Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Επανάληψη..

 



Το "λαϊκό" κόμμα στην Ρώμη κατέληξε στον Κύριο άνωθεν. Το κόμμα των τιμημένων Γράκχων, πού έπεσαν θυσιαζόμενοι ως κορυφαίοι του ηγέτες, στον αβυσσαλέο ταξικό αγώνα ανάμεσα στους πληβείους, τους προλεταρίους, και τους αριστοκράτες..






Ι.Τζανάκος 

Εκθετική Νύχτα..




Η μέρα προσπερνά την προηγούμενη, αλλά η νύχτα επιστρέφει στην προηγούμενη. Όταν η μέρα αρχίζει να μετατρέπεται σε νύχτα δύο είναι οι τρόποι να δείς τη μερα. 
Ο ένας, να γυρίσεις βέβαια όπως κάθε νύχτα αλλά να ζητήσεις με οξύτητα να μεταβληθεί και η κανονική νύχτα σε μέρα και η μέρα να ξαναγίνει κανονική μέρα, με τον ήλιο της και τα ρέστα. 
Ο άλλος, να βυθιστείς στην διπλή νύχτα πολλαπλασιάζοντας την κάθε νύχτα (που είναι και η μέρα όπως είπα..), εξαπλώνοντας την εκθετική ανάπτυξη του σκοταδιού. Η νύχτα, που είναι η επιστροφή σαν μοναδικός τρόπος , αν είναι ο μοναδικός τρόπος μετατρέπεται σε άπειρη. Η μέρα που έγινε νύχτα γίνεται η βαθύτερη νύχτα. Το βαθύτερο σκοτάδι είναι το σκοτάδι της μέρας που νύχτωσε.
Για νά'ρθει το "ντάλα μεσημέρι" θα πρέπει να έρθει. Θα το δούμε. Εγώ θα το δω. Μην ανησυχείτε. Μέχρι τώρα βλέπω νύχτα εκθετική.




Ι.Τζανάκος 

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Η συντροφιά της πολεμικής αγάπης..



Η ελεύθερη συνεργασία, ο εθελούσιος συγχρωτισμός και η αυτόβουλη συμμετοχή σε μια σχέση μεταξύ συναδέλφων, φίλων ή ομόγνωμων ανθρώπων, δεν προϋποθέτει καμμία εξασφαλισμένη "καθαρότητα" ούτε παρέχει εγγυήσεις για το "ποιόν" του άλλου. Είναι πιθανή η εξαπάτηση και σίγουρα τα λάθη. Υπάρχει μια εκ των πραγμάτων ανασφάλεια, ένας αναπόφευκτος φόβος που απορρέει απο το γεγονός του ανοίγματος σε μια σειρά ενδεχομένων. 
Αντίθετα, η εχθρότητα και η καταναγκαστική δόμηση των σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους (που συνδέεται αιτιακά με την εχθρότητα ως αίτιο η αιτιατό), περιέχουν μια αλλόκοτη ασφάλεια. Κανείς δεν μπορεί να σε εξαπατήσει αν είναι ξεκάθαρος εχθρός ή ανταγωνιστής, μπορείς να "στηριχθείς" στην εχθρότητα για να στερεώσεις την εσωτερική σου μεταβλητότητα και να καταλαγιάσεις όλες τις καταιγίδες της αμφιθυμίας. 
Το παράξενο όμως στη ζωή δεν είναι πως συναντάς συνέχεια εχθρούς και ανταγωνιστές, αλλά το αντίθετο, πως περιβάλλεσαι απο αδιάφορους ή πρόθυμους για επικοινωνία ανθρώπους. Όλα στη ζωή φανερώνονται σαν ένα παιχνίδι, σαν ένα πάρε δώσε ακαθόριστων δυνατοτήτων, και ο καθένας, ειδικά αν είναι απο το "άλλο φύλο", δεν μπορεί παρά να είναι ένας υποψήφιος εραστής ή ερωμένη, ακόμα και αν αυτό φαίνεται ως φαντασία. Φαντασία είναι όμως στην πραγματικότητα όλο αυτό που σε οδηγεί (εσένα ή τον άλλον) σε μια εχθρική θέση. Δεν είναι κάθε μέρα η μέρα της μεγάλης σύγκρουσης ακόμα κι όταν οι ουρανοί έχουν μαύρα σύννεφα. Αυτή η εικόνα είναι όμως που τρομάζει περισσότερο. 
Η ασφάλεια της ύπαρξης εξασφαλίζεται περισσότερο με την εικόνα μιας περιβάλλουσας εχθρότητας, ο κόσμος αποκτά νόημα και η ατομική υπόσταση συνοχή όταν δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, και δεν έχεις την ανάγκη να εμπιστευτείς κανέναν, άρα δεν αναγκάζεσαι να εκτεθείς στην δυνατότητα να εξαπατηθείς απο κανέναν. Γιατί η απάτη, και η εξαπάτηση προϋποθέτει πρώτα εμπιστοσύνη. Όμως, οι άνθρωποι είναι συλλογικά όντα. Ο καλύτερος τρόπος να νιώσεις ασφάλεια και να καλύψεις την ανάγκη μιας συλλογικής ένταξης είναι να συμμετέχεις σε έναν σχηματισμό εχθρότητας. Αυτός ο σχηματισμός είναι δομημένος πάνω στο στέρεο θεμέλιο του "εξωτερικού εχθρού". 
Κάποτε δεν θα αργήσει να επανεμφανισθεί βέβαια και ο "εσωτερικος εχθρός", αφού οι σχέσεις (πολεμικής)συντροφικότητας και (πολεμικής)φιλίας έχουν μέσα τους δυστυχώς για τους ανασφαλείς πολεμοχαρείς το σπέρμα της ανασφάλειας. 
Ο κύκλος των "περικυκλωμένων αγωνιστών" δεν παύει να είναι ένας κύκλος αγάπης. Ένα ρίγος υποψίας έρχεται να ταράξει τον κύκλο αυτό, και το αμέσως επόμενο ενέργημα αυτής της συντροφιάς είναι να κλείσει περισσότερο. Στο τέλος θα μείνει ένας..Ο τελευταίος.



Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Νύχια..




Όταν αξιωθούμε να βγάλουμε νύχια
θα σε γραπώσουμε ω άστρο!





Ι.Τζανάκος  

Χτικιό..





Επίσης,
ξέχασα να σας πω..
Δε θυμάμαι που σας συνάντησα..
Θροϊζουν τα τρόπαια κι οι σημαίες..
Τρίζουν οι συντροφιές απο αγάπη..
Αλλά,
κανείς δεν μπορεί να με φωτίσει..
Δε πειράζει..
Θα εποπτεύσω απο ψηλά,
αυτό που δεν είναι ορατό απο πουθενά..
Τότε ίσως να ξεχάσω αυτά,
τα τωρινά και τα χθεσινά..
Το καλύτερο κρασί πίνοντας

Επίσης,
ξέχασα να σας πω..
Δε θυμάμαι πότε πέθανα..
Οι άνεμοι τραγουδάνε και πεινάνε..
Τα χτικιά μου ρίζωσαν βαθιά στο νερό τους..







Ι.Τζανάκος 
  

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Ψυχιατρική και φαινομενολογία του οργάνου..



Αν μελετήσει κανείς στοιχειωδώς ψυχιατρική, σε κάποια υποσημείωση ή αράδα του όποιου γενικού δοκιμίου εισαγωγής διαβάσει θα ανακαλύψει μια "λεπτομέρεια" που αφορά τους ψυχωτικούς ασθενείς. Αυτή η "κατηγορία" ασθενών δεν αναγνωρίζει, ακόμα και μετά απο φαρμακευτική αγωγή, πως έχει πρόβλημα. Το όργανο που ασθενεί δεν μπορεί να αναγνωρίσει την ασθένειά του, ακόμα κι αν είναι το κατεξοχήν όργανο αναγνώρισης μέσω του πόνου, και ειδικά στην περίπτωση των παθήσεων αυτών δεν μπορεί να ανακαλύψει την εστία της ασθένειας όχι μόνον γιατί ο εγκέφαλος δεν πονάει, στις ψυχικές παθήσεις, ως όργανό αλλά και για έναν πιο περίπλοκο λόγο: Ό,τι "λύνει" τα προβλήματα των άλλων, ή μάλλον ό,τι είναι ό,τι είναι ως "λύτης" προβλημάτων των άλλων, δεν μπορεί να είναι άμεσος λύτης των προβλημάτων των δικών του. Πρέπει να οργανώσει έναν μακρύτερο απο τον συνηθισμένο δρόμο ανάδρασης. Ο εγκέφαλος είναι αρχικά ο πρώτος έγκλειστος του παραδόξου της έγκλεισης. Βυθισμένος μέσα στον πόνο του, που δεν αναγνωρίζει ως δικό του, πρέπει να βρεί λύση και στο δικό του πρόβλημα. (πάντως, όπως δηλώνω και παρακάτω, ο μόνος τρόπος για να μην βρεί ο εγκέφαλος, ή γενικά η κοινωνική διάνοια, λύση στα εγκεφαλικά προβλήματα είναι να παραμείνει μέσα στα φαινόμενα του πόνου του (της) νομίζοντας πως εκεί βρίσκεται η εστία του προβλήματος και η λύση του)
Το όργανο αναγνώρισης των προβλημάτων της "ψυχικής" υγείας μπορεί να εκδηλώσει σωματικά την πάθησή του (αν εξαιρέσουμε τους πονοκεφάλους που είναι μια περιθωριακή εκδήλωση του εγκεφαλικού πόνου) μέσω άλλων οργάνων ή καταστάσεων του σώματος, και όχι μέσα του, στο δικό του υλικό υπόστρωμα ή να εκφράσει (συνηθέστερα) την "αδυναμία'' του στην επικοινωνία και την γλώσσα-σκέψη, που εμφανίζεται ώς εαν αυτή να είναι όχι μόνον εκδήλωση της λειτουργικής αδυναμίας αλλά  η έδρα και το σημείο της πάθησης. Πάντα χρειάζεται ένας διαμεσολαβητής γνώσης για να εντοπίσει  ένα όργανο, και ο οργανισμός που το περικλείει,  το πρόβλημά του, και αυτό δεν μπορεί να είναι το ίδιο το όργανο, αλλά ούτε και ο οργανισμός ως ολότητα. Αυτός είναι ο εγκέφαλος, και αν νοσεί ο ίδιος ως ο διαμεσολαβητής, πρέπει να μεταφέρει το πρόβλημα έξω απο τον ίδιο τον εαυτό του, για να το διαμεσολαβήσει. Δεν υπάρχει αδιαμεσολάβητο όργανο αλλά ούτε και οργανισμός  (σε πρώτη φάση, ο οργανισμός), ακόμα κι αν αυτό το όργανο είναι ο ίδιος ο συντελεστής της διαμεσολάβησης. Δεν μπορεί λοιπόν ο συντελεστής της διαμεσολάβησης να διαμεσολαβήσει το πρόβλημά του, αν έχει, αν δεν το εκβάλλει (εκτός) του εαυτού του. Και αν δεν υπήρχε συμβολικός τρόπος εκβολής, ο εγκέφαλος θα έπρεπε να δημιουργήσει το "συμβολικό" για να εκφράσει το πρόβλημα.   Έτσι, ο "ψυχικά" ασθενής (ψυχωτικός) εκδηλώνει απο την μιά παραληρήματα και ψευδαισθήσεις και από την άλλη πόνους στο σώμα που γίνεται το πεδίο της σωματικής εκδήλωσης της εγκεφαλικής πάθησης,  που γίνονται έτσι το συμβολικό του πεδίο πόνου. Έτσι όμως σε πρώτη φάση ο εγκέφαλος λαμβάνει το μήνυμα του προβλήματος στην διάχυσή του σε άλλα σημεία απο εκεί που εδράζεται (το πρόβλημα). Στην άμεση αυτή φάση της εγκεφαλικής, αισθησιο-κινητικά και γλωσσικά-σκεπτικά εγκλειόμενης, "έρευνας" το όργανο αναγνώρισης εγκλωβίζεται στα σημεία αποφόρτισης του προβλήματος, που μερικές φορές τυχαίνει να είναι τα ίδια σημεία αποφόρτισης και σε άλλες περιπτώσεις έντονης  εγκεφαλικής δραστηριότητας. 
Το μεγαλείο της θετικής επιστήμης, και εδώ ειδικότερα της ιατρικής επιστήμης-σε θεμελιακή συνέργεια με την βιολογία και την βιο-χημεία, έγκειται σε αυτή την ικανότητα διεύρυνσης της νοητικής αντιληπτικότητας και διαμεσολαβητικότητας του εγκεφάλου πέρα απο την φαινομενολογία του σώματος και "εδώ" (στο θέμα της εγκεφαλικής πάθησης) πέραν του ιδιότυπου τρόπου έκφρασης του ίδιου για τον ίδιο τον εαυτό του, μέσω του -εκτός του ίδιου του οργάνου- σωματοποιημένου ή "γλωσσοποιημένου-σκεπτικού" εγκεφαλικού προβλήματος και πόνου. 
(Η "γλωσσοποίηση-σκεπτοποίηση" εδώ του εγκεφαλικού προβλήματος εκφράζεται μέσα απο την αποδόμηση της νοηματικής βάσης της γλωσσικής-σκεπτικής μορφής . Αλλά υπάρχουν και οι -ακουστικές συνήθως-ψευδαισθήσεις που δείχνουν να εκφράζουν με πιο "υλικό" τρόπο το πρόβλημα. Σημαντική σημείωση:Ένα στοιχείο πως η Γερμανία είναι ακόμα η αυτοκρατορία της Επιστήμης φαίνεται στο απλό γεγονός πως διατηρεί ακόμα την ενότητα Νευρολογίας και Ψυχιατρικής, και δεν έχει εγκαταλείψει την άμεση συνδετικότητα τους στην βάση της εγκεφαλικής λειτουργίας, ακόμα κι αν φαινομενικά η σύνδεση δεν στηρίζεται στην φαινομενολογία της Γλώσσας. Έτσι, μπορεί να μην είναι το ίδιο οι αφασικές διαταραχές με το παραλήρημα, αλλά σύμφωνα με την Γερμανική άποψη συνεχίζουν να συνδέονται ουσιακά. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιστροφή ενός "νευρολογικού" φαρμάκου όπως το Depakin, που αφορά την επιληψία, σε παθήσεις όπως η διπολική διαταραχή, έχοντας φοβερή επιτυχία)
Όμως ενώ έχει συντελεστεί αυτή η αναίρεση της στοιχειακής φαινομενολογίας του σώματος (ή του "οργάνου'') στο επίπεδο της  (θετικής) ιατρικής επιστήμης, αλλά και των συστημικών επιστημών που μελετούν την σημασία του "περιβάλλοντος" του σώματος  ( ή ''οργάνου") για την συγκρότηση του συνδρόμου(-πάθησης), διατηρείται ακόμα μια σειρά απο ψευδο-επιστήμες που ανάγουν την γλωσσική-σκεπτική φαινομενολογία του σε σημείο έδρασης και ανάπτυξής του. 
Επι τη βάσει αυτής της ψευδούς τοπολογικοποίησης του αιτιολογικού πλέγματος του συνδρόμου αναπτύσσεται και ένας ψευδής "γλωσσο-κοινωνιολογισμός", που ακόμα κι αν αναγνωρίζει την υλικότητα της "περιβάλλουσας'' κοινωνικής πραγματικότητας εφόσον την αναμειγνύει με την ανύπαρκτη μη-υλικότητα του "κόσμου του α-συνειδήτου", συντελεί στην ιδεαλιστική "εξαϋλωση".
Λέτε αυτό να είναι άσχετο με το πρόβλημα της έγκλεισης που αναφέραμε πριν; Ο Υλισμός πρέπει να επανέλθει, θα επανέλθει, δεν μπορεί παρά να επανέλθει, τόσο στο επίπεδο της ψυχιατρικής όσο και στο επίπεδο της κοινωνικής διάνοιας, του "κοινωνικού" εγκεφάλου, αιρόμενος πάνω απο την συμπτωματοκεντρική φαινομενολογία του εγκεφαλικού και διανοητικού συνδρόμου και πόνου, με τον τρόπο του εγκεφάλου και της διανοίας.. 




Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Στο βάθος της Νύχτας..




Δεν υπήρχε, είναι γνωστό,
ούτε μια στιγμή ελευθερίας 
στις σταγόνες και τους κόκκους της άμμου..
Δεν μπόρεσαν ποτέ να πάνε αντίθετα
στους ανέμους και τις καταιγίδες..
Γιατί ήταν μέσα τους..
Τα σπλάχνα της κάθε κίνησης 
γεμάτα απο τους μικρούς της φαντάρους..
Κι'όταν εκσπούσαν οι βίαιες μείξεις,
και φάνταζε ο κόσμος 
σαν το καμίνι κάποιου νέου στοιχείου,
ένας πονηρός δαίμονας
που τον λένε και φως
έκραζε με μια στριγγλή φωνή
"όλα θα νοηθούν και θα γίνουν ένα,
όλα είναι ένα μικρό κύμα του ενός,
και το ένα το ίδιο, ένα μικρό κύμα του άφατου"...
Υπήρχε όμως, κι'αυτό είναι άγνωστο,
μια μικρή αμυχή που έβγαζε αίμα..
Μύρια κύματα απο αίμα κύλαγαν ανεπίγνωτα
σ'όλους τους δρόμους και τις εκτάσεις του κόσμου
Θυσίες και λάθη τρανά σκαρφάλωναν στ'άστρα..
Λάμψεις από την έφηβη χημεία του ουρανού
έσχιζαν το στερέωμα του..
Όλα απ'αυτήν την αμυχή..
Δεν ακούγονταν τίποτα κάπου εκεί κοντά..
Μια σιωπή απόλυτη μονάχα
έδινε σε κάποιους την υποψία πως κάτι πέθαινε..
Κάτω από όλα τα βουνά
Κάτω από όλες τις λατρείες και τα σύμβολα
Μια σιωπή απόλυτη μονάχα..
Τι να πέθαινε άραγε;
Είπαν πως ήταν ένα παιδί..
Άλλοι, πως ένας γέρος κόσμος έριχνε την κατάρα του..
Οι λίγοι κύκνοι π'απέμειναν λουσμένοι στον Ήλιο
δεν είχαν βλέμμα πιά
ούτε σχήμα..
για να μας πούν.. 
Όταν η σελήνη φώτιζε τα άλση της Κασταλίας
νόμιζαν όλοι πως γύρναγε ο Ήλιος..
Και ένα αργυρό σκοτάδι είπε τον εαυτό του φως..
Θόρυβος απο σύνολα και σχήματα 
κατέκλυσε τα αυτιά των διψασμένων..
Νόμιζαν πως άκουγαν πηγές..
Και ένα πηχτό παραποτάμι είπε τον εαυτό του Νείλο..
Η σιωπή απόλυτη συνέχισε..
Και συνεχίζει..





Ι.Τζανάκος 



Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Αγρύπνια..






Δε μ'αφήνει η αγρύπνια να ζυμώσω σκέψεις..
(Μόνον οι χειρονομίες επιτρέπονται στο φως της Νύχτας)
Θα μπορούσα να κοιμηθώ στο μίσος τους
και να ξυπνήσω στη χαρά τους..
Θα μπορούσα να μιλάω με σοφία στους γλάρους
και να ταϊζω τα μικρά ψάρια της υπομονής..
Όμως
Δεν μ'αφήνει η αγρύπνια να πλάσω φιλίες
να παλέψω με τις μικρότητες της φτώχειας μου..



Η ζωή έχει αποκτήσει τα ονόματά της
και το λαμπρό της φτερούγισμα σταματά..
Όλοι σκέφτονται τον θάνατό τους..
Τις μέρες που περνούν στη θάλασσα των όρμων
τις ονόμασαν κι αυτές θάλασσα..
Και μια φυλαγμένη θλίψη μεταμφιέζεται σε οργή..
Πόση "αλήθεια" να υποκριθούν οι λέξεις;



Πάντα φοβόμουν τους εξασφαλισμένους συλλογισμούς..
Το σίγουρο σύνορο των αληθειών σα σάπιο αίμα
με στρέφει στους θεούς του χρόνου..
Κοιτώ τους λεπτοδείκτες των ερχόμενων γενεών
και η καρδιά μου με φροντίζει με κραυγές
"έχεις άδικο φίλε μου, έχεις άδικο..
αν ήξερες πόσο σε αγαπώ, πόσο θέλω να σε αγκαλιάσω
αν ήξερες τι ξέρω"
ανόητες φωνές
ανόητες..
Το σίγουρο σύνορο της αλλιώτικης ελπίδας
με στρέφει στους θεούς της μνήμης..
Κοιτώ τα μνήματα των ρόδων
και η ματιά μου χάνεται στη γη..
Τα αυλάκια της χαραγμένα αιώνες..



Δεν μ'αφήνει η αγρύπνια να αγγίξω το φεγγάρι..
Μόνον οι φλόγες αφήνονται..





Ι.Τζανάκος  19/2/2012

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Αντικαπιταλισμός/Αντι-ιμπεριαλισμός..



Η συγκεκριμένη μορφή της συγκρότησης και το "είδος" των δυνάμεων μιας κοινωνικής συμμαχίας που έχει σαν σκοπό την καταπολέμηση του ιμπεριαλισμού δεν περιέχεται σε έναν γενικό τύπο ανεξάρτητο απο την συγκεκριμένη θέση, το σημείο μέσα στον παγκόσμιο χώρο, που θα συντελεστεί. 
Το θέμα δεν είναι να προσδιορίσουμε μια δήθεν μεταβατική μη-(καθαρά)αντικαπιταλιστική δυνατότητα σε μια σειρά απο χώρες που δεν είναι ιμπεριαλιστικές ή δεν ανήκουν στον σκληρό ιμπεριαλιστικό πυρήνα, και εξ'αυτού να ασκήσουμε κριτική σε αυτούς που ορθώς σήμερα ταυτίζουν τον αντικαπιταλιστικό με τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα (κ.κ.ε και το μεγαλύτερο μέρος της ανταρσυα), αλλά να ζητήσουμε απο αυτούς τους α-πριοριστές αγωνιστές να μας περιγράψουν την συγκεκριμένη μορφή αυτού του αντικαπιταλιστικού/αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα, σε σχέση με το σημείο αυτό (που επισημάναμε) και την συγκεκριμένη "λειτουργία" του στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα.  
Η εκ των δεξιών κριτική που ασκείται σε αυτούς, απο μια σειρά αφανών και φανερών δυνάμεων, είναι μια εκ των δεξιών κριτική (ταυτολογία) που σαν σκοπό έχει την εθνικο-ρεφορμιστική διάλυση του κομμουνιστικού ή κομμουνιστο-γενούς χώρου, αλλά σε τελική ανάλυση οδηγεί σε ήττα και το όποιο αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα πέραν των κομμουνιστών. Για αυτό το "άνοιγμα" όμως και τα κενά υπεύθυνοι είναι οι κομμουνιστές που αρνούνται για λόγους που αφορούν την ανυπαρξία πολιτικής τόλμης και Λογικής προνοητικότητας, αλλά και άλλους λόγους συστημικής ενδοστρέφειας, να αναλύσουν την συγκεκριμένη κατάσταση και να αναλάβουν τις ιστορικές τους ευθύνες. Η εγκατάλειψη της θεωρίας της "εξάρτησης" είχε θετικά στοιχεία, αλλά σημαίνει επίσης και ένα είδος τύφλωσης και άγνοιας απέναντι στην πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της "περιφέρειας" και της "ημι-περιφέρειας"..


Ι.Τζανάκος  

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Τα Φαντάσματα και η "Δικτατορία του προλεταριάτου"




Τα κυρίαρχα σχήματα (και αντι-σχήματα) σκέψης αρχίζουν να φαντάζουν σαν φαντάσματα πλέον. Και ενώ είναι προφανές πως δεν πλανιέται τίποτα εικονικό σε έναν κυρίαρχο κόσμο που το δημιουργεί, αφού δεν μπορεί να πλανιέται μια εικόνα του ίδιου του κόσμου παρά μόνον η εικόνα ενός άλλου κόσμου μέσα σε αυτόν, από την άλλη δεν υπάρχει άλλη λέξη απο το φάντασμα που να μην το καθιστά απλά ράκος, θραύσμα, ή εφιάλτη, δηλαδή μια εικόνα μέσα στο υποκείμενο αυτό.
Φαντάσματα ενός κόσμου που δεν μπορεί να φύγει εκτός του εαυτού του; ή μήπως ο κόσμος ως φάντασμα του εαυτού του;
Η "επιστροφή του κόσμου στον εαυτό του" είναι απλά μια ακόμα μορφή αυτών των φαντασμάτων. Ήταν μάλιστα η αναγγελία αυτής της φαντασμάτωσης. Τι ειρωνεία για την εμμενοκρατία!
Η πολλαπλότητα σήμερα είναι το μεταφυσικό εν. Όμορφα!
Το ένα φάντασμα όλων των φαντασμάτων θα ήταν μια αρκετά διασκεδαστική εγελιανή φάρσα. Τέλεια!
Δεν υπάρχει αδιέξοδο γιατί δεν υπάρχει δρόμος.
Υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι καθόλου αντικανονικό και αθέμιτο να πιστεύει κανείς, χωρίς καμία ελπίδα και χωρίς κανέναν λογικό τρόπο σύλληψης αυτής της πιθανότητας που θα σας αναγγείλω, πως το μόνο που θα μπορούσε να σώσει τον κόσμο θα ήταν η ανάδυση κάπου μιάς, και μόνον μιάς, Δικτατορίας του προλεταριάτου. Ο κόσμος τότε, για μένα ίσως έτσι, θα αποκτούσε έναν πραγματικό τόνο. Θα ακούγονταν ξανά ένας υπαρκτός ήχος.
Θα υλοποιούνταν μια αληθινή μορφή. Θα αγγίζονταν ένα απτό αντικείμενο. Τα ονόματα και οι αλλαγές τους έπειτα παρακαλώ. Η ύλη πρέπει και αυτή να έχει την χάρη να επιστρέψει όπως ήταν. 



Ι.Τζανάκος       

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Αποσπάσματα θεωρίας της Σημειωτικής (Ουμπέρτο Έκο) / 1



Θεωρία Σημειωτικής/ Ουμπέρτο Έκο (μετάφραση: Έφη Καλλιφατίδη)


2.5.2
" Η σημειωτική μελέτη του περιεχομένου συχνά περιπλέκεται, αν καταφεύγουμε σ'ένα υπεραπλουστευμένο διάγραμμα, το οποίο κατά τρόπο ατυχή καθιστά το πρόβλημα άκαμπτο. Το εν λόγω διάγραμμα είναι το γνωστό τρίγωνο, του οποίου η πιό κοινή μορφή διαδόθηκε από τους Ogden και Richards (1923):

(1)
                       Αναφορά
                               .



Σύμβολο---------------------------Αναφερόμενο




(2)
Το τρίγωνο φαινομενικά μεταφράζει το τρίγωνο του Peirce:

                         Διερμηνεύον
                                   .



Αντιπροσωπεύον----------------------Αντικείμενο



(3)
Και συχνά θεωρείται ισοδύναμο του τριγώνου του Frege:

                           Sinn (Νόημα)

                                   .


 Zeichen (Σημείο)---------------------Bedeutung (Σημασία)


Το πρώτο σημείο που θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε είναι ότι τέτοιου είδους τρίγωνα μπορούν πράγματι να φανούν χρήσιμα όταν συζητούμε μια θεωρία παραγωγής σημείων και ιδίως μια θεωρία αναφοράς, όμως γίνονται μάλλον ενοχλητικά όταν μελετούμε το πρόβλημα των κωδίκων. Πράγματι, ένα πρότυπο σημειωτικής λειτουργίας( όπως η διχοτομία του Saussure σε signifiant/signifie ή το πρότυπο του Hjelmslev που περιγράψαμε στο 2.2) αφορά μόνο την αριστερή πλευρά των τριγώνων 1 και 2, και μπορεί να είναι σχετικό με το σύνολο του τριγώνου 3 όταν, και μόνον όταν, θεωρηθεί ότι η έννοια της Bedeutung  δεν αφορά αυστηρά το πλάτος. Η σημειωτική του Saussure και του Peirce είναι μια θεωρία της συμβατικής  (ή οπωσδήποτε αυστηρά σημειωτικής) σχέσης ανάμεσα στο σύμβολο και την αναφορά ( ή το νόημα) και ανάμεσα σε ένα σημείο και στις σειρές των διερμηνευόντων του. Τα αντικείμενα δεν εξετάζονται από την γλωσσολογία του Saussure, ενώ στο θεωρητικό πλαίσιο του Peirce εξετάζονται μόνο όταν συζητούνται ιδιαίτεροι τύποι σημείων όπως οι εικόνες και οι δείκτες. Τα αντικείμενα μπορούν να εξεταστούν υπό το φως μιας στενής ανάγνωσης τύπου Frege, μόνο αν ως Bedeutung εννοήσουμε το αληθές και πραγματικό αντικείμενο στο οποίο μπορεί να αναφέρεται το σημείο : στο βαθμό που η Bedeutung θεωρηθεί 'τάξη' πραγματικών ή πιθανών αντικειμένων, όχι 'δείγμα' αλλά αντικείμενο 'τύπος', προσεγγίζει πολύ στο περιεχόμενο με την έννοια που θα περιγράψουμε στο 2.6. Απ' αυτή την άποψη του βάθους η Bedeutung είναι κάτι που θα πρέπει να μελετηθεί από μια θεωρία των διερμηνεύοντων.."
                                   

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Σύστημα και Σημασία..



Το αποπερατωμένο στοιχείο που περιέχει η Σημασία (Bedeutung) ως αντιπρόσωπος διαμορφωμένων κοινωνικο-οντολογικών δομών σε σχέση με την έλλογη ανοιχτότητα και δυνητικότητα που περιέχει το Νόημα (Sinn) ως αντιπρόσωπος μιας ενιαίας κοινωνικο-διανοητικής διεργασίας συγκρότησης και κρυστάλλωσης της συγκρότησης, θεωρήθηκε ως σημείο μιας καθοριστικής διαφοράς που ξεχωρίζει όχι μόνον δύο διαφορετικής "φύσεως" λειτουργίες της κοινωνικής διεργασίας της σκέψης αλλά ακόμα και δύο διαφορετικές εποχές της ιστορίας.
Είναι σαφές πως αυτό έχει έναν ισχυρό βαθμό αλήθειας, αρκεί να αφαιρέσει κανείς τις αναδρομικές "ιστορικές'' εφαρμογές καταρχήν και έπειτα να αποκαθηλώσει το Νόημα από το νεωτερικό δεσποτικό του βάθρο.
Ενώ όμως αυτό σίγουρα μπορεί να είναι το καθήκον ενός ιστορικού των ιδεών ή της φιλοσοφίας ή της γλωσσολογίας,  σήμερα  έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη σημασία αφού εμπλέκεται με τις συζητήσεις για την θεωρία των συστημάτων.
Η έννοια του Νοήματος έχει την ιδιότητα να εφαρμόζεται πολύ καλά σε αυτήν την ορθολογική θεωρία ανάλυσης της αυτο-κατασκευής και διανοητικής αυτο-αναφορικότητας των συστημάτων, και να αντιστοιχεί σε όλες τις ιδιότητές της, ακόμα και τις πίο "δύσκολες" όπως είναι η ανάλυση της αναδυτικής ιδιότητας των συστημάτων (που σημαίνει ταχέως ταχέως την ιδιότητα ενός συστήματος να περιέχει ως νέο σύστημα ιδιότητες που δεν περιέχονταν στα στοιχεία "του" που προ-υπήρχαν, αλλά και την ιδιότητα του συστήματος να είναι το στοιχείο ενός άλλου συστήματος χωρίς αυτό-το νέο- να περιέχεται ως σύνολο ιδιοτήτων σε αυτό το παλαιό.) 
Αντίθετα η Σημασία παρουσιάζει ιδιότητες παγιότητας και οντολογικής σταθερότητας που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εξελικτικές διεργασίες αυτο-αναφορικών συστημάτων, παρά μόνον ως αυτή να αντιπροσωπεύει ένα αδρανές ή ακόμα και "συντηρητικό" στοιχείο. Αυτές οι ιδιότητες μπορούν όμως να σημαίνουν την γενικότερη αντιστοίχιση και πρόσδεση του ανθρώπινου γεγονότος στις ακλόνητες ουσίες της εξω-συστημικής ζωής που μπορούν να αντιστοιχηθούν συστημικά, αν τελικά είναι δυνατός ένας διάλογος με την "συστημική", μόνον αναλόγως προς το ευρύτερο και αχανέστερο όν της πραγματικότητας που περιβάλλει πέραν των ιστορικο-κοινωνικών συνθηκών το ανθρώπινο ή έμβιο γεγονός. 
Στις "σημερινές'' συνθήκες αποκλειστικής περίκλεισης του ανθρώπου απο τις εικόνες ενός ανθρωπικού και μόνον όντος, που διόλου δεν είναι σίγουρο πως αντιστοιχούν σε μια πραγματική επίγνωση των ορίων και των ουσιακών δεσμών του με το ον αλλά ταιριάζουν περισσότερο με ένα περίφρακτο βιομηχανικό τεχνοκρατικό-κεφαλαιοκρατικό σύστημα, είναι απαραίτητη η ύπαρξη μιας άλλης ματιάς.
Και αυτή η ματιά μπορεί να αγκυροβολήσει νοητικά στις σταθερότητες της σημασιο-λογικής έρευνας..



Ι.Τζανάκος    

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Τρανότητα..




Αν με πείσουν κάποιοι ότι μπορεί να υπάρξει το άτρωτο σώμα της εργατικής τάξης, το κυρίαρχο σώμα της, τότε δέχομαι να κάψω όλα τα χαρτιά μου και να δεχτώ κάθε πιθανή αθλιότητα που είναι αναγκαία για την τράνωσή του..

(Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή..)




Ι.Τζανάκος 

Κοινωνική ιδιο-σωματικότητα και αστικός τομαρισμός..




Λαμβάνοντας τις αισθήσεις ως αποδείξεις της ιδιο-σωματικότητας δεν μπορούμε να αναιρέσουμε την καρτεσιανή αμφιβολία για την ύπαρξη των σωμάτων. Ούτε ο ενσώματος πόνος δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα άλλο απο την ενεργό παρουσία μιας διεισδύουσας εχθρικής κατάστασης, και την ενεργοποίηση της στοιχειώδους άμυνας του ατομικού ενσώματου οργανισμού.
Δυστυχώς ο πόνος ως προειδοποίηση και ενεργοποίηση, αλλά και ο φόβος ως μια διανοητική μορφή προ-λήψης του σωματικού πόνου δεν μπορεί να υπάρξει σε κοινωνικές οντότητες όπως υπάρχει στις ατομικές, και αν υπάρξει λαμβάνει εύκολα την μορφή του ατομικού πόνου, αφού μάλιστα ίσως δεν έχουν εμφανιστεί τα πρώτα αποτελέσματα της κοινωνικής αιτίας του ατομικού πόνου παρά μόνον ως ατομικά στοιχεία. Δεν έχει σημασία αν το "ατομικό" υποκείμενο έχει γνώση της κοινωνικής αιτιολογίας και των αντικειμενικών συμπλεγμάτων που παράγουν τον ατομικό του πόνο. Όταν δεν υπάρχει το κοινωνικό σώμα της μνήμης, ένα ταξικό κόμμα λ.χ, η μνήμη είναι ατομικοποιημένη.
Ανατρέχοντας λοιπόν στην καρτεσιανή αμφιβολία και γυρνώντας δια αυτής στην αντί-θεση της παραδοσιακής μεταφυσικής στην σωματικότητα, θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε την αναγκαία επιδίωξη του πόνου, που θα καταστήσει ένα ''άτομο" συλλογισμένο με πόνο για τους ομοίους του πριν ακόμα να συλλογιστεί "ηθικά" ή "ιδεολογικά", στην συλλογική μνήμη, στους τόπους της συλλογικής μνήμης. 
Το πρόβλημα της συλλογικής μνήμης και ανάκλησης είναι πως απο την μία ως την άλλη άκρη της, ακόμα κι αν υπάρχουν επιζώντες της κατάστασης: πρώτος "πόνος-μνήμη", η μνήμη πρέπει να κατασκευαστεί αρχικά όπως ένας α-σώματος νοητικός συλλογισμός. Αυτό όμως που αποτελεί το σημερινό δεσποτικό επιχείρημα αυτών που αμφισβητούν την σωματικότητα (και ακόμα περισσότερο την ταξική και λαϊκή ιδιο-σωματικότητα)  των κοινωνικών οντοτήτων, μιλώντας για "κατασκευή", μπορεί να μετασχηματιστεί σε σημείο εκκίνησης μιας νέας διανοητικότητας που θα ενωθεί με την ιστορική κίνηση που θα υπερβεί, θέλουν δε θέλουν κάποιοι, τον τομαρισμό της "νέας εποχής", την ιδιο-σωματικότητα ως ιδεολογία του ύστερου καπιταλισμού.




Ι.Τζανάκος