Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ο τροχός της Αλήθειας..


Η κακοποίηση των εννοιών δεν είναι τίποτα αν την συγκρίνεις με την κακοποίηση των ανθρώπων απο τις έννοιες.
Σαν βρυκόλακες ρουφάνε την ζωή των ανθρώπων και τους αφήνουν με ένα λευκό πρόσωπο να κοιτούν τον ορίζοντα που ανοίγεται μέσα τους γεμάτο απο πυκνές προθέσεις πράξης και κατάστικτες διαλύσεις της ψυχής τους. Δεν αρκεί να κρίνεις τους λόγους για να αφήσεις το νεκρό σώμα ελεύθερο πιά απο τους βρυκόλακες που του ήπιαν το αίμα. Δεν αρκεί να φροντίσεις το βλέμμα σου με την αγάπη της καθημερινότητας των ανθρώπων που αγαπάς. Δεν υπάρχει επιστροφή στους ανθρώπους των εννοιών, αφού μάλιστα η πείνα που χτυπά το παράθυρό τους δεν μπορεί να κορεσθεί με την απελπισία του Νού. Η απελπισία τούτη είναι ζυμωμένη στην καθημερινή ζωή ανθρώπων που δεν ήλπισαν ποτέ τίποτα άλλο απο την καθημερινότητά τους. Δεν μπορείς να την σταλάξεις σε ψυχές που ζούν την έρημο του Νού. Πρέπει να ξαναβλαστήσει η έννοια πιο κραταιά, να ζητήσει ακόμα πιό πολλά, να ελπίσει μέσα τους πιό πολλά, να χαρίσει ακόμα πιο πολλά απο αυτήν που τους άφησε νεκρούς. Δεν αρκεί να τους προειδοποιήσεις για την μέλλουσα κρίση των εννοιών, το τέλος της ζωής τους στην ζωή που θάλλει, στο φώς που τρυπάει τις τρυφερές γνώμες της αληθινής ζωής που θα έλθει, που δεν θα έλθει, αλλά παρούσα στο βλέμμα της σάρκας της θα ειρηνεύσει τις κακογνωμίες της κακοτοπιάς που ζούνε τώρα, που ζούμε τώρα, στον τόπο  της κολασμένης ελπίδας που ζούμε.
Τι να αρκεί άραγε σε έναν διαρκώς μετατοπιζόμενο τόπο της ζωής, που θέλει να αγκυρωθεί κάπου που δεν είναι μόνον χώρος, έννοια, ζωή γυμνή και παρούσα;
Θέλουν αν γίνεται να εξαφανίσουν την εξαφάνιση της ζωής τώρα και πάντοτε στρέφονται στις έννοιες της μετατόπισης τους πρός την ζωή που θάλλει, σαν να θάλλει ήδη. Δεν αντέχω άλλο τις ενοράσεις τους και την σιγουριά της θυσίας τους, ούτε αυτός ο ορίζοντας μπορεί να γεμίσει με την υποχώρηση, την απόδραση της ουσίας στο φώς των δυνατοτήτων, στο σκοτάδι του συγκεκριμένου. Η αλήθεια είναι ένας τροχός βασανιστηρίων, πριν γίνει συγκεκριμένη. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τροχός, παρά μόνον στα διαστήματα των βασανισμών της, δεν υπάρχει αλήθεια παρά μόνον στα συγκεκριμένα διαστήματα των συγκεκριμένων βασανισμών της. 





Ι.Τζανάκος 19/2/2012

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Κάντ και καθαρές εποπτείες



Οι καθαρές a-priori εποπτείες του χώρου και του χρόνου είναι στο καντιανό σύστημα το σημείο τομής της έννοιας και της εποπτείας, της νοητικότητας και της αισθητικότητας. Σημασία έχει να επισημάνουμε πως οι εποπτείες ως a-priori μπορούν να είναι μόνον καθαρές, και παρ'όλα αυτά δεν κρίνονται, αφού κατα τον Κάντ δεν αυτοαναπτύσσονται αλλοτριωτικά-υπερβατικά. Η ασυμμετρία του συστήματος του επιτείνεται απο το γεγονός πως ο χρόνος ως χρονικότητα εμπερικλείεται στους καθορίζοντες μηχανισμούς της μορφοποίησης του αισθητού, μέσω της σχηματοποίησης που έχει ως ενοποιητική διεργασία της σκέψης ως προϋποθεσή λειτουργίας της επι του αισθητού την χρονικότητα της συνείδησης. Η διερεύνηση της καντιανής χρονικότητας και γενικότερα της καντιανής υπερβατολογικής θέσης δεν έχει ποτέ σταθεί σε αυτό το σημείο, απο τη σκοπιά της ενοποιητικής διεργασίας, παρά μόνον μέσω των εγελιανών θεωρήσεων, που είναι συνήθως θεμελιωμένες στο σκοτάδι της κρυψίνοιας. Το πιό ενδιαφέρον είναι όμως πως η ίδια η ασυμμετρία σε αυτό τον τέλειο μηχανισμό που είναι η καντιανή σκέψη, στην πραγματικότητα είναι η ουσία του πυρήνα της, αν όμως δεν ξεχάσουμε τον λειτουργιστικό χαρακτήρα της διανοίας σε αυτόν.




Ι.Τζανάκος 15/2/2012

Διαμελισμός..




Η ξενωτική διεργασία αφορά κυρίως δύο ιστορικο-οντολογικούς προσδιορισμούς, την διαμέλιση της κοινωνίας με τον διαχωρισμό της ταξικής κοινωνίας και τον διαμελισμό του ανθρώπινου χώρου με τον διαχωρισμό των χώρων-τόπων. Δεν θεωρώ πως η "ατομική" ξένωση είναι κάτι ξέχωρο απο τους δύο αυτούς προσδιορισμούς . Το "φλέγον" είναι να ορίσουμε το αιτιακό πλέγμα μεταξύ των δύο θεμελιακών προσδιορισμών. Η συνηθισμένη αντιμετώπιση της αιτιακής σχέσης τους, είναι μια ιεράρχηση σε πρωτεύον και δευτερεύον. Στην πραγματικότητα υπάρχει μια αξεδιάλυτη ενότητα και ένας μορφικός πλούτος της έκφρασής της. Ακόμα πιο ριζικά θα μπορούσε να πεί κανείς πως δεν υπάρχει καν ο διαχωρισμός σε δύο ξεχωριστούς προσδιορισμούς.




Ι.Τζανάκος 15/2/2012

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Υποταγή..



Οι βεβαιότητες των "αντικειμενιστών" δεν στηρίζονται στα ίδια τα "αντικείμενα", αλλά στην υποταγή των ανθρώπων σε αυτά, και στην θρησκεία της υποταγής στα αντικείμενα. Έτσι αν και πάντα σπάνε τα μούτρα τους στην επιστήμη, και συνήθως μετά απο καιρό κατακρημνίζονται θεωρητικά, πολιτικά και ιδεολογικά στα τσακίδια της ιστορικής πραγματικότητας, πάντα επιβεβαιώνονται πάλι, αφού αρκεί να ακολουθήσεις το "νέο" αντικείμενο για να επιβιώσεις. Ο αντικειμενισμός είναι στηριγμένος τελικά στην ανάγκη της επιβίωσης σε έναν κόσμο που μεταβάλλει τους πόλους της δύναμης, παραμένοντας ο ίδιος άθλιος  κόσμος της δύναμης γενικά. Αν κανείς δεν υποταχθεί, και δεν είναι απαραίτητο να το κάνει "έχοντας" την σωστή "θεωρία", θα είναι τόσο μόνος στους κόσμους της υποταγής και του ψεύδους. Πολύ πιθανό είναι να σβήσει ο κόσμος των ανθρώπων χωρίς ποτέ να βγάλει απο πάνω του το ψεύδος της ανθρώπινης "αντικειμενικότητας", χωρίς ποτέ να ξεριζώσει την αναγκαιότητα της "προσαρμογής" στα κελεύσματα της υποταγής στις "πραγματικότητες" της "κοινωνίας", στην πραγματικότητα στα κελεύσματα της υποταγής στις ιεραρχίες, τις φατρίες, τα ποταπά ιδεολογήματα των διανοουμένων σκύλων της εκάστοτε εξουσίας-παραεξουσίας-"αντ"εξουσίας. Η ηδονή όμως της αλήθειας είναι η μέγιστη ηδονή, και δεν χρειάζεται δικαίωση. Ευχαριστούμε τον κόσμο που μας εξεδίωξε απο τους μαγνητικούς του πόλους, και μας άφησε να τον παρατηρούμε σε όλη του την κυριαρχία στους υπηρέτες του. Αν σταθούμε λίγο, χωρίς να παρατηρούμε, θα σκεφτούμε ωστόσο με τον τρόπο της απορίας: Δεν είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο ενδύουν οι άνθρωποι τις ανάγκες τους για επιβολή και υποταγή, για ψεύδος και αυταπάτες, για ασύλληπτες παραποιήσεις της τόσο ξεκάθαρης αλήθειας ;
Η διάκριση αξιών-πραγματικότητας, ηθικής και πραγματικότητας, ζωής και πνεύματος, ήλθε στον κόσμο αυτό για να μπορεί κάποιος να σκέφτεται χωρίς να σκέφτεται, ή καλύτερα, για να μπορεί κάποιος χωρίς να σκέφτεται να μπορεί να σκέφτεται και κάπως..
Η ταύτισή τους ήλθε στον κόσμο αυτό για να μπορεί κανείς να σκέφτεται χωρίς να πάψει ποτέ να σκέφτεται..
Η μόνη αλήθεια είναι πως δεν θα χρειάζονταν η αλήθεια αν οι άνθρωποι δεν λυσσάγανε απο τα ψεύδη τους. Και οι άνθρωποι λυσσάνε ψευδόμενοι, ακόμα κι αν θυσιάζονται για αυτά. Το πάθος για ψεύδος είναι ακόμα πιο φλογερό σε αυτούς που λυσσάνε για να γκρεμίσουν την φαινομενικότητα της εξουσίας για να μετατραπούν σε ουσία της που φαίνεται αλλιώς, σε μια νέα φαινομενικότητα. Η ιστορική εμπειρία μας έχει δωρίσει έναν σωρό απο τέτοιους κανάγιες. Δεν αποχωρούμε απο την Ιστορία, αν αρνηθούμε να παίξουμε το παιχνίδι τους, ακόμα κι αν μας εκβιάσουν με τα πάθη του αγώνα τους. Μόνον στεκόμαστε αδιάφοροι. Το συντελεσθέν μίλησε για πάντα.





Ι.Τζανάκος 13/2/2012

Η καθολικότητα και η εμπειρικότητα του νοείν στον Kant



Η διάκριση της εποπτικής απο την εννοιακή πτυχή της σκέψης, στον Κάντ, δεν φανερώνει άμεσα πως στην ρίζα τους βρίσκεται η ίδια η σκέψη, διότι ο φιλόσοφος δεν θέλει να  την ορίσει ακόμα και απλά ως σκέψη, εφόσον σε αυτόν κάθε ορισμός πρέπει να είναι καθορισμένος με σαφήνεια και εμπειρική διασφάλιση. Γενικά η έλλειψη της εμπειρικής διασφάλισης είναι γι'αυτόν ο λόγος μη ορισμού παρά σε σχέση με τις ενέργειες του οριζόμενου, άρα σε σχέση με την εμπειρική του ύπαρξη, εφόσον μόνον οι συγκεκριμένες ενέργειες μπορούν να εξεταστούν εμπειρικά. Απο την άλλη είναι λάθος να θεωρούμε το καντιανό σύστημα ως εμπειριστικό, αυτό είναι το αμέσως επόμενο λάθος απο το γνωστό λάθος του ορισμού του καντιανισμού ως αγνωστικισμού. Η εμπειρική διασφάλιση ορίζεται και στην είσοδο και στην έξοδο της σκεπτικής δράσης, η οποία προσδιορίζεται  (ακόμα και τώρα που δεν προσδιορίζεται ως "εσωτερική") ως αυτοτελής. Εξ'αυτού εξηγείται εξάλλου το γεγονός πως η κατασκευή των α-πριόρι συνθετικών κρίσεων, εντοπίζεται κυρίως στον χώρο-τόπο του εννοιακού και μόνον, όσον αφορά την εσωτερική τους σύσταση, αν και η τελική τους, εξωτερική, εφαρμογή στο εμπειρικό  δεν μπορεί παρά να οργανώνει διαθλαστικά την ίδια καθαυτή την εσωτερική σύσταση..
Όμως το σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε την ριζοσπαστικότητα της νεωτερικής θέσης του Κάντ, ακριβώς στην αντι-μεταφυσική του στάση απέναντι στα γενικά οριζόμενα της σκέψης, αφού αν και συγκεράζει την γενικότητα-καθολικότητα με την μερική της υποστασιοποίηση, τελικά περιορίζει την γενικότητα-καθολικότητα στον ενεργειακό-λειτουργικό της χαρακτήρα, την ίδια στιγμή που επιτυγχάνεται ο συγκερασμός της αυτοτέλειας του πρωτεύοντος (όπως πάντα) καθολικεύειν του νοείν με την επικαθορίζουσα-αλλά και εξίσου αυτοτελή-μερική εμπειρικότητα του νοείν.






Ι.Τζανάκος 13/2/2012

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Το κείμενο των μαζών / Η ενδεχόμενη ρήξη και οι κόλακες των μαζών..



Πιθανόν είναι η μαζική προσέλευση των πολιτών στο Σύνταγμα να σημάνει μια ποιοτική μεταβολή στην πολιτική διεργασία που συντελείται στη χώρα. Αντίθετα απο αυτό που θεωρούν οι στατικές αναλύσεις των κοινωνικών συσχετισμών, η πολιτική επηρεάζεται άμεσα απο την παρουσία των κοινωνικών δυνάμεων στον δημόσιο στίβο. Όμως όποια κι αν είναι η παρουσία των κοινωνικών δυνάμεων στον δημόσιο στίβο, δεν γίνεται ορατό το σύνολο των αντιλήψεων που φέρουν αυτές σε αυτόν. Υπάρχουν πολλές μεθοδολογίες για την διερεύνηση των αρχικά αφανών αντιλήψεων. Αναπόφευκτα η ανάλυση του "κειμένου" των μαζών περιέχει σχηματοποιήσεις, γενικεύσεις, μονομέρειες, που προέρχονται απο την ιδεολογική εκκίνηση των "αναλυτών".
Δεν σκοπεύω να συνεισφέρω σε αυτό τον διάλογο χωρίς να διευκρινήσω το θεμελιώδες της υφής αυτού του "κειμένου" όσον αφορά την ίδια τη δράση των υποκειμένων που το "γράφουν".
Το κείμενο των μαζών γράφεται συνεχώς, αλλά αυτό συμβαίνει χωρίς να υπερβαίνεται το αρχικό πλαίσιο του, παρεκτός κι αν επικαθοριστεί απο ένα νέο -ποιοτικά προσδιορισμένο- κειμενικό στοιχείο. 
Αυτό που αποτελεί για μένα καθοριστικό ανιχνευόμενο-δυνητικό στοιχείο είναι η -για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο- σοβαρή αμφισβήτηση της "γεωπολιτικής-γεωπολιτισμικής" θέσης της χώρας. Το νέο στοιχείο αυτό ωστόσο δεν έχει αναπτυχθεί στο κρίσιμο μέγεθος εκείνο που θα προκαλούσε την μετατροπή της ''ιδέας" σε "προγραμματικό πλαίσιο". Οι μάζες των καθημερινών ανθρώπων συνεχίσουν να γράφουν το κείμενό τους χωρίς να πιστεύουν καθόλου ότι είναι δυνατή μια τέτοια μετατροπή. Οι φαντασιώσεις των αριστερο-εθνικιστών, των δεξιών εθνικιστών (δεν μιλώ για τους καρατζαφέρηδες), αλλά και των αντι-ιμπεριαλιστών, για μια ρήξη με την δύση χωρίς την συμμετοχή των μαζών, ψυχή τε και σώματι, σε αυτή την ρήξη, στηρίζονται στην λανθασμένη ανάγνωση του κειμένου. Οι υποσημειώσεις που γράφουν οι μάζες στο περιθώριο του βασικού κειμένου τους, αναδεικνύονται απο αυτούς ως μέρος του. Όμως όποιος έχει επαφή με τους συγγραφείς γνωρίζει πως τίποτα δεν έχει μετατραπεί στο κύριο σώμα του "έργου" τους.
Απο την άλλη υπάρχει το ενδεχόμενο ενός αυτόματου "θανάτου" της θέσης της χώρας, παρά τις ικεσίες των ηγετικών δυνάμεων και την προθυμία των μαζών να υποταχθούν στην "παγκόσμια'' πραγματικότητα. Ακόμα και τότε όμως αυτό που θα επιλεχθεί αναγκαία, δεν θα σημάνει την γενική έξοδο της χώρας απο το ιμπεριαλιστικό πλέγμα της "Δύσης".
Η επιλογή των μαζών πέρα απο την ευρωπαϊκή ένωση δεν σημαίνει λ.χ την έξοδο απο το ΝΑΤΟ. Πιθανότερο είναι να αναπτυχθεί ένα νέο είδος υποτακτικής ημι-ανεξάρτητης εθνικής αστικής τάξης, η οποία θα "δώσει" στον λαό ένα βασικό επίπεδο διαβίωσης και ένα "προσχηματικό" επίπεδο "εθνικής αξιοπρέπειας". Η δεύτερη φάση μιάς πιθανής ρήξης με την ευρ.ένωση θα είναι η θέση της χώρας στην ζούγκλα των περιφερειακών αντιθέσεων. Τίποτα δεν αποκλείεται σε ένα μεταβαλλόμενο πλαίσιο διεθνο-πολιτικών και διεθνο-οικονομικών συγκρούσεων, αλλά ο βασικός πυρήνας της θεμελιακής αφήγησης παραμένει ο ίδιος. Λίγοι έχουν σκεφτεί με συνέπεια την αφηγηματική εμπλοκή μιάς κοινωνίας που έχει ιδρυθεί στην κυριολεξία με την άμεση εξάρτηση της απο τις στρατηγικές επιλογές της ''Δύσης". Δεν έχει σημασία μόνον ο "οικονομικός παράγοντας", ούτε έχει σημασία να ψάξουμε την δυναμικότητα της ντόπιας αστικής τάξης, χωρίς να κρατήσουμε γερά στο μυαλό μας την αυτονομία του πολιτικού στοιχείου της εξάρτησης. Ούτε ο Καναδάς δεν είναι "οικονομικά εξαρτημένος", αλλά σε διεθνο-πολιτικό επίπεδο είναι ένας πιστός στις Η.Π.Α νάνος. Τόσο απλές είναι οι καταστάσεις που οι "μαρξιστές'' και "φιλελεύθεροι" αναλυτές συσκοτίζουν με τις εμμονές τους. Οι μάζες γνωρίζουν καλύτερα σε  τι "υποκύπτουν''. Εξάλλου αυτές είναι που θα προτάξουν το σώμα τους σε ενδεχόμενη γεωπολιτική αναταραχή. Αυτές είναι που θα πάρουν και την τελική απόφαση για την ενδεχόμενη ''αναταραχή" των όρων της θέσης της χώρας. Η αλλαγή στους υλικούς όρους της σκέψης των καθημερινών ανθρώπων, που συμπεριλαμβάνουν τόσο το "οικονομικό" όσο και το "πολιτικό", δεν θα μετατραπεί σε ριζική αλλαγή τους σε ενιαίο φάσμα δυνατοτήτων, χωρίς την αλλαγή των κειμενικών όρων της ύπαρξής τους. Μιά ριζική μετατροπή των όρων προϋποθέτει την επίγνωση της ολότητας τους, που συμπεριλαμβάνει την επίγνωση όχι της αυτονομίας του κειμενικού, όπως θα φαντάζονταν οι ευφάνταστοι διανοούμενοι της "κειμενικής" ανάλυσης, αλλά το ακριβώς αντίθετο την επίγνωση της απόλυτης πρόσδεση του στο υλικό στοιχείο της ζωής. Παραδόξως οι μάζες των καθημερινών ανθρώπων γνωρίζουν καλύτερα απο τις στρατιές των μισθωτών ή άμισθων "αναλυτών" την ουσία αυτής της πρόσδεσης. Γνωρίζουν πως η ριζική μετατροπή της κειμενικότητας της χώρας σημαίνει την ριζική μετατροπή της θέσης της στον κόσμο. Οι διάλογοι των καθημερινών ανθρώπων με τους φωστήρες της "ρήξης" είναι οι διάλογοι των αληθειών αυτών με τα τακτικιστικά ψεύδη και την πολιτική απάτη. Αν οι υποστηρικτές της "ρήξης'' δεν υποσχεθούν δάκρυα αίμα και ελευθερία, και νομίζουν πως με κολακείες και υποσχέσεις παραδείσων θα πείσουν τους "αφελείς", το μόνο που θα κάνουν είναι να εξασφαλίσουν την περιφρόνηση..




Ι.Τζανάκος  12/2/2012

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Στρατηγικές φαντασιώσεις..



Η στρατηγική και η τακτική πολλές φορές συγχέονται στα μυαλά των καταπιεσμένων. Φαντάζονται εφόδους και νίκες, αρκεί να έλθει η λυτρωτική στιγμή της εφόδου στο κάστρο της εξουσίας. Η αυταπάτη της εφόδου απορρέει απο την ίδια τη ταξική σου θέση.
Η τάξη εντός των καταπιεσμένων με την μεγαλύτερη υπομονή είναι οι βιομηχανικοί εργάτες, μετά τους (φτωχούς) αγρότες-οι τελευταίοι παραέχουν υπομονή-, άρα είναι και η τάξη με την καλύτερη σχέση με την πολεμική δομή, την ενότητα και την διαφορά των τακτικών με τους στρατηγικούς προσδιορισμούς. Απο την άλλη, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Η καλύτερη σχέση με κάποια δομή δεν σε καθιστά πάντα και αποτελεσματικότερο. Πιθανόν να κρύβει και έναν αγιάτρευτο τακτικίστικο "στρατηγισμό", μιαν λανθάνουσα νοικοκυροσύνη κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρα μερικές φορές. Οι μικροαστοί απο την άλλη είναι η αποκορύφωση της αμφιθυμίας, εκρηκτικοί και καταθλιπτικοί. Ενδιαφέρουσες μορφές αναδύονται απο την μικροαστική τάξη. Οι λούμπεν είναι μια σπαταλημένη πολεμική δύναμη, αλλά δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι. Τώρα υπάρχει και μια μάζα ακαθόριστων στοιχείων, αυτοί που ο Λένιν ονόμαζε μισο-προλετάριους. Εκεί αναδύονται όλα τα εκρηκτικά στοιχεία του κινήματος. Η αντινομικότητα της θέσης τους έχει έναν διαφορετικό χαρακτήρα απο αυτή των μικροαστών. Η τακτική είναι γι αυτούς κόκκινο πανί, ένδειξη προδοσίας. Πολλά απο τα "πιο ταξικά στοιχεία", είναι μισο-προλετάριοι, επίδοξοι γραφειοκράτες με ενοχική ψυχική στάση. Το μείγμα όλων αυτών των στρωμάτων, το αριστερο κίνημα, έχει ένα μεγάλο πρόβλημα.
Δυσκολεύεται να πολεμήσει, να διαταχθεί στην κατεύθυνση του κύριου στόχου με σωστή αναλογία δυνάμεων και καταμερισμού στο παρόν και το μέλλον. Οι φαντασιώσεις περισσεύουν, και φαντασιώσεις δεν έχουν μόνον οι εκρηκτικοί άνθρωποι, αλλά και οι νοικοκύρηδες..

Ι.Τζανάκος 11/2/2011

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

5 μη-στιγμές..

1. το κενό και οι κύκνοι

Το κενό χαρίζει ιδιότητες στο κενό
με περισσή γεναιοδωρία..
Και οι σπασμένοι κύκνοι της ζωής
λατρεύονται το κάθε πρωϊ,
σαν να μην συνέβει ο θάνατος..
Κάτι σημαίνουν οι επίμονοι ρόγχοι τους,
και τα μάτια της λίμνης τους..
Μα δε θα το βρούν οι θεατές,
όλοι αυτοί οι θλιμμένοι παγαπόντες..







2. Μέθοδος μέτρησης


Μετρώ τις μέρες της κάθε μέρας,
και όλο αυξάνουν οι δυνάμεις τους ..
Κάθε μέρα και μιά λαμπάδα,
κάθε ζωή και ένα μέτρο..
Δεν μπορούν να τελειώσουν καν..




3. Τέλος

Στο εργαστήρι με τις επιθυμίες
καυγάδισαν οι μάστορες, 
και τα παραπαίδια κοιτούν χαμένα..
Τα σφυριά και τα καλέμια να τραγουδάνε
την νέα τους ελευθερία..




4. Άσκοπη δικαίωση

Κάπου χαίρονται οι όποιοι σκεπτικοί,
δεν τους κάλεσε κανείς..
Ευτυχώς γι αυτούς μείναν έξω,
Και τώρα κρυώνουν πιό πολύ..
Υπάρχουν όπως το ήθελαν πολύ..





5. Το νόημα των αληθειών 


Ποιός είπε πως δεν έχεις σημάδια ;
Τίνος όμως ;
Της αλήθειας σου που σα πέτρα σε πλάκωσε..
Και πρίν, κατρακυλά σ'ένα ρυάκι μ'άλλες,
ώσπου να φτάσει στο βούρκο της παρουσίας σου..






Ι.Τζανάκος 4/2/2012