Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

1.





Αφασία αγωγής
ενός ήλιου 
που έσβησε
στ'αυλάκια του μεγάλου ποταμού..






Ι.Τζανάκος 

   

Α.Σικελιανός




Τόσο αναστέναξα βαθιά, που τ'αναστέναγμά μου
σα να μου γίνηκε ραβδί και καρδιοστήριγμά μου.
 
Κ'είπα: "κι αν είσαι μοναχός, τι τάχατε σημαίνει,
μιά κ'είναι απόμακρα η κορφή που ν'ανεβείς σου μένει;
 
Και γιατί τάχατε ζητάς να σού'ρθουνε συντρόφοι,
μιά κ'είναι ακόμα ανέβασμα για σένα, όχι πιστρόφι..
 
...    

Εργονισμός..





                     "Παν το αεί ον απειροδύναμον έστιν"


                                    Πρόκλος 
                                   Στοιχείωσις Θεολογική (84)

Αμνησία..




 Μια δεύτερη σκέψη μετά το τέλος
Να θυμηθεί το φως την απουσία του
όταν λάμψει ξανά





Ι.Τζανάκος  

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Ένα απόσπασμα του Β.Μπένγιαμιν..





Η καχυποψία όσων επιθυμούν πραγματικά την ριζική μετατροπή των όρων της ζωής είναι απόλυτα δικαιολογημένη όταν αντιμετωπίζουν ασαφείς και  "βαθύνοες" αναλύσεις.
Υπάρχουν λαμπροί και "δύσκολοι" στοχαστές που το έχουν επισημάνει αυτό. Θυμάμαι ένα σημαντικό απόσπασμα από την επιστολή του W.Benjamin  στον M.Rychner:
"Ποτέ δεν μπορούσα να ερευνήσω και να σκεφτώ με άλλο τρόπο παρά, αν μου επιτρέπεται, με μια θεολογική έννοια- σύμφωνα δηλαδή με την ταλμουδική θεωρία των σαράντα εννέα νοηματικών βαθμίδων κάθε χωρίου της Τορά. Περισσότερη νοηματική ιεραρχία υπάρχει λοιπόν, απο την εμπειρία μου, στην πιό τετριμμένη κομμουνιστική κοινοτοπία παρά στην σημερινή αστική βαθύνοια, η οποία έχει πάντα μόνο ένα νόημα, αυτό της απολογητικής.."
Τι σημαίνει αυτό το απόσπασμα, πέρα απο τις σαφείς αναφορές του στην θεολογική ρίζα του Μπενγιαμινικού στοχασμού;
Σημαίνει πως δεν είναι καθόλου σίγουρο πως κάτω απο τις πολυπλοκότητες μιας αιωνίως "ανανεωτικής" σκέψης κρύβεται τίποτα άλλο απο την κοινότοπη απολογητική της αστικής κοινωνίας, ενώ δεν είναι καθόλου σίγουρο επίσης πως κάτω απο την -κατά την δήλωση αυτής της κοινωνίας- μίζερη "κομμουνιστική" επανάληψη δεν κρύβεται ψυχική ποιότητα και πραγματικό βάθος.
Η διαφωνία μου με τον κομμουνισμό δεν αφορά αυτή την μονότονη επανάληψη, πρός τέρψιν και απόλαυσιν μιας φαντασμαγορικής αστικο-ανανεωτικής θεωρίας. Αντίθετα μόνον αυτή  επιμονή έχει κάποιο πνευματικό ενδιαφέρον, και όχι οι παρδαλές και ποικιλόμορφες θεωρίες για τα πάντα, και για κάθε αμυχή της εγωτικής παραξενιάς του αποξενωμένου "ατόμου''. Υπάρχει ένα είδος τσαρλατανισμού που δεν αρκείται στις παραστάσεις της εαυτολογίας αλλά έχει καταλάβει τα πάντα. Όλοι είναι διαφορετικά όμοιοι και προβλεπόμενοι, γαντζωμένοι στην μοναδική τους έγνοια. Να συμμετέχουν στο παζάρι και το παιχνίδι σαν να "είναι κάποιοι". Δεν υπάρχει πνευματική πειθαρχία και λιτότητα. Ολιγολογία και υπομονή. Αυτός είναι ο αστικός κόσμος, δεξιός και "αριστερός". Αλλά και ο (αστικός επίσης) φασιστικός "κόσμος" είναι βουτηγμένος στην απόλυτη εγωπάθεια και την υπερτόνιση της "διαφοράς". Η "διαφορά" ως μαζική πάθηση, ως στρατιωτικό παραλήρημα, είναι παρούσα στην  εθνοτική παράκρουση του φασίστα, και εθνικιστή. 
Ποτέ δεν υπήρξε τέτοια λατρεία της "κακής'' απειρίας και της ακατάσχετης οντολογικής φλυαρίας, όσο στον αστικό κόσμο. Κάτι που χρειάζονταν αιώνες, γενιές ολόκληρες, να περατωθεί έχει γίνει το αμέτι μουχαμέτι του σε έξαψη υποκειμένου. Ακόμα και οι κομμουνιστές περιμένουν τώρα να γίνουν όλα, αν και δεν πρέπει να υποτιμήσουμε την μεγαλύτερη -σε υπερθετικό βαθμό- χρονική τους καρτερία.
Ένας δείκτης πάντως να ξεχωρίσεις τον κομμουνιστή απο τον αριστερό τσαρλατάνο είναι, εκτός απο την οργανωτική συνέπεια και μονολιθικότητα που "υπερασπίζει", η απέχθειά του προς τις φανταχτερές επιταχύνσεις του Έργου. Υπάρχει κάτι το καλώς εννοούμενο προ-νεωτερικό σε αυτά τα ζεβζέκια της Ιστορίας. Το θέμα είναι πως δεν το ξέρουν ακριβώς, τουλάχιστον οι ''λαϊκοί πιστοί'' της ιδέας..
Ακόμα και ο W.Benjamin κοιτούσε γοργά το παρόν και το παρελθόν, σε μια πυρετική εξεικόνιση της χρονικής ροής. Δεν ισχυρίζομαι πως ήταν δέσμιος μόνον της "νεωτερικής'' υφής του χρόνου. Απο την άλλη ήταν κι αυτό, όπως όλοι οι κομμουνιστές εξάλλου, ορθόδοξοι και αιρετικοί. Η επείγουσα τροπή των "αστικών πραγμάτων" δικαιολογεί αλλά δεν θεμελιώνει αυτή την στάση. Η ροή πρέπει να σταματά, ότι και να συμβαίνει γύρω σου. Θα έλεγα πως αν δεν περιοριστούμε σε γραφικότητες, η Πλατωνική Στάση και η αντοχή του Μποντισάτβα έχει να διδάξει πολλά. Και αυτό δεν σημαίνει "μη-βία" και άλλα επιδερμικά. Το θέμα είναι πως πολεμάς, αλλά και γιατί πολέμας, απο πού έρχεσαι...Και σ'αυτό δεν ξέρω αν ο προσδιορισμός "κομμουνιστής'' έχει κάποια σημασία. Μ'όλο το σεβασμό, και την συμπάθεια και αντιπάθειά μου μαζί δηλαδή...


Ι.Τζανάκος

Ψυχωτική αφύπνιση..




Η μετατόπιση των τεκτονικών πλακών της πολιτικής και της σκέψης δεν αποτελεί γεγονός της καθημερινότητας. Η ίδια η καθημερινότητα είναι το επαναλαμβανόμενο γεγονός μιας παλιάς, ίσως και ξεχασμένης, τεκτονικής μετατόπισης.
Δεν θα ήμασταν άδικοι απέναντι στην καθημερινότητα της ανθρώπινης ζωής αν λέγαμε ότι είναι μια κατάσταση ύπνου. Ένα έργο που παίζεται σταθερά και μονότονα, χωρίς καμιά συναίσθηση της πηγής του, όσο οι συντελεστές της παράστασης αγωνιούν για την άψογη, αλλά ρουτινιάρικη, διενέργειά της.
Υποτίθεται πως σκοπός όλων των μεγάλων σχεδιών για την κοινωνική ζωή είναι η διατήρηση αυτής της κατάστασης "δημιουργίας" και "καταστροφής", και η αποφυγή της καταβύθισης στον νεκρικό ύπνο της καθημερινότητας. 
Η εργασία να γίνει δημιουργική, η πνευματική ζωή ζωντανή, οι σχέσεις των ανθρώπων συνειδητές και παθιασμένες. Κάποιοι, με όχι και τόσο ευσταθή ψυχική ζωή, ζούνε συνέχεια την μνήμη της μεγάλης αλλαγής, αλλοπαρμένοι γυρνάνε στα στενοσόκακα της ζωής υπενθυμίζοντας στους υπνοβάτες τις πηγές ακόμα και αυτής της χαμοζωής τους.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν συνήθως είναι πως οι μεγάλες "ιδέες" τους, οι αναμνήσεις των τεκτονικών μετατοπίσεων δεν είναι παρά τα ίχνη υλικών μεταβολών που αφορούν την πιό τετριμμένη ικανοποίηση αυτής της υπνοβασίας που κατακρίνουν. Όταν ξανά παρουσιαστεί η ανάγκη του ξυπνήματος αισθάνονται πως είναι η ώρα τους, πως δικαιώνεται η αγρύπνια τους, πως τα κόκκινα και πρησμένα απο την έξαψη μάτια τους είναι τα πιό αετομάτικα και καθαρά μάτια του κόσμου. Οι ξυπνημένοι απο τον λήθαργο πολίτες της Πολιτείας του ύπνου, αντικρύζουν τους ερεθισμένους ξενύχτηδες με τρόμο, αλλά βλέπεις είναι η ανάγκη που τους υποχρεώνει να τους ακούσουν με προσοχή. Έμαθαν πως έρχεται ένας νέος σεισμός. Ο ορός με την τροφή και τα υπνωτικά έχουν μειωθεί "δια οικονομικούς" λόγους. 
Σε πρώτη φάση ζητάνε την επαναφορά της προτέρας κατάστασης ή έστω την διασφάλιση των μικρότερων αναστατώσεων. Οι αγριοφωνάρες των "συνειδητών" ψυχωτικών δεν προκαλούν βέβαια και την καλύτερη αίσθηση εξασφάλισης μιας ομαλής μετάβασης σε μια νέα κατάσταση γαλήνιου ύπνου. Σιγά σιγά αρκετοί περιέρχονται σε μια κατάσταση ενοχής και αντιλαμβάνονται τη παγίδα της ύπνωσης ως ένα προσωπικό ατόπημα, ως κάτι για το οποίο έχουν  και αυτοί βασική ευθύνη.
Η κοινωνία έχει μεταβεί απο την κατάσταση του μακάριου ύπνου στην κατάσταση της ψυχωτικής αφύπνισης, αν μου επιτρέπεται να το πω έτσι. 
Πάντως χωρίς να έχω αποφύγει την κατάσταση αγρύπνιας, θα έλεγα πως δεν εμπιστεύομαι -ειδικά γι αυτό τον λόγο- τους ψυχωτικούς "στοχαστές" της. Συνήθως οι ανοητότερες φαντασιώσεις δεν προέρχονται απο τους κοιμισμένους πολίτες της Πολιτείας του μακάριου (δημοκρατικού) ύπνου, αλλά απο τους κακεντρεχείς ξενύχτηδες της συνείδησης. 
Θα μπορούσα να πω, με πλήρη επίγνωση της βαρύτητας αυτών που λέω, πως η κατάσταση κινδύνου που προέρχεται απο τους ζηλωτές των μεγάλων ιδεών- των αγαθότερων φυσικά- δεν αφορά την πλήρη και ολοκληρωμένη εκδίπλωση σε Λόγο και ανάλυση αυτών των ίδιων των ιδεών, όσο στην χρήση τους απο τους "ιδιοκτήτες" τους στις δύσκολες (καλές!) εποχές του μακάριου ύπνου. Για την ακρίβεια οι ιδέες δεν έχουν ιδιοκτήτες, αλλά όταν αυτές έχουν γίνει το βασικό αγαθό λίγων επίμονων και ανιδιοτελών πρωτοπόρων ψυχωτικών για τα χρόνια αυτά που οι άλλοι φρόντιζαν το κορμί τους, το φαγάκι και τα παιδιά τους, ή ακόμα και το πάπλωμα του αράγματός τους, άντε να τους κάνεις πέρα. Έχουν αίσθημα ιδιοκτησίας ανίκητο.
Όμως απο το βάθος της καθημερινότητας, απο αυτόν τον παράδοξο και ταπεινό τόπο της αληθινής ζωής, απ'όπου εκκινούν και καταλήγουν όλες οι δυνάμεις της ζωής, απο την φιλόξενη λάσπη του τετριμμένου και του άσκεπτου, έχουν ξεκινήσει απρόθυμα οι πραγματικοί ηγέτες της όποιας αλλαγής. Ο σκοπός είναι πάλι να αλλάξει ο κόσμος, χωρίς να ξεπέσει πάλι σε μια καθησυχασμένη καθημερινότητα. 
Ο σκοπός είναι πάλι μια συνειδητή και παθιασμένη ζωή. Θα δούμε και πάλι. Εγώ είμαι ένας αμετανόητος παρατηρητής, και πάντα σκεπτικός απέναντι στις δυνάμεις των ιδεών.






Ι.Τζανάκος  

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Στοιχειώδης ανάλυση..




Συνθήκες οριακά ανομικής κυριαρχίας μέσω: 
α)ακροδεξιών κατασταλτικών αντεργατικών και αντιμεταναστευτικών  πολιτικών και β) σε κεντρικό ηγεμονικό επίπεδο κρατικά εργαλειοποιημένης αντιδημοσιουπαλληλικής "ηθικολογίας". 
Αυτή είναι στην γενική μορφή της η επιλογή της εξαρτημένης άρχουσας τάξης. 
Πρόκειται για σκόπιμο εκφασισμό ή για πανηλιθιότητα;
Ή και τα δύο;
Ως ένα ακόμα υποψήφιο θύμα κυρίως της ηθικολογικής αντιδημοσιουπαλληλικής υστερίας, απορώ με την ανικανότητα της επαναστατικής αριστεράς να κατανοήσει την σημασία της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας σε αυτή την υστερική "επιχειρηματολογία", με την πρόφαση της ύπαρξης κάποιας αόριστης "νομοτέλειας" που καθιστά την νεοφιλελεύθερη πολιτική απλά ένα "εποικοδόμημα" του "ολοκληρωτικού καπιταλισμού", ένα "υπόλειμμα" της  "καθαρής" ταξικής πάλης. Επίσης επιστρατεύονται και αντίστροφης ροπής ηθικολογικά επιχειρήματα, του τύπου: "αυτή είναι η μοίρα (σας), δεν θα σας σώσει η (άλλη;) εργατική τάξη". 
Πέρα απο την ανορθολογικότητα και αντεπιστημονικότητα αυτών των απολυτοποιήσεων, αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα, είναι όχι η υποταγή στον απώτατο στόχο, αλλά η χρησιμοποίησή του για την συνέχιση και ολοκλήρωση μιας ιδεολογικής αναδίπλωσης απέναντι στον "ρεφορμισμό", που στην πραγματικότητα δεν αφορά κανέναν αφού θα είχε σημασία μόνο αν αναφέρονταν στα συγκεκριμένα δεδομένα της ιστορικής περιόδου που διανύουμε και θα διανύουμε από εδώ και στο εξής μέχρι να τεθεί σε τοπικό, περιφερειακό ή παγκόσμιο επίπεδο το θέμα της σοσιαλιστικής επανάστασης..
Μα θα πούνε, πως θα τεθεί αν δεν το θέσουμε;
Πάντως όχι με τις φαντασιώσεις περί λαϊκής εξουσίας και "κομμουνισμού",χωρίς την ανάδυση ενός νέου δημοκρατισμού των εργαζόμενων μαζών, που θα λύνει βασικά θέματα όπως: η σχέση της εθνικής ανεξαρτησίας με τον διεθνισμό, η θέση της χώρας στο γεωπολιτικό σύστημα, το θέμα της άμυνας μιας γεωπολιτικά αδύναμης και εξαρτημένης χώρας, η γενική μορφή του δημόσιου αγαθού, η σχέση των λαϊκων κινημάτων με την αντιπροσώπευσή τους σε κόμματα, ο κρατισμός σε διάκριση προς το δημόσιο τομέα κ.α
Η ιδεολογία των άμεσων αναγωγών στην "εργατική εξουσία", στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσε να είναι η επένδυση μιας ηρωϊκής θυσίας, αν δεν μετατρέπονταν αυτή η θυσία γοργά σε κοινωνικο-ιστορική απάντηση-λύση σε αυτό το σύνολο προβλημάτων..
Είπα και ελάλησα (ψυχραίμως πιά) και έχω πολλές αμαρτίες...  








Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(6) / Η αντήχηση





Κάθε εβδομάδα ακούγονται απο κάποιο διαμέρισμα, εγγύτερα στο δικό μου ή πιό μακριά , ουρλιαχτά απο διενέξεις, παραληρήματα και ύβρεις.
Πάντα αναρωτιέμαι:
Που βρίσκεται η Κόλαση; 
Εκεί που συντελείται ο αλληλοσπαραγμός ή στο αυτί μου που δέχεται τις καφτές σταγόνες αυτού του αλληλοσπαραγμού;
Η αντήχηση ταξιδεύει απειλητικά σε όλες τις έτοιμες να δεχτούν αισθήσεις και τις θέτει σε αμφιβολία..
Είναι αισθήσεις ενός ξένου Κόσμου, ή ο Κόσμος αυτός αναγγέλει την εμφάνιση του Είναι του;
Και αυτή η αναγγελία είναι απόδειξη αλήθειας, ενώ οι αδρανείς αισθήσεις του ακροατή, ακόμα κι αν αυτός είναι έτοιμος να "συμπάσχει" με τα δρώντα υποκείμενα, είναι ακόμα μια φορά οι εννοιακές κατασκεύες μιας Φιλοσοφικής εγωπάθειας. Υφίστανται όπως μια πέτρα που ακούει τα πρώτα κύματα ενός ηφαιστειακού μάγματος που έρχεται να καταστρέψει κάτι που ακόμα κι αν υπάρχει δεν υπήρξε ποτέ..



Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(5) / Τα γραφεία





Με εντολή της επιθεώρησης της Κόλασης πρέπει όλα τα γραφεία να ανασυγκροτηθούν ορθά. Οι κυρίες του πρωτοκόλλου θα ενημερώσουν τους υπαλλήλους για το είδος της καταστροφής και την σειρά των αναβολών των παλαιών υποθέσεων. Δεν έχει κανένας τη δυνατότητα να ενημερωθεί πλήρως, αν δεν μελετήσει όλες τις εγκυκλίους που έχουν εκδοθεί ως σήμερα. Αλλά και η νέα πλημμυρίδα απο εγκυκλίους θα είναι απαραίτητη στους αρμόδιους εκτελεστές των διαταγών, μέχρι να ανακαλυφθεί η νέα Γη της καταστροφής. Ως τότε θα διεκπεραιωθούν όλα όπως προβλέπονται απο τις κείμενες διατάξεις. Εξάλλου, όπως έχει αναλύσει ο γενικός διευθυντής των αστερισμών δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει ήδη υπάρξει, και ότι έχει ήδη υπάρξει είναι κάτι που είναι αδύνατον να μην έχει προβλεφθεί σε όλες του τις λεπτομέρειες...




Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Οι επαναλήψεις της Κόλασης...(4) / Η στριγγλή φωνή





Απο πού έρχεται αυτή η στριγγλή φωνή; Απο πού έρχεται αυτή η διαταγή; Αυτές είναι ερωτήσεις που δεν θα αφορούσαν κανένα όν που δεν είναι άνθρωπος. Αντίθετα από τις εικόνες της Φύσης που επενδύουν επιδέξια με τις στριγγλιές τους οι υποστηρικτές της αγριότητας και της καταστολής, η ικανότητα της διαταγής και της καταστολής και η στριγγλή φωνή που τις συνοδεύει είναι ανθρώπινες μορφοποιήσεις του ανθρώπινου. Αυτή είναι η Κόλαση, ένας καθαρά ανθρώπινος τόπος. Όμως πως θα μπορούσε κανείς να μην ντρέπεται που είναι άνθρωπος και συν-κατοικεί με αυτά τα ανθρώπινα όντα; 
Η παραδοξότητα της παρουσίας των στριγγλών ανθρώπινων τεράτων ως ιδιαίτερα ανθρώπινων, μπορεί να φέρει σε απόλυτη αμηχανία όλους αυτούς που καταδικάζουν κάθε αναφορά στην "Φύση". Το μόνο που δεν είναι "φυσικό" σίγουρα, είναι οι στριγγλιές του λοχία ρατσιστή. 
Η ανθρωπο-ανθρωπινότητα της στριγγλιάς, η εικόνα αυτού τού σε παράκρουση αυτοκαταρρέοντος στο "ανθρώπινο'' λοχία φέρνει την Κόλαση μέσα στην ενδότερη ουσία του ανθρώπου, όχι με την αφελή έννοια του "φασίστα μέσα", όσο του φασίστα ως ενός αποκομμένου απο το ον ανθρώπου.
Ένας αυτιστικός αυτοκαταστελόμενος, μια φύση που αρνείται τη φύση, ένα εγώ που είναι μόνον εγώ. Όλα αυτά είναι σίγουρα αναγόμενα στην καπιταλιστική διεργασία της ξένωσης και υπερπλήρωσης, στην αμάθεια και την ιδεολογική κακοήθεια της δεξιάς, αλλά η βάση δεν μπορεί να είναι μόνον αυτό. Ο φόβος μπροστά στην άβυσσο της πραγματικότητας, όταν είναι τρόπος παιδαγώγησης όλων των πολιτών, η ίδια η παρουσία του Κράτους, ανεξάρτητα απο το ιδεολογικό "χρώμα" του, ως παρουσία ενός υπερβατικού εμμενούς πατέρα και προστάτη, στη θέση του υπερβατικού ηγεμόνα και της προ-νεωτερικής αυθαιρεσίας των αφεντάδων, δεν έφερε τους ανθρώπους στην έξοδο της Κόλασης, αλλά σε ένα ακόμα φριχτότερο απο πριν δωμάτιό της..
Ο ανθρωπισμός είναι (ιδεολογικά) υπεύθυνος, ακριβώς στην ευγενέστερη εκδοχή του. Εντός των αυτο-ιδιοτήτων που προτάσσει αναδύεται η στριγγλή φωνή ως μια απαιτητική ιδιότητα που δεν προέβλεψε, ίσως και να χλεύασε αρχικά, αλλά πάντα χρησιμοποίησε αγνοώντας, όπως την αστυνομία..




Ι.Τζανάκος

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(3) / Η οικειότητα





Το οικείο υπάρχει σαν να είναι η φύση των πραγμάτων, και τίποτα δεν είναι νοητό ως φύση αν δεν είναι οικείο, στους οικείους μας στοχασμούς, στους οικείους μας ανθρώπους, στην διαρκή οίκησή μας στο φάντασμα που ονομάζουν εαυτό. Αλλά και η κριτική του οικείου είναι βυθισμένη σε ένα αίσθημα συστολής κι όχι στο άπειρο διάστημα που απλώνεται πέρα απο διαστήματα και χώρους. 
Η έξοδος απο το οικείο είναι η είσοδος σε ένα άλλο οικείο, όπως η σχισμή ενός συνεχούς είναι ένα άλλο συνεχές. Η πληγή του Κόσμου είναι η ίασή του, η ίαση του μια άλλη πληγή, ένα άνοιγμα στον τοίχο που διαχέει ένα άλλο άπειρο επίπεδο. 
Το οικείο της διάνοιξης είναι η παρουσία αυτών των ταυτίσεων πριν ακόμα τεθεί ο όρος της απειρίας. Δεν είναι διόλου τυχαίο πως το άπειρο, όπως η ελευθερία, τέθηκε μέσα στις αλυσίδες της οικειότητας, σαν να είναι το Είναι των όρων ακριβώς αυτή η αλυσόδεση, σαν να είναι η εκφορά του Αγαθού ήδη η ανάμνηση της απώλειάς του, ούτε καν της ύπαρξής του. 
Ή μάλλον ας είναι ύπαρξη η ταπεινή αποτύπωση της ουσίας, πως αλλιώς θα λέγονταν το απομεινάρι αν δεν λέγονταν ''ύπαρξη";
Πως αλλιώς να αναφερθείς στην κόλαση χωρίς να αλυσοδέσεις την αναφορά σου στην διάρκειά της; χωρίς να υποκύψεις στον ορισμό της διαφοράς;
Η βιαιότητα της καθημερινής ύπαρξης είναι ανίκητη, και δεν είναι ανάγκη κανείς να επιστρατεύσει φλόγες και κολασμούς φανταστικούς για να δεί την αλυσίδα και το κάλπικο σφυρί που την στοχεύει για να την σπάσει, και την σπάει με μια νέα αλυσίδα, και η αλυσίδα είναι το σφυρί, το σφυρί η αλυσίδα μιας νέας οικειότητας-αλυσίδας.
Το οικείο ακόμα και της ανοικειότητας δεν είναι σοφιστεία που επιστρατεύει η υπεράσπιση του οικείου, αλλά η οριακή μοίρα της αμεσότητας, η αμεσότητα ως μοίρα να είναι το Είναι σύμπτωμα, ακόμα κι όταν πλησιάζει την κοινή ουσία, ή το Άπειρο. 
Ένα "πέραν" των οικείων και ανοίκειων οικήσεων δεν μπορεί να αποκτήσει βάδισμα σε αυτό το έδαφος, η χυδαιότητα φωλιάζει σε όλες τις οικήσεις, το λάθος αναδύεται σε κάθε φιλία όποιες προυποθέσεις ανιδιοτέλειας κι αν έχει. Και η φιλία είναι η μορφική βάση της κοινωνίας. Η κόλαση της μορφής των γενικών σχέσεων, αν τελικά το περιεχόμενο είναι πάντα αφαίρεση, είναι η απτή ουσία της απτότητας,  η οικειότητα..








Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(2) / Το σύμβολο της Γης





Η γή δεν έχει ρίζες δικές της, αλλά ως δυνατότητα όλων των εκβλαστήσεων δέχεται παραμένουσα στην δυνητικότητα όλες τις κακές φύτρες μαζί με τις καλές, αδιαφορώντας για το παράδοξο αυτής της εναρμονισμένης συνύπαρξης στο φιλόξενο σώμα της. 
Τερατώδεις αναδύσεις, περισσότερο όμως τερατώδης η συνύπαρξη όλων των αναδύσεων, περισσότερο όμως τερατώδης η παρουσία της ανωτερότητας ως ιδέας εκεί που καλλιεργήθηκε η εχθρότητα και ο μισανθρωπισμός.
Είναι αυτή η συνύπαρξη ένα αίνιγμα μόνο για τους αγαθούς, που αυτή η έμπειρη και μολυσμένη απο Ιστορία γλώσσα, τα νεοελληνικά, τους κατέταξε στο πεδίο της ηλιθιότητας. 
Δεν είναι αίνιγμα για αυτούς τους ίδιους τους τερατώδεις βλαστούς που ανοίγουν στο φως την θρασύμικη ασχήμια τους διεκδικώντας την ύπαρξη όλων των άλλων. Δύσμορφα πλάσματα, τόσο πιο δύσμορφα όσο καμώνονται τους ανώτερους οντολογικούς δείκτες των πάντων. 
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που οι αγαθοί κρύφτηκαν στους ουρανούς, δεν είναι διόλου λάθος που ο Πατήρ ημών, ο θεϊκός Πλάτων, ύψωσε το βλέμμα του ψηλά, ακολουθώντας τις ιερατικές παραδόσεις εξ'ανάγκης. Κι αν ακολούθησε την πίστη της Νόησης, κι αν ζήτησε να σπάσει τις αλυσίδες της εγκαταβίωσης, το έπραξε πρός τα άνω, κι αν τυφλώθηκε συνειδητά, το έπραξε προς τα άνω, πρός το καταφύγιο της εκδιωκόμενης Αγαθότητας, αυτής που χλευάζετε στη μολυσμένη γλώσσα μας, τα "νεοελληνικά". 
Η καταδίκη της γης να τρέφει την όποια δύναμη μπορεί να αποκτήσει ρίζες μέσα της, η απαράδεκτη δεκτικότητα του γίγνεσθαι/πολλαπλού, δεν μπορεί να κρυφτεί λοιπόν ξανά στις ανίερες και αισχρές ψευδο-ιερές επανεδαφικοποιήσεις των νιτσεϊκών, ούτε υπάρχει δυνατότητα να γίνει αποδεκτό το είναι της υποδεκτικότητας ως ένα Είναι, ούτε είναι αποδεκτό για το Ιερό να πάψει να κυριαρχεί την δεκτικότητα στην ουράνια χίμαιρά του, που είναι η απόλυτη προϋποθεση για το Αγαθό. 
Ιδιαίτερα κακοήθης η χρήση του αγρότη απο τις δυνάμεις του κακού, χωρίς να ξέρουν οι βεβηλωτές πως αν υπήρξε κάποιος που κυριάρχησε την δεκτικότητα της γης στον Ουρανό ήταν ο κατάδικός της, ο αγρότης. 
Δεν υπάρχει σήμερα μεγαλύτερη ανάγκη στην Φιλοσοφία του Αγαθού, απο την απο-ιεροποίηση της ψευδο-γής των Νιτσεϊκών, και η ίδια η Κόλαση που ετοιμάζουν οι αναβιωτές της ελευθερίας της τερατώδους Φύσεως εντός της νομοτελειακής πτώσης του εξαχρειωμένου πολιτισμού της Πόλης, χρησιμοποιώντας την Γη ως το αιώνιο υποδεχόμενο και σύμβολο υποδοχής, δεν θα αντιμετωπισθεί αν δεν είναι αυτό που θα την αντιμετωπίσει δύναμη πάνω στη Γη, δύναμη του Αγαθού πάνω στην αδιαφορία του γίγνεσθαι/πολλαπλού.





Ι.Τζανάκος  

Οι επαναλήψεις της Κόλασης..(1)





Μη ρωτάς αν υπάρχει παράδεισος, αλλά να ρωτάς αν υπάρχει κόλαση. 
Αυτό το Είναι επιστρέφει σε όλους τους θεμελιακούς προσδιορισμούς του με την απειρία του κερδισμένη στις αμυχές του Αγαθού, με την ανυπαρξία του ωφελημένη απο τους αντικατοπτρισμούς κάθε αυτοθαυμασμού, με την κενή του μορφικότητα ενισχυμένη απο την πολλαπλότητα του ψεύδους, απο το ψεύδος της πολλαπλότητας. 
Σε έναν Κόσμο που παραμένει ακατανόητα λογικός και παράλογος μαζί, υπάρχουν οι άνθρωποι και οι ουσίες τους χώρια, οι ζωές και τα συστήματα χώρια, η υπόσταση και η αλήθεια χώρια, και δεν είναι το Είναι ο αγώνας να δοθεί νόημα, ούτε το νόημα ενός μη νοήματος μπορεί να εκφύγει του άσκοπου πόνου. 
Ασημαντότητα και σημαντικό ρέουν αδιάφορα στις σκληρόκαρδες ψυχές που διαμεσολαβούν την δύναμη του υπάρχοντος, ασημαντότητα και σημαντικό ρέουν αδιάφορα στους θυσιαζόμενους προφήτες, ασημαντότητα και σημαντικό ρέουν αδιάφορα, ενόσω η μορφή της αγάπης σου δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο απο το περιεχόμενο του μίσους σου. 
Ασήμαντη φιλανθρωπία οι κεντροποιήσεις και οι εκκεντροποιήσεις του εγώ, μάταια πρόκληση η τέχνη της κραυγής, η τέχνη της απομύθευσης, λές και ο Κόσμος απο αυτό πάσχει, λές και ο Κόσμος θα έπασχε ποτέ αν δεν ήταν το πάσχειν το ίδιο. 
Το ίδιο μη λές με τόση σιγουριά για το ερώτημα που σου έθεσα να θέσεις, αντικρύζοντας το σαν να είναι πρώτη φορά τεθειμένο. 
Όλοι γνωρίζουν οτι δεν έχουν να μάθουν πολλά πέρα απο την αλήθεια του  Είναι ως ταυτισμένου με το υφίστασθαι, και το υφίστασθαι είναι πληγιασμένο και γέρικο. 
Ο Κόσμος που τόσο θαυμάζεις αυτοθαυμαζόμενος, ο Κόσμος που αυτοθαυμάζεται εντός του θαυμασμού σου, χλευάζει τους θαυμασμούς σου και τον χλευασμό του μαζί, και δεν ξέρεις, δεν ξέρει, αν θαυμάζεται περισσότερο στον χλευασμό του ή αν χλευάζεται περισσότερο στον θαυμασμό του. 
Δεν ξέρεις αν εκείνο το πρωϊνό που όλα ανοίγονταν έμπροσθέν σου ήταν το άνοιγμα στον Κόσμο ή ο μανδύας της υπομονής κένταγε την αντοχή σου με μαυλιστικά ψεύδη ευτυχίας. 
Δεν ξέρεις οργισμένος πιά, χωρίς οργή στραμμένη πουθενά. 
Δεν ξέρεις αν υπάρχει κάποιο μυστικό αληθινότερο απο την αλήθεια ότι δεν υπαρχει μυστικό. 
Και αν δεν υπάρχει μυστικό, πες μου πως είναι το Είναι άλλο απο αυτό που ήταν πάντα; ένας πληγιασμένος τρόπος να πάσχει το γέρικο κορμί του, με πολλούς-συνέχεια!- τρόπους να μην είναι ούτε Είναι, αλλά μια πληγή; 
Επανεμφανίζονται οι πόνοι της γέννας, αλλά γέννα δεν υπάρχει πέρα απο αυτόν τον  θρόνο σου, στην μέση της Κόλασης, άνθρωπε της ελπίδας. 
Στην μέση της επινοητικότητάς της...







Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Ελισσάβετ..




Φρούριο δεν μπορεί να χτιστεί για μένα
παρά μέσα στη ακατανίκητη αδιαλλαξία σου
να πιστεύεις μόνο στην Αρετή..
Χωρίς να δίνεις χάρη σε κανέναν εκλεκτό σύμμαχο
Χωρίς να δίνεις του αγγέλου σου νερό..
μα μ'ένα ζύγι αργυρό
και λίγες σκέψεις ταπεινές
τη θυσία να οπλίζεις με Λόγο
που δεν συνάντησα ποτέ στα λαμπρά φωνήεντα..




Μίλα λοιπόν χωρίς να μπορείς..
Με πράξεις μόνον
όπως ξέρεις να μιλάς..
Μίλα για όλα τα βάσανα 
και τη σκληρότητα που σου επιφύλαξε ο Κόσμος
και τη δική σου άκαμπτη επιμονή
να προστατέψεις τη φαμέλια σου,
με πράξεις
όπως μόνο ξέρεις..
Να κρατήσεις δύναμη για τις ώρες της αρρώστειας
που κανείς δεν πίστεψε ότι θά'ρθουν
και όλοι φοβούνται
μα δε ξέρουν να αντιμετωπίσουν
με πράξεις,
όπως μόνο εσύ ξέρεις..
Να ζητήσεις απ'όλους να δώσουν μερίδι καθήκοντος
που κανείς δεν πίστεψε πως χρειάζεται,
σε καλούς καιρούς μεθυσμένοι..
Να ζητήσεις πράξεις αδελφοσύνης
που κανείς δεν πίστεψε ότι χρειάζεται..









Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Αιφνιδιασμός..




Δε θα καταλάβουν πότε θα μπεί το φως στο δωμάτιο, να προλάβουν να φύγουν οι βρυκόλακες..






Ι.Τζανάκος

Η πορεία των "Λογικών εμπειριστών"






Οι ''αποφάνσεις πρωτοκόλλου" των λογικών εμπειριστών αποδείχθηκαν γρήγορα η ουτοπία μιας σχολής που δεν ήθελε να ακούσει για ουτοπία. Η ανυπαρξία μιας τέτοιας δυνατότητας δεν τους έκαμψε όμως. Συνέχισαν να παράγουν την μια επιστημονική ουτοπία μετά την άλλη, ώσπου τελικά να συντονιστούν όλοι στον μεγάλο σκοπό, που υπήρχε ήδη απο την αρχή: την καταστροφή της μεταφυσικής. Όταν και αυτό φάνηκε πως είναι ανέφικτο, στράφηκαν στον αδύναμο αντίπαλο, την κοινωνική θεωρία, με τις "οντολογικές" της προϋποθέσεις. Την διέλυσαν στα στοιχεία της, που είναι η δυνατότητα να λές λ.χ πράγματα όπως "αυτή είναι μια άδικη κατάσταση" αμφισβητώντας τέτοια πράγματα, και στο τέλος πήραν την θέση τους οι άνθρωποι, τη θέση που τόσο θέλαν, στα δωμάτια με τους θώκους των υπηρετών φιλοσόφων των κεφαλαιοκρατών. 



Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Η επιστροφή της πλατωνικής οντολογικής παρουσίασης..





Η παρουσίαση δεν μπορεί να αναιρέσει την παράσταση αν είναι μια ανα-παράσταση των παραστάσεων, και δεν είναι βέβαια δυνατόν να συνεχιστεί ούτε καν σε ένα ακόμα επίπεδο η ανα-παραγωγή του ίδιου παραστασιακού θεμελίου, με σκοπό να αναιρεθεί κάποτε το θεμέλιο αυτό. 
Η "νεωτερική'' κριτική της παράστασης είναι απο την αρχή της αγκιστρωμένη στην παραστασιακότητα ως  μιας άλλης ακόμα αναπόφευκτης ουσίας της εμπειρικότητας και "πρακτικότητας" της εποχής. 
Ενώ όμως φαίνονταν πως θα επικρατήσει το παραστασιακό "πνεύμα" που παρεισέφρυσε ακόμα και στα άδυτα του Γερμανικού Ιδεαλισμού, ενός ρεύματος που δημιουργήθηκε για το καταπολεμήσει, σήμερα η κοσμολογική έρευνα μας κάνει τη χάρη και μας ξαναφέρνει σε έναν άλλο επιστημονικό και οντολογικό/μεταφυσικό τόπο, όπου η παραστασιακότητα παίζει έναν όντως περιθωριακό ρόλο.
Η αναλογικότητα του έμβιου, ειδικά του ανθρώπινου, με την ολότητα του όντος, και τις μακροδομές της Φύσης, προκαλεί ρίγη στους "επιστημολογιστές'' και "κριτικούς" φιλοσόφους, και επαναφέρει φιλοσοφικά και οντολογικά μοτίβα ξεχασμένα απο το "πνεύμα" της εποχής. 
Η τεράστια εκδίκηση του Πλάτωνα και των νεοπλατωνικών. 
Η φαινομενικότητα είναι μέν μια εκδήλωση της καθολικής ουσίας, αλλά η καθολική ουσία είναι ουσιαστικότερη απο αυτή. Υπάρχουν δύο γνώσιμοι κόσμοι μέσα στον (υλικό) κόσμο, ο κόσμος της μαθηματικά απεικονιζόμενης ολικής φύσης και των αφηρημένων καθολικών παρουσιάσεων των όντων που είναι αυτή ως παρουσιαζόμενος αλλά όχι εμφανιζόμενος (παραστασιακός) κόσμος, και ο κόσμος της καθημερινής-εμπειρικής παραστασιακής πραγματικότητας, η οποία εκφράζεται ως πάντα υποδεέστερη του βάθους της, που είναι το όντως πραγματικό, η όντως ύλη. 
Υπάρχει βάθος και επιφάνεια, όχι μόνον οντολογικά και αξιακά σε διαφορετική κλίμακα, αλλά και γνωσιο-οντολογικά. Αν ισχύει όλο αυτό, δεν παρασύρει μόνον "παραδοσιακές" ή "κλασικές'' φιλοσοφικές και στοχαστικές θέσεις, ή μάλλον κάθε άλλο παρά παρασύρει αυτές, όσο την ύστερη φιλοσοφία του ριζοσπαστικού μοντερνισμού..


Ι.Τζανάκος