Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Χρόνος..




Ο χρόνος έχει μυριοειπωθεί στον Λόγο του,
έχει χαθεί στους χρόνους του τους μύριους..
Χωρίς έλεος έχει καταβροχθίσει τον εαυτό του
και με δόξα έχει αναδυθεί από τον διαμελισμό..

 

Να τον αγνοήσεις δε μπορείς μιάς και είσαι χρόνος,
αλλά και να φιλιώσεις μαζί του είναι μια ανοησία..
 


Στέκονται αιώνια τα φρούρια της φθαρτότητας
και καταρρέουν ανοικοδομούμενα στα ερείπιά του..




Χωρίς γνώση ορίζει όλα τα οριζόμενα όρια,
χωρίς όρια ξεχύνεται στους  νέους κόσμους..



Η μοναδική ελπίδα
να πατήσεις στο κουφάρι του χρόνου,
τον χρόνο παρακούοντας..




Χρόνο αιώνιο χάνοντας
μέσα στους χρόνους..  









Ι.Τζανάκος

Erlkönig - Franz Schubert

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Η καταναγκαστικότητα της κοινωνικής ασφάλισης../ Κοινωνικό κράτος και σοσιαλιστική επανάσταση




Ο νομικά προσδιορισμένος (άρα δια της νομικής-κρατικής βίας εξασφαλισμένος) καταναγκαστικός χαρακτήρας της κοινωνικής ασφάλισης [υποχρεωτικότητα των εισφορών και της ασφάλισης του κάθε εργαζόμενου ανεξάρτητα και απο την δική του θέληση, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν ιδιώτες-αφεντικά] είναι η μοναδική εγγύηση για την συνέχεια και την ομαλότητα της σχέσης του εργαζόμενου ανθρώπου με τους υγειονομικούς όρους της υλικής του ύπαρξης και την επιβίωσή του όταν δεν μπορεί άλλο να δουλέψει. 
Η ίδια η καταναγκαστικότητα δεν υφίσταται χωρίς κρατική υπόσταση, αν δεν είμαστε αστείοι στην ανάλυσή μας. 
Η σαπίλα του όποιου κράτους, αστικού η εργατικού (γιατί όλοι έχουν τις επιδόσεις τους σε αυτό τον τομέα), δεν αναιρεί την καταναγκαστικότητα ή μη της κοινωνικής ασφάλισης, όπως και δεν την εγγυάται φυσικά. 
Το αντίθετο, η σαπίλα του (όποιου) κράτους μάλλον θέτει σε αμφισβήτηση την καταναγκαστικότητα της κοινωνικής ασφάλισης των ακτημόνων εργαζομένων. Για να μην πω πως η αμφισβήτηση της καταναγκαστικότητας αποκαλύπτει σαπίλα πρόθεσης!
Τι εγγυάται την διάρκεια της καταναγκαστικότητας;
Η σύμφυρση σε νομική και πολιτική μορφή της καταναγκαστικότητας με την ύπαρξη σε διακριτή μορφή ενός δημόσιου οργανισμού που δεν ταυτίζεται ούτε με την κυβέρνηση ούτε με το κεντρικό κράτος, παρά την αλληλο-σχέτισή τους εντός της γενικής μορφής του κράτους. 
Αυτό είναι που λέμε "Νομικό πρόσωπο δημοσίου Δικαίου". 
Τα κόμματα και οι ιδεολογικές τάσεις που αρνούνται την ξεχωριστή ύπαρξη των δημοσίων οργανισμών δημοσίου δικαίου και την διακριτή ύπαρξή τους εντός ενός κράτους δικαίου, από την σκοπιά μιας δήθεν αμεσο-δημοκρατικής και αμεσο-ελευθεριακής θέσης, ανήκουν τόσο στην επαναστατική αριστερά όσο και στον πιό ακραίο νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος αρνείται και την καταναγκαστικότητα την ίδια. 
Τα συμπεράσματα δικά σας.. 
(Τα "μεγάλα λόγια", οι μεγάλες ιδέες, τα λαμπερά επαναστατικά προτάγματα για εργατική εξουσία εις την νιοστή δύναμη, και οι ριζοσπάστες φιλόσοφοι, δεν απαντούν σε τόσο ταπεινά θέματα, παρά μόνον γενικά και αόριστα..)





Ι,Τζανάκος

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Μετάβαση μεταβαινόντων..





Η στιγμή δεν είναι δυνατός σύμβουλος της σκέψης. Η στιγμή σωματικοποιεί. Η μερα δεν υπάρχει, ούτε ο αιώνας. Που είναι ο χρόνος μας;




Η καθημερία καταπλάκωσε τους αιώνες
και κάθησε με θράσος στους ουρανούς,
που ή ίδια αρνήθηκε..

Δεν είναι ώρα και χρόνος αυτός,
να ανοίγω τέτοια σεντούκια..

Θα ανοίξω λοιπόν μιά πέτρα απο χθεσινά ρήματα..

Κυλάω..
Κουτρουβαλάω στα χόρτα..
Πεθαίνω κάτω [απο] τον ουρανό,
και δεν φεύγω ψηλά

Θα μου μιλήσετε ζωντανοί;
Θα με δεχτείτε στους νεκρούς σας τόπους;

Ερωτήσεις αδημονούντος
Υποκρισία σκέτη!

Ας το πάρω αλλιώς..

Η καθημερία αποκτήνωσε τους χρόνους
της αποκτήνωσης,
που η ίδια αρνήθηκε..

Καταγόμαστε από την ελευθερία των φυγάδων..
Δεν επιστρέφουμε ποτέ..
Δεν θα εγκατασταθούμε ποτέ..
Μας περιμένετε, ε;

Θα περιμένετε πολύν καιρό..
Θα περιμένουμε τον καιρό αμέριμνοι,
Μεταβαίνοντες σε καιρούς χωρίς χρόνο..

Ας μην ασχολείστε λοιπόν..
Χαμένες υποθέσεις οι μεταβαίνοντες,
αν και τους θέλουν όλοι
να τους τελειώσουν επιτέλους!

Θα περιμένετε πολύ καιρό..
Θα περιμένουμε με το στάχυ στα δόντια
Εγκατεστημένοι στη μετάβαση..





Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Ο "Καθαρός Λόγος" στον Καντ..




Η διαφοροποίηση που δημιουργεί ο Καντ, της Κριτικής του Καθαρού (θεωρητικού) Λόγου απο την Κριτική του Πρακτικού Λόγου, δεν συγκροτείται στα πλαίσια μιάς συμμετρικής δομής διάκρισης δύο διαφορετικών αντικειμένων, του "καθαρού" και του "πρακτικού" Λόγου, αφού ο πρακτικός Λόγος δεν είναι παρά ο (καθαρός) Λόγος στα πλαίσια της αποκλειστικής του αρμοδιότητας, ενώ ο καθαρώς θεωρητικός Λόγος ( Ο Καντ δεν χρησιμοποιεί τυχαία σε κάποια αποσπάσματα τον επιρρηματικό προσδιορισμό) είναι ο καθαρός Λόγος που υπερβαίνει αναγκαία τα όρια της αρμοδιότητάς του. Η κριτική του καθαρού Λόγου επιτελείται αφού πρώτα έχει προηγηθεί αυτή η υπέρβαση των ορίων, που έχει ωστόσο πέραν των προβληματικών , ας πούμε "ιδεολογικών'', αποτελεσμάτων και παραγωγικά-δημιουργικά αποτελέσματα. Η κριτική του Καθαρού Λόγου πραγματοποιείται για να πειθαρχηθεί η επεκτατικότητα του Καθαρού Λόγου στον χώρο της γνωσιακής δεδομενικότητας, αφού συντελείται αρχικά χωρίς την συμπερίληψη εντός της γνωσιακής διεργασίας της δεδομενικότητας των δεδομένων της. Αυτός ο "αναδιπλασιασμός" της "δεδομενικότητας" ας μην προβληματίζει, αφού αντανακλά την ριζική αποδοχή, όσον αφορά την γνωσιακή διεργασία, της απόλυτα εξωτερικής -όσον αφορά τις ιδέες- πραγματικότητας των πραγμάτων-αισθητηριακών δεδομένων, που μετασχηματίζεται σε γνώση αν γίνει από την μιά σεβαστή ως απόλυτη δεδομενικότητα αλλά και από την άλλη αν μορφοποιηθεί απο τις προεμπειρικές (α-πριόρι) δομές (έννοιες-και καθαρή εποπτεία του Χρόνου/όχι του χώρου, που παραμένει ως καθαρή εποπτεία στο πλαίσιο μόνον της αισθητικότητας αν και α-πριόρι και αυτός όπως ο Χρόνος) δια της "σχηματοποίησης".
Στον πρακτικό Λόγο αντίθετα έχουμε τον καθαρό Λόγο να αλλοτριώνεται αν -αντίθετα- προσμειγνύεται με την δεδομενικότητα, ενώ έχει ορθή χρήση αν δεν προσμειγνύεται με αυτήν την δεδομενικότητα.
Η μη-συμμετρία της καντιανής διαφοροποίησης των δύο μορφών του Λόγου, απορρέει απο το γεγονός πως αν και υπάρχει αντίστροφη λειτουργία τους δεν προϋπάρχει η διάκριση τους ως μορφών ενός χρονικά ταυτοτικού ενιαίου Λόγου, που περιέχει ισοδύναμα τις δύο μορφές του, ή ακόμα πιό ριζικά η διάκριση δύο οντολογικά έτερων Λόγων, αλλά προϋπάρχει ο ενιαίος ιδεακός Λόγος ως  λειτουργική ταυτότητα Καθαρού-Πρακτικού, και έπειτα η υπερ-επέκτασή του στην θεωρία της "αντικειμενικής" πραγματικότητας, αλλά και στην ηθική οντότητα.
Γι'αυτό άλλωστε και ο έλεγχος του πρακτικού Λόγου, δηλαδή του (Καθαρού) Λόγου όσον αφορά την λειτουργική του ιδιότητα , έγκειται στην "μομφή" ότι δεν την ακολουθεί πιστά (όταν το πράττει "αυτό") αφήνοντας το "δεδομενικό" να εισβάλλει "εντός" του, ενώ ο έλεγχος του (θεωρητικώς) (Καθαρού) Λόγου είναι ότι ακολουθεί την λειτουργική του ιδιότητα εισβάλλοντας στο "δεδομενικό'', αφήνοντας τον "εαυτό" του να επεκταθεί πέραν των αρμοδιοτήτων του. Η εισβολή αυτή ωστόσο είναι δημιουργική, αν και πρέπει να "ανακληθεί" σε ένα ωριμότερο επίπεδο. Αν υπήρχε απόλυτη συμμετρία θα έπρεπε να κριθεί ο "ίδιος'' ο Λόγος στην "πρακτικότητά" του, πράγμα που δεν γίνεται. Θα λέγαμε κάπως απλουστευτικά ότι στην Κριτική του Καθαρού Λόγου, κρίνεται η "χρήση" του Καθαρού Λόγου, και στην Κριτική του Πρακτικού Λόγου κρίνεται η μη-χρήση του. Η φαινομενική συμμετρία όμως αίρεται από το γεγονός πως η μη-ορθή λειτουργία-χρήση  του ακόμα και στο "επίπεδο" του πρακτικού Λόγου είναι προϊόν της εισβολής ουσιαστικά διά των δεδομένων της θεωρητικότητας στην αυτοθέαση του Λόγου, και όχι των ίδιων των δεδομένων σαν αυτά να είχαν υποκειμενική βούληση. Η θεωρητικότητα είναι σαν αλλοτριωμένη και επεκτατική δράση το αίτιο της παραβίασης των ορίων.







Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Αποχαιρετισμός (δια της ψήφου)..




Κι αν λύγισα το χέρι μου στον καιρό,
θα σας το πω,
και πάρτε το όπως θέλετε..



Αριστεριστής γεννήθηκα,
αριστεριστής θέ να πεθάνω..



Κι αν θα δώσω την τελευταία μου ευχή στο κόμμα
-έτσι σαν χαιρετισμό-

Αριστεριστής γεννήθηκα,
αριστεριστής θε να πεθάνω..



Δε με νοιάζει άλλο από το απόλυτο,
και αυτό δεν είναι άλλο από την ιδέα,
που λερώσατε
με τις ορθότητές σας..
και τον νού σας τον ψυχρό..




Αλλά γιά μένα
-και ποιόν νοιάζει-
κομμουνισμός είναι η φωτιά
που θα σας κάψει όλους..
και θα σας κάψει και σας και τα σύμβολά σας,
και τη λέξη την ίδια..
και τα προγράμματα..




Κομμουνισμός είναι  τα πάντα σε όλους,
κι όχι ιδιοκτησίες..
Κομμουνισμός είναι όλος ο κόσμος,
κι όχι ο εκλεκτός λαός της εργασίας..
Κομμουνισμός είναι η ακτημοσύνη
κι όχι τα πεντάχρονα πλάνα..
Κομμουνισμός είναι το τίποτα που θα σας σαρώσει
κι όχι τα στιβαρά χέρια του πατέρα μου του εργάτη..
Κομμουνισμός είναι να μισείς το κεφάλαιο
κι όχι μόνον τον βρυκόλακα που το κατέχει..



Αριστεριστής γεννήθηκα
αριστεριστής θέ να πεθάνω..




Δεύτε τον τελευταίο ασπασμό
κι έχετε γειά..
Την τελευταία ψήφο μου σας δίνω..









Ι.Τζανάκος

Η Κόλαση..



Οι εμπειρίες μου από τις υγειονομικές επιτροπές, συνεχίζουν να με "φορτώνουν" σκέψεις. Ίσως τελικά να μην είμαι διανοούμενος, αλλά ένας υπάλληλος που δεν μπορεί να μην σκέφτεται, αλλά και να απορεί με τον κόσμο και τους ανθρώπους.
Κάποιες μέρες πρίν έτυχα σαν γραμματέας σε μιά επιτροπή με "παραψυχολογικό" χαρακτήρα. Ένας γιατρός, πολύ συμπαθής και καλόβολος στ'αλήθεια, ισχυρίζονταν από τη πρώτη στιγμή πως είναι ματιασμένος. Κράταγε το κεφάλι του, από τον πόνο, και προσπαθούσε ο έρμος να ηρεμήσει. Κάποια στιγμή, ένα άλλο μέλος της επιτροπής, μιά εκ ρωσίας παθολόγος, έβγαλε ένα βιβλιαράκι με προσευχές για το μάτιασμα, και στο διάλλειμα μεταξύ της εξέτασης των ασθενών-αναπήρων, του διάβαζε ευχές ψιθυριστά..
Ο τρίτος γιατρός, που τον γνώριζα απο τις παλαιές επιτροπές στην πειραιώς, χασκογέλαγε διασκεδάζοντας, αλλά και αυτός κάποια στιγμή σε ένα παραλήρημα "αγαπητικής φιλοσοφίας" άρχισε να αγκαλιάζει τους ασθενείς, συνήθως ηλικιωμένους, αποκαλώντας τους "μανούλα" "πατερούλη", με μια αλλόκοτη τρυφερότητα, μεταξύ αλήθειας και δουλέματος. Το δούλεμα προκύπτει από το γεγονός πως  τους μισούς τους έκοψε την σύνταξη! (για να μην τον αδικήσω, θα πω όντως πως δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, περιορίζονταν απο τον κώδικα πιστοποίησης..)
Δεν μπορώ να πω, το διασκέδασα το θέαμα, είπα και γω τις μπαρούφες μου στον επίμονο γιατρό, που αφού κάπως ηρέμησε απο τον πονοκέφαλο, άρχισε να ρωτά τα ζώδιά μας:
-"Ιχθύς"
-"Τα δύσκολα πέρασαν για σένα".
Στο ενδιάμεσο, μεταξύ παραψυχολογίας και "εξέτασης", μπαινόβγαιναν διάφοροι αποπροσανατολισμένοι γέροι, και ρώταγαν που θα γράψουν το ένα ή το άλλο φάρμακο. 
Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα..
"Ρε σύ, μήπως είμαι στη Κόλαση;"




Ι.Τζανάκος 

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Στέρηση και αξιοπρέπεια..




Η χωρίς διάρκεια παρουσία των ερωτημάτων δεν σημαίνει την απουσία της διάρκειας τους, όσο διαρκούν.
Η εσωτερική συνέχεια του Λόγου δεν μπορεί να αμφισβητηθεί μέχρι εξαντλήσεως της συνοχής του ως το σημείο να ανοίξουν ρωγμές στο σημείο που αυτός είναι συνεχές. Η αναλογία με τη στιγμή της θραύσης της αλληλουχίας μιάς συγκεκριμένης μορφής των σχέσεων με τα πράγματα, μας οδηγεί ωστόσο σε ένα ερώτημα.
Μήπως αυτή η θραύση του σχετισμού μας με αυτά αντιστοιχεί με μιά θραύση του συνεχούς του Λόγου, που περιέχει έναν άλλο τρόπο συνέχειας του Λόγου, που τον περιέχει μέσα στην θραύση.
Υποθέσεις, υποθέσεις..
Δεν θα είχαν όλα αυτά σημασία, αν δεν συνδέονταν με την υπόθεση της πιθανότητας ριζικής αλλαγής των σχετισμών μας με τα πράγματα, άρα και της σχέσης "μεταξύ μας". Προϋπήρξε η συνειδητοποίηση των αντιθέσεων, και αυτή δεν είναι διόλου εξασφαλισμένη από το γεγονός και μόνον πως υπήρξε. Μπορεί κανείς να αναζητήσει την ενότητα μέσα στην διαφορά, των όρων των σχετισμών των ανθρώπων και των πραγμάτων, χωρίς να αναλογιστεί την σημασία της αντίθεσης, της κυρίαρχης αντίθεσης που σαρώνει τις κοινωνικές σχέσεις, και με αυτό τον τρόπο να θεωρήσει, εν μέρει σωστά, πως προσπέρασε το σκληρό κέλυφος των αντιθέσεων, ή της σκληρής αντίθεσης που συγκροτεί αυτό το κέλυφος. Έχω αναλύσει σχηματικά τις συνέπειες αυτής της προσπέρασης. Δεν θα επανέλθω, μόνον θα ζητήσω να αναλογιστούμε την σημασία της εναρμόνισης της αμετακίνητης εμμονής στην παραμονή μας στο κέλυφος που συγκροτεί την μυριοετή καθημερινότητα των υποταγμένων, με τον κόσμο του Λόγου, που αναπόδραστα ερείδεται σε αυτό τον πόθο της ενότητας μέσα στην διαφορά, χωρίς την κατακυρίευσή του από την αντιθετικότητα των κοινωνικών "υποκειμένων". Ίσως να ήταν και αυτό αδιάφορο, αν απασχολούσε μόνον την κατηγορία αυτών που θεραπεύουν τον Λόγο, όπως ήταν λόγου χάριν μια λαϊκή ποιήτρια στο χωριό μου (ποτέ δεν θεώρησε πως ήταν ποιήτρια, ούτε "λαϊκή"). Αποκτά ενδιαφέρον όταν θεωρήσουμε πως μπορεί να διακυβεύεται η έκβαση της αντιθετικής διεργασίας, με την έννοια πως δεν προκρίνεται ο ένας ή ο άλλος τρόπος της επιτέλεσης της όσον αφορά την μία ή την άλλη εκδοχή της νίκης του ενός πόλου, αλλά με την "ζωτική" έννοια της νίκης ή της ήττας του.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια..
Ποιά είναι η ουσιώδης παρουσία του "θέματος" της παρουσίας του Λόγου, στο ίδιο το κέλυφος που πάνω του και εντός του βασανιζόμαστε;
Μη σας φανεί παράξενο, αλλά σκέφτομαι μόνον τους ταπεινούς..Γιατί το να είναι η παρουσία του Λόγου η στεφάνωση της ταπεινότητάς τους, με την ανάδυση του αγώνα της ριζικής, της "άλλης", δικαιοσύνης, δεν μου αρκεί, ακόμα κι αν σημαίνει, όπως πρέπει, την άρση της "ταπεινότητας" τους.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια..
Σκάβω στο αιώνιο κενό που βρίσκονται, χωρίς να περιμένουν το "κυβερνητικό κενό", και δεν βρίσκω παρά την αλήθεια, μιά αλήθεια βουβή, που τώρα δα δεν καμώνομαι πως την εκφράζω, έστω έμμεσα. Ακριβώς αυτό, δεν την εκφράζω. 
Κάτι υπάρχει εκεί, ανησυχητικό άραγε;
Η άρση του Λόγου διατηρεί την "διαφορικότητα του ενός", μέσα στο σώμα τής απουσίας κάθε ολοκληρωμένης και διασφαλισμένης αξιοπρεπούς ζωής, χωρίς να σημαίνει, την υποταγή ή την καθήλωση μόνον στην τακτικότητα της ύπαρξης και την αθλιότητά της, ή την έφοδο στους ουρανούς.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια..
Δεν υπάρχουν στον καθημερινό κόσμο "ασκητές", αλλά κάτι άλλο που μοιάζει σαν την αποδοχή της στέρησης..
Να το αποδιώξω; 
Πως θα αντέξουμε στις πραγματικές προκλήσεις των πραγμάτων χωρίς την ιδιαίτερη αξιοπρέπεια της στέρησης, χωρίς ωστόσο να ταυτίσουμε την στέρηση που προκαλεί η αξιοπρέπεια αυτή με τον εξανδραποδισμό που μας υπόσχονται;






Ι.Τζανάκος