Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Αυτοί που δεν επιστρέφουν, αυτοί που επιστρέφουν...





1. Αυτοί που δεν επέστρεψαν..


(Όσοι επιστρέφουν)
"Θα τυλίξουν το χρόνο σε ένα σάβανο,
Με τις θηλειές του
τα αίσχη τελειώνοντας
Με τις αποκαταστάσεις..
Ονομάζοντας αν μη τι άλλο τις ελπίδες των πιστών,
Που τους απέμειναν μόνον ψυχές..
Εμείς, όχι"

[Τι κι αν μια πνοή δεν έπαψε να σμίγει με τη πέτρα..
Τι κι αν η πέτρα έσμιξε ήδη με τον Ουρανό..]


(Όσοι επιστρέφουν)
"Θα τυλίξουν το αίσχος σε μιαν ιδέα,
Με τις αιχμές των ανθρώπων τελειώνοντας και τις υποχωρήσεις..
Ονομάζοντας αν μη τι άλλο τις εχθρότητες των αδελφών
Που τους απέμειναν μόνον θαύματα..
Απ’αυτά που μοιράζουν στους εσπερινούς της Λήθης..
Εκεί που η αλήθεια κάνει το χατήρι της ζωής..
Εμείς, όχι"


"Ανοίγοντας όλα τα στρείδια της άγνοιας,
-Των άλλων, πάντα των άλλων-
Ξεσπλαχνίζουν το μαργαριτάρι της πιθανότητας..
Με τόση βεβαιότητα σίγουρα θα το πετάξουν στις λάσπες,
Από πάνω, τραγουδώντας κι’όλα.."


"Αν νομίζουν πως δεν υπάρχει λάθος, λάθος μεγάλο..
Σαν η κατάρα
Στεγνώσει το μεδούλι της αλήθειας της,
Θα φυτρώσει
Ως μοναδική αλήθεια.."


[ Αναρωτιέμαι αν σημαίνει κάτι το φώς
 Σκουντουφλώντας στις ιστορίες αυτές..
Μα θα συνεχίσω..
Κάποια μορφή θα ψιθυρίσει τη σκιά του..
Όλους αυτούς τους ζώντες θα δικάσει με μια πλημμύρα
Αναιρέσεων..
Αιρέσεων..
Και τότε θα υψωθεί αυτό που όλοι ποθούν
Πέρα απ’το σκοτάδι και το φώς ]


Εδώ τρέπεται η επιθυμία σε πάθος ορισμών
Αυτό το «εδώ» δεν είναι ωστόσο ορισμός..
Παρά αν έχεις την ιδέα του προσήλυτου
Προσαρμοσμένη στην αλήθεια της ελευθερίας..



Δύσκολα τα πράγματα,
Αν θέλεις να αρχίσεις την επιστροφή στον Οίκο..
Έξω απο τη πόρτα θα αρνηθείς την συμφιλίωση
Που πάντα προσφέρεται στους φέροντες δώρα απ’έξω..
Τότε λέγεται το
«Έξω από’δώ!»
Κι’όχι όταν φεύγεις για πρώτη φορά..



(Θα συνεχίσουν τη κατάρα της αλήθειας..
Το τέλος πριν το τέλος ανασταίνοντας,
Έξω από’δω..
Οι άλλοι ας επιστρέψουν..)








2. Αυτοί που επέστρεψαν..



"Αν ερχόμασταν μετά το τέλος
Θ’αφανίζονταν της κτίσης οι ακτινωτές θυσίες..
Τώρα,
Μια σειρά από φωνές κρούουν τους θρυμματισμούς μας.."

Σε κάλεσαν πίσω
Να προσφέρεις το σώμα σου στο σώμα..
Ο φυτεμένος ήλιος των χωρικών..
Ο κλιμακωτός ανθός της εικασίας,
στο κατώφλι της σκέψης,
Που ανθίζει και γεννοβολά..
Είπαν,
Θα σώσουν τη γραφή της άμμου
Τις πέτρινες αποτυπώσεις της στάχτης..
Με μια πέτρα κρυμμένη στις ακατανόητες παραφράσεις
Των ονείρων..



Ο χρόνος πέρασε της δοκιμής αυτής..
Και αποχαιρέτησαν οι πόλεις της σκόνης
Τους προφήτες τους,
Για πάντα ανερμήνευτες..
Φοβισμένες απ’το αναπόδραστο τέλος..
Αλλά, θα γυρίσουν


Ξανά κίνησαν να επιστρέψουν στον Οίκο
Αν και γνώριζαν καλά το τραγούδι του Κύκνου..
Αν και καλά ήξεραν τα δρομάκια του Κήπου του..
Η ζύμη του λυχναριού τους περίμενε τα βήματα,
Γνώριμες οι σκιές περιστρέφονταν στη στέγη..



Ντυμένοι τα σύμβολα του ταξιδιού
Άνοιξαν τη πόρτα με μιάν αμφιβολία συνηθισμένη,
Σαν τότε που ήθελαν να φύγουν..
Σαν τότε που οι φωτιές αγγίζανε τα μύστικα τους..
Δεν  γνώριζαν τον παραλήπτη, ακόμα..



Δεν αντίκρυσαν ωστόσο κανέναν φόβο
Τον είχαν κατανικήσει όλον αυτό τον καιρό,
Σαν φώτισαν οι νίκες τους τα αχανή-νομίζανε-
Διαστήματα του Κόσμου..
Σαν έπνιξαν μεθοδικά τις ερωτήσεις σε απαντήσεις,



"Αν ερχόμασταν πριν τα βήματά μας
Θα πλημμύριζαν φωτιές
Και μείς, να περπατήσουμε θέλουμε στη γη"







Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Γράμμα στις μαινάδες του κάθε Κράτους



Σήμερα θα λάβω την θέση του κακού..

Οι χώρες που θα γυρίσω 
πάνω στον πυρακτωμένο πάγο 
είναι άγνωστες σε μένα,
όπως και σε σας..
και δεν θα πάψω να κρυώνω
εκεί που όλοι νιώθουν ξένοι..
Πρώτος απ'όλους ο ένοχος 
που του σκίζουν τα ρούχα
οι μαινάδες του Κράτους..


Είμαι ξένος εκεί που δεν μείνατε ποτέ
οικείος στην ξενότητα όλη
δίχως να αποστρέφω το πρόσωπο,
όπως εσείς..
οικείοι μόνον του οικείου
Άνθρωποι της αρετής με το ζύγι..
Άνθρωποι σαν τερατώδεις θερμάστρες
σε ένα αχανές..
Ω κριτές της αιώνιας καταδίκης..




Δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσα να πω..
Οι στάχτες έχουν σκορπίσει τις φωτιές
τα χρόνια δεν στερεύουν τον θάνατό τους..
και αυτό αρκεί
να λάβω σήμερα την θέση του κακού..


Πόση πληρότητα κρύβει η απάρνηση αυτή
που τόσο περιφρονείτε..
Η αλήθεια του κόσμου σας θα είχε μια ελπίδα
να είναι ολόκληρη,
αν δεν είσασταν τέτοιοι ψεύτες..


Μέσα σε ένα δωμάτιο ανοιχτό στο άπειρο
ρέουν φαντάσματα πηχτά..
αίμα..
ένα φόρεμα με στίγματα άγνωστα
ένα χαρτί με κάτι λέξεις..
Λέξεις που χτυπούν τα μηνίγγια..


Πόση ελπίδα κρύβανε αυτές οι λέξεις..
Το ψέμα όλο του κόσμου σας θα είχε μιά ελπίδα
να ορθωθεί
αν δεν είσασταν τέτοιοι..
κι αυτό αρκεί..


Ένα κατώφλι σπασμένο για πάντα
κυλάνε σκιές βαριές..
αίμα..
παπούτσια με καρφιά..
ένα γράμμα με κάτι επιθυμίες
Επιθυμίες που σε τρυπάνε..


Πόση ανθρωπιά είχαν αυτές οι επιθυμίες..
Όλη την ανθρωπιά του κόσμου σας
υψωμένη σε χειρονομία..
κι αυτό αρκεί..


Αρκεί να λάβω σήμερα
την θέση του κακού..





Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Σοφία / Τ.Κ.Παπατσώνης {Κόκκινο-Μπλέ}




Σοφία

  Εφθάσαμε έτσι λίγο λίγο στην γυμνότητα
  ένα ένα αποδυθήκαμε τα περίφημα προβλήματα,
  τα πολύχρωμα, τα βύσσινα, τα πορφυρά των γοητειών,
  και μόνον τώρα, μολονότι κάποιος φόβος κι' απο πρίν,
  κάποιο προμήνυμα, μας έλεγαν τι μας προσμένει
  όμως, μονάχα τώρα, οι γυμνωμένοι
  είδαμεν, ότι χούς εσμέν. Άθλιας επίγνωση
  σοφίας. Ένδεια σημερινή. Βραδύνοια της χθές.
  Δουλειά μας τώρα να την ανάγουμε σε θρίαμβο.



 Τ.Κ.Παπατσώνης- Εκλογή Β' (Το Ασματικόν)



Είναι ειρωνική η συμπυκνωση απο τον Παπατσώνη, της ιστορίας του ξεμαγέματος. Αυτό που φαίνεται να διακρίνει το βλέμμα του απο άλλα, είναι η ''ανακάλυψη'' της προετοιμασίας του, στα βάθη του ιστορικού ''παρελθόντος''. Κάποιος φόβος, κάποιο προμήνυμα, μας έλεγαν τι μας προσμένει. Η αυτεπίγνωση της αυτοεγκλειόμενης ενθαδικής ύπαρξης, ορίζεται ωστόσο, όσον αφορά το παρελθόν, ως βραδύνοια. Τώρα μπορούμε να σταθούμε απο-γυμνωμένοι απο τα μεταφυσικά προβλήματα, και δουλειά μας, μετά την αργή αλλά αμείλικτη απέκδυση απο τα προβλήματα της γοητείας, είναι να ανάγουμε την γύμνια μας σε θρίαμβο. Η βραδύνοια της βαθμιαία σχηματιζόμενης ενθαδικότητας, μετατρέπεται σε εργασία γιά τον μηδενιστικό θρίαμβο της ενθαδικότητας. Γελοίος θρίαμβος, θαρρώ. Ακόμα πιό γελοία η αναζήτηση της εξόδου απο την μοίρα του απογυμνωμένου ατόμου. Τι μένει; Δεν μπορούμε να πούμε ''απο-μένει''. Ήδη, τότε που κάτι σήμαινε η γοητεία της υπέρβασης, μας βασάνιζε η ενθαδικότητα. Κανείς δεν θα πιστέψει βεβαίως, ότι η γοητεία ήταν ποτέ καθαρή απο βία, καταπίεση, απλά σήμερα έχουμε μόνο αυτά. Η μήπως δεν έχουμε ούτε αυτή την χαρά να ζήσουμε χωρίς τη καταπιεστική μετουσίωση; Δεν έχουμε αυτή τη χαρά. Το Dasein δεν μας χαρίζει κάποια λυτρωτική γύμνια, είναι το ίδιο καθηλωμένο στις μετουσιωτικές παραπλανήσεις. Kαμμία κρυμμένη υπερβατικότητα δεν υπάρχει στις μηδενιστικές παρακρούσεις κατά της υπέρβατικότητας ( Nietzsche-Heidegger), ούτε και οι πιό εκλεπτυσμένες αρνησιακές θεωρήσεις κατά της Ολότητας, δεν μας βοηθούν να ζήσουμε  (Adorno). Η άρνηση δεν οδηγεί πουθενά, αν συνεχίζουμε να απωθούμε περιφρονητικά τα πορφυρά ερωτήματα. Δεν μπορούμε όμως ούτε και να τα αναβιώσουμε, όσοι το προσπάθησαν χάθηκαν στις λάσπες της νεο-θρησκείας, σ'ενα φτωχό απομεινάρι των ιστορικών θρησκειών. Αδιέξοδο λοιπόν. Σαν το αδιέξοδο της ζωής. Δεν σημαίνει αυτό παραίτηση. Συνεχίζουμε να πολεμάμε τον καπιταλισμό, ακόμα κι αν δεν υπάρχει εναλλακτική κοινωνική οδός (ακόμα). Είναι άσχημος, παράλογος, έχει μετατραπεί σε αυτονομημένο θέαμα της ζωής (G.Debord), εντάξει, το αλφαβητάρι του νεο-κομμουνισμού, οκ. Η ζωή παραμένει αδιέξοδη, και στους κύκλους της επαναστατικής διανόησης, κανείς δεν συναντά το παλιό πάθος, γιατί λείπει ο ορίζοντας του Άλλου. Κανείς δεν ξεφεύγει απο την ενδογένεια της ενθαδικότητας, ακόμα κι αν την εμπλουτίζει  με λεπτές θεωρήσεις του Άλλου, με την ετερο-λογία της ψυχανάλυσης, της λογοτεχνίας κ.τ.λ . Η ζωή παραμένει αδιέξοδη παντού, όλοι αισθάνονται ένα ασφυκτικό βάρος, να απορρέει απο τους ίδιους. Δεν θα ξεφύγεις απο την γελοιότητα του αγώνα, της αναγωγής σε θρίαμβο της ενθαδικότητας, όσους ''διαλεκτικούς'' αποφατισμούς κι αν επιστρατεύσεις. Η ζωή παραμένει αδιέξοδη παντού. [Μήπως λόγου χάριν να ξηλώναμε τον πρωθυπουργίσκο; Αδιέξοδο κι αυτό, γιατί μας περιμένει άλλος και αλλος...αλλά τι άλλο να κάνουμε; μόνο αυτό μου έρχεται αυθορμήτως πρώτο. Επιστροφή στην φρεσκάδα του ταξικού αγώνα. Αλλά δεν αρκεί, η ζωή είναι αδιέξοδη, καμμιά προοπτική για τους μισθωτούς σκλάβους, ούτε για τους μικροαστούς, το μόνο που τους μένει είναι να χαίρονται με την αποκαθήλωση των μορφών της εξουσίας, γνωρίζοντας ότι η ζωή θα παραμείνει αδιέξοδη. Μην τους περιφρονείτε, μην κοιτάτε τον λαό με συγκατάβαση, ίσως να γνωρίζει περισσότερα απο εσάς. Όταν γεμίζει με άγρια χαρά το κολοσσαίο, να δεί την αποκαθήλωση του ηγεμόνα ή ηγεμονίσκου, ζεί την μοναδική απόλαυση που απομένει σε σκλάβους. Μήπως δεν μιλώ σαν σκλάβος σε σκλάβο; ή μήπως είστε ελεύθεροι ω φίλοι;]. Η νεωτερική φιλοσοφία βασανίζεται απο το αδιέξοδο της ενθαδικότητας, οι πιστοί, σαν τον Παπατσώνη το ίδιο, κανείς δεν μπορεί, αν είναι στοιχειωδώς σοβαρός, κάποια στιγμή της ζωής, να μην αναλογισθεί τον πόνο της ενθαδικότητας, την αθλιότητα, τις κρυφές υπερβατικές της ελπίδες, την στιγμιαία αυτοκατάργησή τους μόλις εμφανισθούν. Αδιέξοδο. Ο δρόμος έκλεισε, η πόλη αυτοκαταργήθηκε σε κοσμόπολη, κανείς δεν περιπλανάται σε αυτήν, η επαρχία δεν υπάρχει, ο Δυτικός Λόγος είναι ένα φάντασμα, ο ''ανατολικός'' Λόγος είναι ένα φάντασμα του Δυτικού Λόγου, η παγκόσμια επανάσταση ένα φάντασμα, η εθνική παράδοση ένα σαβανωμένο πτώμα, η μοντέρνα τέχνη μια διανοητική άσκηση που δεν αφορά το βίωμα, και η άρνηση όλων αυτών, μόνον άρνηση. Ας επιστρέψουμε, πρώτη φορά στ'αλήθεια..που;........





Ι.Τζανάκος 
 23/12/2010 

Επανάληψη..

 



Το "λαϊκό" κόμμα στην Ρώμη κατέληξε στον Κύριο άνωθεν. Το κόμμα των τιμημένων Γράκχων, πού έπεσαν θυσιαζόμενοι ως κορυφαίοι του ηγέτες, στον αβυσσαλέο ταξικό αγώνα ανάμεσα στους πληβείους, τους προλεταρίους, και τους αριστοκράτες..






Ι.Τζανάκος 

Εκθετική Νύχτα..




Η μέρα προσπερνά την προηγούμενη, αλλά η νύχτα επιστρέφει στην προηγούμενη. Όταν η μέρα αρχίζει να μετατρέπεται σε νύχτα δύο είναι οι τρόποι να δείς τη μερα. 
Ο ένας, να γυρίσεις βέβαια όπως κάθε νύχτα αλλά να ζητήσεις με οξύτητα να μεταβληθεί και η κανονική νύχτα σε μέρα και η μέρα να ξαναγίνει κανονική μέρα, με τον ήλιο της και τα ρέστα. 
Ο άλλος, να βυθιστείς στην διπλή νύχτα πολλαπλασιάζοντας την κάθε νύχτα (που είναι και η μέρα όπως είπα..), εξαπλώνοντας την εκθετική ανάπτυξη του σκοταδιού. Η νύχτα, που είναι η επιστροφή σαν μοναδικός τρόπος , αν είναι ο μοναδικός τρόπος μετατρέπεται σε άπειρη. Η μέρα που έγινε νύχτα γίνεται η βαθύτερη νύχτα. Το βαθύτερο σκοτάδι είναι το σκοτάδι της μέρας που νύχτωσε.
Για νά'ρθει το "ντάλα μεσημέρι" θα πρέπει να έρθει. Θα το δούμε. Εγώ θα το δω. Μην ανησυχείτε. Μέχρι τώρα βλέπω νύχτα εκθετική.




Ι.Τζανάκος 

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Η συντροφιά της πολεμικής αγάπης..



Η ελεύθερη συνεργασία, ο εθελούσιος συγχρωτισμός και η αυτόβουλη συμμετοχή σε μια σχέση μεταξύ συναδέλφων, φίλων ή ομόγνωμων ανθρώπων, δεν προϋποθέτει καμμία εξασφαλισμένη "καθαρότητα" ούτε παρέχει εγγυήσεις για το "ποιόν" του άλλου. Είναι πιθανή η εξαπάτηση και σίγουρα τα λάθη. Υπάρχει μια εκ των πραγμάτων ανασφάλεια, ένας αναπόφευκτος φόβος που απορρέει απο το γεγονός του ανοίγματος σε μια σειρά ενδεχομένων. 
Αντίθετα, η εχθρότητα και η καταναγκαστική δόμηση των σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους (που συνδέεται αιτιακά με την εχθρότητα ως αίτιο η αιτιατό), περιέχουν μια αλλόκοτη ασφάλεια. Κανείς δεν μπορεί να σε εξαπατήσει αν είναι ξεκάθαρος εχθρός ή ανταγωνιστής, μπορείς να "στηριχθείς" στην εχθρότητα για να στερεώσεις την εσωτερική σου μεταβλητότητα και να καταλαγιάσεις όλες τις καταιγίδες της αμφιθυμίας. 
Το παράξενο όμως στη ζωή δεν είναι πως συναντάς συνέχεια εχθρούς και ανταγωνιστές, αλλά το αντίθετο, πως περιβάλλεσαι απο αδιάφορους ή πρόθυμους για επικοινωνία ανθρώπους. Όλα στη ζωή φανερώνονται σαν ένα παιχνίδι, σαν ένα πάρε δώσε ακαθόριστων δυνατοτήτων, και ο καθένας, ειδικά αν είναι απο το "άλλο φύλο", δεν μπορεί παρά να είναι ένας υποψήφιος εραστής ή ερωμένη, ακόμα και αν αυτό φαίνεται ως φαντασία. Φαντασία είναι όμως στην πραγματικότητα όλο αυτό που σε οδηγεί (εσένα ή τον άλλον) σε μια εχθρική θέση. Δεν είναι κάθε μέρα η μέρα της μεγάλης σύγκρουσης ακόμα κι όταν οι ουρανοί έχουν μαύρα σύννεφα. Αυτή η εικόνα είναι όμως που τρομάζει περισσότερο. 
Η ασφάλεια της ύπαρξης εξασφαλίζεται περισσότερο με την εικόνα μιας περιβάλλουσας εχθρότητας, ο κόσμος αποκτά νόημα και η ατομική υπόσταση συνοχή όταν δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, και δεν έχεις την ανάγκη να εμπιστευτείς κανέναν, άρα δεν αναγκάζεσαι να εκτεθείς στην δυνατότητα να εξαπατηθείς απο κανέναν. Γιατί η απάτη, και η εξαπάτηση προϋποθέτει πρώτα εμπιστοσύνη. Όμως, οι άνθρωποι είναι συλλογικά όντα. Ο καλύτερος τρόπος να νιώσεις ασφάλεια και να καλύψεις την ανάγκη μιας συλλογικής ένταξης είναι να συμμετέχεις σε έναν σχηματισμό εχθρότητας. Αυτός ο σχηματισμός είναι δομημένος πάνω στο στέρεο θεμέλιο του "εξωτερικού εχθρού". 
Κάποτε δεν θα αργήσει να επανεμφανισθεί βέβαια και ο "εσωτερικος εχθρός", αφού οι σχέσεις (πολεμικής)συντροφικότητας και (πολεμικής)φιλίας έχουν μέσα τους δυστυχώς για τους ανασφαλείς πολεμοχαρείς το σπέρμα της ανασφάλειας. 
Ο κύκλος των "περικυκλωμένων αγωνιστών" δεν παύει να είναι ένας κύκλος αγάπης. Ένα ρίγος υποψίας έρχεται να ταράξει τον κύκλο αυτό, και το αμέσως επόμενο ενέργημα αυτής της συντροφιάς είναι να κλείσει περισσότερο. Στο τέλος θα μείνει ένας..Ο τελευταίος.



Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Νύχια..




Όταν αξιωθούμε να βγάλουμε νύχια
θα σε γραπώσουμε ω άστρο!





Ι.Τζανάκος  

Χτικιό..





Επίσης,
ξέχασα να σας πω..
Δε θυμάμαι που σας συνάντησα..
Θροϊζουν τα τρόπαια κι οι σημαίες..
Τρίζουν οι συντροφιές απο αγάπη..
Αλλά,
κανείς δεν μπορεί να με φωτίσει..
Δε πειράζει..
Θα εποπτεύσω απο ψηλά,
αυτό που δεν είναι ορατό απο πουθενά..
Τότε ίσως να ξεχάσω αυτά,
τα τωρινά και τα χθεσινά..
Το καλύτερο κρασί πίνοντας
μιά νύχτα θα κλέψω την,
αφού τον αφέντη περιμένει,
κι αυτός είμαι εγώ..
Επίσης,
ξέχασα να σας πω..
Δε θυμάμαι πότε πέθανα..
Οι άνεμοι τραγουδάνε και πεινάνε..
Τα χτικιά μου ρίζωσαν βαθιά στο νερό τους..
Αλλά,
κανείς δε θέλει να εκσπάσουν..
Θα εκσπάσουν..
Όταν το θέλω..




Ι.Τζανάκος 
  

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Ψυχιατρική και φαινομενολογία του οργάνου..



Αν μελετήσει κανείς στοιχειωδώς ψυχιατρική, σε κάποια υποσημείωση ή αράδα του όποιου γενικού δοκιμίου εισαγωγής διαβάσει θα ανακαλύψει μια "λεπτομέρεια" που αφορά τους ψυχωτικούς ασθενείς. Αυτή η "κατηγορία" ασθενών δεν αναγνωρίζει, ακόμα και μετά απο φαρμακευτική αγωγή, πως έχει πρόβλημα. Το όργανο που ασθενεί δεν μπορεί να αναγνωρίσει την ασθένειά του, ακόμα κι αν είναι το κατεξοχήν όργανο αναγνώρισης μέσω του πόνου, και ειδικά στην περίπτωση των παθήσεων αυτών δεν μπορεί να ανακαλύψει την εστία της ασθένειας όχι μόνον γιατί ο εγκέφαλος δεν πονάει, στις ψυχικές παθήσεις, ως όργανό αλλά και για έναν πιο περίπλοκο λόγο: Ό,τι "λύνει" τα προβλήματα των άλλων, ή μάλλον ό,τι είναι ό,τι είναι ως "λύτης" προβλημάτων των άλλων, δεν μπορεί να είναι άμεσος λύτης των προβλημάτων των δικών του. Πρέπει να οργανώσει έναν μακρύτερο απο τον συνηθισμένο δρόμο ανάδρασης. Ο εγκέφαλος είναι αρχικά ο πρώτος έγκλειστος του παραδόξου της έγκλεισης. Βυθισμένος μέσα στον πόνο του, που δεν αναγνωρίζει ως δικό του, πρέπει να βρεί λύση και στο δικό του πρόβλημα. (πάντως, όπως δηλώνω και παρακάτω, ο μόνος τρόπος για να μην βρεί ο εγκέφαλος, ή γενικά η κοινωνική διάνοια, λύση στα εγκεφαλικά προβλήματα είναι να παραμείνει μέσα στα φαινόμενα του πόνου του (της) νομίζοντας πως εκεί βρίσκεται η εστία του προβλήματος και η λύση του)
Το όργανο αναγνώρισης των προβλημάτων της "ψυχικής" υγείας μπορεί να εκδηλώσει σωματικά την πάθησή του (αν εξαιρέσουμε τους πονοκεφάλους που είναι μια περιθωριακή εκδήλωση του εγκεφαλικού πόνου) μέσω άλλων οργάνων ή καταστάσεων του σώματος, και όχι μέσα του, στο δικό του υλικό υπόστρωμα ή να εκφράσει (συνηθέστερα) την "αδυναμία'' του στην επικοινωνία και την γλώσσα-σκέψη, που εμφανίζεται ώς εαν αυτή να είναι όχι μόνον εκδήλωση της λειτουργικής αδυναμίας αλλά  η έδρα και το σημείο της πάθησης. Πάντα χρειάζεται ένας διαμεσολαβητής γνώσης για να εντοπίσει  ένα όργανο, και ο οργανισμός που το περικλείει,  το πρόβλημά του, και αυτό δεν μπορεί να είναι το ίδιο το όργανο, αλλά ούτε και ο οργανισμός ως ολότητα. Αυτός είναι ο εγκέφαλος, και αν νοσεί ο ίδιος ως ο διαμεσολαβητής, πρέπει να μεταφέρει το πρόβλημα έξω απο τον ίδιο τον εαυτό του, για να το διαμεσολαβήσει. Δεν υπάρχει αδιαμεσολάβητο όργανο αλλά ούτε και οργανισμός  (σε πρώτη φάση, ο οργανισμός), ακόμα κι αν αυτό το όργανο είναι ο ίδιος ο συντελεστής της διαμεσολάβησης. Δεν μπορεί λοιπόν ο συντελεστής της διαμεσολάβησης να διαμεσολαβήσει το πρόβλημά του, αν έχει, αν δεν το εκβάλλει (εκτός) του εαυτού του. Και αν δεν υπήρχε συμβολικός τρόπος εκβολής, ο εγκέφαλος θα έπρεπε να δημιουργήσει το "συμβολικό" για να εκφράσει το πρόβλημα.   Έτσι, ο "ψυχικά" ασθενής (ψυχωτικός) εκδηλώνει απο την μιά παραληρήματα και ψευδαισθήσεις και από την άλλη πόνους στο σώμα που γίνεται το πεδίο της σωματικής εκδήλωσης της εγκεφαλικής πάθησης,  που γίνονται έτσι το συμβολικό του πεδίο πόνου. Έτσι όμως σε πρώτη φάση ο εγκέφαλος λαμβάνει το μήνυμα του προβλήματος στην διάχυσή του σε άλλα σημεία απο εκεί που εδράζεται (το πρόβλημα). Στην άμεση αυτή φάση της εγκεφαλικής, αισθησιο-κινητικά και γλωσσικά-σκεπτικά εγκλειόμενης, "έρευνας" το όργανο αναγνώρισης εγκλωβίζεται στα σημεία αποφόρτισης του προβλήματος, που μερικές φορές τυχαίνει να είναι τα ίδια σημεία αποφόρτισης και σε άλλες περιπτώσεις έντονης  εγκεφαλικής δραστηριότητας. 
Το μεγαλείο της θετικής επιστήμης, και εδώ ειδικότερα της ιατρικής επιστήμης-σε θεμελιακή συνέργεια με την βιολογία και την βιο-χημεία, έγκειται σε αυτή την ικανότητα διεύρυνσης της νοητικής αντιληπτικότητας και διαμεσολαβητικότητας του εγκεφάλου πέρα απο την φαινομενολογία του σώματος και "εδώ" (στο θέμα της εγκεφαλικής πάθησης) πέραν του ιδιότυπου τρόπου έκφρασης του ίδιου για τον ίδιο τον εαυτό του, μέσω του -εκτός του ίδιου του οργάνου- σωματοποιημένου ή "γλωσσοποιημένου-σκεπτικού" εγκεφαλικού προβλήματος και πόνου. 
(Η "γλωσσοποίηση-σκεπτοποίηση" εδώ του εγκεφαλικού προβλήματος εκφράζεται μέσα απο την αποδόμηση της νοηματικής βάσης της γλωσσικής-σκεπτικής μορφής . Αλλά υπάρχουν και οι -ακουστικές συνήθως-ψευδαισθήσεις που δείχνουν να εκφράζουν με πιο "υλικό" τρόπο το πρόβλημα. Σημαντική σημείωση:Ένα στοιχείο πως η Γερμανία είναι ακόμα η αυτοκρατορία της Επιστήμης φαίνεται στο απλό γεγονός πως διατηρεί ακόμα την ενότητα Νευρολογίας και Ψυχιατρικής, και δεν έχει εγκαταλείψει την άμεση συνδετικότητα τους στην βάση της εγκεφαλικής λειτουργίας, ακόμα κι αν φαινομενικά η σύνδεση δεν στηρίζεται στην φαινομενολογία της Γλώσσας. Έτσι, μπορεί να μην είναι το ίδιο οι αφασικές διαταραχές με το παραλήρημα, αλλά σύμφωνα με την Γερμανική άποψη συνεχίζουν να συνδέονται ουσιακά. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιστροφή ενός "νευρολογικού" φαρμάκου όπως το Depakin, που αφορά την επιληψία, σε παθήσεις όπως η διπολική διαταραχή, έχοντας φοβερή επιτυχία)
Όμως ενώ έχει συντελεστεί αυτή η αναίρεση της στοιχειακής φαινομενολογίας του σώματος (ή του "οργάνου'') στο επίπεδο της  (θετικής) ιατρικής επιστήμης, αλλά και των συστημικών επιστημών που μελετούν την σημασία του "περιβάλλοντος" του σώματος  ( ή ''οργάνου") για την συγκρότηση του συνδρόμου(-πάθησης), διατηρείται ακόμα μια σειρά απο ψευδο-επιστήμες που ανάγουν την γλωσσική-σκεπτική φαινομενολογία του σε σημείο έδρασης και ανάπτυξής του. 
Επι τη βάσει αυτής της ψευδούς τοπολογικοποίησης του αιτιολογικού πλέγματος του συνδρόμου αναπτύσσεται και ένας ψευδής "γλωσσο-κοινωνιολογισμός", που ακόμα κι αν αναγνωρίζει την υλικότητα της "περιβάλλουσας'' κοινωνικής πραγματικότητας εφόσον την αναμειγνύει με την ανύπαρκτη μη-υλικότητα του "κόσμου του α-συνειδήτου", συντελεί στην ιδεαλιστική "εξαϋλωση".
Λέτε αυτό να είναι άσχετο με το πρόβλημα της έγκλεισης που αναφέραμε πριν; Ο Υλισμός πρέπει να επανέλθει, θα επανέλθει, δεν μπορεί παρά να επανέλθει, τόσο στο επίπεδο της ψυχιατρικής όσο και στο επίπεδο της κοινωνικής διάνοιας, του "κοινωνικού" εγκεφάλου, αιρόμενος πάνω απο την συμπτωματοκεντρική φαινομενολογία του εγκεφαλικού και διανοητικού συνδρόμου και πόνου, με τον τρόπο του εγκεφάλου και της διανοίας.. 




Ι.Τζανάκος 

Το ύψος..




" Κάστρα στον αέρα!"

Αρχιμάστορας Σόλνες / Ε.Ίψεν 

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Πειθαρχία..




Η σχέση της έννοιας του συμπτώματος με την έννοια του συνδρόμου δεν μπορεί να διαμεσολαβηθεί απο μια έννοια του "συμβολικού Λόγου" που τον προϋποθέτει ως μία  συνυπάρχουσα με αυτά αυτόνομη "πραγματική" κατάσταση, υπό οποιαδήποτε έκδοχή. Πολύ απλά ο "συμβολικός Λόγος" ως ξεχωριστή "μονάδα" σε συνυπαρκτική (ή εσωτερική)αναφορά με το "σύμπτωμα" και το "σύνδρομο" δεν υπάρχει ούτε ως ύπαρξη, ούτε ως μη-ύπαρξη, και για να μην χάνουμε χρόνο ούτε ως οποιαδήποτε γαλλικούρα υπαρξο-ανυπαρξίας προτιμάτε. Η μοναδική μορφή ύπαρξής του "συμβολικού Λόγου" ως αυτόνομης "πραγματικής" κατάστασης είναι όταν δεν παρίσταται στον ίδιο "εσωτερικό" τόπο με το σύμπτωμα και το σύνδρομο αλλά τα κυριαρχεί ως υπαγόμενα. Αν με οδηγήσετε σε όλο τον πλούτο της μοντέρνας τέχνης του συνειρμού κ.α ωραία,  για να μου δείξετε μια κάποια συνύπαρξη, αμφιβόλης θεραπευτικής και απελευθερωτικής σημασίας, θα σας αντέτεινα πως όλο αυτό το ενδιαφέρον "εποικοδόμημα" θα κατέρρεε την στιγμή που θα αποσύρονταν η πειθαρχημένη ιστορική του βάση, το μέτρο, ο ρυθμός και η συνοχή του πειθαρχημένου Λόγου-Έργου..Ο συνυπάρχων με το σύμπτωμα και το σύνδρομο συμβολικός Λόγος δεν είναι παρά ένας Λόγος σε καταστροφική κρίση. Η τέχνη σταμάτησε σε έναν μη καλλιτέχνη: Τον Λούκατς.
Κάθε σύγχυση αυτών που κατα καιρούς είπα για αυτά τα "θέματα" με την "παράδοση" του '68, είναι μια μάλλον αστεία σύγχυση. Πρόκειται για πολιτικό τσουβάλιασμα ενός "συντηρητικού" μαζί με τους μαλλιάδες φίλους του...





Ι.Τζανάκος 

Επίταση..




Η μεγάλη διαφορά μπορεί να ονομαστεί "αντίθεση", χωρίς ακόμα να έχει μετεξελιχθεί σε εκείνο το "πολεμικό πεδίο αντιπαραθέσεων", πράγμα που μπορεί να έχει δύο εντελώς διαφορετικές σημασίες και να απορρέει απο δύο εντελώς διαφορετικές σκοποθεσίες. Λόγου χάριν η ανακάλυψη της αγεφύρωτης διαφοράς ανάμεσα σε δύο ανταγωνιστικούς κοινωνικούς πόλους ως "αντίθεσης" μπορεί να σημασιοδοτεί την μονιμοποίηση τής διαφοράς ως αυτοαναπαραγόμενης και να υποτάσσεται (ως σημασιοδότηση) στην σκοπιμότητα μιας "βελτιωμένης" αυτο-αναπαραγωγής της, ή το αντίθετο μπορεί να είναι η προβλεπτική και διαλεκτικά επιτείνουσα εκδήλωση της άρσης της ως αυτοαναπαραγόμενης διαφοράς.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται μια σύγχυση όσον αφορά τους πολιτικούς και ιδεολογικούς προσδιορισμούς τής διαλεκτικής. Με αυτή την έννοια, μόνον η πρακτική απόδειξη της  ύπαρξης της επίτασης ως οδού καταστροφικής και "θετικής" άρσης του "άλλου" πόλου μπορεί να δικαιολογήσει αυτήν την κάπως θρησκευτική απόφαση να συμβολοποιήσει και να οντολογικοποιήσει κανείς μια διαφορά που παραμένει ακόμα διαφορά, όσο μεγάλη κι αν είναι. Η απόδειξη μπορεί να δοθεί στο μέλλον, αλλά είναι νόμιμο να ζητούνται και σήμερα κάποια στοιχεία. Η στροφή ενός χώρου-τόπου σημασιοδότησης στο πολεμικό πρότυπο διπολικότητας, αν είναι πραγματική και αφορά χώρους-τόπους σημασιοδότησης που δεν έχουν θεατρική σχέση με τον πόλεμο, διαφαίνεται στον βαθμό της "γενικότητας" που αναλαμβάνει, άρα και στον βαθμό σύγκρουσης που αναλαμβάνει εφόσον όσο πιο "γενικό" θέλει να είναι ένα μέρος (χώρος-τόπος) τόσο μεγαλύτερη σύγκρουση προ-αναγγέλει. Η δογματική προσκόλληση στην γενικότητα είναι η αρχή ίσως μιας νέας κίνησης, αρκεί να διατηρείται φυσικά (καθόλου φυσικό αυτό σε αυτούς που μόνον α-συνέχεια βλέπουν) ένα είδος συνέχειας. Μπορεί αυτό να είναι προϊον μιας ενδοστρεφούς πορείας στα θεμέλια λόγω ενδο-συστημικών προβλημάτων του χώρου-τόπου, αλλά ακόμα και το αντίθετο: το άνοιγμα στην ιστορική προοπτική. Η εντελώς παράδοξα, και τα δύο.





Ι.Τζανάκος    

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Φαινόμενα της εποχής (αδυσώπητες καταστάσεις)..



Η γενική ιδεολογική ταραχή που φέρνει ο κοινωνικός διωγμός των φτωχών έχει πολλές συνέπειες για τους ίδιους, αν δεν μπορέσουν να σκεφτούν ψύχραιμα και προσεκτικά τις αιτίες του διωγμού τους, αφού η ταραχή ή ίδια, τα μεγάλα λόγια και οι οιμωγές των φιλάνθρωπων αστών, οι εκστρατείες της εκκλησίας, οι συναισθηματικές ρητορείες των μικροαστών, δημιουργούν ένα αποπνικτικό νεφέλωμα που μερικές φορές έχει κανείς την εντύπωση πως θα πνίξει κάθε δυνατότητα να σκεφτούν καν. 
Περπατώντας σήμερα στον δρόμο της γειτονιάς μου, ένιωσα ένα αποπνικτικό πνίξιμο στο λαιμό, που φυσικά δεν σχετίζεται με το νεφέλωμα αυτό που σας "περιέγραψα" αλλά με το νεφέλωμα που αρχίζει να δημιουργείται απο την καύση των καυσόξυλων στα τζάκια και τις σόμπες που έχουν αντικαταστήσει τα καλοριφέρ. Η αναλογία είναι μεταφορική φυσικά, αλλά υπάρχει και ένα πραγματικό κοινό αναφερόμενο: η οικονομική δυσπραγία. 
Κάπου δίπλα σέρνονται δεκάδες χιλιάδες καροτσάκια απο βασανισμένους νεαρούς μετανάστες (απο 12χρονους και πάνω..) που συλλέγουν χαρτιά και μεταλλικά αντικείμενα που πωλούνται μάλλον σε κάποιες "οικολογικές" επιχειρήσεις ανακύκλωσης. Ένα σκηνικό καινούργιο. 
Όπως σας έχω περιγράψει παλιότερα, κάθε βδομάδα  σχεδόν ακούγονται απο κάπου κοντά, όχι πάντα απο το ίδιο σημείο όμως, κραυγές απο καυγάδες ή απο μοναχικά παραληρήματα..Πιθανόν να βρίσκομαι σε κάποιο ιδιαίτερα πυκνό, όσον αφορά το είδος του "φαινομένου", σημείο της πόλης!
Αλλά δεν νομίζω...
Στη δουλειά βρίσκομαι αυτόπτης σε μια αδυσώπητη πολιτική του αστικού κράτους, με τα "κομμένα" επιδόματα και τις καθυστερήσεις στην διαδικασία απονομής τους (πολλές φορές ο υποψήφιος πεθαίνει πριν περάσει απο την επιτροπή..).
Απο αυτή τη σκοπιά υπάρχει "ψυχραιμία", και τα εισαγωγικά δεν είναι υπερβολικά εδώ. Ίσως ο αγώνας της επιβίωσης, η αγωνία του απομονωμένου ατόμου, να έχει δημιουργήσει αναδίπλωση στους περισσότερους. Αλλά δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς γεμάτος πάθος για να σκεφτεί πως πιθανόν έρχεται η σειρά του, ή έστω κάτι στραβό για τον  ίδιο..Το αντίθετο:λείπουν νομίζω τα στέρεα σχήματα σκέψης, έστω στο επίπεδο της ανάλυσης της κατάστασης, και πιστεύω πως αυτά τα σχήματα σκέψης, σκονισμένα και χαμένα στα πίσω ράφια των βιβλιοθηκών και των ψυχών, περιέχουν περισσότερη αλήθεια απ'ότι πολλά λαμπρά φαντασμένα "κείμενα" με τα οποία μεγάλωσε η "γενιά" μου. Δεν θα ήθελα να στεναχωρήσω φίλους και γνωστούς δεκαετιών, αλλά εκπλήσσομαι αλήθεια όταν σε μια κοινωνία που η λιμοκτονία που φέρνει η μόνιμη ανεργία είναι ήδη εδώ, ανοίγονται συζητήσεις για την έννοια της "εργασίας" και την "υπέρβασή" της, λές και είμαστε στα πρόθυρα του ανώτατου κομμουνισμού ή εν τω μέσω μιας αστικής μπελ-επόκ που μπορεί να αντιστοιχεί σε τέτοιου είδους ουτοπικούς στοχασμούς. Τι να πω; Δεν είναι ανάγκη να είσαι κάποιος εργατιστής ή κομμουνισταράς για να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι σημαίνουν όλα αυτά..
Μαζεύω φράγκο φράγκο τα λεφτά για κάποια Άπαντα..



Ι.Τζανάκος 

Ηλιακό συμβάν..




Τώρα που ο ήλιος αλλάζει κάθε μέρα
να δούμε πως θα το αντέξεις..
Οι αντηχήσεις της αναστατωμένης τροχιάς του 
θυμίζουν τις μέρες της γέννησής του..
Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει..


Όχι μόνον ο φόβος κι η αγωνία που σε πλησίασε
αλλά και το θάρρος
είναι ξάστοχα βέλη της δικής σου μνήμης..
Αυτό που διαταράχθηκε είναι η ελπίδα
να γίνεις φως, έτσι απλά.. 
Αυτό που σκορπίζεται με οργή
είναι τα δικά σου κομμάτια
αναγγέλοντας το πραγματικό τέλος του ψεύδους..


Θα μπορούσες να χαρείς 
με αυτή την μικρή ταλάντωση
του ήλιου.. 
Να αρχίσεις να σκαλίζεις ένα πλοιάριο 
στο ξύλο που σου δόθηκε..
Αλλά εσύ προτιμάς μοιραία 
την τελευταία μάχη να δώσεις
των θραυσμάτων..


Τώρα που ο ουρανός σου κομματιάζεται
σε φλεγόμενα ερωτήματα,
και οι συμφιλιώσεις με τον Πατέρα
πλάθουν το φόντο των κομητών,
θα διαβείς την ανάγκη της θλίψης..
Μόνος
Χωρίς πίστη..
Χωρίς αγωνία..
Δίχως θάρρος..




Ι.Τζανάκος    

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Στο βάθος της Νύχτας..




Δεν υπήρχε, είναι γνωστό,
ούτε μια στιγμή ελευθερίας 
στις σταγόνες και τους κόκκους της άμμου..
Δεν μπόρεσαν ποτέ να πάνε αντίθετα
στους ανέμους και τις καταιγίδες..
Γιατί ήταν μέσα τους..
Τα σπλάχνα της κάθε κίνησης 
γεμάτα απο τους μικρούς της φαντάρους..
Κι'όταν εκσπούσαν οι βίαιες μείξεις,
και φάνταζε ο κόσμος 
σαν το καμίνι κάποιου νέου στοιχείου,
ένας πονηρός δαίμονας
που τον λένε και φως
έκραζε με μια στριγγλή φωνή
"όλα θα νοηθούν και θα γίνουν ένα,
όλα είναι ένα μικρό κύμα του ενός,
και το ένα το ίδιο, ένα μικρό κύμα του άφατου"...
Υπήρχε όμως, κι'αυτό είναι άγνωστο,
μια μικρή αμυχή που έβγαζε αίμα..
Μύρια κύματα απο αίμα κύλαγαν ανεπίγνωτα
σ'όλους τους δρόμους και τις εκτάσεις του κόσμου
Θυσίες και λάθη τρανά σκαρφάλωναν στ'άστρα..
Λάμψεις από την έφηβη χημεία του ουρανού
έσχιζαν το στερέωμα του..
Όλα απ'αυτήν την αμυχή..
Δεν ακούγονταν τίποτα κάπου εκεί κοντά..
Μια σιωπή απόλυτη μονάχα
έδινε σε κάποιους την υποψία πως κάτι πέθαινε..
Κάτω από όλα τα βουνά
Κάτω από όλες τις λατρείες και τα σύμβολα
Μια σιωπή απόλυτη μονάχα..
Τι να πέθαινε άραγε;
Είπαν πως ήταν ένα παιδί..
Άλλοι, πως ένας γέρος κόσμος έριχνε την κατάρα του..
Οι λίγοι κύκνοι π'απέμειναν λουσμένοι στον Ήλιο
δεν είχαν βλέμμα πιά
ούτε σχήμα..
για να μας πούν.. 
Όταν η σελήνη φώτιζε τα άλση της Κασταλίας
νόμιζαν όλοι πως γύρναγε ο Ήλιος..
Και ένα αργυρό σκοτάδι είπε τον εαυτό του φως..
Θόρυβος απο σύνολα και σχήματα 
κατέκλυσε τα αυτιά των διψασμένων..
Νόμιζαν πως άκουγαν πηγές..
Και ένα πηχτό παραποτάμι είπε τον εαυτό του Νείλο..
Η σιωπή απόλυτη συνέχισε..
Και συνεχίζει..





Ι.Τζανάκος 



Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Αγρύπνια..






Δε μ'αφήνει η αγρύπνια να ζυμώσω σκέψεις..
(Μόνον οι χειρονομίες επιτρέπονται στο φως της Νύχτας)
Θα μπορούσα να κοιμηθώ στο μίσος τους
και να ξυπνήσω στη χαρά τους..
Θα μπορούσα να μιλάω με σοφία στους γλάρους
και να ταϊζω τα μικρά ψάρια της υπομονής..
Όμως
Δεν μ'αφήνει η αγρύπνια να πλάσω φιλίες
να παλέψω με τις μικρότητες της φτώχειας μου..



Η ζωή έχει αποκτήσει τα ονόματά της
και το λαμπρό της φτερούγισμα σταματά..
Όλοι σκέφτονται τον θάνατό τους..
Τις μέρες που περνούν στη θάλασσα των όρμων
τις ονόμασαν κι αυτές θάλασσα..
Και μια φυλαγμένη θλίψη μεταμφιέζεται σε οργή..
Πόση "αλήθεια" να υποκριθούν οι λέξεις;



Πάντα φοβόμουν τους εξασφαλισμένους συλλογισμούς..
Το σίγουρο σύνορο των αληθειών σα σάπιο αίμα
με στρέφει στους θεούς του χρόνου..
Κοιτώ τους λεπτοδείκτες των ερχόμενων γενεών
και η καρδιά μου με φροντίζει με κραυγές
"έχεις άδικο φίλε μου, έχεις άδικο..
αν ήξερες πόσο σε αγαπώ, πόσο θέλω να σε αγκαλιάσω
αν ήξερες τι ξέρω"
ανόητες φωνές
ανόητες..
Το σίγουρο σύνορο της αλλιώτικης ελπίδας
με στρέφει στους θεούς της μνήμης..
Κοιτώ τα μνήματα των ρόδων
και η ματιά μου χάνεται στη γη..
Τα αυλάκια της χαραγμένα αιώνες..



Δεν μ'αφήνει η αγρύπνια να αγγίξω το φεγγάρι..
Μόνον οι φλόγες αφήνονται..





Ι.Τζανάκος  19/2/2012

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Αντικαπιταλισμός/Αντι-ιμπεριαλισμός..



Η συγκεκριμένη μορφή της συγκρότησης και το "είδος" των δυνάμεων μιας κοινωνικής συμμαχίας που έχει σαν σκοπό την καταπολέμηση του ιμπεριαλισμού δεν περιέχεται σε έναν γενικό τύπο ανεξάρτητο απο την συγκεκριμένη θέση, το σημείο μέσα στον παγκόσμιο χώρο, που θα συντελεστεί. 
Το θέμα δεν είναι να προσδιορίσουμε μια δήθεν μεταβατική μη-(καθαρά)αντικαπιταλιστική δυνατότητα σε μια σειρά απο χώρες που δεν είναι ιμπεριαλιστικές ή δεν ανήκουν στον σκληρό ιμπεριαλιστικό πυρήνα, και εξ'αυτού να ασκήσουμε κριτική σε αυτούς που ορθώς σήμερα ταυτίζουν τον αντικαπιταλιστικό με τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα (κ.κ.ε και το μεγαλύτερο μέρος της ανταρσυα), αλλά να ζητήσουμε απο αυτούς τους α-πριοριστές αγωνιστές να μας περιγράψουν την συγκεκριμένη μορφή αυτού του αντικαπιταλιστικού/αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα, σε σχέση με το σημείο αυτό (που επισημάναμε) και την συγκεκριμένη "λειτουργία" του στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα.  
Η εκ των δεξιών κριτική που ασκείται σε αυτούς, απο μια σειρά αφανών και φανερών δυνάμεων, είναι μια εκ των δεξιών κριτική (ταυτολογία) που σαν σκοπό έχει την εθνικο-ρεφορμιστική διάλυση του κομμουνιστικού ή κομμουνιστο-γενούς χώρου, αλλά σε τελική ανάλυση οδηγεί σε ήττα και το όποιο αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα πέραν των κομμουνιστών. Για αυτό το "άνοιγμα" όμως και τα κενά υπεύθυνοι είναι οι κομμουνιστές που αρνούνται για λόγους που αφορούν την ανυπαρξία πολιτικής τόλμης και Λογικής προνοητικότητας, αλλά και άλλους λόγους συστημικής ενδοστρέφειας, να αναλύσουν την συγκεκριμένη κατάσταση και να αναλάβουν τις ιστορικές τους ευθύνες. Η εγκατάλειψη της θεωρίας της "εξάρτησης" είχε θετικά στοιχεία, αλλά σημαίνει επίσης και ένα είδος τύφλωσης και άγνοιας απέναντι στην πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της "περιφέρειας" και της "ημι-περιφέρειας"..


Ι.Τζανάκος  

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..