτοκαθορισμού του παραγωγικού υποκειμένου, όπως άλλωστε το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με την "αφαιρετική"-"αφηρημένη" κοινωνική-πνευματική εργασία.
Ο Χέγκελ με έναν αιρετικό τρόπο νικάει κάθε Μάρξ, ακόμα και νιτσεικά αναζωογονημένο..



Ι.Τζανάκος 31/1/2012

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..