Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Τα πράγματα και το πασοκ, σε ένα μικρό χωριό..





Θυμάμαι τα πράγματα να μην είναι πράγματα. Πραγματικά δυσεύρετα και σπάνια, για να είναι πράγματα. Αλλά ακόμα και όταν άρχισαν να είναι φτηνά και πρόχειρα, κάποιοι "τσιγκούνηδες" γέροι τα διαφύλατταν με θρησκευτική ευλάβεια. 
Ένα ποτήρι, μια καρέκλα ψάθινη χιλιοεπισκευασμένη, σαρακοφαγωμένα έπιπλα που το βράδυ άκουγες, μέσα στο ημίφως, το σαράκι να συνεχίζει το τραγούδι του. Και ένα ασβέστωμα την άνοιξη. 'Ενα ποτήρι κρασί, ένα πιάτο φαγί. Πρωϊνό ξύπνημα στις έξη, ένας καφές με μετρημένα τα τσιγάρα. Λεφτά ελάχιστα. Τίποτα δεν πετιόταν. Υπήρχε και ένα φίδι στη στέγη σεβαστό απο τους εν-οίκους, μπαινοβγαίναν κι άλλα πλάσματα, σαύρες, έντομα με παράξενα μεγάλα φτερά, σκορπιοί. Αυτός ο κόσμος ήταν ωστόσο ένα απομεινάρι. 
Μόνο απο διηγήσεις μπορούσες να μάθεις πως ήταν όταν έβραζε απο ζωή. Μια διαρκής κυκλοφορία ανθρώπων ακόμα και στα "πέρατα" της γής, την ίδια στιγμή που για να πάς στην μικρή πόλη για κάποιες "αστικές" προμήθειες ενός χρόνου,  ή για τον γιατρό, ήθελες μία γεμάτη μέρα με το μουλάρι. Αλλά μπορούσες να πάς με το καϊκι στην Καλαμάτα, άλλη μια μέρα. 
Κάθε πέτρα είχε και ένα δέντρο δίπλα φροντισμένο, κάθε γωνιά της γής ήταν "αξιοποιημένη". Υπήρχαν δέντρα που ανήκαν σε δύο ή τρείς οικογένειες. Υπήρχαν λωρίδες γης που τα δέντρα της και η καλλιέργεια της γης ανήκαν σε άλλες οικογένειες. Το νερό μοιράζονταν με ένα υδρευτικό σύστημα απο κανάλια, από τη πηγή ως τα χωράφια, ανά μέρα μιά οικογένεια. Οι πλαγιές με το πετρώδες έδαφος ανασκαμμένες ως εκεί που δεν φαντάζεσαι. Αυτό που σήμερα είναι ορατό απο το ηλίθιο αστικό μάτι ως ένα όμορφο βαθμιδωτό κατασκεύασμα ήταν το προϊόν της σκληρής εργασίας γενεών. 
Η "πλούσια" οικογένεια του χωριού, βενιζελικοί.. Άνθρωποι της "προόδου" και της ''μορφώσεως". Ένας απο αυτούς ήταν απο τους βασικούς συμβούλους του ίδιου του Βενιζέλου, εκδότης και συγγραφέας. Όλοι οι υπόλοιποι Μοναρχικοί ως το κόκκαλο, μέχρι το '40 που οι μισοί σχεδόν προσχώρησαν στο ΕΑΜ. Κανείς δεν έγινε ποτέ "προοδευτικός'' μέχρι το 65. Υπήρχαν δύο επιλογές: Μοναρχικός ή Κομμουνιστής. Φύγανε όλοι το '55-'6ο. Μαζί τους έφεραν, όταν γύρισαν, τα πράγματα. Και το πασοκ. Τέλος..






Ι.Τζανάκος

Ανακεφαλαίωση του παρελθόντος..




Οι διαφορές των κρατών αχνοφαίνονται όσο απομακρύνεται κανείς από τον νοητικό τους πυρήνα, που δεν είναι αόρατος αλλά τόσο απτός όσο η σκιά στον τοίχο της Χιροσίμα. 
Να διαλέξουμε λοιπόν, και διαλέξαμε όλες τις δυνάμεις των "στοιχειωδών" εγγυήσεων, αφού οι αστοί και οι περικυκλωμένοι μπολσεβίκοι αποφάσισαν να βάλουν στην άκρη την διαμάχη τους και να νικήσουν το τέρας που δημιουργήθηκε απο την αντιπαράθεσή τους. Βασική η ευθύνη της αστικής παράταξης, αυτή ανέχθηκε τον τρελό αντι-μπολσεβικισμό των ναζί, ελπίζοντας ίσως σε μια αναμεταξύ τους αλληλο-εξόντωση ή σε μια εξόντωση του μπολσεβικισμού. Όταν το τέρας παρουσίασε τις προθέσεις του να επεκταθεί σε όλο τον κόσμο, συμμάχησαν με τον μπολσεβίκικο εχθρό. Κάτι εκατομμύρια θύματα στη μέση, με τη ζυγαριά του "στοιχειώδους", με τη ζωή τους να εξαφανίζεται χωρίς να ξέρουν τον λόγο.
Τέλος στον πόλεμο, ψυχρός πόλεμος, πυρηνική επίθεση στην Χιροσίμα-Ναγκασάκι, αποκλεισμός του Βερολίνου, Κούβα, Βιετνάμ. 
Η σκιά στον τοίχο της Χιροσίμα δεν έσβησε ποτέ, ούτε τα εκατομμύρια θύματα της ναζιστικής θηριωδίας δικαιώθηκαν ποτέ. Κανένα θύμα δεν δικαιώνεται ποτέ απο θύτες. 
"Ιδέες" υπέρ του ''λαού'' παντού, και εδώ προσφάτως εμφανίστηκε ένα λαϊκό έκτρωμα, ναζιστικό. Πως το αντιμετωπίζουν όλοι οι "φίλοι του λαού" λοιπόν, πλήν των αστών; Ποιά είναι η δράση τους; 
Πέρα απο την σωματική μάχη των αναρχικών (των αναρχο-προβοκατόρων που λένε κάποιοι) όλοι είναι παγωμένοι, απαγγέλοντας ιδέες. Δεν είναι μόνο η ιστορική ενοχή όλων. Εξάλλου, στην Ελλάδα οι φιλοναζί έχουν όλη την ενοχή μαζί με το αστικό στρατόπεδο, το οποίο σε μια γκροτέσκο μικρογραφία του μεσοπολέμου τους χρησιμοποίησε για την συντριβή των σταλινικών. 
Ο μισός πληθυσμός έχει ταγματασφαλήτικη και χίτικη "καταγωγή". Τώρα ξαναέσκασε μύτη ο παραδοσιακός ακροδεξιός φιλο-ναζιστικός χώρος. Πάντα εδώ ήτανε. Ανανεώθηκε και από άλλες χωρίς "καταγωγή" παρουσίες. Τόσο καιρό ήταν τόσο μεγάλη η άγνοια, και τώρα αρχίσαν τα ταξικά μπαλώματα; τρίχες! Η άγνοια ήταν και είναι ασύλληπτη, για το ποιόν του "μισού πληθυσμού''. Πόσο καιρό θα υπερασπίζεται κάποιος ηλιθίους; Ποιός μπορεί να εξοντώσει το ναζιστικό εξάμβλωμα; Οι "κομμουνιστές";
Περισσότερες ελπίδες υπάρχουν να τους διαλύσουν οι αστοί οι ίδιοι, με σκάνδαλα, την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες. Μαζί όμως με αυτό τον στόχο, ίσως θα ξεκαθαρίσουν τους τελικούς λογαριασμούς τους και με τους σταλινικούς ειδικά, με εξευτελιστικές "οικονομικές" παρεμβάσεις, και διαπόμπευση του νοσηρού μηχανισμού τους στον λαό. Με ένα σμπάρο δυό τρυγώνια.







Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Τα 3 Θεμέλια του πραγματικού Σοσιαλισμού





Οι διάφορες μαξιμαλιστικές "αντικαπιταλιστικές" ρητορείες δεν αναφέρονται καθόλου στο περιεχόμενο της κοινωνικής αλλαγής στην Ελλάδα, αλλά ούτε και στο περιεχόμενο της κοινωνικής αλλαγής σε όλο τον κόσμο.
Μας ενδιαφέρει εδώ τι θα γίνει, χωρίς να στεγανοποιούμε το εδώ απο το παντού. Ακόμα κι αν "υπερβληθεί" προσωρινά η κρίση, ζούμε σίγουρα μια δοκιμή για το τί θα είναι η κοινωνική επανάσταση στην χώρα μας. 
Χωρίς βερμπαλισμούς, θα πούμε τα απλά πράγματα που αποφεύγουν οι "καθαροί" μαρξιστές, αριστεριστές, κ.α καλύτερων η χειρότερων προθέσεων μνηστήρες της κοινωνικής αλλαγής:

1) Δεν υπάρχει αλλαγή με την διατήρηση της ατομικής ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων-μέσων παραγωγής και των πρώτων υλών. 



2) Όμως ούτε το πρότυπο μιας τεράστιας βιομηχανικής παραγωγής οδηγεί στον πραγματικό σοσιαλισμό, ειδικά σε χώρες σαν την Ελλάδα. Η μικρή και μεσαία κλιμακα της παραγωγής είναι προσαρμοσμένη στα δεδομένα μικρών χωρών, αλλά και στα ανθρώπινα μέτρα, ανεξάρτητα απο το μέγεθος της χώρας. Οι μεγάλες βιομηχανίες αφορούν και πρέπει να αφορούν υλικές παραγωγές που πρέπει να τεθούν σε περιοριστικό και όσο το δυνατόν μεγαλύτερο απομειωτικό έλεγχο απο μια πραγματικά δημοκρατική εξουσία ανθρώπων που θέλουν να ελέγχουν την ζωή τους και όχι να ελέγχονται απο το "σύστημα" ή την δομή. Η ικανοποίηση των καθημερινών ανθρώπινων αναγκών, ακόμα και υψηλών απαιτήσεων (π.χ φαρμακοβιομηχανία), είναι περισσότερο εκπληρώσιμη απο μονάδες μεσαίου και μικρού μεγέθους, παρά απο βιομηχανίες μαμούθ. Η φετιχοποίηση της βιομηχανικής υπερμεγέθυνσης αποτελεί την αστική ιδεολογία στην κλασικότερη μορφή της. Δεν υπάρχει σοσιαλισμός της βιομηχανίας Μαμούθ. Μόνον τεχνοδομές υπάρχουν ανεξέλεγκτες, που είναι δυνατόν να υπάρξουν στον πραγματικό σοσιαλισμό, μόνον αν γίνουν αντικείμενο εξονυχιστικού δημοκρατικού ελέγχου απο την ολότητα των παραγωγών. Το βιομηχανικό προλεταριάτο μπορεί να είναι η πρωτοπορεία της αυτοκατάργησής του στην κυριολεξία. Δεν νομίζω ότι υπάρχει σοβαρός εργάτης ή άνθρωπος που έχει δουλέψει πραγματικά σε τεράστιο εργοστάσιο που να οραματίζεται μια κοινωνία σαν αυτό το κολαστήριο. Το μεγάλο εργοστάσιο είναι μια μεταβατική αναιρέσιμη μορφή. Όλη η στρατηγική της αριστεράς, ο αφόρητος φουτουρισμός της, απέτυχε συν τοις άλλοις λόγω της εξιδανίκευσης μιας ούτως ή άλλως αφόρητης κατάστασης. Όσο και να "κοινωνικοποιήσεις" το μεγάλο εργοστάσιο θα παραμείνει μια κόλαση, και αυτός είναι και ο βασικότερος λογος που οι βιομηχανικοί εργάτες πρέπει να τύχουν του πραγματικού και όχι ιδεοληπτικού σεβασμού. Αυτός είναι και ο λόγος λ.χ που είναι αυτονόητο πως οι βιομηχανικοί εργάτες πρέπει να παίρνουν σύνταξη το αργότερο στα 45 τους.


3) Δεν υπάρχει πραγματικός σοσιαλισμός χωρίς την  εθελοντική επιστροφή μεγάλων μαζών στην αναγεννημένη ύπαιθρο, και στις μικρές πόλεις της. Η επιστροφή αυτή θα γίνει ούτως ή άλλως λόγω της οικολογικής καταστροφής. Το θέμα είναι αν θα γίνει με σοσιαλιστικούς ή φασιστικούς ή γραφειοκρατικούς όρους.
Η Πόλη πρέπει να είναι το αποκορύφωμα της κοινωνικής νόησης, της τεχνικής και πολιτισμικής/πολιτικής συγκέντρωσης και όχι η χωματερή ενός σάπιου υπερ-παραγωγικού και υπερ-καταναλωτικού πολιτισμού, μια Ρώμη με Πληβείους και Καίσαρες. Η έννοια μάζα-πλήθος, οι γενικές κατηγορίες που σημαίνουν ένα αδιάφορο και αλλοτριωμένο μαζικό ον, πρέπει να αντικατασταθούν απο το εμπλουτισμένο απο την  κοινωνικο-εξελικτική πορεία πρόσωπο, των αυτο-οργανωμένων μικρών πληθυσμών. Η τεχνολογία σήμερα είναι πλήρως αντίστοιχη σε αυτό τον σκοπό. Αντιδραστικό ή ''κακώς" ρομαντικό είναι αυτό που ζούμε τώρα. Ο Φουτουρισμός αφορά πλεόν μόνον ηλιθίους, και η νεωτερική εμπειρία της Πόλης είναι ένα τίποτα. Τόνοι λογοτεχνίας για το τίποτα.





(θεωρείτε όλα αυτά "μικροαστικό σοσιαλισμό; είστε ηλίθιοι)




Ι.Τζανάκος 

Εκσυγχρονισμός σημαίνει Θάνατος..





''Διαρθρωτικά μέτρα" είναι τα καρφιά του φέρετρου, πάντα..
"Αναδιάρθρωση'' ακούω και σκέφτομαι κηδείες, όποιος κι αν λέει αυτές ή παραπλήσιες λέξεις. Ο εκσυγχρονισμός είναι αφεαυτός πάντα ένας όλεθρος, αστικός σοσιαλιστικός ή ότι άλλο. Συνηθισμένα πράγματα του πολιτικού και οικονομικού μοντερνισμού. Δεν θέλω να ακούω για την "διαφορά" αστικού/καπιταλιστικού και σοσιαλιστικού εκσυγχρονισμού. 
Κάθε εκσυγχρονισμός είναι καρφί για φέρετρο, σημαίνει πάντα προαναγγελία  και υλοποίηση ξεριζωμάτων και εξοντώσεων, "ηπιότερων'' και αγριότερων.
Πως όμως ένας λόγος ζυμωμένος  με τον "εκσυγχρονισμό" ως μαγιά, να ζυμώσει ψωμί που να μην είναι δηλητηριασμένο;
Ποιός κοιτάει πίσω;
Πάντα μπρός προχωράνε τα φέρετρα..
Αυτά είναι τα δύσκολα πράγματα, να κοιτάξεις πίσω, να πατήσεις φρένο στην "πρόοδο"...αντιδραστικός ε;
Είστε ηλίθιοι όποιοι το λέτε, όχι γιατί το είπατε (έστω μέσα σας), αλλά γιατί δεν πέρασε ποτέ απο το μυαλό σας να είχαν δίκιο οι πρώτοι ναρόντντικοι..όχι σε όλα ανόητοι..



Ι.Τζανάκος

ΑΥΤΟΚΑΘΟΡΙΣΜΌΣ..





Η μετατροπή της διατομικής εξουσιαστικής σχέσης σε σχέση διοίκησης, δεν είναι προϊον της θέλησης και της δύναμης απόφασης και εντολής, αλλά η "διοίκηση" παραμένει εντός τους όταν αυτές (η ''εντολή" και η "απόφαση") δημιουργηθούν.
Η χειραγώγηση της ζωής, το διοικητικό "θέτειν", στην κοινότητα αλλά και στους "εκτός" κοινότητας, σκοπούς, δεν είναι ένα πράγμα που επικάθειται απλά πάνω στην παραγωγική ζωή της και την καθημερινότητά της, αλλά ένα ουσιαστικό στοιχείο της αν αυτή ορίζεται σε ένα οντολογικό πλαίσιο διαίρεσης και ιεραρχίας. Η διαίρεση της κοινότητας σε είδη παραγωγών και η ιεραρχική οργάνωσή της, σε συνάφεια με αυτήν την οριζόντια διαίρεση και κάποιες ειδικές μορφές της, δεν είναι -όπως είπα πριν όσον αφορά την διοίκηση- ξεχωριστή κατάσταση από την διεργασία της απόφασης και εντολής. 
Η "εντολή" και η "απόφαση" ως ξενωτικές διοικητικές διεργασίες δεν είναι ούτε η αιτία, ούτε το αποτέλεσμα της κοινωνικής διαίρεσης και ιεραρχίας, αλλά ένα εγγενές στοιχείο της που ερείδεται σε μια κοινή με την παραγωγική διαίρεση αιτία. Αυτή δεν έχει να κάνει με κάποια μορφή "έλλειψης", ούτε με τον χαμηλό βαθμό ανάπτυξης της παραγωγής, ούτε με την βαναυσότητα ή τη βία, αλλά με την διεργασία κατασκευής της κοινωνικής διάνοιας, μιας κατάστασης που δεν ορίζεται ούτε ως παραγωγή, ούτε ως δημιουργία, αν και τις περιέχει..
Όποιος δεν θέτει σαν άμεσο θέμα την συνολική αναίρεση της ξένωσης της κοινωνικής διεύθυνσης σε διοίκηση, και την αντικατάστασή της απο τους θεσμούς της  αυτοκαθοριζόμενης κοινωνικής ολότητας, επικαλούμενος τις ιδιαίτερες συνθήκες "ανωριμότητας" ενός τέτοιου "θέματος", είναι απλά υποστηρικτής της ταξικής κοινωνίας. Τελεία και παύλα.. 





Ι.Τζανάκος   

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Τέλος-Αρχή..




Μπορεί να αισθάνεσαι κούραση όταν έχεις φτάσει στην αρχή μιας νέας προσπάθειας, που ξέρεις ότι έχει όλες τις προϋποθέσεις μιας ολοκληρωμένης συντέλεσης, και να παραμείνεις εκεί για πάντα, σε μια ενατένιση του αχανούς ορίζοντα που ανοίγεται. Ικανοποιημένος που ξέμπλεξες τα υφάδια μιας φαύλης πλοκής των ουσιών της ζωής και της σκέψης της, να παραμείνεις εκεί, σκαλίζοντας ίσως ένα ημερολόγιο διορθώσεων.
Αξίζει άραγε να επιστρέψεις σε αυτό τον κόσμο των ατέρμονων υφάνσεων του λάθους, εξηγώντας τες όλες μία μία σε όποιον θέλει να τις ξε-μπλέξει;
Ή μήπως είναι αληθινά πιο χρήσιμο να κατασκευάσεις έναν νέο κόσμο, έτοιμο να τον έχεις για τα παιδιά που θα έρθουν να δούν τον κόσμο από την αρχή;
Και τα δύο..
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Απ-αισιοδοξία..





Η πολιτική οργάνωση και τάξη φαίνεται πως είναι σύστοιχη με την τεχνολογική δύναμη της κοινωνικής διάνοιας, και αυτός είναι ο διττός πυρήνας των κοινωνικών διεργασιών ανεξάρτητα από το είδος κοινωνίας που αναφέρονται και εδράζονται αυτές. Πολλοί απο τους "κριτικούς" προς αυτή την δομή είναι οι ίδιοι, ειδικά αν κατέχουν θέση σε ένα σύστημα εξουσίας κυρίαρχο ή διωκόμενο, μάστορες της κοινωνικής τεχνικής και όλων των προπαγανδιστικών και κυνικών μεθόδων που περιέχει αυτή, πέρα από τους καθαρά "παραγωγικούς" όρους της. Η τερατώδης ηθικολογική φλούδα που καλύπτει αυτό τον πραγματικό κόσμο είναι θρυμματισμένη απο όλους, αλλά διατηρείται για να έχει αυτός ο θαυμαστός κόσμος και έναν κώδικα διατομικής συνύπαρξης. Φυσικά υπάρχουν δυνάμεις που υπερβαίνουν πολύ εύκολα κάθε κώδικα, για να "βιώσουν" και να επιβάλλουν τον κώδικα της "αμεσότητας" της κυριαρχικής τους βλέψης. Τότε αντί να αναδυθεί απλά ένας ωμός μόνον Λόγος της κυριαρχίας, υπάρχει συνύφανση με ένα κεντρικό ιδεολόγημα, συνήθως όμως αντίστοιχο με την πρακτική ωμότητα. Οι προειδοποιήσεις όλων αυτών είναι κάτι που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά από τους "ακροατές" τους, και σημαίνουν την πρόσκληση συμμετοχής στο όργιο ή την απειλή να μετατραπείς σε γεύμα του. 
Η πολιτική οργάνωση και τάξη φαίνεται πως είναι πάντα σύστοιχη με την εξοντωτική δύναμη της κοινωνικής διάνοιας, και αυτός είναι ο διττός πυρήνας που δεν αρκεί να αποστρέφεσαι, αλλά να επιδιώκεις να εξανθρωπίσεις, ή αν δεν μπορείς ή δεν έχεις τις δυνάμεις είναι αυτός ο διττός πυρήνας που πρέπει να αποφύγεις, ότι και να λένε οι προπαγανδιστές, όσο και να ουρλιάζουν οι σκύλοι.
Σε τελική ανάλυση, όπως λέγαν παλιά, ο θάνατός σου δεν θα απασχολήσει κανέναν σκύλο, και η απόσυρση σου απο τα σκυλολόγια που περιπολούν στους δρόμους και τους δημόσιους χώρους δεν είναι παρά μια μορφή θανάτου, αφού ένας άνθρωπος είναι άνθρωπος μόνον σε αυτά τα κατειλλημένα μέρη. Αν δεν μπορείς να δώσεις την μάχη, ας πεθάνεις για όλους αυτούς, ας είσαι ένα νεκρό αίνιγμα που κανείς δεν θα μπορέσει να του δώσει ένα σήμα, ούτε κανείς θα μπορέσει να του πάρει το σώμα. 
Κατηγοριοποιήσεις αλλού όμως, σε όσους προλάβαν ήδη, με το αχυρένιο τους μυαλό...





Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Άρσεις..





Η άμεση διαμεσολάβηση της (πρώτης) αμεσότητας που συντελείται στο εγελιανό σύστημα, σίγουρα και είναι και ακούγεται σαν ένα παράδοξο. Όσο πιο άμεση είναι η αναίρεση της αμεσότητας τόσο μικρότερη είναι η δύναμή της στο "σώμα" όλου του συστήματος. Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο αμεσότητας που αναιρείται, αλλά, και αυτό είναι το σημαντικό, η αμεσότητα βασιλεύει και στο τέλος της διεργασίας των διαμεσολαβήσεων, όπως ακριβώς είδαμε την "υπόσταση" να επανέρχεται ως "ζώσα υπόσταση" αμέσως μετά την αναίρεσή της απο το "υποκείμενο". Για την ακρίβεια το απόλυτο πνεύμα είναι (και) ένα άμεσο, και το υποκείμενο είναι (και) μιά υπόσταση. Αυτό όμως που μπορεί να προκαλέσει τον ενθουσιασμό όλων των "αριστερών ανθρωπολόγων" είναι αυτό που κατά την γνώμη μου σήμερα χωλαίνει στον εγελιανισμό, όπως χωλαίνει και η "συγκεκριμενοποίηση" της ολότητας/καθολικότητας.
Η αμεσότητα δεν είναι αναγκαίο να παραμείνει ως προσδιορισμός. 
Η διαμεσολάβηση ως προσδιορισμός περιέχει, ωστόσο, ενδογενώς την αμεσότητα που διαμεσολαβεί κριτικά  και αναιρεί πρακτικά ως αμεσότητα. Πιθανόν λοιπόν σε έναν ζωντανό εγελιανισμό σήμερα  να είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί και ο όρος "διαμεσολάβηση". Να διαμεσολαβηθεί και η αμεσότητα και η διαμεσολάβησή της απο την αυτο-διαμεσολάβηση, την άπειρη μέσευση των όντων απο τα άλλα όντα, την σχεσιακότητα ως την ουσία τόσο της ουσίας όσο και των υποστατικών μορφών της. 
Η "αναίρεση της αναίρεσης" όπως έχει ήδη συντελεσθεί ως αντενεργός φιλοσοφία της "υπόστασης", να αντικατασταθεί από την αληθινή αναίρεση, έναν όρο ευγένειας του ανθρώπινου που δεν αναγνωρίζει και στο πιό ευτελές το δικαίωμα της αμεσότητας.





Ι.Τζανάκος 

Εγελιανές Ολότητες..




Το εγελιανό σύστημα δεν έχει ως όρο του μόνον μία τελική Ολότητα αλλά βρίθει Ολοτήτων σε διαμόρφωση πρός την τελική Ολότητα, και αυτές οι Ολότητες δεν είναι απλά ρευστά όντα, ένα είδος καθαρά μεταβατικών οντοτήτων, που συγκροτούν μια μη στερεοποιημένη πολλαπλότητα. Είναι προφανές πως όλες οι μεταβατικές Ολότητες του Εγέλου είναι στιγμές πρός την τελική Ολότητα, αλλά δεν είναι σε τέτοιο βαθμό μεταβατικές που να είναι οντολογικά ανάλογες της αρχικής αμεσότητας, που στερείται ουσιαστικά της οντολογικής μορφής της οντικότητας. Δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός πως ο Έγελος δημιουργεί μια σειρά απο μεταβατικές στιγμές αναίρεσης του προσδιορισμού της αμεσότητας. Ή θα επιτελούνταν μιά άμεση καθολική αναίρεση της αμεσότητας ή η αμεσότητα θα αναιρούνταν μεν αρχικά άμεσα αλλά έπειτα με μια σειρά απο διαμεσολαβήσεις. Η αναγκαιότητα είναι να επιτευχθεί "εξαίφνης" στην αρχή η αφομοίωση της αμεσότητας, αλλά στα πλαίσια μιας όχι και τόσο γρήγορης διεργασίας να ολοκληρωθεί η αναίρεσή της, που περιέχει ως διεργασία όχι απλά την υποτιθέμενη πορεία μιας μοναδικής Ολότητας αλλά την ύπαρξη της σε υποστατωμένες μορφές της. Η ίδια η Ολότητα στην ανάδυσή της έχει υποστατώσεις, είναι μια σειρά-πολλαπλότητα απο Ολότητες που γίγνεται αυτή, γιγνόμενες αυτές: η Ολότητα ως αναδυόμενη τελική Ολότητα.



  
Ι.Τζανάκος 

Η αναζητούμενη Ολότητα..





Η θεωρητική μεταβίβαση της ενότητας του όντος στην ιστορικότητα έχει αποκτήσει μια νέα μορφή, σε σχέση με την πρώτη της εμφάνιση στο εγελιανό σύστημα, και αφορά την συγκεκριμένη οριοθέτηση της σχέσης των καθέκαστων όλων των καθολικών προσδιορισμών με την ίδια τους την καθολικότητα, απο την "σκοπιά" πάλι της καθολικότητας ή των καθολικοτήτων.
Αυτό που εδώ φαίνεται ως αφηρημένη σκέψη  δεν είναι παρά η νέα μορφή ύπαρξης των αναδεδυμένων στην αστική εποχή καθολικοτήτων με τους υποστασιακούς όρους τους, και σημαίνει ένα καταστάλαγμα που ακόμα κι αν γίνει αντικείμενο μιας πιθανής αναίρεσης από την περιεκτική ολότητα που θα έλθει (αν δεν θέλουμε να αφανιστούμε), δεν θα πάψει να αποτελεί το διατηρημένο υπόβαθρο της ολοκληρωμένης περιεκτικής ολότητας. 
Η αφηρημένη μορφή αυτής της πρώτης περιεκτικής ολότητας που θα αποτελέσει το θεμέλιο-υπόβαθρο της ολοκληρωμένης περιεκτικής ολότητας, πρίν γίνει αντικείμενο αναίρεσης, είναι ανάγκη να γίνει κατανοητή και όσο και να φαίνεται αυτό που θα πω υπερβολικό, σεβαστή. Είναι όμως σεβαστή αυτή η πρώτη αφηρημένη ολότητα της ύστερης αστικής εποχής μας, αν δεν γίνει κατανοητή;
Συνήθως η εν-ότητα των καθολικών όντων χρησιμοποιείται απο τις όποιες καθεστωτικές αστικές δυνάμεις ως ένα παραδοσιακό όπλο απόκρυψης και πειθάρχησης των συγκρούσεων και των διχασμών της ίδιας της κοινωνίας. 
Από την άλλη, η διαμεσολάβηση της εν-ότητας από τις αρχές της "πολλαπλότητας" ή  με πιο συνηθισμένο λ.χ "μαρξιστικό" τρόπο  απο την αρχή της "αντίθεσης'', ενώ είναι μια ορθή και διαφωτισμένη θεωρητική ενέργεια που έχει να κάνει όχι μόνον με τις πολιτικές ή ταξικές προθέσεις και ανάγκες αλλά και με τις εξελίξεις στην μαθηματική και φυσική επιστήμη, είναι επίσης μια απάρνηση, ένας μερικές φορές εύκολος τρόπος να μην αναλάβει κανείς τις ευθύνες της εν-ότητας ή όλων των εν-οτήτων. 
Η ιστορία είναι μια διαρκής ευθύνη απέναντι σε αυτές τις εν-ότητες, και δεν υπάρχει δυστυχώς απέναντι στις βαραθρώδεις δυνατότητες της θεωρητικής και πολιτικής διαμεσολάβησής τους καμία εξασφάλιση. Έχεις να διαμεσολαβήσεις την ταξική, την παγκόσμια-οικουμενική αλλά και την εθνική εν-ότητα. Όσοι έχουν ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς τους με όλα αυτά τόσο γρήγορα, και με τόση σιγουριά, το έχουν κάνει όχι γιατί έχουν απαραίτητα "κακές" προθέσεις, αλλά γιατί έχουν άγνοια των όρων της διαλεκτικής της ύστερης εποχής. Δεν υπάρχει δε προνομιακότητα στα ατοπήματα και τα ολισθήματα απέναντι στα καθήκοντα. Μπορεί να υπάρχει μια φαύλη διαλεκτική, απο ανθρώπους που έχουν σαν σκοπό τους ακριβώς αυτό: να σταματήσουν την φαυλότητα ως ουσία της διαλεκτικής. Γιατί μην γελιόμαστε, η αποτυχία και η φαυλότητα των επιλογών βρίσκονται μερικές φορές περισσότερο εκεί που  προσεγγίζουμε την άρνησή τους, και όχι μόνον εκεί που είναι πάντα με σιγουριά η αποτυχία και η φαυλότητα.
Από τη σκοπιά μου θα πρότεινα να είμαστε ειδικά σήμερα ακόμα πιο επιφυλακτικοί απέναντι στην ιδεολογία της αμεσότητας και του συγκεκριμένου, ακόμα κι αν είναι εγγεγραμένη στην "φύση" μας η όρεξη του συγκεκριμένου.
Θα το επαναλάβω. Το "κακό" αφηρημένο σήμερα είναι το συγκεκριμένο, και αυτό δεν βρίσκεται μόνο στον αστικό πραγματισμό ή ακόμα και στον "αριστερό" ρεαλισμό των "κινημάτων", αλλά σχεδόν παντού.
Ο κόσμος αναζητά μιαν αληθινή ιδέα, να αλλάξει για πάντα τη ζωή του και να οικοδομήσει μια δίκαιη μη εκμεταλλευτική κοινωνία. Οι υποψήφιοι είναι πολλοί, αλλά και οι ύποπτοι..






Ι.Τζανάκος

Ιστορικότητα και επανάληψη..




Η απάρνηση της ιστορικότητας δεν εμφανίζεται σαν άρνησή της, αλλά μερικές φορές σαν μια αυθεντική ερμηνεία της ιστορίας. Η ίδια η ιστορική έρευνα συνήθως διενεργείται με την πρότερη δημιουργία των νοητικών και ιδεολογικών προϋποθέσεων ερμηνείας των ιστορικών δεδομένων. Αυτό όμως που πρέπει να επικαθορίζει την ιστορική έρευνα είναι η επίγνωση της ιστορικότητας ως οντολογικού στοιχείου των ίδιων αυτών καθαυτών των δεδομένων. Για την ακρίβεια, η ίδια η έννοια "δεδομένο" αμφισβητείται από την διεργασία την ίδια. Η ιστορικότητα ως προσδιορισμός των ίδιων καθαυτών των πραγμάτων έχει ορισθεί νοητικά ως οντολογική με την εμφάνιση του αστικού κόσμου. Όπως και η έννοια "παραγωγή" γενικά έχει εμφανιστεί μαζί με την εμφάνιση του αστικού κόσμου, ως συνέπεια της ανάδυσης όλων των μερικών καθορισμών της και της ποσοτικής της ανάπτυξης (δες την λαμπρή ανάλυση του Μάρξ στα Grundrisse..), έτσι και η καθολική ιστορία εμφανίζεται μαζί με τον αστικό κόσμο, ως συνέπεια των ίδιων νόμων της γενικής διαλεκτικής κίνησης. Όταν τεθεί το θέμα της σχέσης των οντολογικών και νοητικών προσδιορισμών θα πρέπει να είμαστε προσεκτικά όσον αφορά την σχέση τους. Τι εννοώ:
Ούτε υπάρχει ο γνωσιο-οντολογικός προσδιορισμός ως μια γενική και πάντα ισχύουσα "πραγματικότητα", ούτε είναι σε ισχύ αποκλειστικά στα πλαίσια της εποχής ανάδυσής του. Με λίγα λόγια, ούτε οι αυτονομημένες καθολικές κατηγορίες της "παραγωγής" ή της "καθολικής ιστορίας" είναι για πάντα ισχύουσες και απλά ανακαλύπτονται κατά την εποχή ανάδυσης της γνώσης τους, ούτε είναι ισχύουσες, ''υπαρκτές", μόνον κατά την διάρκεια της εποχής της (θεωρητικής τους) ανάδυσης. Η ταλάντευση σε αυτά τα "όρια" έχει προκαλέσει αρκετές θεωρητικές και πολιτικο-θεωρητικές διαμάχες. Η νεώτερη έρευνα ωστόσο έχει αναδείξει με σαφήνεια την ριζική "εποχικότητα" των ίδιων των όρων ως αμφισβητούμενων όχι μόνον σε σχέση με τον άξονα "παρελθόν-παρόν" αλλά ακόμα και σε σχέση με τον άξονα "παρόν-μέλλον". Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ακόμα κι αν οι γενικές έννοιες λ.χ "παραγωγή" η "ιστορία" αναδύθηκαν στον καπιταλισμό αυτό δεν σημαίνει πως θα συνεχίσουν να υφίστανται ως γενικοί προσδιορισμοί στο μέλλον. Με αυτή την έννοια η ίδια η παραγωγή και η ιστορικότητα ως καθαυτά και δι'εαυτά όντα θεωρούνται ως μεταβατικές καταστάσεις προς ένα περιεκτικότερο αλλά και διεσπαρμένο στα "μέρη" του όλον. Σε αυτό το ολιστικό μέλλον η ολότητα δεν υπερκαθορίζεται απο έναν βασικό συντελεστή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αυτός παύει να υπάρχει ως οντολογικό στοιχείο. Η ίδια η ύπαρξη όμως ενός πειθαρχημένου πιά απο το περιεκτικό όλον οντολογικού στοιχείου του δεν μπορεί να το διατηρήσει ως αυτοτελές στοιχείο ακόμα και με την ορο-λογική του σήμανση.
Αυτή η ανακάλυψη ωστόσο δεν αποτελεί μερικές παρά την αφορμή για ένα είδος φαντασιακής "επιστροφής" σε προηγούμενες γνωσιο-οντολογικές πραγματικότητες, όπως λ.χ η κριτική στον μαρξισμό και τον όποιο "παραγωγισμό" ή "ιστορικισμό" του που γίνεται η αφορμή για επιστροφή σε προ-μαρξιστικές αναλύσεις και ιδέες. Πίσω και απο αυτές τις φαντασιακές επιστροφές κρύβεται η απλή πρακτική επιλογή της απάρνησης της συζήτησης περί του προβλήματος των γενικών γνωσιο-οντολογικών όρων που ανέδυσε ο καπιταλισμός. Ας ξεκαθαρίσουμε εδώ κάτι σημαντικό:
Η μετάβαση σε μια κοινωνία όπου οι γενικοί όροι της ύπαρξής της διαμεσολαβούνται και αφομοιώνονται από τον ολικό προσδιορισμό, δεν είναι ένα άλμα στο κενό αλλά εκκινεί ακριβώς εντός αυτών των προσδιορισμών. Ας μην αναφερθούμε αναλυτικότερα στον γενικό προσδιορισμό της παραγωγής, αλλά μόνον σε σχέση με τον γενικό προσδιορισμό της ιστορικότητας, αν και είναι προφανέστερο του προφανούς ότι είναι και οι δύο όροι σημεία πραγματικοτήτων που συμπλέκονται άρρηκτα.
Η ιδιομορφία της γενικότητας του ιστοριακού προσδιορισμού έχει να κάνει με το σύνολο των επιμέρους προσδιορισμών της εκάστοτε ολότητας, εως αν αυτοί να αποτελούν πάντοτε μια αυτοτελή πραγματικότητα που πειθαρχείται απο την ιστορία. Η ιστορία μπορεί να θεωρείται ως μια υπερκαθορίζουσα επαναληπτικότητα, παρά την αυτονόητη ένταξη σε αυτήν της "διαφοράς" που εμφανίζεται στην διεργασία της επανάληψης. Ως εκ τούτου οι διαφορές των θεωρητικών για το σημαντικότερο και ουσιακότερο της "επανάληψης" ή της "διαφοράς" παρά το γεγονός πως εμφανίζουν τις διαφορές των θεωρητικών σε πολιτικό και θεωρητικό επίπεδο, αποκρύπτουν το θέμα της ιστορικότητας ως γενικού προσδιορισμού που είναι να αναιρεθεί. Έστω να τεθεί το θέμα. Η ίδια η κορυφαία εγελιανή εμφάνιση της ιστορικότητας ως έννοιας και προοπτικής δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί χωρίς την συμμετρική της αναίρεση στο εξω-ιστορικό ή υπερ-ιστορικό στοιχείο. Δεν υπάρχει εγελιανή "ιστορικότητα" και "χρονικότητα" χωρίς την συμμετρική άρνησή της σε ένα "υπερ-ιστορικό" και "α-χρονικό". Η διαφωτισμένη διαλεκτικοποίηση των υπερβατικών αυτών αρνητικά συμμετρικών όρων δεν αναιρεί την ίδια την αυθόρμητη γένεσή τους απο τα ίδια τα πράγματα. Φυσικά θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για τα ρήγματα που δημιουργεί η ουτοπία, και να εντάξει αυτά τα συμμετρικά αρνητικά όντα της σκέψης/πράξης σε αυτήν. Δεν αρνούμαι τον σημαντικό χαρακτήρα της διατήρησης ενός ενεργού ουτοπισμού που αναγκαία σημαίνει και τον αγώνα ενάντια στον αντι-ουτοπισμό. Η προοπτική της αταξικής κοινωνίας, ακόμα και αν ενδύεται φθαρμένες μορφές είναι το διαλεκτικό αντίστοιχο της πραγματικής εικόνας του μέλλοντος, άρα είναι και εντός αυτών των φθαρμένων μορφών το ενεργό άφθαρτο. Το ζήτημα για μένα βρίσκεται και πέραν αυτών των θεμιτών εννοήσεων και εποπτειών της ιστορικότητας. Η ίδια η ιστορικότητα ως γενικός όρος είναι να ενταθεί σε όλο της το ρευστό περίβλημα, αλλά και εντός του σκληρού νεωτερικά υπερβατικού πυρήνα. Οι επαναλήψεις των κρατικών και παραγωγικών δομών και οι συνεχείς αναπαραγωγές των ίδιων, μα των ίδιων, κυριαρχήσεων των καταπνιγμένων εσωτερικών μορφών της κοινωνικής ουσίας, δεν είναι απλά ένα θεωρητικό ζήτημα. Η αναζήτηση πέραν της μνήμης και της λήθης εκείνης της οντολογικής πραγματικότητας του όλου που το παράγει ως ένα περιεκτικό και διεσπαρμένο στα μέρη του όλον, έχει τις συνέπειές της που δεν αφορούν μόνον την διαμεσολαβητική αρχή μιας έλλογης συνέπειας, που θα ενσωμάτωνε τις αρχές της διαφοράς ή της πολλαπλότητας στο διαμεσολαβημένο και ανηρημένο έν. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα από την ιστορία της φιλοσοφίας. Η επαναφορά της οντολογίας του ''Ενός" απο την λαμπρή νεοπλατωνική σχολή, με τον πιό γνωστό και αρκετά "παρερμηνευμένο" τον Πλωτίνο, δεν είναι απλά το προϊον μιας συντηρητικής αναδίπλωσης στην Παρμενιδική έννοια του "Ενός'', αλλά ακριβώς αυτό: η επιστροφή στους πραγματικά ενωτικούς όρους της ιστορικής ολικής  ύπαρξης υπό τους όρους της ενότητας της με τα μέρη που προκάλεσε η ίδια η καταμέριση του ''Ενός", όπου το ''Εν" είναι η μυστικοποιημένη μορφή κάθε ολότητας. Άρα η χρήση κάθε γνωσιο-οντολογικής επιστροφής στα φιλοσοφικά θεμέλια, δεν μπορεί να αγνοεί την ερμηνευτική στροφή στο καθαρό Είναι, το ''Εν", ως αναγκαία -υπο τις ειδικές περιστάσεις της επιστροφής- στροφή ακριβώς σε αυτά που φαινομενικά έχουν αναιρεθεί λ.χ απο τον Έγελο στην "Λογική" του. Η άρνηση της οντολογικής (ιστορικής) ενότητας δεν είναι ο όρος της άρνησης της άρνησης της, παρά μόνον αν χτιστεί ξανά αυτό που είναι να γινει αντικείμενο τόσο της άρνησης, όσο και της άρνησης της άρνησης.





Άντε να πάμε και σε καμιά πορεία τώρα..








Ι.Τζανάκος


Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου..







Η αναγκαιότητα των υλιστικών "κοινωνιολογικών" αναγωγών δεν μπορεί να θεμελιώσει μιαν εύκολη και "καθαρή" υλιστική κοινωνιολογία των τάξεων. Ούτε ο σχεσιακός ή συγκρουσιακά σχεσιακός προσδιορισμός (ταξική πάλη) λύνει το πρόβλημα, αν δεν τον εντάξουμε στον ιστορικό προσδιορισμό του. Η ιστορία δεν είναι κάτι που επιπροστίθεται στην ταξική πάλη, ούτε είναι η ταξική πάλη η ουσία της ιστορίας σαν κάτι ''κάτω" απ'αυτήν, αλλά υπάρχει μια πάντα μακροπρόθεσμη προοπτική της ταξικής πάλης που αν δεν μελετηθεί ορθά μας οδηγεί σε μια σειρά απο θεωρητικά και πολιτικά ατοπήματα. Το ζήτημα δεν είναι να αναθέσουμε σε ιστοριοδίφες και ιστορικούς την μελέτη της ιστορίας της ταξικής πάλης, και απο τα συμπεράσματά της να χαράξουμε πορεία, αλλά να έχουμε γνώση και επίγνωση κατ'αρχήν του μακροπρόθεσμου χαρακτήρα της, που δεν αναιρεί τις "αιφνίδιες" τροπές της, ούτε αποκλείει την δυνατότητα μη ιστορικά θεμελιωμένων οξύνσεών της. 
Όμως ακόμα κι αν αγνοήσει κανείς την ιστορικότητα, θα βρεθεί μπροστά στα ίδια τα διλλήματα που αυτή ανέδυσε στο μήκος του χρόνου της. Συνήθως θεωρούνται οι ιστορικές προϋποθέσεις των κοινωνικών αγώνων ως βραχνάς ή το αντίθετο ως η βάση τους. Δεν τίθεται θέμα να πάρουμε θέση σε ένα τέτοιο σχολαστικό διάλογο, αφού πρέπει πάντα να μιλάμε επι του συγκεκριμένου σε ένα πέλαγος συγκεκριμένων και ιδιόμορφων εκφράσεων του γενικού. Όμως θα άξιζε να αναφερθούμε στην ισχυρή σχέση των κυρίαρχων τάξεων με την ιστορικότητα και στο βάρος που δίνουν σε αυτήν, όχι μόνο στο θεωρητικό επίπεδο αλλά και στην καθημερινή πολιτική πράξη. Θα έλεγα πως οι κυρίαρχες τάξεις πάντα φροντίζουν την "μνήμη" και αυτό το κάνουν με αρκετά σχολαστικό και προσεκτικό τρόπο, ακόμα κι όταν είναι εμπλεκόμενες με μιαν ωμή στις προθέσεις της επιχείρηση κατασκευής αμνησίας και λήθης.
Όμως το σημαντικό είναι πάντα το μέλλον. Αυτό που διασφαλίζεται είναι η σειρά των όρων των συγκρούσεων του μέλλοντος. Κανείς δεν πρέπει να υποτιμήσει την δολιότητα και την ιδιοφυϊα των κυρίαρχων τάξεων όσον αφορά την προάσπιση των στρατηγικών τους συμφερόντων. Και κανείς δεν πρέπει να εφησυχάζει όσον αφορά την πιθανότητα να εξαπατηθεί απο αυτήν την επιχείρηση. Οι εσωτερικές έριδες όλων αυτών που ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για τα ιστορικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και ευρύτερα των λαϊκών τάξεων, έχουν σε μεγάλο βαθμό να κάνουν με μια σειρά "ιστορικών'' επιλογών και αυτό δείχνει πως το θεωρητικό φαινόμενο της ιστορικής έρευνας μπορεί να εμπλέκεται άμεσα με το πεδίο χάραξης στρατηγικής καθώς και με την σχέση της στρατηγικής με την πολιτική τακτική της. Πριν ακόμα βιαστεί κάποιος λοιπόν να τακτοποιήσει σε καθαρές βάσεις τα διάφορα κόμματα,  του αστικού χώρου αλλά και της "αριστεράς", ας καταδυθεί λίγο στις βαθύτερες ιστορικές τους θεμελιώσεις και επαναθεμελιώσεις στην πολιτική γεωγραφία και έπειτα ας αποφανθεί. Η επανάληψη φαινομένων, με την διαφορετικότητά τους φυσικά, δεν είναι πάντα αναφερόμενη σε "εμάς", ούτε σε κάποιους "φυσικούς" ιδιοκτήτες της ταξικότητας μιας τάξης.
Ας πούμε η ένταξη και ενσωμάτωση οργανωμένων ως προς την ταξική θέση τους εργατικών και λαϊκών στρωμάτων σε αστικοδημοκρατικά σχήματα, απο την βενιζελική παράταξη ως τις παρυφές της Εδα, δεν είναι προϊον αυταπατών (μόνο;), ούτε είναι άσχετη με την ιστορία των αστικών σοσιαλιστικών κομμάτων αλλά επίσης με την ιστορία του αστικού δημοκρατισμού στις Η.Π.Α , αλλά και στην μεταγιακωβίνικη Ευρώπη. Η διαρκής επανεμφάνιση τους, όταν η πολιτική τους αντιπροσώπευση "παρακμάζει" προς τα δεξιά, δεν ξορκίζεται με τα μαθήματα συνείδησης ούτε αντιμετωπίζεται με το γνωστό της δεκαετίας του ΄80 "δεξιά πολιτική". Βέβαια η επι το "σχεσιακότερον" ανάλυση των τάξεων για κάποιους οδηγεί στον "πουλαντζισμό". Υπάρχουν και άλλες εξηγήσεις, που αφορούν την παγκόσμια ιεραρχία της κυριαρχίας και της οικονομίας. Αυτές δεν "δικαιολογούν" ούτε καν ηθικά τις εμπλεκόμενες λαϊκές τάξεις, και μπροστά τους και η "πουλαντζική" ανάλυση είναι αρκετά εργατολατρική. Αλλά προτιμάται ο ευρωκομμουνιστής αντίπαλος ακριβώς διότι ομοιάζει. Άσε που είναι και ο νέος οπορτουνιστής σατανάς για τα ακτίφ.. Τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια παντελή μου δηλαδή...






Ι.Τζανάκος

ΈΛΕΟΣ !!




Πως μεταφράζει ο ελλαδίτης δια-νο-ού-με-νος την έννοια λέξη "ομοιότητα" στον Χέγκελ;

Εμφέρεια !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


και την ανομοιότητα;


Απεμφέρεια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




ΈΛΕΟΣ !

Τι άλλο θα ακούσουμε απο την ελλαδική διανόηση;

 

Μέσα απο το κράτος.





Μόνον ένας υπάλληλος του κράτους μπορεί να ξέρει ως τα μύχια της ύπαρξής του πόσο ύπουλο πράγμα είναι αυτός ο τερατώδης μηχανισμός, και ειδικά πόσο ύπουλο και υπομονετικό πράγμα είναι το αστικό κράτος. (Το λέω αυτό γιατί τα αυταρχικά κράτη των "σοσιαλιστικών'' χωρών ήταν χονδροειδώς φτιαγμένα από κομμουνιστικά κουτορνίθια και μάλιστα μερικές φορές με τις καλύτερες κοινωνικές και ανθρώπινες προθέσεις-μόνον οι μυστικές υπηρεσίες τους ήταν αξιολόγως σατανικά οργανωμένες).
Δεν έχετε ιδέα. Δεν μπορείτε ούτε να το φανταστήτε. Υπάρχει ένα ζωντανό σύστημα, αλληλοαναιρούμενο εσωτερικά και γεμάτο "τρύπες", την ίδια στιγμή που διαπερνάται σαν από ηλεκτρικό ρεύμα από έναν αντεργατικό, αντικοινωνικό, και αντικομμουνιστικό πυρετό. Ακούω για "φασιστικοποίηση" του αστικού κράτους και γελάω. Σαν να λέμε φασιστικοποίηση του φασισμού. Αυτό που γίνεται είναι κατα καιρούς μια κρατικοποίηση της κοινωνίας, της αστικής κοινωνίας αλλά  όχι πάντα. Οι μηχανισμοί είναι ίδιοι, μερικές φορές και τα πρόσωπα είναι ίδια. Οι χαφιέδες οι ίδιοι. Οι "καλοί" ανακριτές οι ίδιοι. Οι "καλοί'' διοικούντες οι ίδιοι. Όλοι αξιοποιούνται, όλα αξιοποιούνται. Δεκτές οι προσχωρήσεις στους αγώνες του αστικού κράτους. Όλοι είναι προσκεκλημένοι στον χαφιεδισμό και την κατάδοση, όλες οι συμμαχίες είναι εφικτές, αλλά με την υπογραφή "μπροστά". Το αστικό κράτος δεν κάνει λάθος. Και το κυριότερο είναι ενταγμένο πάντα σε ένα μεγαλύτερο κράτος. Ο "ρεαλισμός" απαιτεί την χαφιεδοποίηση του αδύναμου κράτους. Η εξάρτηση είναι το μυστικό του κράτους, και της σχέσης των κρατών μεταξύ τους. Αλλά από όλα τα κράτη, το αστικό/ιμπεριαλιστικό κράτος δεν "προσαρτά" έτσι απλά υπηκόους-κράτη. Τα παιδαγωγεί στην δίωξη των υπηκόων του, αλλά παιδαγωγεί και την αντίσταση σε αυτήν την δίωξη. 
Ποιά είναι εκείνη η εσωτερική κοινωνική δύναμη που θα μπορούσε να σαρώσει το αστικό κράτος; Υπάρχουν έτοιμες και τίμιες απαντήσεις, σχετικά δοκιμασμένες στην "ιστορία".
Θα ξέρω πάντα απο την πρώτη στιγμή, θα ξέρουμε πάντα απο την πρώτη στιγμή, τα βλέμματα μέσα στους διαδρόμους λένε πολλά γρήγορα..




Ι.Τζανάκος

Επαναστατικά αντίσκηνα..






Αυτό που είναι αδιανόητο ακόμα και απο τον πιό ένθερμο υποστηρικτή της εργαλειακής "φύσης" του αστικού κράτους είναι αυτή καθαυτή η εργαλειακή του "φύση". Χαμένοι όλοι σε γενικές αναλύσεις περί "γενικών" ταξικών σχέσεων και συγκρούσεων, ξεχνάνε τη δύναμη του μηχανισμού, τις μηχανορραφίες των μυστικών υπηρεσιών, τα σχέδια των κατασταλτικών  και δικαστικών σκοτεινών δυνάμεων.
Φυσικά δεν είναι ανόητοι άνθρωποι οι άνθρωποι του σκότους. Παραφυλάνε να βρεθεί ο αντίπαλος σε δύσκολη θέση, και αξιοποιούν το "κρισιακό" γεγονός πρός ώφελός τους, αντίθετα από ότι πιστεύουν οι αναμένοντες "αντισυστημικοί" που θεωρούν την κρίση "κρίση του συστήματος" μόνον. Για την ακρίβεια η "κρίση" του καπιταλισμού σαρώνει όλες τις δυνάμεις της κοινωνίας, αλλά περισσότερο τις δυνάμεις των ασθενεστέρων. Είναι τόσο απλό. Αλλά αυτοί που σαρώνονται πιό δυνατά είναι οι ενάρετοι ασθενέστεροι, όσοι έχουν χτίσει ένα "σπίτι" με ιδρώτα και επιφύλαξη. Οι καλές ταξικές οικογένειες. Οι τυχοδιώκτες και καιροσκόποι ή θα ανέβουν ή θα κατρακυλήσουν ή και τα δύο! Αυτός είναι ο ρόλος τους. Αν έχεις πάρει της παναγιάς τα μάτια σε δάνεια και υποσχετικές, και εκδίδεις και ο ίδιος παλιόχαρτα και ψευδο-ασφάλειες έχεις πολλά να παίξεις στη τσόχα που έχει ανοίξει στον γενικότερο "οίκο" που διαλύεται και ανοικοδομείται. Αν έχεις ένα τσαρδί πέτρινο και με γερές πόρτες, δεν έχεις να πάς πουθενά, περιμένεις, και τελικά έρχονται. Αλλά δεν έρχονται ούτε τανκς μόνον, ούτε μονάδες κρούσης. Ή έρχονται μαζί με τον ελεγκτή του σδοε ή τον οικονομικό εισαγγελέα.
Έχω και γω το πειρασμό να πω...το γνωστό: "σας τά λεγα.."
Θα πω κάτι άλλο, καλοπροαίρετα; κακοπροαίρετα; εσείς ξέρετε:
"Γκρεμίστε τα πέτρινα σπίτια, και σείς οι ίδιοι-εσάς λέω παρεξηγιάρηδες- φτιάξτε αντίσκηνα και κινητές καλύβες..





Ι.Τζανάκος





Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Βασική φαινομενολογία.





Η έννοια "φαινομενικότητα" ως όρος της φιλοσοφίας δεν είναι εύκολο να διαχωρισθεί απο την διάκριση που εμβάλλει στην σκέψη, την "ουσία" ως το υποστήριγμα αλλά και ως την αληθινή πραγματικότητα του φαινομένου, παρ'όλο που η "φαινομενικότητα" έχει με σαφήνεια πλέον ορισθεί, σε σχέση με το υποστήριγμά της, ως εκδήλωση της "ουσίας" και όχι ως κάτι διαφορετικό απο αυτήν, στο οντολογικό επίπεδο. 
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως η αναζήτηση της ουσίας είναι το πρωτεύον που ιεραρχεί την σειρά ουσία-φαινόμενο ως σειρά που ακολουθεί μετά την εναρκτήρια σκέψη "περί της ουσίας". Έτσι η σειρά θεωρήθηκε συχνά ως η εξής: σκέψη περί της ουσίας, και σκέψη για την ουσία/φαινόμενο. Όμως η ίδια η αναζήτηση της ουσίας προϋποθέτει αρχικά την σκεπτικότητα ως προς αυτό που είναι έμπροσθέν μας, το φαινόμενο στις "αισθήσεις" και τις ημερήσιες πρακτικές σκέψεις μας. Το πρώτο λοιπόν που εξετάζεται είναι ένα φαινόμενο μαζί με την αμφιβολία περί της σταθερότητας, της αξίας, και της αλήθειας του. Θα ήταν λάθος να τοποθετήσουμε πάλι στην αρχή μια ουσία, απλά ορίζοντας τώρα αυτήν την ουσία ως το "φαινόμενο", αν δεν συμπλέξουμε την ανακάλυψη του φαινομένου μαζί με την αμφιβολία περί της αξίας και αλήθειας του, και έπειτα να προσδιορισθεί η εμφάνιση του όρου της "ουσίας". Η "ουσία" πιθανόν να είναι η αρχή της σκέψης της σε σχέση με τους γλωσσικούς όρους της, αλλά η σκέψη στις θεμελιωτικές της πράξεις εμφανίζει την σκέψη των όρων της μετά απο την (κοινωνική) σκεπτική διεργασία. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως η σκέψη ταυτίζεται ως εμφάνιση με την γλώσσα της, έστω στους ορο-λογικούς της προσδιορισμούς, χωρίς αυτό να σημαίνει την αποδοχή ένος εξω-γλωσσικού τρόπου σκέψης. Ούτε το "προ-γλωσσικό" ούτε το "α-γλωσσικό" είναι απαραίτητο εδώ, εφόσον μιλάμε πάντα για "σκέψη-γλώσσα", αλλά με την αποδοχή της ασυγχρονικότητας των επιπέδων οργάνωσής τους. Η πρωτογενής σκέψη, που δεν έχει ακόμα τοποθετήσει τα σημεία της, χρησιμοποιεί την "παλαιά γλώσσα'' που της είναι διαθέσιμη, χωρίς καν αρχικά να τίθεται ζήτημα "διαθεσιμότητας-χρησιμότητας". Όταν είναι εμφανές πως δεν αρκεί ο γλωσσικός κόσμος των "όρων" δημιουργείται νέα ορο-λογική γλώσσα, και αυτό είναι κατασκευή γλώσσας, αλλά όχι κατασκευή της γλώσσας δια της γλώσσας, αλλά κατασκευή της γλώσσας δια της σκέψης. Θα πεί κανείς πως ακόμα και αυτή η κατασκευή είναι μια ενδογλωσσική διεργασία, και δεν θα διαφωνήσω. Αλλά άλλο είναι να είσαι συνυφασμένος με τα μπλεγμένα υφάδια που θέλεις να ξεμπλέξεις υφαίνοντας άλλα, και άλλο είναι να είσαι συνυφασμένος με τα μπλεγμένα υφάδια που δεν θέλεις να ξεμπλέξεις.
Οι αρχικές ωστόσο φιλοσοφικές έννοιες και κατηγορίες, είναι ακόμα πιο μπλεγμένες με μια μεγάλη αποδέσμευση απο τα υφάδια της γλώσσας που μέσα της γεννήθηκαν. 
Η διαφορά της "επιστήμης" από την φιλοσοφία έγκειται στο γεγονός της βιαιότερης γένεσης της φιλοσοφίας σε σχέση με τη γλώσσα, και αυτός είναι ο εξωτερικός μορφικός λόγος που η φιλοσοφία είναι πάντα αμφιβάλλουσα, πολύ περισσότερο απο αμφισβητούσα, για τον υφιστάμενο κόσμο. 
Ο υφιστάμενος κόσμος βιώνεται ως υφιστάμενος, ακόμα και στις πιό ριζικές αμφισβητήσεις για την αξία του, ως περίκλειστος γλωσσικά κόσμος, ή ως κόσμος πάντα γλωσσικά περίκλειστος, χωρίς να υπάρχει απαραίτητα ούτε η στοιχειώδης ιδέα για την "γλωσσικότητα". Μιλάμε για την λειτουργία της γλώσσας ως δεσμού με το υπαρκτό ως μόνον υπαρκτό. 
Η γλώσσα εκτός απο την ροϊκότητα και την πολυσημία της που της έδωσε την αίγλη της μη αναφορικότητας, έχει (δυστυχώς για τους γλωσσοκεντριστές) την μόνιμη ιδιότητα της μη αντίστασης σε αυτήν την ροϊκότητα-μη αναφορικότητα. 
Η "δογματικότητα" και ο μη ροϊκος χαρακτήρας της φιλοσοφικής γλώσσας είναι ο αντικαθεστωτικός της χαρακτήρας, όταν το καθεστώς είναι η ροϊκότητα και η μη αναφορικότητα των σημείων.
Η αμφιβολία της φιλοσοφίας είναι ριζικότερη ακόμα και απο αυτήν ακόμα της θρησκείας, που ορθώνοντας την αφήγηση ενός πραγματικά άλλου φαινομενικού κόσμου στην πραγματικότητα τον ουσιοποιεί ως έναν άλλο (φαινομενικό) κόσμο, όπου η ουσία είναι η εκδήλωση της (γλωσσικής) φαινομενικότητας που έχει καθιδρυθεί. Αλλά ας αφήσουμε την θρησκεία στους θρησκειολόγους, όπου της άξιζε να καταπέσει ηττημένη, μετά απο τόσα ψέματα. 
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να δούμε τι είναι αυτή η ουσία, που τόσο βασάνισε τους φιλοσοφούντες και τόσο γρήγορα έγινε αντικείμενο της ανθρωπολογικής σκέψης, των ριζοσπαστισμών κάθε μορφής, των προσευχών και των ευχών όλων των κοινωνικών αναμορφωτών, χωρίς να γίνει ποτέ αντικείμενο σεβαστό παρά απο τους ίδιους τους αφοσιωμένους φιλοσόφους. Αυτό που κρατάμε εδώ, σαν αρχή, είναι πως η ουσία καθιδρύεται μαζί και έπειτα απο την "αρνητική" καθίδρυση του φαινομένου και της αμφιβολίας για αυτό. Η φαινομενολογία του Εγέλου είναι η μόνη νεωτερική, καθαρά φιλοσοφική, φαινομενολογία που μπορεί να "δεχθεί" έναν τέτοιο συνεπή αρνησιακό φαινομενολογικό αυτο-καθορισμό.






Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Ολοήμερη επίσκεψη σε Νοσοκομείο..





Η επίσκεψη σε ένα νοσοκομείο μπορεί να είναι μια πολύ καλή προσγείωση, με την έννοια της πρόσκρουσης φυσικά, και όχι της ομαλής προσγείωσης στον συννεφένιο κόσμο των καλομαθημένων παιδιών. Έχω συνηθίσει κάθε μέρα πιά να αντικρύζω την ασθένεια και τον ηρωϊκό αγώνα των ανθρώπων για τη ζωή τους, την αξιοπρέπειά τους, την αγάπη για μια ακόμα ανάσα, την αγωνία τους, στις υγειονομικές επιτροπές που δουλεύω. Δεν κλονίζομαι πιά εύκολα, αλλά το αντίθετο με ενθαρρύνουν όλοι τους, ειδικά οι ηλικιωμένοι με την υπομονή τους, το χιούμορ τους και την αντοχή τους. Συγγενείς, κάποια λόγια του αγώνα, αγκαλιές, αλλά και ξεχεσίματα γεμάτα τρυφερότητα (μιλάω για τα κυριολεκτικά ξεχεσίματα..) .  Το σώμα απελευθερωμένο απο τον καθωσπρεπισμό. Και οι υγειονομικοί, γιατροί, νοσοκόμες-οι, σταθεροί στις δουλειές τους, με δύναμη. Ένα νοσοκομείο τη μέρα για τα καλομαθημένα παρακαλώ...δεν το λέω με χαιρεκακία, αλλά θεωρώ την δυσανεξία στους νοσοκομειακούς χώρους κακό σημάδι. Θα πρότεινα στα νεούδια που ψάχνουν για ταίρι, αντί να τραβιούνται στους χώρους της ''κουλτούρας" μόνον και σε ανερμάτιστες ''μαζώξεις"  "αντιεξουσιαστώνδενξέρωτιμουγίνεταιμανα", να τραβήξουν τα υποψήφια ταίρια σε κανένα ασθενή συγγενή...Μη μου αρχίσετε τώρα, τα περί γεροντισμού και τα πάρω κωλόπαιδα μαμάκια..άντε γαμώ το μαμακιστάν μου τώρα..




Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Περί ανατολικής Μουσικής ή άλλιώς: Ξεσφιχτείτε σφιχτόκωλοι δυτικοί..



Μιά μικρή παρέμβαση, σχόλιο, που καλό θα ήταν να μην εκληφθεί ως ναρκισσιστική:
Απορώ  ή μάλλον ανησυχώ πραγματικά με τον οικουμενισμό των περισσοτέρων σας, αφού περιορίζεται στα θεωρητικά σχήματα, ενώ αμφιβάλλω αν έχει και έναν όχι απλά σαφή, αλλά ακόμα και απτό χαρακτήρα, όσον αφορά τις μουσικές. Και δεν μιλάει κάποιος που έχει, όπως έχει πεί ένας φίλος, "ειδίκευση" στην ανατολική μουσική, αλλά ένας που απλά έχει ανοιχτά τα αυτιά και τον νού του (πόσο διαφέρουν;) σε όλες τις μουσικές ως μορφές βίωσης αλλά και σκέψης
Και δεν μιλάμε για το "έθνικ", αυτήν την συμπαθή κατασκευή της μουσικής βιομηχανίας, αλλά μάλλον και του Π.Γκάμπριελ, ή τις ασχημονίες των χίππιδων πάνω στο ιερό σιτάρ, αλλά μιλάμε για την σκληρή παράδοση των ανατολικών λαών, που θέλει "άνοιγμα" και παιδεία για να την συλλάβεις στις ουσιαστικές της λεπτομέρειες. Γι αυτό λοιπόν πιστεύω πως δεν ήταν απλά και μόνον η τύχη μου να ανήκω σε ένα σοϊ ψαλτάδων, με τον θείο μου τον Παναγιώτη Τζανάκο να έχει "λιώσει" την ανατολική, βυζαντινή, οθωμανική, αραβική και παραδοσιακή μουσική με βιωματικούς και επιστημονικούς όρους, δεν είναι λοιπόν μόνον η τύχη μου να έχω ζυμωθεί απο παιδί με όλα αυτά, μαζί με τον Μπαχ, τον Στραβίνσκυ κ.α, αλλά και η οικουμενική, συγκεκριμένα οικουμενική μου πρόθεση.
Αντί λοιπόν να μουρμουράτε με κατηγόριες (περι ''οριενταλισμού" και τα ρέστα) και να φτιάχνεστε με τα ποστ-ροκ σας (καλά κι αυτά..), κοιτάξτε να ξεστραβωθήτε, και κυρίως αφεθείτε σφιχτόκωλοι δυτικομούτσουνοι και δυτικόψυχοι..
Ακολουθεί ένα διαμάντι της ιρανικής μουσικής...



Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Το Αφηρημένο Συγκεκριμένο...




Σύνοψη των προηγούμενων πολιτικο-θεωρητικών αναρτήσεων
Η διεργασία της καθορισμένης άρνησης, η συντέλεση της άρσης των διεργασιών που περιείχαν και περιέχουν: α) την γενική μορφή της καθυπόταξης στην κυρίαρχη ολιγαρχία και β) -στο διαρκές μετά την ίδρυση του καπιταλισμού- την αποπεριεχομενοποίηση της εργασίας σε απογυμνωμένη υπόσταση ("ζωντανή εργασία"/''εργασιακή δύναμη"  ως εμπόρευμα ή  ως δεσμευμένη υπόσταση από το κράτος), δεν ολοκληρώθηκε ως διεργασία καθορισμένης άρνησης, ούτε καν στο επίπεδο μιας μερικότητας που θα σήμαινε την θετική ύπαρξη στοιχείων άρσης, αλλά περιορίστηκε στην γνωσιακή, αρνητικά γνωσιακή της μορφή: Γνωρίζουμε τι δεν είναι ο δρόμος πρός το συγκεκριμένο του αφηρημένου ιδεώδους.
Ας δούμε τώρα, με συντομία, τους θεωρησιακούς όρους:
Η αναίρεση αναιρέθηκε, δεν καταστράφηκε απλά σε ένα χάος απο ερείπια απογοητεύσεων, παρά μόνον για όσους θέλησαν να το δούν "έτσι''.
Η αναίρεση της αναίρεσης είναι διττή ως πρός την "θετικότητά" της. 
Η ίδια η αναίρεση της αναίρεσης σημαίνεται ήδη απο την ίδια την "θετική''-πραγματική βάση της άρνησης που έχει γίνει το γενικό αντικείμενο της άρνησης. Ο  ίδιος ο ιδρυτής της νέας διαλεκτικής, ο Έγελος, δεν μπορεί να αποκρύψει, στο φως μιας νέας κριτικής προερχόμενης απο το ίδια τα πράγματα, το γεγονός της ξένωσης, άρα της ''θετικότητας", των ακραίων όρων που ενώνει στην άρνηση της άρνησής τους. 
Η ίδια η άρνηση, το χάσμα περατού-απείρου, από την μιά, υπάρχουν ως υφιστάμενα πριν ακόμα χωνευθούν στο γίγνεσθαι της άρσης, αλλά και το άμεσα "υφιστάμενο", απο την άλλη, που είναι αρνημένο απο την πρώτη στιγμή του ορισμού του ως καθέκαστο, υφίσταται πάντα πριν γίνει αντικείμενο άρνησης αλλά και αναίρεσης.
Η "θετικότητα" υπάρχει στο ρητό και άρρητο, στον Έγελο, "υφίστασθαι" τόσο της άρνησης ως καθαρού όντος που είναι να γίνει αρνημένο, όσο και στο "υφίστασθαι" του άμεσα υπαρκτού, καθέκαστου, "υφιστάμενου" πράγματος. 
Η αποτυχία μιας ολοκληρωμένης άρσης/άρνησης παρουσιάζεται εμφανώς, όπως ήταν πάντα όμως, ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της διατήρησης της  "θετικής" υποστασιακότητας των ακραίων όρων, αλλά και ως αποτέλεσμα της αναπόφευκτης διατήρησης τους ως "θετικών" υποστάσεων, ή υποστατώσεων των ακέραιων "ακραίων'' υποστάσεων, μέσα στο σώμα της "άρνησης της άρνησης".  Δεν υπάρχει απλά μια διατήρηση των ακραία "θετικών" οντολογικών όρων, αλλά μιά επικαθοριστική τους δράση μέσα στο εγελιανό αλλά και στο συγκεκριμένο μαρξιστικό ή "μαρξιστικό" σύστημα.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στο κείμενο της υπαρκτικότητας της κατάστασης, που σημαίνεται ως το θετικό σύνολο της νέας κατάστασης που προήλθε απο την καθορισμένη άρνηση, η υπόσταση είναι το συγκεκριμένο νοηματικό και πρακτικό πλαίσιο: "Ζώσα Υπόσταση" λέει ο Έγελος. Όλες οι αντενεργές εξελίξεις στην Φιλοσοφία, που σημαίνονται με τον πιό ξεκάθαρο τρόπο στην Φιλοσοφία του Χαίντεγκερ, έχουν ήδη προαναγγελθεί στους όρους της Φιλοσοφίας του Έγελου. Αλλά και οι μαρξιστικές, μεταμαρξιστικές και αντιμαρξιστικές υποστασιοποιήσεις, μέσα στο αριστερό θεωρητικό κίνημα κάθε είδους, το ίδιο δείχνουν.
Αλλά και η ίδια η ιστορική πραγματικότητα, μακριά απο τα εργαστήρια των φιλοσοφικών και πολιτικών εννοιών, έχει διαβεί το κατώφλι της αντενεργού υποστασιοποίησης πολύ πριν αυτό γίνει εμφανές, πάνω στον σωρό των ερειπίων, των ερειπίων της νέας φετιχοποίησης που λέγονταν και ακόμα λέγεται "συγκεκριμένο".
Το παράδοξο είναι εδώ πως η εγελιανή στάση του παρόντος δεν μπορεί μεν να είναι εγελιανή, αλλά με τον όρο του "μη" εγελιανού μπορεί κανείς να σημαίνει κάθε φορά κάτι εντελώς αντίθετο με το άλλον αντεραστή εγελιανό μη-εγελιανό στοχαστή. 
Για μένα ισχύει:
 Το συγκεκριμένο είναι το αφηρημένο του τώρα.
[Αυτό θα είναι αντικείμενο μιας αναλυτικότερης  ανάρτησης, με συγκεκριμένες αναφορές σε εγελιανά κείμενα]
Μόνον με την αναίρεση εκείνων των όρων που προκαθορίζουν την αναίρεση ως αφηρημένη, "θετική",  στους ακραίους, και υπόρρητους μερικές φορές, οντολογικούς της όρους, μπορεί να  επανευρεθεί το συγκεκριμένο συγκεκριμένο, πέρα απο την φυλακή της υποστασιοποίησης.








Ι.Τζανάκος

Τα αίτια του Φασισμού και των Φονταμενταλισμών..






Η συνεχής ξένωση των κοινωνικών υποκειμένων από τους όρους παραγωγής, παράγει εντός τους διαιρέσεις που όμως διακρίνονται σε είδη, ανάλογα με την κοινωνική τάξη.
Έτσι οι ενδο-αστικές αντιφάσεις έχουν άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά απο τις εσωτερικές αντιφάσεις μέσα στις καταπιεζόμενες τάξεις.
Θεωρώ, πως οι αντιφάσεις μέσα στον λαό έχουν έναν μεταβατικό χαρακτήρα, που τους προσδίδει τον χαρακτήρα της φαινομενικότητας, ισχυρότερο του μεταβατικού χαρακτήρα των ενδο-αστικών αντιφάσεων. Οι αστοί έχουν όντως να μοιράσουν μερίδια κέρδους και εξουσίας, ενώ τα λαϊκά στρώματα έχουν συνήθως να μοιράσουν τις αυταπάτες τους και τα μηδενικά τους ''εγγυητικά" χαρτιά προνομιακής εθνικότητας, κοινωνικής ασφάλισης, και φαντασιακής έξαψης, τα χαρτιά αυτά να αποκτήσουν "αξία". Πως αλλιώς θα εξηγούνταν η άνοδος πολιτικών απατεώνων όπως αυτών του συριζα κ.ο.κ, που υπάρχουν για αυτό και μόνον τον λόγο;
Ενώ όμως σύμφωνα με μια αφελή διαφωτιστική αντίληψη θα αρκούσε να διαλύσει κανείς τις αυταπάτες, και να σπάσει τα δεσμά της άρρωστης φαντασίας,  τελικά αντιλαμβανόμαστε πως ο κόσμος της ελάχιστης ύπαρξης έχει μια δυναμική απέραντη, εφόσον μάλιστα οι συνειδητοποιημένοι για τα συμφέροντά τους αστοί και τα τσιράκια τους ή παράγουν συνεχώς  προπαγανδιστικές και κακοήθεις δεξιές αντιλήψεις, ή "επιδοτούν" την κρίσιμη στιγμή το σοσιαλ-ρεφορμιστικό ανάχωμα.
Κάποια βαθύτερη βάση υπάρχει για αυτή την εμπλοκή των υποτελών στο αυτο-ψέμμα, που δεν είναι απλά η "λάθος" αντίληψη, ή το βάρος της ιστορικής αποτυχίας του κινήματος, αν και δέχομαι κάθε λογική αιτιολόγηση.
Ο πρακτικότερος λόγος που σκέφτομαι έχει αναλυθεί απο μένα στις προηγούμενες αναρτήσεις που αναφέρονται στην "εκμηδένιση" της εργασιακής-εργατικής δύναμης μέσα στην ίδια της την αφαιρετική υποστασιοποίηση ως "γυμνής" δύναμης-ικανότητας που "πρέπει" να "πληρωθεί''. Αυτό είναι το υποτίθεται "αόρατο" μαστίγιο που στον καπιταλισμό έχει αντικαταστήσει το μαστίγιο του τσιφλικά ή δουλοκτήτη, χωρίς να αποκλείεται ποτέ η ωμή βία. Απο αυτήν την εξοντωτική αφαιρετικοποίηση της ζωής προκύπτει ως αυθόρμητα παραγόμενο και σκόπιμα ενισχυόμενο φαινόμενο, η  συνεχής παραγωγή και συνεχής επαναφορά όλων των ειδών των φαντασιωτικών και χιμαιρικών ιδέων, στην πιο φτωχή μάλιστα και στεγνή εκδοχή τους: Φασισμός, Φονταμενταλισμός κ.α 
Η βάση κάθε κοινωνίας είναι ο τρόπος παραγωγής, αλλά η  βάση του τρόπου παραγωγής είναι η μορφή της άμεσης εργασιακής διεργασίας. Όταν παράγεται η ύψιστη ξένωση μέσα στα σπλάχνα του θεμελιακότερου θεμελίου, καταλαβαίνετε τι προκύπτει. Είναι λάθος να εξηγούμε τα πάντα, με βάση την "μικροαστική τάξη", αν και παίζει έναν καταλυτικό ιδεολογικό  και πολιτικό ρόλο. Το αντικείμενο-στόχος  για τους αστούς είναι τα μυαλά των εργατών και των μισθοσυντήρητων. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει εξουσία. Και αυτοί δεν είναι ο θεός επί της γης. Μπορούν να γίνουν τα πάντα, γιατί είναι ουσιαστικά τα πάντα..





Ι.Τζανάκος

Φαύλοι διαχωρισμοί και φαύλες ενοποιήσεις / Φαύλος κύκλος.






Η ικανότητα παραγωγής ενός υποκειμένου, συλλογικού ή ατομικού, δεν πρέπει να λαμβάνεται ως ένα υπερ-ιστορικό δεδομένο, όχι μόνον απο τη σκοπιά της παραγωγής και αναπαραγωγής της ικανότητας καθαυτής, αλλά και σαν κοινωνικός εξαναγκασμός να είναι αυτή η ικανότητα και το υποκείμενο που την φέρει μια οντότητα ξενωμένη απο την ίδια την άμεση παραγωγική διεργασία, αλλά και από την συνολική διεργασία της κοινωνικής παραγωγής. 
Για την ακρίβεια, η συνολική διεργασία της παραγωγής είναι ως ξεχωριστή απο τα υποκείμενα της άμεσης παραγωγής, ο όρος της ξένωσης καθαυτός: η "αφηρημένη" κοινωνική αναπαραγωγή είναι συνυφασμένη με την ''αφηρημένη" κοινωνική παραγωγή, ως όροι της ξένωσης και ως η ίδια η διεργασία της ξένωσης. 
Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς "μαρξιστές" να ορίζουν ως μιά υπεριστορική οντότητα την "εργασιακή" ή "εργατική" δύναμη, και να προβαίνουν σε μαθηματικοποιήσεις προσμέτρησής της, ακόμα και εντός του μοντέλου τους του "σοσιαλισμού-κομμουνισμού", λές και σε μιά τέτοια κοινωνία θα υπάρχει καν ο ξενωτικός όρος της "εργασιακής-εργατικής δύναμης".
Οι ατέρμονες συζητήσεις για τον τρόπο μισθιακής αμοιβής των παραγωγών στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό, οι σχολαστικές διαφοροποιήσεις για το είδος της σχέσης αφηρημένης-συγκεκριμένης, απλής-σύνθετης εργασίας, τον ρόλο της διαφοροποίησης πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας, γίνονται με αποδοχή των δεδομένων αυτών όρων της ταξικής, και ειδικά της καπιταλιστικής και γραφειοκρατικής, κοινωνίας, χωρίς να γίνεται ποτέ η υπόθεση πως οι όροι αυτοί, και της υλικής και της διανοητικής πραγματικότητας, πρέπει και θα καταργηθούν αν έχουμε την τύχη να περάσουμε ακόμα και σε ένα πρόπλασμα της αταξικής κοινωνίας. 
Φυσικά, δεν είναι καθόλου μα καθόλου σίγουρο πως θα καταργηθούν γενικά οι διαχωρισμοί, αλλά ο συγκεκριμένος ουσιαστικός τροπισμός τους, που όμως δεν είναι άσχετος με την ίδια την ύπαρξη των όρων όπως τους ξέρουμε σαν έννοιες και πραγματικότητες. Αυτό σημαίνει, πως τόσο η αριστερίστικη υπερ-ουτοπία για μια άμεση κατάργηση όλων των διαχωρισμών, όσο και ο γραφειοκρατικός "ρεαλισμός" μιας απλής ανα-κατανεμητικής ανατοπο-θέτησής τους, δεν είναι παρά οι δύο πόλοι ενός αδιεξόδου που αναπαράγεται με την αντίθεσή τους. Ούτε θα πάψει ένα είδος διαχωρισμών, ούτε θα γίνει μια ψευδο-ριζική μετατροπή τους, εγγυημένη απο την "εργατική εξουσία'', αν μιλάμε για εργατική εξουσία που οδεύει πραγματικά σε μια αταξική κοινωνία. 
Ούτε ο ουτοπισμός ούτε ο ρεαλισμός σημαίνουν κάτι για όποιους θέλουν την αταξική κοινωνία, άρα ούτε ο αντι-ουτοπισμός ούτε ο αντι-ρεαλισμός. Ας τα βρούν μεταξύ τους, αριστεριστές και γραφειοκράτες. Η ζωή είναι μεγάλη, τα χρόνια περνάνε, και όλα τα σαρώνει ο χρόνος της αλήθειας. Στο τέλος όλοι θα υποκύψουν στην αναγκαιότητά της..  








Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Θα είμαστε λιτοί ή πολιτικοί απατεώνες και σαλτιμπάγκοι ;





Δεν είναι πρός διάκριση του νού τώρα ο πόνος της "ιδιαίτερης" κατάστασης που βιώνουμε, όχι διότι είναι αδύνατη μια εννόησή της, αλλά διότι δεν έχει κανένα νόημα να διακρίνεις κάτι που δεν πρέπει να συμβεί πριν το κάνεις να μην συμβεί. 
Υπάρχει κάτι σε αυτό που θα συμβεί, που μπορεί να εμποδίσει την παρεμπόδισή του αν δεν γίνει πλήρως κατανοητό και διακριτό απο τα άλλα;
Νομίζω πως όλοι ξέρουν να σκέφτονται, αν θελήσουν να μην δεχθούν την μεγάλη μετάθεση της "αιτίας" σε μια σειρά ψευδών και κατασκευασμένων "αποτελεσμάτων", και η ειδική ανάλυση αυτής της "ιδιαίτερης" κατάστασης, δεν είναι παρά ένα απο αυτά τα φαινομενικά σύνολα που είναι ιδανικά για να δημιουργούνται τέτοιου είδους μεταθέσεις.
Αλλά δεν θέλουν όλοι να σκεφτούν, αυτό που ήδη σκέφτονται: πως για όλα ευθύνεται το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής και διανομής, και όλη σάπια μορφή που το περιβάλλει.
Η  εκκίνηση της σκέψης και των προθέσεων, απο το όλον στο μέρος, απο τα πάνω πρός τα κάτω, απο το γενικό στο ειδικό, απο το καθολικό στο ιδιαίτερο, ενώ δεν είναι γενικά ο κανόνας μιας άψογης διαλεκτικής, είναι τώρα ο κανόνας της ταξικής και κοινωνικής συνέπειας της καταπιεσμένης πλειοψηφίας μιας καθημαγμένης χώρας. 
Και η αρχή αυτή δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά να πείς με απλό και λιτό τρόπο: ευθύνεται ο καπιταλισμός, ευθύνεται η αστική τάξη.
Πριν ακόμα ορισθεί μια "ρεφορμιστική" ή "επαναστατική" θέση και η τακτική/στρατηγική του αναλύοντος και λέγοντος, η συζήτηση εκκινεί απο αυτό, αν δεν μιλάμε πλεόν για απατεώνες και σαλτιμπάγκους...




Ι.Τζανάκος  

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Οντολογική έκκληση στην εργατική τάξη..




Μιά αναγκαία σειρά απο αναγκαιότητες αποτελεί έναν σκοπό απο μόνη της, για όποιον αναζητά λόγους να ορίσει την απορρόφηση της τινότητάς του σε μια αναγκαιότητα που τον απορροφά ως κάτι ξένο, ως μία τινότητα, ως την δυνατότητά της.
Όμως η τινότητα δεν είναι τίποτα, ή είναι τα πάντα σε μιά ζωή που ορίζεται ως μια διαρκής δυνατότητα, ο κόσμος δεν είναι τίποτα άλλο εδώ απο ζωή μόνον. 
Και δεν είναι αυτή η ζωή ούτε "ζωή μόνον", αλλά μια ζωή που οδεύει σε μια κάθοδο, χωρίς να καθεύδει καν. 
Δεν καθεύδει η ζωή που ως τινότητα μετατρέπεται σε κάθοδο στην σταθερότητα μιας διαρκούς δυνατότητας, οδεύει συνεχώς σε μια εξαφάνιση που δεν έχει κάν την οντότητα της καθόδου. 
Ακόμα κι αν όλα τείνουν σε αυτήν την οδοποίηση, μόνον τείνουν, δεν ολοκληρώνονται ποτέ ούτε καν ως τάση. 
 Όμως, δεν ολοκληρώνεται ποτέ ούτε καν η τάση να τείνεις στην τάση της καθόδου.
Δεν πέφτεις ποτέ σε αυτόν τον κόσμο, δεν είσαι ποτέ το μη- Είναι, όσο και να φαίνεται αυτό ως μιά οδός να είσαι κάτι.
Η τινότητα της οδοποίησης προς την κάθοδο της υπόστασης σε αυτό που δεν δύναται να είναι, δηλ. μια καθεαυτότητα της δυνατότητας, είναι η καθαυτότητα ενός Είναι που δεν δύναται να είναι ούτε καν μη-Είναι, αλλά μια μόνον μιά δυνατότητα να είσαι μόνο δυνατότητα, μια αδύνατη δυνατότητα. 
Γιατί είναι αδύνατη η δυνατότητα να είναι Είναι η δυνατότητα. 
Γιατί είναι αδύνατη η δυνατότητα να είναι δυνατότητα η πραγματικότητα. 
Γιατί είναι αδύνατη η δυνατότητα να είναι δυνατή η δυνατότητα μιας πραγματικότητας ως δυνατότητας. 
Δεν χρειάζεται καν το καν.
Δεν υπάρχουν δυνατότητες χωρίς την εκπλήρωσή τους, ακόμα και στο φώς μιας αντίστασης χωρίς ελπίδα. 
Δεν υπάρχει εδώ τίποτα. 
Δεν υπάρχει τίποτα που να μην είναι ήδη ένα Είναι, ακόμα και στο φως μιας αντίστασης χωρίς ελπίδα.
Τι υπάρχει σε αυτόν τον αδύνατο κόσμο της δυνατότητας;
Έχει νόημα να μιλάει κάποιος ως μιά τινότητα αυτής της φαινομενικής ολότητας που δεν είναι Είναι, και δεν δύναται ούτε να είναι δυνατότητα τινός Είναι;
Τι υπάρχει σε αυτό τον λόγο της δυνατότητας που να μην είναι δυνατότητα, χωρίς να καταρρέει σε ταυτότητα με αυτό που είναι καθορισμένο ως Είναι;
Τι υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο της πτώσης σε μια πτώση που δεν εμφανίζεται, και σε μια ανύψωση που δεν έρχεται;
Δεν υπάρχει εδώ τίποτα.
Ας μην υπάρξει τίποτα, ας είναι όλα Είναι, όταν είναι Είναι.
Ας είναι όλα Είναι, μόνον όταν είναι Είναι.
Ας είναι Είναι, μόνον όλα αυτά που είναι Είναι.
Θα είναι Είναι, όσα είναι Είναι.


Εργάτες! 
Ακτήμονες! 

Μόνον η ένωσή σας θα δώσει οντότητα σε αυτό που μας περιβάλλει.






Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Build Your Castles / Tunisian Communist Party ...

Χέγκελ-Σπινόζα / 3ο μέρος (προσωρινό τέλος)





" Στην έννοια του Απόλυτου και στην σχέση της ανασκόπησης πρός το ίδιο, έτσι όπως αυτό έχει παρασταθεί εδώ, αντιστοιχεί ή έννοια της σπινοζικής υπόστασης. Ο Σπινοζισμός είναι μια ελλιπής φιλοσοφία ως προς το οτι μέσα εδώ η ανασκόπηση [αυτοστοχασμός] και το πολλαπλό της προσδιορίζειν είναι ένα εξωτερικό νοείν-Η υπόσταση αυτού του συστήματος είναι Μία υπόσταση, μιά άτμητη ολότητα, δεν υπάρχει καμία προσδιοριστικότητα [καθορισμός], η οποία δεν θα περιέχονταν και δεν θα διαλύονταν μέσα στο Απόλυτο και είναι σημαντικό οτι κάθε τι, που εμφανίζεται θολά στη φυσική παράσταση ή στην προσδιορίζουσα  διάνοια ως αυθύπαρκτο, μέσα στην αναγκαία  έννοια είναι εντελώς υποβιβασμένο σε ένα σκέτο τεθειμένο-Είναι. Η προσδιοριστικότητα[καθορισμός] είναι άρνηση-είναι η απόλυτη αρχή της σπινοζικής φιλοσοφίας, αυτή η αληθινή και απλή ιδέα θεμελιώνει την απόλυτη ενότητα της υπόστασης. Αλλά ο Σπινόζα στέκεται στην άρνηση ως ποιότητα η προσδιοριστικότητα, δεν προχωρεί της ίδιας της ως απόλυτης, δηλαδή ως άρνησης που αρνείται τον εαυτό της, έτσι η υπόστασή του η ίδια δεν περιέχει την απόλυτη μορφή, και το γνωρίζειν την ίδιας δεν είναι ένα εμμενές γνωρίζειν. Βέβαια η υπόσταση είναι απόλυτη ενότητα  της νόησης και του Είναι ή της έκτασης, αυτή περιέχει δηλ. την ίδια τη νόηση, αλλά μόνο στην ενότητά της με την έκταση, δηλ όχι χωριζόμενη απο την έκταση, γενικώς όχι ως προσδιοριστική και μορφοποιητική δραστηριότητα, ούτε ακόμα ως κίνηση που επιστρέφει στον εαυτό της και ξεκινά απο τον εαυτό της. Οι συνέπειες  που προκύπτουν από εδώ είναι διττής φύσης: εν μέρει, η υπόσταση στερείται της προσωπικότητας-ένα μειονέκτημα, το οποίο αποτέλεσε την κύρια αιτία της εχθρότητας απέναντι στο σπινοζικό σύστημα, εν μέρει, το γνωρίζειν είναι εξωτερική ανασκόπηση, η οποία δεν συλλαμβάνει εννοιακά και δεν αντλεί από την υπόσταση εκείνο, το οποίο εμφανίζεται ως πεπερασμένο, την προσδιοριστικότητα του κατηγορούμενου και τον τρόπο, καθώς και τον ίδιο τον εαυτό της εν γένει, αλλά είναι ενεργός ως μια εξωτερική διάνοια, επωμίζεται τους προσδιορισμούς ως δεδομένους και τους ανάγει στο Απόλυτο, αλλά δεν συνάγει απο τούτο το ξεκίνημά τους..'' ( Επιστήμη της Λογικής'' Χέγκελ, μετάφραση Δ.Τζωρτζόπουλος, "Η διδασκαλία περί της ουσίας" μέρος 3: Η πραγματικότητα).



 [Η συγκεκριμένη ανάλυση εδώ, όπως και η συνέχειά της, είναι το εξωτερικό νοητικό πλαίσιο, ας ενταχθεί όμως σε ένα ευρύτερο ερμηνευτικό σχήμα, που είναι εφικτό αν μελετήσουμε την γενική θεώρηση στην ανάλυσή του για την (Απόλυτη) "Σχέση της υπόστασιακότητας". Ας συνεχίσουμε με την απαραίτητη αυτή συμπλήρωση την ερμηνεία μας σε σχέση με την γενική θεώρηση αυτή.]



Η απόλυτη αναγκαιότητα είναι απόλυτη σχέση της  υποστασιακότητας, όχι ως Είναι ως τέτοιο, αλλά στην υποστασιακή τινότητά του, το υποστασιακά καθορισμένο του, που είναι η απόλυτη αυτοδιαμεσολάβηση του, ορισμένη στο επίπεδο της σχέσης του ίδιου με κάθε καθέκαστο εντός του.
Η κίνηση-εμφάνειας που σημαίνει αυτή η πτυχή της απολυτότητας, ορίζεται περαιτέρω με τον ειδικότερα γενικό, αλλά συγκεκριμενοποιό προσδιορισμό του ''Συμβεβηκότος", ο οποίος αναφέρεται σε μια δυνητική συμβαντολογική μοναδικότητα της ουσίας, που βρίσκεται ακόμα στο αρχικό, αλλά όχι μη αναστοχασμένο σημείο της.
Η αρχική έννοια της υποστάσεως αναφέρεται ακόμα στην ελάχιστα ενεργή κίνηση της διαφοράς εντός της ταυτότητας της υπόστασης, και σε μια οντολογική διεργασία παρέλευσης-εξαφάνισης και έλευσης-εμφάνισης.
Αυτή η οντολογική διεργασία, μπορεί να αναφέρεται σε συνεχώς αναπαραγόμενες νοητικές δομές, αλλά ίσως και να ερείδεται στην ιστορική διαδικασία του σκέπτεσθαι, με τις συγκεκριμένες μορφές της εντός του πρώτου σταδίου εμφάνισης της υποστασιακότητας λ.χ με τον Στωϊκισμό ή τον Χριστιανισμό.
Σε αυτό το στάδιο ακόμα η ολότητα είναι η ολότητα της εμφάνειας του συμβεβηκότος, και το συμβεβηκός ως ροή αναφέρεται σε μια παραστασιακή ροή χωρίς ιδιαίτερη μορφικότητα.

Εδώ ας ξεκαθαρίσουμε λίγο ακόμα τους όρους "πραγματικό-μορφικό", με την παράθεση ακόμα ενός εγελιανού αποσπάσματος, πρίν εισδύσουμε ξανά στην βαθύτερη κριτική στον Σπινόζα (από την πλευρά του Εγέλου):

"Η πραγματικότητα είναι μορφική, στο βαθμό που ως πρώτη πραγματικότητα είναι μόνο άμεση, μη ανασκοπημένη (αναστοχασμένη), άρα μόνο μέσα σε τούτο τον μορφικό προσδιορισμό, αλλά όχι ως ολότητα της μορφής. Ως τέτοια, αυτή δεν είναι τίποτα άλλο περισσότερο απο ένα Είναι η Ύπαρξη εν γένει. Επειδή όμως η πραγματικότητα ουσιαστικά δεν είναι μια απλή άμεση ύπαρξη, αλλά υπάρχει ως μορφική ενότητα του Καθέκαστου-Είναι ή της εσωτερικότητας και της εξωτερικότητας, εμπεριέχει άμεσα το καθεαυτο-Είναι ή την δυνατότητα. Ότι είναι πραγματικό είναι δυνατό.." 
(Τρίτο μέρος "Η πραγματικότητα"/Επιστήμη της Λογικής/ μετφ. Δ.Τζωρτζόπουλος) 



Η μορφικότητα ως απόλυτος προσδιορισμός εμφανίζεται στο κοσμο-ιστορικής σημασίας σύστημα του Σπινόζα, και σημαίνει μια ριζική διαφοροποίηση στο επίπεδο της νοητικής διαμεσολάβησης, αλλά και στο οντολογικό επίπεδο σημαίνει ένα νέο σύνολο απο γνωσιο-οντολογικούς όρους, που αναφέρονται σε ένα πιό συγκεκριμένο βιοπολιτικό σχήμα. Ο Έγελος μιλάει ξεκάθαρα όπως είπαμε, για την διατήρηση της αδιαμεσολάβητης υποστασιακότητας στον Σπινόζα, και τον ανάγει εμμέσως στην σκέψη που ξεκινά από τα θεμέλια της Δύσεως, και αφορούν την υπαρκτικότητα του "υφίστασθαι'', (θεμέλια κατ'εμέ χριστιανο/ρωμαϊκα), αλλά φροντίζει, όπως είδαμε και στο παραπάνω απόσπασμα, αλλά και στα αποσπάσματα των προηγ.αν/σεων, να διαχωρίσει αυτά τα αρχικά θεμέλια απο τις νέες "εξελιξεις'', που το ίδιο το σπινοζικό σύστημα περιχαράσσει νοητικά.
Η απόλυτη μορφικότητα της "ροής των συμβεβηκότων", μας παραπέμπει αυθόρμητα στο νεωτερικό κράτος/κατάσταση, και τις νεωτερικές φόρμες υποστασιακότητας/ιδεολογίας, αν και θα έφερνα την αντίρρηση πως υποτιμούνται τα αρχέγονα θεμέλια ως προς την κοινότητά τους με αυτές τις φόρμες.
Κατά τον Έγελο, η υποστασιακότητα επικαθορίζει την οντολογική διεργασία της εμφάνισης/εξαφάνισης, ως μια καταστροφική δημιουργική δύναμη (δες προηγούμενη ανάρτηση), που στερεοποιεί συνάμα τους διαχωρισμούς των υποστάσεων, εμποδίζοντας κατ'αυτόν προσωρινά την έλευση της ζώσας υπόστασης, που αίρει τους υποστασιακούς διαχωρισμούς πράττοντας την ολοκλήρωση της υποστασιακότητας ακριβώς την στιγμή που αυτή καταργείται ως αυτόνομος μηχανισμός του υπαρκτού. 
Όπως βλέπουμε ο Έγελος ελπίζει να συμβεί αυτό που δεν συνέβει παρά μόνο ελλειπτικά και μόνον αργότερα στο εργατικό κίνημα, αλλά ταυτόχρονα δείχνει τον εγκλωβισμό του στο υποστασιακό υπαρκτό, παρασύροντας και τα απο αυτόν κρινόμενα θεωρητικά αντικείμενα στο δικό τους προϋπάρχον, τα οποία με την σειρά τους παρασύρουν  και τον Έγελο στο (αρχέγονο δυτικό) θεμέλιό τους.
Η δημιουργική δύναμη ως υπόσταση, ή η υπόσταση ως δημιουργική δύναμη, κατά τον Έγελο είναι η μετάθεση της δυνατότητας στο πραγματικό και η πτυχή της ως καταστροφική δύναμη είναι η μετάθεση του πραγματικού στο δυνατόν, την ίδια την υπόσταση. Αν κανείς θεωρεί αυτήν την διεργασία μετάθεσης, αφελώς, αγνοώντας την ορθή υποβάθμιση απο τον Έγελο της έννοιας της δημιουργίας, ως μια "θετική" διεργασία, ας αναλογισθεί σε τι ώμους εναποτίθεται πάλι, αν και αναμένοντας την "άρση", το καθήκον της κατασκευής του κόσμου. Η υπόσταση είναι ένας καθηλωτικός σταθμός πρίν την ολική κοινωνία-ένας οιωνεί μεταβατισμός στο γενολογικό- που δεν έχει ακόμα, παρά τις ελπίδες, αρθεί απο καμιά ζώσα υπόσταση.
Ποιά είναι τα στοιχεία της καθηλωτικής παραμονής σε αυτό το εμμενές/υπερβατικό;
" Αυτά είναι τα όντα ή κάτι που είναι για τον εαυτό του, υπάρχοντα πράγματα με ποικίλες ιδιότητες, ή σύνολα που απαρτίζονται απο μέρη, δυνάμεις που έχουν ανάγκη η μία να διεγείρει την άλλη και οι οποίες έχουν η μία την άλλη ως συνθήκη. Στο βαθμό που ένα συμβεβηκός φαίνεται να εξουσιάζει του άλλου, τότε αυτό είναι η ισχύς της υπόστασης, ή οποία περιλαμβάνει αμφότερα εντός της ως αρνητικότητα, αυτή συνεπάγεται μια άνιση αποτίμηση, προσδιορίζοντας το ένα ως συμβεβηκός που παύει να είναι και το άλλο με διαφορετικό περιεχόμενο και ως συμβεβηκός που έρχεται στο Είναι, ή εκείνο ως αυτό που μεταβαίνει στην δυνητικότητα, ετούτο ως το μεταβαίνον στην πραγματικότητα-διχάζεται αιωνίως μέσα στις διαφορές της μορφής και του περιεχομένου, και αιωνίως αποκαθαίρεται απο τούτη τη μονομέρεια, αλλά μέσα στην ίδια τούτη αποκάθαρση επαναπίπτει στον προσδιορισμό και στον διχασμό. Ένα συμβεβηκός εκδιώκει, λοιπόν, ένα άλλο μόνο και μόνο, επειδή το δικό του ιδιαίτερο υφίστασθαι είναι η ολότητα της μορφής και του ίδιου του περιεχομένου, μέσα στην οποία τούτο το συμβεβηκός όπως και το άλλο του αφανίζεται καλά. Εξαιτίας αυτής της άμεσης ταυτότητας και παρουσίας της υπόστασης μέσα στα συμβεβηκότα δεν είναι ακόμα καμιά ρεαλιστική [πραγματική ενεργά] διαφορά παρούσα..."
"..Η υποσταση στην πράξη δεν είναι παρά ως Εσωτερικό των συμβεβηκότων, και τα τελευταία τούτα είναι μόνο στην υπόσταση."


Και μόνον αυτές οι γραμμές ισχύουν όσο 50 χρόνια βιοπολιτικών αναλύσεων.


Τα συμβεβηκότα δεν είναι το εξαιρετικό εντός της συνέχειας, ή το ρήγμα που το κενό προκαλεί στο συνεχές, αλλά ούτε και απλά γεγονότα. Ορθώνονται σε ενότητα, ή φαινομενο-ενότητα, χωρίς εξ'αυτού να υποβαθμίζονται σε ψευδο-ενότητα ή ψευδο-ολότητα. 
Είναι ένας μέσος όρος του     οποίου οι άκρες υφίστανται ως το  ήδη ερχόμενο διαμεσολαβόν και το ήδη προηγούμενο αδιαμεσολάβητο.
Τα συμβεβηκότα είναι επίσης ένας σταθερός ομοιωματικός  αλλά και αναγκαστικός-νομοτελειακός λόγος της (νεωτερικής-καπιταλιστικής) εμφάνισης εξαφάνισης και της ανισοτιμίας στην σχέση των ανθρώπων- υποστάσεων, αλλά και η ίδια η εξαφάνιση και εμφάνισή τους στο κοινωνικο-οντολογικό επίπεδο.
Η εμφάνιση-εξαφάνιση, και η αλληλο-ώθηση με μια απόλυτη οργανική συμμετρία, σημαίνεται τελικά ως η ώθηση του ενός πόλου στην καθαρή και με μορφικό τρόπο περίκλειστη δυνητικότητα. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, είναι στρατόπεδα απολυτοποίησης της εργασιακής δυνητικότητας μέσα στην καπιταλιστική μορφή της.
Αλλά και η γαμημένη "ζωή" στον καπιταλισμό είναι αυτή η αλληλο-ώθηση στο διαρκές τίποτα αυτής της δυνητικότητας, υπο το  καθεστώς της αστικής δικτατορίας/δημοκρατίας..
Και πάνω από όλα, η μορφή του μεσσία/ηγέτη, ως η μοναδική μισο-ζώσα υπόσταση, την οποία δεν προέβλεψε, ούτε ήθελε ο Έγελος, πάντως προ-έβλεψε..



Ι.Τζανάκος





( προσωρινό τέλος....)
 


 Υστερόγραφο..
Μην ακούσω άλλο πιά για "δημοκρατικό σοσιαλισμό" και άλλα..






Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..