Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Στον Αντώνιο Μυκονιάτη..



Θα χαθούμε φίλε μέσα στον Ήλιο
και θα ξεχάσουν τη σκιά μας οι οχτροί..
και θα ξεχάσουν τη μορφή μας οι αγαπημένες..


Δεν ζήτησα τίποτα άλλο απο λευτεριά
κι ένα ποτήρι κρασί..
αγάπη δε ζήτησα σ'αυτά τα βράχια
που λένε κόσμο,
και βρήκα συκοφάντες και σκυλιά..


Συκοφάντες και δασκάλους,
μικρούς μίζερους και μεγάλους
με τα ματογυάλια τους να ψεύδονται ακτίνες..
βρώμικες ψυχές χαμένες στην προδοσία..


Μα εμείς θα χαθούμε μέσα στον Ήλιο
με το ανθάκι μας στο πέτο καρφωμένο
και τα χαμόγελά της θα συναντήσουμε ξανά..


Αυτοί ας φάνε τα λέπια της ζωής... 




Ι.Τζανάκος 27/2/2012

Συντροφιά..



Ο χρόνος δεν τελειώνει
μα με ακολουθεί η αγάπη σου
κάτω απο τ'άστρο της μέρας..

Μόνον εσένα θέλω δίπλα μου,
στούς βραχότοπους των εχθρών..

Φαντάσματα, δαιμόνια, ψεύτες..
Όλα τα σκορπάς.. 





Ι.Τζανάκος  27/2/2012

Παράταιρο..




Τούς χρόνους δεν μετρώ 
των εκβλαστήσεων,
Ούτε σε περιμένω πιά φωτιά..
Μην ελπίσεις να αφήσω το χρίσμα των ανθών..


Η δημαγωγία των ψυχών σβήνει
στο χθές που εμφανίστηκε όπως όλα..
Όλα εμφανίζονται, χαμένο κορμί της θλίψης,
Όλα βρωμίζουν..


Θέλω να αφήσω τα χνούδια των όπλων,
και την ασφάλεια του πολέμου..
Μα εσείς να σβήσετε εκεί άθλιοι..
Αν το σκεφτείς, σας αξίζει..






Ι.Τζανάκος 27/2/2012

Καιροί..




Αυτό που σου χρωστάνε οι καιροί
είναι ο θάνατος της αρμύρας,
ένα πρωϊνό που θροϊζει τα φύλλα,
αλλά όχι, όχι
η αλήθεια
Αυτήν θα τη φυλάξω γιά πάντα..
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 27/2/2012
 

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ο διωγμός / Pier Paolo Pasolini




Γυρνούσα απο τη Βία Πορτουένσε. Άφησα
(με το μυαλό ξεκάθαρο, μέσα στην παραζάλη των άλλων
απο τη γιορτή, εχθρική για μένα πάντα, δίχως φώς,
 αρνούμαι ακόμη κι αυτό που μου μένει)


το αυτοκίνητο στον ήλιο, που τον εξουσίαζε το σούρουπο,
σ'ένα ξεφτισμένο πεζοδρόμιο, στη θλιβερή
αναμπουμπούλα μιάς περιφερειακής αρτηρίας.



Η ατμόσφαιρα γλυκιά, και κόσμος τεμπέλιαζε,
σαν μέσα σε μιά μουντή μιζέρια απο ανθρώπους
βαλμένους σαν τους φράχτες γύρω απο ένα μπάρ:


ήταν ένας άχρωμος τοίχος που χανόταν μπροστά
στην ανείπωτη θέα του ήλιου, χαλάσματα, θεμέλια..


Γύρω απο κείνα τα τραπέζια, ήσαν πρόσωπα
που το σούρουπο, ακόμη ζεστό, τά 'κανε να μοιάζουν
σχεδόν πνεύματα: μανάδες με το καταπιεσμένο τους πάθος


-θυγατέρες, με ρούχα που μέσα τους η καρδιά
κρατούσε σφιχτά την εύθυμη αστική φτώχεια
-γείτονες...Γενικά, όποιος μπορούσε


να επιτρέψει στον εαυτό του το έξοδο μιάς χαράς,
εκεί όπου ο μακρινός τους συνοικισμός
αναπαράγει τα μεγάλα κέντρα της πολιτείας.


Εγώ, έμπαινα μέσα σε κείνο το μπάρ, έτσι, στην τύχη,
για να πιώ κάτι, ρουφηγμένος απ'τον ήλιο,
χωρίς φόρα, μπουχτισμένος πόνο και γνώση.


Όμως-περπατώντας αντίθετα απ'το φώς, έπεσα,
με τον ήλιο να σκοτεινιάζει, πάνω σε παιδάκια και νεαρούς
που παίζανε, κατά μήκος του τοίχου, μέσα σε μιά


αφόρητη ζέστη: και κατέβαινε απο τις στέγες,
απο τους φράχτες, απ'τα φυτά τα σκεπασμένα σκόνη
ή τα καρβουνιασμένα, απ'τους ξερούς θάμνους,


απο τους απαλούς κυματισμούς της εξοχής
όπως σβήνουν προς τη θάλασσα, ένας άνεμος απειλητικός
κι ανάκατος, σκιά μουντή,
ανάσα αφύσικη, που γρήγορα ήταν
όπως είναι πάντα: μιά αύρα του δειλινού,


που για κείνα τα πνεύματα, χαμένα κάτω
στης ζωής την καρδιά, ήταν ανάλαφρη σημαία
που υποδήλωνε τα καλοκάιρια του θανάτου.


Αμέσως, ετούτοι οι ανυποψίαστοι νεαροί, σε παράταξη
σχεδόν ούρλιαζαν πως είναι αθώος όποιος είναι δυνατός.
έβαλαν μέσα στο τζούκ-μπόξ ένα κέρμα:
και μιά καινούργια μουσική έψαλε τη μοίρα τους.


Αυτή τη μοίρα άκουγα, μ'ένα πάθος
πού'φτανε μέχρι μιά φοβισμένη τρυφερότητα,
ανώνυμος μουσαφίρης μπροστά στήν πραγματοποίησή της..
Άκουγα τη ζωή απο τη δική μου επιβίωση.


Μα ήταν πάντοτε ακριβή, εκείνη η ζωή!
εκείνη η παντοτινή ζωή, χωρίς μίσος και χωρίς
αγάπη, χαμένη μέσα στο άπειρό της σχήμα!


Λαός, μπουρζουαζία, χυδαία εισβολή
του Δεκαπενταύγουστου, σάμπως να ήταν φοβισμένοι
μέσα στον ήλιο τους απο κάποια σκοτεινή έμμονη ιδέα,


χοντροκομμένη έκφραση του όχλου, κοσμάκης
χαμένος μέσα στον ακόμα χωριάτικό του συνοικισμό,
που επιζεί στις άκρες της τεράστιας μάχης:
και οι γίοι τους γελάνε, οι μικρότεροι παίζοντας,


οι πιό μεγάλοι ακούγοντας καθισμένοι στα ξερά χόρτα,
το τζούκ-μπόξ στο ύπαιθρο, δυνατοί, αθώοι,
και τόσο ζωντανοί που φαίνονταν ακόμη πιό ζωντανοί
μέσα στον σκοτεινό ανασασμό που λαχάνιαζε πάνω τους..


Βγαίνω απ'το μπάρ, εγώ, θλιμμένος μές τους χαρωπούς,
σάρκα ανάμεσα σ'εκείνα τα πνεύματα: και συμβαίνει
κάτι τρομερό...Μπά, μόνο ένα τρεμούλιασμα,
μιά αίσθηση, ένα τίποτα..Φαίνεται,
ήμουν ζαλισμένος από όλον εκείνο τον κυριακάτικο ήλιο..


Όπως, βγαίνοντας έξω, πάτησα το πόδι μου
πέρα απ'τον κύκλο πού κάνανε οι άνθρωποι φράχτες στο μπάρ,
όλα ήσαν πίσω μου. Ο κόσμος στα τραπέζια,
η νεολαία με τίς ανυποψίαστές της ομορφίες,


οι γιοί, τα κουταβάκια: τίποτε
δεν ήταν πιά μπροστά μου: και σαν ένα τραγούδι
για τη μοναξιά μου-σ'εκείνον τον ανάλαφρο άνεμο
πού'χε αρχίσει σαν μαγικός-
το τζούκ-μπόξ ύψωνε τη φωνή του μέχρι τον ουρανό.


Πίσω από την πλάτη μου: κι εγώ πήγαινα μπροστά,
γιατί; Για ποιόν αληθινό λόγο;
Μόνος, σαν ένα έμβρυο, όπως στις ιδανικές
πηγές μιάς ζωής ή μιάς σταδιοδρομίας..


Μόνος, σαν ένα σκυλί, ή καλύτερα, στεγνός
σαν το ξερό άχυρο, ή σαν φώς πού
κανέναν δεν φωτίζει. Όχι, δε μπορούσα
να κοιτάξω πίσω, τις χαμένες
φιγούρες της ύπαρξης: ήταν σίγουρο
πως θα'μεναν σκληρές και βουβές


να με βλέπουν να φεύγω. Αδύναμος, ακάλυπτος,
τις άφηνα πίσω μου, ακόμα ζωντανές,
ακόμα ζεστές, πεθαμένος, ακόμα αβέβαιος
αν είχα στ'αλήθεια φτάσει στο τέλος.


Όπως έδυε ο ήλιος χρωμάτιζε
μπροστά μου με λίγη σκόνη, χαμόσπιτα,
παρατημένους μαντρότοιχους: και έδινε σε μένα,
ξεγραμμένον απο το γένος των ανθρώπων
-που τρέκλιζα μόνος, καμπουριασμένος, μέσα
στούς ολόγλυκους αφρούς εκείνων των χωρίς όνομα τόπων,
γιορτινών, καλοκαιρινών-την αγωνία του λιντσαρίσματος:


ωστόσο ένα γέλιο...ένα πράο κωμικό φάντασμα
αγάπης..ένα κορμί ζωντανό με το θάρρος του...
μεγάλωνε μέσα μου, σαν άγαλμα μέσα σ'ένα άγαλμα.
-Κι έτσι ξανάπαιρνα τα πρώτα βήματα του ταξιδιού μου.


Θα μπορούσα να ψάξω για συμπόνια,
να παραδοθώ, εκείνη τη στιγμή: ν'απαρνηθώ τον εαυτό μου,
να ξαναπαρνηθώ, να καταφύγω σε μιάν Εκκλησιά, να τρέξω εκεί
όπου, εδώ και αιώνες, πετούν τα όπλα...


Ενώ, απο τύχη, μ'εκείνη τη ζωή πίσω μου,
ανακατεμένη με τις πένθιμες, τις μεγαλόπρεπες
αχτίνες του δειλινού, πάνω απο οικόπεδα και μάντρες,
λευτερώθηκα: δεν έχει δικαιώματα ο άνθρωπος.
Δεν έχει πραγματικότητα, το χωριό του, την κοιλάδα του..


Και ξανακούστηκαν οι "διαμαρτυρίες" μου, όπως πάντα
ξανακούγονται, χωρίς ανάγκη πιά, με πεισματάρικη αφέλεια,
ενός τέρατος λογικής και πάθους.
Ξανακούστηκαν λιγάκι παλαβές, μιά και απευθυνόντανε
σ'εκείνους
που ήσαν άσχετοι ή κακομοίρηδες, δε μπορούσαν να καταλάβουν
αθώα αντικείμενα του μίσους ενός αθώου.


Πώς μπόρεσαν τόσο να προδώσουν,
τους ποιμένες τους, την αγάπη και την τιμή;
Α, ίσως είναι η αγριότητα που προστατεύει το μαντρί.
Γιατί αυτό γνωρίζει πως δε μασάγανε τα λόγια τους:
δεν ήταν παρά μιά στοιχειώδη πράξη
και γι αυτό ενήλικη...Δεν έχει δικαιώματα η καρδια!


Και δε χρειαζόταν τίποτα, αλίμονο, για να παραμορφώσει
αυτό το σχήμα της κιόλας αβέβαιο στο βλέμμα τους,
ψυχές σίγουρες, ειρωνικές, ανυποψίαστες,
σαν τα παιδάκια κάτω απο τα καλοσυνάτα βλέμματα
των πατεράδων μπροστά στις παλιές τους σκληρότητες
στους κουτούς τους θυμούς..


Και στάθηκε εύκολο να βρεθούν οι συνένοχοι του μύθου:
ετούτοι οι "βασιλικώτεροι του βασιλέως", 
ετούτοι οι βασανιστές
οι κλεισμένοι στις Εργατικές κατοικίες, στους συνοικισμούς
με το κορμί τους θρεμμένο με φτωχές μακαρονάδες και πρόστυχα
λίπη, με το πουκάμισο με τη λίγδα στο κολάρο,
με τα παιδιά τους να ουρλιάζουν
στο βάθος μαύρων λαϊκών πολυκατοικιών που είναι σαν άσυλα,
οι αδύνατοι σβέρκοι κίτρινοι απο μπριγιαντίνη,
ή βασανισμένοι απο πρόωρες φαλάκρες,


η εθνική τους φόνισσα..
και καθολικοί! και φασίστες! για να μπορούν να πούν:
Κι εγώ είμαι εγώ, και για μένα η ζωή προορίζει
έναν ρόλο όχι ταπεινόν!
και οι δικές μου πράξεις καθαγιάζονται
απο τη συνείδηση μιάς ηρωϊκής υπηρεσίας!


Κι αν ανάμεσά τους, γιά να πιούν, βρισκόντουσαν,
μέσα στη ζεματιστή απειλητική πνοή,
άνθρωποι με αδερφικά αισθήματα,
δοσμένοι στον αγώνα, μαζί τους, για το γενικό καλό..
θα βρίσκαν τη δουλειά τελειωμένη:
έναν άνθρωπο που οι άνθρωποι περιφρονούν.
Και θα θεωρούσαν την παρουσία του χαμένη.


Δεν έχει δικαιώματα ο αγνός...Θα'χαν
κάθε λόγο, εκείνοι, να γυρίσουν βλοσυρό
και σχεδόν εχθρικό-προσβλημένο απ'την
επίμονη επιθυμία του-το βλέμμα σ'αυτόν που έχασε
το σκοτεινό του παιχνίδι με την γνώμη των πολλών.


Αυτος μπορεί, ω ναι, μέσα του, να ουρλιάζει, βουτηγμένος
στον τρόμο μιάς υποκρισίας
που είναι ο κανόνας του ταπεινού σύμπαντος:
όμως μπροστά στους άλλους γνωρίζει πως άλλος δρόμος
δεν υπάρχει παρά να αποδεχθεί το τέλος αυτού που τελείωσε
στην ταπείνωση, ή σε λίγη ποίηση..


Έτσι, ένας στρατός ήταν έτοιμος-ποιός για να ζήσει,
ποιός για να αποκτήσει ειρηνικά-
να ταξινομήσει αυτό τον άνθρωπο, εδώ και τώρα,
στην καρτέλα του κακού, όπου τώρα κείτεται.
Αχ, μάζα άγρια, που αυτός τόσο αγαπάει,
γη νεκρή, που απ'αυτήν τόσο του αρέσει
η ζωή, ο γυμνός ιταλικός ήλιος!


Να'τος, που προσφέρεται με τη γλύκα του:
είναι ανέντιμο να του προτείνεις το χέρι..
Η νίκη μου, ή ήττα μου, η ηθική μου εντιμότητα!
Τώρα όλα είναι πίσω μου..Ήταν αρκετό ένα μαύρο
φύσημα του ανέμου πάνω απο τούτον τον
φαύλο και ατελείωτο ξεσηκωμό, χυδαίο και τραχύ
σ'ένα δειλινό του Δεκαπενταύγουστου,
για να μπορέσω, τελειώνοντας, να γυρίσω στην αλήθεια.


Μάτια, γυρίστε μάτια! Ξαναγνωρίζω
αυτό που γνώρισα: τον ήλιο και τη μοναξιά.
Αισθήσεις, γυρίστε αισθήσεις, η θέση
της ζωής είναι καινούργια, φρικιαστικά γυμνή,


Ξαναμπαίνω στο αυτοκίνητο, βάζω μπρός,
τρέχω: η βραδιά καίει, βρομάει,
μια κλινική με πράσινα πορτόφυλλα, το κενό
ενός χαντακιού, με σωλήνες για τα νερά,
η Παροκιέτα μόνη ενάντια στη φωτιά,


ο Τρούλος, ένα σκουπίδι με ομοιόμορφες προσόψεις,
χρώμα περιττώματος, ένας ποταμός
απο αυτοκίνητα που επιστρέφουν απο θολούς αφρούς,


η Ρώμη αλειμμένη σαν λάσπη πάνω
στην αναψοκοκκινισμένη λεπίδα τ'ουρανού, παιδιά
με τα λουλούδια, όλο το καλοκαίρι στην άθλια φανέλα,
αχ ντροπή και λαμπρότητα, ντροπή και λαμπρότητα!


Χίλια σύννεφα ειρήνης στεφανώνουν τον ουρανό,
αγάπη, ποτέ δε θα πάψεις να'σαι αγάπη...


(Μετάφραση Α.Ριζιώτης) 




Αφιερωμένο στους αυτόκλητους "εκπροσώπους" του προλεταριάτου

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Ο κύριος-συνέχεια



Η μορφή κάτι του θυμίζει..
Αν και θέλει να ζήσει,
το βλέμμα του την κυκλώνει
χωρίς να μετράει τις ώρες..
μια φωνή γνώριμη συνέχει:

"Που ήσουν" ρωτά ο κύριος-συνέχεια
"και τι μου λές τώρα;"
Ένας χώρος απο προσφορές δώρων
και κάτι έντυπα τσαλακωμένα,
είναι δίπλα..
"Ήμουν στον δρόμο.."



Και ξαφνικά η αλήθεια εκδικείται..





Ι.Τζανάκος  24/2/2012

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Κρύο..



Το κρύο έγινε κατανοητό 
στα τουρτουρίσματα..
Ως τώρα ήταν ένα μέγεθος της θερμότητας..
Πλέον είναι μια έκτακτη κατάσταση ανάγκης 
των φτωχών.. 
 
 


Ι.Τζανάκος 22/2/2012

Κράσος..




Τέσσερις μισές το βράδυ,
κράσος..
θλίψεις
να σκορπάς..
 
 
 
Οι εχθροί μακριά
σώζονται με μαχαίρια,
και πάλι δεν είν'μακριά..
μέσα στη καρδιά τους έχω μπεί.. 
 
 
 
 
Δεν είν'πολύ, όχι
Δεν είν'πολύ..
Κάνω κέφι και γλεντάω
σαν το πουλί.. 



 
 
 
 
Ι.Τζανάκος  22/2/2012


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Ανήκουμε..



Η καινοφάνεια των άστρων δεν σας απασχολεί
Όπως επίσης η φλόγα του πάγου..




Ανήκουμε σε άλλο κόσμο 
αν και ίδια είναι τα πόδια μας,
αυτά που πλήγιασαν
αυτά που κόπηκαν..





Παίρνω το δρεπάνι και κόβω κεφάλια στάχυα
Τα ρίχνω στο χώμα και περιμένω τη  βροχή..





Αν σε γνώριζα θα σε ξάπλωνα στο χώμα..






Ι.Τζανάκος 20/2/2012

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ο τροχός της Αλήθειας..


Η κακοποίηση των εννοιών δεν είναι τίποτα αν την συγκρίνεις με την κακοποίηση των ανθρώπων απο τις έννοιες.
Σαν βρυκόλακες ρουφάνε την ζωή των ανθρώπων και τους αφήνουν με ένα λευκό πρόσωπο να κοιτούν τον ορίζοντα που ανοίγεται μέσα τους γεμάτο απο πυκνές προθέσεις πράξης και κατάστικτες διαλύσεις της ψυχής τους. Δεν αρκεί να κρίνεις τους λόγους για να αφήσεις το νεκρό σώμα ελεύθερο πιά απο τους βρυκόλακες που του ήπιαν το αίμα. Δεν αρκεί να φροντίσεις το βλέμμα σου με την αγάπη της καθημερινότητας των ανθρώπων που αγαπάς. Δεν υπάρχει επιστροφή στους ανθρώπους των εννοιών, αφού μάλιστα η πείνα που χτυπά το παράθυρό τους δεν μπορεί να κορεσθεί με την απελπισία του Νού. Η απελπισία τούτη είναι ζυμωμένη στην καθημερινή ζωή ανθρώπων που δεν ήλπισαν ποτέ τίποτα άλλο απο την καθημερινότητά τους. Δεν μπορείς να την σταλάξεις σε ψυχές που ζούν την έρημο του Νού. Πρέπει να ξαναβλαστήσει η έννοια πιο κραταιά, να ζητήσει ακόμα πιό πολλά, να ελπίσει μέσα τους πιό πολλά, να χαρίσει ακόμα πιο πολλά απο αυτήν που τους άφησε νεκρούς. Δεν αρκεί να τους προειδοποιήσεις για την μέλλουσα κρίση των εννοιών, το τέλος της ζωής τους στην ζωή που θάλλει, στο φώς που τρυπάει τις τρυφερές γνώμες της αληθινής ζωής που θα έλθει, που δεν θα έλθει, αλλά παρούσα στο βλέμμα της σάρκας της θα ειρηνεύσει τις κακογνωμίες της κακοτοπιάς που ζούνε τώρα, που ζούμε τώρα, στον τόπο  της κολασμένης ελπίδας που ζούμε.
Τι να αρκεί άραγε σε έναν διαρκώς μετατοπιζόμενο τόπο της ζωής, που θέλει να αγκυρωθεί κάπου που δεν είναι μόνον χώρος, έννοια, ζωή γυμνή και παρούσα;
Θέλουν αν γίνεται να εξαφανίσουν την εξαφάνιση της ζωής τώρα και πάντοτε στρέφονται στις έννοιες της μετατόπισης τους πρός την ζωή που θάλλει, σαν να θάλλει ήδη. Δεν αντέχω άλλο τις ενοράσεις τους και την σιγουριά της θυσίας τους, ούτε αυτός ο ορίζοντας μπορεί να γεμίσει με την υποχώρηση, την απόδραση της ουσίας στο φώς των δυνατοτήτων, στο σκοτάδι του συγκεκριμένου. Η αλήθεια είναι ένας τροχός βασανιστηρίων, πριν γίνει συγκεκριμένη. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τροχός, παρά μόνον στα διαστήματα των βασανισμών της, δεν υπάρχει αλήθεια παρά μόνον στα συγκεκριμένα διαστήματα των συγκεκριμένων βασανισμών της. 





Ι.Τζανάκος 19/2/2012

Σκέψεις για την Κύπρο..



Το πιό δύσκολο για έναν δεξιό εθνικιστή είναι να καταλάβει την διακριτή ταυτότητα του κυπριακού λαού, ειδικά του ελληνοκυπριακού. Αν ''βάλεις" έναν τέτοιον άνθρωπο να μάθει ας πούμε κυπριακά ελληνικά θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να το κάνει, λόγω της μικρής ακριβώς απόκλισης σε σχέση με μια κανονική ξένη γλώσσα. Αλλά το ίδιο θα συμβεί και σε κάποιον καθημερινό ελλαδίτη. 
Ας πούμε ότι ζεί στην Κύπρο, και συναναστρέφεται τους συνανθρώπους του. Δεν θα του περάσει απο το μυαλό να μάθει κυπριώτικα. Συνεχώς θα μιλά στην κοινή νεοελληνική. Όμως η "μερική" ταυτότητα της κυπριώτικης γλώσσας είναι μια διακριτή ταυτότητα που έτσι υπόκειται στον αλαζονικό ηγεμονισμό της πρωτευουσιάνικης αστικής ιδεολογίας. Η πιο ύπουλη "υπαγωγή" είναι ακριβώς αυτή, ακριβώς λόγω της εσωτερικότητας της διαφοράς. Αν ο ελληναράς έχει να μάθει γερμανικά ή αγγλικά γίνεται μίμος, χιμπατζής, δουλάκι. Αν όμως είναι να μάθει κυπριώτικα θα πεί "μέσα" του και "έξω" του: "σιγά μωρέ, κι αυτά ελληνικά είναι". Φοβερή αντιστοιχία υπάρχει και στην πολιτική. Λίγοι στην Ελλάδα έχουν καταλάβει ότι η Κύπρος είναι χώρα.
Την θεωρούν απλά μια απόφυση της Ελλάδας. Και αυτό σίγουρα συμβαίνει και σε καλοπροαίρετους ανθρώπους, "αριστερούς" κι'όλα. Όμως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Τον δεξιό εθνικισμό τον έχουμε γνωρίσει, πρώτα απ'ολους οι Κύπριοι. Το πρόβλημα για αυτούς είναι να γνωρίσουν τις συνέπειες του κοσμοπολιτικού διεθνισμού, δεξιού και αριστερού.
Ποτέ δεν μάσησα τα λόγια μου. Θεωρώ τον ελληνοκυπριακό λαό μέρος του ελληνικού Έθνους. Δεν έκρυψα ποτέ την θέση μου για το Έθνος και απο πολλούς θα ακούσω την μομφή-λέξη: "εθνικισμός". Πάντα ήμουν παθιασμένος με την Κύπρο και πάντα θεωρούσα πως η κυπριακή "αυτονομία" έχει όρια. Απο μικρός συγκρούομαι με τους υποκριτές ελληναράδες που υπερασπίζονται την εθνική ενότητα ελλαδιτών ελληνοκυπρίων στα λόγια, ψεύτικα.
Απο την άλλη, απο την  πρώτη στιγμή στήριξα την στάση του Τ.Παπαδόπουλου ενάντια στο σχέδιο-έκτρωμα Αναν, που φτιάχτηκε για να καταστραφεί η Κύπρος και μόνον. Δεν με ενδιαφέρει αν θεωρήθηκε "εθνικιστής" αστός πολιτικός. Μακάρι να υπήρχαν τέτοιοι άντρες και στον ελλαδικό χώρο, αστοί ή "αριστεροί". Και μόνον το γεγονός ότι υπήρξε στην Κύπρο και όχι στον ελλαδικό χώρο σημαίνει πολλά, που οι ίδιοι οι Κύπριοι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν καν. Ο σεβασμός στην ιδιαίτερη κυπριακή ταυτότητα, που πέρα απο "ιδιαίτερη" είναι μια κανονική-πλήρης ταυτότητα, μπορεί να υπάρξει ακριβώς με την πολιτική διασφάλιση της κυριαρχίας της χώρας αυτής. Αν οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να γλυτώσουν απο τη τανάλια του πολιτικού και πολιτισμικού (δεξιού) εθνικισμού θα πρέπει να σκεφτούν μήπως θα έπρεπε ακριβώς για να μην έχουν την "ανάγκη" της "μητέρας πατρίδας", να επανεξετάσουν την πολιτική τους ιστορία. 
Ο κοσμοπολιτισμός δεν θα τους προστατεύσει, όπως δεν τους προστάτευσε και ο εθνικισμός των ελλαδιτών. 





Ι.Τζανάκος 19/2/2012

Αγρύπνια..



Δε μ'αφήνει η αγρύπνια να ζυμώσω σκέψεις..
Μόνον οι χειρονομίες επιτρέπονται στο φως της Νύχτας..
Θα μπορούσα να κοιμηθώ στο μίσος τους
και να ξυπνήσω στη χαρά τους..
Θα μπορούσα να μιλάω με σοφία στους γλάρους
και να ταϊζω τα μικρά ψάρια της υπομονής..
Όμως
Δεν μ'αφήνει η αγρύπνια να πλάσω φιλίες
να παλέψω με τις μικρότητες της φτώχειας μου..



Η ζωή έχει αποκτήσει τα ονόματα της
και το λαμπρό της φτερούγισμα σταματά..
Όλοι σκέφτονται τον θάνατό τους..
Τις μέρες που περνούν στη θάλασσα των όρμων
τις ονόμασαν κι αυτές θάλασσα..
Και μια φυλαγμένη θλίψη μεταμφιέζεται σε οργή..
Πόσο αλήθεια να υποκριθούν οι λέξεις;



Πάντα φοβόμουν τους εξασφαλισμένους συλλογισμούς..
Το σίγουρο σύνορο των αληθειών σα σάπιο αίμα
με στρέφει στους θεούς του χρόνου..
Κοιτώ τους λεπτοδείκτες των ερχόμενων γενεών
και η καρδιά μου με φροντίζει με κραυγές
"έχεις άδικο φίλε μου, έχεις άδικο..
αν ήξερες πόσο σε αγαπώ, πόσο θέλω να σε αγκαλιάσω
αν ήξερες τι ξέρω"
ανόητες φωνές
ανόητες..
Το σίγουρο σύνορο της αλλιώτικης ελπίδας
με στρέφει στους θεούς της μνήμης..
Κοιτώ τα μνήματα των ρόδων
και η ματιά μου χάνεται στη γη..
Τα αυλάκια της χαραγμένα αιώνες..



Δεν μ'αφήνει η αγρύπνια να αγγίξω το φεγγάρι..
Μόνον οι φλόγες αφήνονται..





Ι.Τζανάκος  19/2/2012

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Διευθύνσεις πορνεία, διευθύνσεις βόθροι, διευθύνσεις της αβύσσου..



Ο τόπος έχει σημείο στο κέντρο του; έχει κέντρο; ή μήπως είναι αδιάφορος προς τέτοιους προσδιορισμούς;
Υπάρχει τόπος στην πόλη; Οι πόλεις έχουν κέντρο, είναι κέντρο, αλλά οι πόλεις δεν είναι τόποι, οι τόποι δεν έχουν κέντρο. Οι πόλεις είναι τα κέντρα ενός κόσμου που συνεχώς περιδινίζεται πρός κάποιο κέντρο, πρός κάποιες πόλεις κέντρα, και πρός ένα κέντρο που αν και δεν ταυτίζεται με την πόλη-κέντρο του είναι το κέντρο-πόλη του. 
Ο τόπος εξορίστηκε στην περιφέρεια αυτών των κέντρων, συγκροτήθηκε σαν η περιφέρεια αυτών των κέντρων. 
Απο τα κέντρα εκπορεύονται οι εντολές, τα έγγραφα, οι αγκιτάτορες, οι πράκτορες, οι σωτήρες διανοούμενοι, το χρήμα, η πορνεία, το πορνό, τα κόμματα, οι ιδέες, το σχέδιο. Στο κέντρο είναι η βουλή, αλλά και κάτι σπουδαιότερο, οι διευθύνσεις των υπουργείων των κρατών, όλων των κρατών, λαϊκών εργατικών φασιστικών δημοκρατικών  και ότι άλλο αίσχος θέλετε. 
Δεν υπάρχει εύκολη σωτηρία απο αυτά τα μπουρδέλα, οι αναρχικοί είναι τόσο ηλίθιοι θεέ μου, ή απλά οι αφελείς υπηρέτες άλλων κέντρων.
Ο εφιάλτης της ζωής μου δεν ήρθε όταν πήγα φαντάρος, και είδα τι σημαίνει να συναναστρέφεσαι καραβανάδες και αποκτηνωμένους φαντάρους βυθισμένος σε ένα μπλέ που όλο και θύμιζε μαύρο, μέσα σε ένα στρατόπεδο. Σε τελική ανάλυση ο πόλεμος δεν ήλθε, παρά την ταλαιπωρία με τα Ίμια. 
Ο εφιάλτης ήλθε όταν πέρασα πρώτη φορά το κατώφλι μιάς Διεύθυνσης. Προκαταβολικά: Μην αρχίσετε να σκέφτεστε τον "ταξικό" χαρακτήρα του "κράτους". Σκεφτείτε τί είναι μια διεύθυνση ενός υπουργείου. Τότε σκεφτόμουν όλες τις εκδοχές της εργατικής λαϊκης κομμουνιστικής αναρχικής διαολικής βουδιστικής ή όποιας άλλης λύτρωσης που θα με γλύτωνε απο αυτήν την είσοδο. Το "ένστικτο'' μου δεν λάθεψε. Καμιά λύτρωση δεν υπάρχει στο κέντρο του εγγράφου, στον Ναό της εγκυκλίου, σε χάρτινη ή ψηφιακή μορφή. Καμιά λύτρωση. Η ζωή αρχίζει και τελειώνει εδώ. Το κέντρο που εγκαταστάθηκε στην κοινωνία, όσες πυρακτώσεις κι αν συμβούν, όσες ανατροπές κι αν το ταράξουν, θα μείνει πάντα εδώ. Δεν είναι καν "εδώ" ή "εκεί". Δεν ξέρω που είναι, ούτε έχω σκοπό να θεωρητικολογήσω με Μ.Βέμπερ και Μάρξ. Είμαι πολύ κουρασμένος για να το κάνω αυτό με αυτό που με έχει καταβάλει. Θα αρκεστώ στην αφήγηση, και σκόρπιες σκέψεις.
Τί είναι τόπος; τι είναι κέντρο;
Ξέρω μόνον τον τόπο σαν την φυγή μου σε ένα προ-νεωτερικό κόσμο. Τον έχω δεί στα απομεινάρια του αγαπημένου μου χωριού, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '70, και δεν το ξεχνώ. Ένα ερείπιο, γέροι χωρίς καμιά πυξίδα να περιφέρονται σε κήπους και καφενεία, μιά καλαμένια στέγη τρύπια που φανερώνει έναν ουρανό γεμάτο άστρα. Τίποτα άλλο. Όλοι στην Αθήνα, ή στην ξενητειά, και γώ ένας ονειροπόλος να φαντάζομαι έναν τόπο μέσα στα ερείπιά του. Το κέντρο το ξέρω. Σχολείο, γράμματα, ιδεολογίες και οι συμμαθητές μου να βαυκαλίζονται με τα ροκ τους και τις νεολαίες. Πανεπιστήμιο, στρατός, στο τέλος Κεντρική Διεύθυνση.
Δεν θα δείς εκεί δυνάστες πολιτικούς, αστυνόμους, χαφιέδες-υπάρχουν αλλά δεν έχουν και μεγάλη σημασία-. Άλλο τέρας θα δείς, ανίκητο.
Θυμάμαι μια τσαλακωμένη φωτοτυπία της ταυτότητας ενός ασφαλισμένου κάτω απο το πρώτο μου γραφείο. Ένας άνθρωπος.
Θυμάμαι τους φακέλλους να ξεχειλίζουν στα σκουριαμένα κάρτεξ.
Θυμάμαι την νομολογία, πέρα απο κάθε φαντασία.
Θυμάμαι την απορία μου..πως τα ξέρουν όλα στην κεντρική διοίκηση; είναι τόσοι οι χαφιέδες; ή μήπως ένας μυστήριος άνεμος απο ψιθύρους φτάνει στα κεντρικά γραφεία;
Θυμάμαι το αόρατο. Είναι αόρατο το κέντρο. Αόρατο το έγγραφο. Αόρατος ο εχθρός. Υπάρχει εχθρός; Γιατί έχω πονοκέφαλο;
Θυμάμαι το "φτιάξιμο". Στην πρώτη μονάδα απατεώνες, στην δεύτερη μονάδα απατεώνες, στην τρίτη μονάδα απατεώνες, στην τέταρτη και τελευταία απατεώνες. Η διοίκηση πάντα μαζί τους, αόρατα, πάντα κατά τους, αόρατα. Τους μεν τους εξεδίωξε, τους δε τους κάλυψε. Τούς κάλυψε; 
Ποιός Κάντ, ποιός Χέγκελ, ποιός Μάρξ. Κανείς δεν θα μου λύσει τον κόμπο, το αόρατο μυστήριο. Είναι μυστήριο;
Δεν υπάρχει καμιά κεντρική βούληση. Μιά γλύτσα, σκόνη, φάκελοι, τσακισμένες φάτσες, βλοσυρές φάτσες, διάδρομοι, κλητήρες, υπουργοί και γραμματείς, τίποτα. Τίποτα.
Υγειονομικές επιτροπές. Απατεώνες. Ανάπηροι. Μίζες. 
Βγαίνω στον διάδρομο, ωρύομαι. "Φασίστα". Αναφορά, επίπληξη, πειθαρχικό. Σιωπή. Μετάθεση. Σιωπή. Τέταρτη μονάδα. Απατεώνες. 10.000.000 ευρώ. Δουλεύαν δίπλα μας. Μας επιτιμούσαν. "Κουρέψου"..Τί είναι όλοι αυτοί;
Τι με νοιάζουν όλοι αυτοί; 
Θέτε να σας πιστέψω εργάτες; Γιατί δεν τους τσακίζετε; Τί περιμένετε; Το "δικό" σας κράτος; Σκατά.
Τι είναι τόπος; τι είναι κέντρο;
Πιάνω τη τσουγκράνα μου. Πρόγονε χωριάτη. Τελειώσαμε. Δεν τελειώσαμε.





Ι.Τζανάκος  17/2/2012 

Λεπτολογίες..



Ένας λόγος για τον οποίο δεν εμπιστεύομαι την ιστορική εμπειρία των ανθρώπων είναι γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, ειδικά αν αυτοί αρχίσουν να εμπλέκονται σε θανάσιμες διαμάχες. Ίσως θα ήταν προτιμότερο να συγκροτηθεί ένα μέτωπο ψυχρής σκέψης, που θα είχε στον πυρήνα του την φλόγα μόνον της αλήθειας, κι ας τους "πολεμιστές'' να "πολεμούν". Φυσικά δεν είναι δυνατόν κανείς να υπερβεί τις όποιες θέσεις του, ούτε τα κοινωνικά ή προσωπικά συμφέροντα που ταυτίζονται με την μιά ή την άλλη ομάδα μάχης, αλλά και μόνον η απέχθεια απέναντι στον ξεπεσμό της ιδεολογικής μάχης στον φατριασμό και την εμπάθεια είναι ένα σπουδαίο κίνητρο για να επιδιώξεις έναν τέτοιο στόχο. Το μίσος και η εμπάθεια έχουν πολλές παραγωγικές ιδιότητες, ή μάλλον είχαν. Σήμερα ωστόσο, ακόμα και σε μια εποχή που κινδυνεύουν οι στοιχειώδεις ελευθερίες και τα θεμελιακά δικαιώματα, απο αυτούς ακριβώς που υποτίθεται πως τα υπερασπίζονται με "θεσμικό" τρόπο, είναι απαραίτητο να τηρήσει κανείς μιάν καλώς ενοούμενη απόσταση. Έχω πάντα στο μυαλό μου κάποιους απομακρυσμένους τύπους, που τελικά κατορθώνουν να μείνουν στις σκέψεις όλων των αντιτιθέμενων φατριών, και γλυτώνουν απο την μέγγενη της "κατάταξης" τους στο "καλό'' και το "κακό" των μανιχαϊστών κάθε είδους. Υπάρχουν βέβαια άγρυπνα μάτια, ακούραστοι φανατικοί, που νόμιζα πως ανήκαν σε κάποια άλλη εποχή, αλλά λάθεψα όπως κάθε αφελής θαμώνας των βιβλιοθηκών. Κινδυνεύεις πάντα να πέσεις στα προπαγανδιστικά τους δόκανα, να συκοφαντηθείς, να εμποδιστείς, κυρίως με την απομόνωσή σου απο τους "κύκλους" που ανα-τρέφονται με τις ταυτοπάθειές τους. Αν όμως είσαι άφιλος και μονόχνωτος, λεπτολόγος και σχολαστικός, δεν θα πας μόνος σου στη φάκα. 
Ας κάνουν όλοι τη δουλειά τους. Εδώ είμαστε, και ο εχθρός χρόνος μας περιμένει..





Ι.Τζανάκος 17/2/2012

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Καταστροφή




Ζείς σε έναν γνωστό κόσμο. Ο οικείος σου κόσμος θα πεθάνει. Ο οικείος σας κόσμος θα πεθάνει. Ο οικείος κόσμος θα πεθάνει. Ο θάνατος είναι η μοίρα του οικείου κόσμου. Ο θάνατος είναι ο οικείος σας κόσμος που θα πεθάνει. Θα καταστραφεί ό κόσμος σας. Όλοι οι κόσμοι αυτού του κόσμου θα καταστραφούν. Ο κόσμος όλων των κόσμων αυτού του κόσμου θα καταστραφεί. Ο κάθε κόσμος αυτού του κόσμου θα καταστραφεί. Ο κόσμος αυτών των κόσμων θα καταστραφεί. Θα πέσουν οι μάσκες σας. Θα πέσουν οι σκελετοί σας, θα γίνει σκόνη το ψέμα σας, θα χαθεί κάθε ίχνος της παρουσίας σας, θα εξαϋλωθεί το ψέμα σας, θα χαθεί το ψέμα σας, θα χαθείτε.
 
 
 
Ι.Τζανάκος  16/2/2012

Χρόνος εχθρός..



Η χρονικότητα του καθέκαστου όντος, σημαίνεται ως προσδιορισμός του με μιαν εξωτερικότητα απειλητική προς αυτό. Ενώ η χωρικότητα ως προσδιορισμός, ακόμα κι αν ορίζεται σε ένα σημείο ή σε ένα σύμπλεγμα σημείων, έχει την ιδιότητα της ταυτότητας του καθοριζόμενου με το  καθορίζον [πράγμα που είναι εμφανές στο γεγονός της ομαλής υπαγωγής του μερικού χώρου στον συνολικό χώρο] η χρονικότητα εκφράζει την προσδιοριστικότητα με την ιδιότητα της ετερότητας του καθοριζομένου απο το καθορίζον. Δεν αποκλείεται η ενοποίηση των όρων της ετερογένειας, αλλά αντιθέτως η ενοποίηση, ακόμα και ως υποκειμενικό "ακόμα" πρόταγμα, δείχνει ακριβώς την ύπαρξη της ετερογένειας ως αρχικής οντολογικής στιγμής που αναγκαία πρέπει να ενοποιηθεί και θα ενοποιηθεί. Ο χρόνος αναδύει την κατασπάραξη του καθέκαστου, όχι όμως και την κατασπάραξη του καθολικού. Απο μια πλευρά που θα ήθελε να αποκαταστήσει την ενότητα της ουσίας των όντων και των προσδιορισμών τους, η καθολικότητα θα μπορούσε να ορισθεί ακριβώς στο "πλαίσιο" της χρονικότητας ως προσδιορισμού που υπάγει το καθέκαστο στο καθολικό ον. Όμως ο χρόνος στην άμεση εμπειρία των ανθρώπων συνδέεται κατεξοχήν με την φθορά τους, ή στην "καλύτερη" εκδοχή με την φθορά των εχθρών-άλλων. Περιμένουμε τον χρόνο να φθείρει σαν το σαράκι το ξύλο τους εχθρούς μας, αλλά και αυτοί το ίδιο. Στην απόλυτη πραγματικότητα του χρόνου φθειρόμαστε όλοι και χανόμαστε στην λήθη. Όμως αυτή η απόλυτη πραγματικότητα δεν μας ενδιαφέρει σαν η μοναδική, όσο μάλλον η σχέση μας με αυτήν. Η αντίθεση ανθρώπων, συσπειρώσεων ανθρώπων, εντοπισμένων σε σημεία του χώρου, σε έτερους τόπους φαίνεται πρός το παρόν να ανάγεται λοιπόν σε αντίθεση πρός το επίδικο του χρόνου. Η ζωή είναι ένας εκδικητικός απολογισμός χωρικών σημείων σε σχέση με την αντοχή τους στον χρόνο. Ποιός θα αντέξει τελικά; αυτό είναι το ερώτημα των αντίπαλων συσπειρώσεων, και οι πιο συνειδητοί άνθρωποι του σημείου βλέπουν αυτή την απειλητική οντότητα με πόθο, με λύσσα, με αδημονία αλλά και υπομονή αιώνια. Μήπως όμως ο χωρικός προσδιορισμός περιέχει ενδογενείς ποιοτικούς προσδιορισμούς που θα μπορούσαν απο μόνοι τους να αναδείξουν την ρίζα της διαφοράς, το αίτιο της σύγκρουσης;
Αν βολτάρεις λίγο στις συνοικίες της πόλης σου θα δείς άλλους τρόπους του τόπου, ακόμα και τώρα που όλα φαίνονται να έχουν ομογενοποιηθεί. Εγώ το κάνω κάθε μήνα όσο μπορώ, βολτάροντας στο γειτονικό Μπραχάμι, ή στις παλιές γειτονιές μου στον Πειραιά. Η μετάβαση "εκεί" σου δίνει μιαν αόριστη αλλά όχι μη ανιχνεύσιμη ετερότητα των τάξεων. Ναι, υπάρχουν πλούσιοι στο Μπραχάμι, και φτωχοί στην Νέα Σμύρνη, αλλά ο τόπος του Μπραχαμιού ανήκει στη φτωχολογιά και της Ν.Σμύρνης στον μεσοαστισμό. Άρα δεν ισχύει τόσο η ομαλή υπαγωγή του χωρικού προσδιορισμού στο καθολικό του χώρου. Ποιό είναι όμως το αίτιο αυτής της διαφοράς; προφανώς η φτώχεια και ο (μισο-)πλούτος επηρεάζουν την οικοδόμηση απλά και ξάστερα ως χρήμα που διαθέτεις για την άπλα η τη στενούρα. Αν "έχεις" λεφτά, ζείς "άνετα", και αποφεύγεις όσο το δυνατόν την εγγύτητα με τους άλλους. Η εγγύτητα είναι συνήθως αναγκαστική, προϊόν της φτώχειας. Είναι αυτός ένας ποιοτικός προσδιορισμός; Αν μείνουμε στο προφανές ο ποιοτικός προσδιορισμός ανάγεται απλά στην ποσότητα της οικονομικής σου δύναμης. Αν πάμε βαθύτερα θα δούμε πως έχουμε αντιστρόφως μια διατήρηση της χρονικής ετερογένειας ως αιτίας της θέσης. Τι θέλω να πω;
Η επιλογή της χωρικής "απόστασης" δεν είναι στ'αλήθεια επιλογή ενός ορθολογικού υποκειμένου, με βάση την κατοχή του πλούτου, αλλά το προϊον της διεστραμμένης αντι-κοινωνικότητας του οικονομικού ατομικισμού. Η ανθρώπινη φύση, τα πρωταρχικά αισθήματα, του ατόμου, το φέρνουν κοντά στον άλλον. Η οίκηση της ζωής είναι αυθορμήτως προσεγγίζουσα την συν-οίκηση. Τα σπίτια θέλουν να είναι "κοντά" αν είναι σπίτια ανθρώπων που ακόμα θέλουν τον "άλλον" άνθρωπο. Οι πλούσιοι πάσχουν απο απανθρωπιά και μεταφέρουν όταν "χρειάζεται" αυτήν την βρυκολακίστικη απανθρωπιά τους στην κοινωνία. Η ρίζα αυτής της απανθρωπιάς πιό κάτω ακόμα και απο τον οικονομικό ατομικισμό, βρίσκεται στην χρονικότητα του ατόμου που είτε αποφάσισε είτε "πλάσθηκε" να ζήσει την "ζωή του". Στον δυτικό κόσμο δύσκολα αντέχουν οι άνθρωποι, όχι μόνον τον εχθρό αλλά τον άλλον στο ίδιο σπίτι, ή σέ κάποιο διπλανό κοντινό σπίτι. Θέλουν "χρόνο" για τον "εαυτό" τους, ακόμα κι αν είναι εξαθλιωμένες "εργατικές δυνάμεις". Τους κάνει ο καπιταλισμός, αλλά και κάθε ρηχός βιομηχανικός σοσιαλισμός να το "θέλουν". Κλείνονται μόνοι τους και τους κλείνουν, σε δωμάτια μέσα σε δωμάτια μέσα σε δωμάτια μέσα...Ο απο τους πάντες αναζητούμενος "μικροαστισμός'', είναι μέσα στην ψυχή της κατασπαραγμένης απο την χρονικότητα του ατομικισμού "ιδιο-κατοίκησης". [Η διαφορά της τηλεόρασης απο το σινεμά λ.χ εδράζεται κυρίως σε αυτήν την καθαρά κοινωνική διαφορά οικειοποίησης του χώρου, και την υπερίσχυση της ιδιωτικής χρονικότητας, μέσα απο την κυριάρχηση του χώρου απο τον καθαρό χρόνο της ιδιωτικής "προβολής", που σημαίνει την απόσπαση του χρόνου απο τις ενδογενείς κοινωνικές τάσεις της χωρικότητας].
Και αν στις προνεωτερικές εποχές οι απαγορευμένες συνοικίες, οι μυθικοί τόποι των "αρχόντων" "κατασκεύαζαν" την χρονική αλλοίωση της χωρικότητας σαν ένα σπαθί μπηγμένο στο σώμα της κοινωνικής κατοίκησης, σπαθί υλικό και συμβολικό παρμένο απο τις πηγές του πλούτου, της ισχύος και της πολιτισμικής δύναμης, στον νεωτερικό κόσμο το δηλητήριο είναι το σπαθί του κεφαλαίου: ο "καθαρός" χρόνος, η δηλητηρίαση της εργασίας απο τις χρονικές αλλοιώσεις μιάς φανταστικής ατομικής "ιδιωτικής ζωής", ακόμα κι αν ζείς σε φαβέλα..
Ο χρόνος δεν είναι ούτε θα είναι ποτέ φίλος των υποτελών. Η νεώτερη καπιταλιστική αξιοποίηση της επιθετικής, ούτως ή άλλως, χρονικότητας μας το ξαναθυμίζει.. 





Ι.Τζανάκος 16/2/2012

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..