Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Το τέλος των σημείων...



Πριν επανέλθω στην "Διδασκαλία περί του Είναι" από την "Επιστήμη της Λογικής" του Εγέλου, στην αμέσως επόμενη ανάρτηση, θα αναφερθώ σε κάποιες βασικές απαρνήσεις μου..




Όταν ολοκληρωθεί το αδιέξοδο στους δεσμούς, κατάλυσης και ένωσης, της σημειακής τάξης, υπάρχει μια διαρκής διαφυγή από τα σημεία που οργανώνουν τα κεντρικά νοήματά της , ακόμα κι αν αυτή ως (ιδιαίτερη) τάξη είναι περιορισμένη στα εσώτερα δώματα ενός λαβυρινθώδους διαλόγου-μονολόγου, από αυτούς που συμβαίνουν στις γραμματολογικές ή ιδεολογικές δράκες.
Η πληρότητα του αδιεξόδου είναι τώρα η πλήρης κατάλυση της σημειακής κεντρικότητας. Παρά τις διάφορες θλίψεις για την εκδήλωση του αδιεξόδου, αυτό συνήθως είναι ήδη υπαρκτό στον ήχο και μόνο της έκφρασης αυτών που το διαμεσολαβούν είτε ως κήνσορες είτε ως ακολουθητές του.
Μέσα στο σύμπαν της αναπαραγωγής του όμοιου, εντός του λιμνάζοντος ύδατος της ταυτότητας, δεν κινείται νωχελικά μόνον η λυρική απελπισία των νοσταλγών της συνεκτικότητας και της ταυτότητας αλλά και οι κενές θεάσεις της α-συνέχειας, των τομών και των χασμάτων.
Και ο μοντερνισμός είναι πιά παράδοση, και η παράδοση είναι τα πάντα, όσο προστίθενται λεπτά, χρόνια, και αιώνες, στην νέα φρίκη, την τόσο παλαιά.
Η σημειακή κεντρικότητα δεν έχει απλά καταστραφεί σε θραύσματα ή σημεία, αλλά έχει εκταθεί ως καταστροφή και εντός αυτών των θραυσμάτων.
Θα μπορούσε να σιωπά κανείς, αν δεν ήταν κι αυτό μια ήδη προσδιορισμένη στάση, ακόμα και με τον ειδικό τόνο που έχει αποκτήσει σήμερα με τις τόσες φλύαρες σιωπές.
Τι μπορεί λοιπόν κανείς να κάνει ως θέαση που είναι σημείο, αφού και οι μύθοι της διασποράς της θέασης είναι κονιορτοποιημένοι;
Η ατελείωτη σειρά των νεκρών σημείων φαίνεται να ολοκληρώνεται πιά, αναγγέλοντας αιώνες μη αναγγελίας, και τα Ονόματα αν μη τι άλλο περισσεύουν σε αυτό το νεκροταφείο.
Η αφελής προσμονή μιάς "δύναμης" δεν φαίνεται να εγκαταλείπεται από τους φορείς της ουτοπίας και της ελπίδας, αλλά και τους μίμους της Κολάσεως. Είναι εξάλλου ακουστή παντού αυτή η προσμονή, σε κάθε σημείο, σε κάθε αποτύπωση των προβλημάτων που είναι εδώ πάντα, και σας προκαλούν τα νοητικά δάκρυα που αρμόζουν σε στοχαστές, φιλάνθρωπους και μισάνθρωπους, κυνικούς και διαλεκτικούς.
Τα χρόνια όμως της ελπίδας δεν είναι πολλά. Και μπορεί κανείς να τα μετρά με τη ζωή του. Δικαιούται, που λεν στα καφενεία αυτοί που θέλετε να διδάξετε.
Ίσα που κρατάνε στα δόντια τους οι άγνωστοι του Κόσμου την ελπίδα τους και την λερώνουν συνέχεια με το αίμα που τρέχει στα δόντια αυτά, και όχι στα ρυάκια των σημειωτικών διαφυγών όλων αυτών που τάχθηκαν να κρατάνε την συνοχή της ελπίδας ή την ελπίδα ως συνοχή, έστω του κενού.
Και τώρα δεν έχει μείνει τίποτα, παρά μόνον αυτό το τίποτα των ιδεών, το άκουσμα μιας ζωής δίπλα στον ψίθυρο της θάλασσας,  η ζωή στους βυθούς της απροσδιοριστίας της.
Ίσως να φαντάζονται όλοι, και όχι μόνον αυτοί που αγωνίζονται να δώσουν νόημα, ότι αυτό είναι η φυγή και το τέλος μιας ζωής. Αλλά μπορεί και να είναι ο αγώνας για ένα καλό φαρμάκι ή φάρμακο. Η στάση δίπλα του, δίπλα της, χωρίς να υπάρχει πιά κανένας  που να  πιστεύει στο μόνο που αξίζει να πιστεύεις και δεν χρειάζεται πίστη: στην λήθη της ίασης.
Αν λοιπόν η διάλυση των δεσμών όλων, και αυτών ακόμα που είναι η διά-λυση του δεσμού, είναι αυτός ο ψίθυρος, ποιός ξέρει, κι ο κόσμος μπορεί να μην διψά πάντα για Κυρίους.






Ι.Τζανάκος   

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Ο ζόφος του παρόντος μας..




Έχει πέσει σκοτάδι κακό, που δεν έχει σχέση με την νύχτα και τα αστέρια, ή τις αβύσσους των σκοτεινών θεών των "προ-νεωτερικών" ανθρώπων.
Οι βάσεις της ανθρώπινης ζωής είναι προσδιορισμένες με τρόπους που παρουσιάζονται, στη σκέψη μου τουλάχιστον, ως αδιέξοδοι, και τελικοί -με την "κακή" έννοια του όρου.
Μπορεί η επιστήμη να έκανε σπουδαία άλματα, μπορεί να είναι υπο διαπραγμάτευση θεμελιακές ελευθερίες και δικαιώματα, όπως δεν ήταν ποτέ, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει ένας κοινωνικός και ιδεολογικο-πολιτικός ζόφος που παρουσιάζεται ως ισχυρότερος από ποτέ.
Οι δυνατότητες της ελευθερίας, και της υλικής και της πνευματικής, ενθουσιάζουν όλους τους ορθο-λογικούς θεατές του διαφωτισμού (η σύνταξη της φράσης εδώ ισχύει με όλες τις εκδοχές), αλλά αυτό που δεν τους ανησυχεί είναι η δύναμη του ζόφου. Η μεταλλική αύρα των αντιδραστικών δομών πνίγει τα πάντα όπου είναι άνθρωπος. Η ξαφνική επίγνωση της μεσοπολεμικής αριστερής διανόησης (που ήταν αριστερή και όχι "αριστερή") για την σαθρότητα του εξελικτικισμού-προοδευτισμού και την αδυναμία του απέναντι στους δαίμονες του ζόφου, αντί να προκαλέσει αϋπνία στους φορείς της τους οδήγησε σε μια εκλεπτυσμένη σοσιαλ-δημοκρατία και σε έναν σκεπτικισμό απέναντι στις μάζες. 
Μπορεί να ανακαλύπτουν κάποιοι κοινά στοιχεία μέσα στους συντηρητικούς ( όπως είναι οι λαμπρότεροι αλλά και σε πολλά στοιχεία διαφορετικοί στοχαστές του συντηρητισμού: Μ.Βέμπερ, Κ.Σμιτ, Χ.Άρρεντ, Κ.Καστοριάδης) και να έχουν δίκιο, αλλά αποκρύπτουν τα κοινά στοιχεία τους με αυτούς όσον αφορά τον σκεπτικισμό, ίσως και το μίσος, απέναντι στις μάζες.
Θα μπορούσα να τους πω, μέσα από τη καρδιά μου (και όχι διαισθητικά):
Γνωρίζετε τις μάζες; Ζείτε μέσα τους; Νοιαστήκατε για αυτές; Πως είστε τόσο σίγουροι για τα λάθη τους, ότι είναι μεγαλύτερα από τα δικά σας; Και για ποιές μάζες μιλάτε;
Για μένα μέρος του ζόφου είναι και η περιφρόνηση των μαζών, η εγκατάλειψή τους στα δόντια του νεο-αστισμού και της κοινωνίας του θεάματος. Μόνο αν είσαι μέσα στις μάζες, και δεν τις κοιτάς υπεροπτικά, μπορείς να ασκήσεις κριτική στις μάζες.
Ένας από τους λόγους που θαύμασα και θαυμάζω τον σπουδαίο σημειολόγο-φιλόσοφο, και εξαιρετικό μεσαιωνιστή, Ουμπ.'Εκο, είναι η περιφρόνησή του για αυτούς που περιφρονούν τις μάζες. 
Η σαρκαστική και πολλές φορές άδικη επίθεσή του στους αριστοκράτες της Φραγκφούρτης  (Αντόρνο και λοιποί) με βρήκε απολύτως σύμφωνο, παρά την σαφή στράτευση του Έκο στον μοντερνισμό που δεν με αφορά και πολύ. Αυτό που ίσως δεν υπολόγισε ο Έκο είναι η σημασία της κατάρρευσης της αισιοδοξίας και της ελπίδας σε σχέση με τα "πράγματα", και η ανα-επίγνωση της ζοφερότητας της ανθρώπινης ζωής.
Κάποιες φαινομενικά ψυχραιμότερες θέσεις για την θεμιτή αποστασιοποίηση μας από την αισιοδοξιαρχία πάνω στην βάση της ψυχανάλυσης και της μοιρολατρίας για το πραγματικό δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να εμψυχώνουν την διανόηση σε ασκήσεις λεπτού κυνισμού και διαχωρισμών, στοιχείων δηλαδή ενός πολιτικού χειρισμού της ουτοπίας. 
Ο ζόφος πάντως παραμένει, και δεν έχει να κάνει μόνο με την καπιταλιστική μορφή της κοινωνίας. Αυτό το ξέρουν όλοι, και αυτοί ακόμα που δεν θέλουν να το ξέρουν.
Η ελπίδα για τον νέο άνθρωπο, την καινή φύση και τους ζωντανούς θεσμούς της εργασίας, έχει ατονήσει, ειδικά στον δυτικό κόσμο. Ο ζόφος μέσα στην δυτική-ιμπεριαλιστική κοινωνία είναι απόλυτος, αν και καλά κρυμμένος. Αλλά και οι νέοι αθλητές του ζόφου, όπως λ.χ οι βρυκόλακες του κινεζικού μεταμαοϊκού αστισμού με τα εργοστάσια κολάσεις και τα σπίτια τρύπες για τα εκατοντάδες εκατομμύρια κινέζων προλεταρίων, δεν είναι δα και καμμιά εξωδυτική ελπίδα. Είναι τόσο άθλιοι και αυτοί και τόσο μιμητικά δουλάκια του εκσυγχρονισμού -με κάθε κόστος- που αξίζουν την αιώνια χλεύη, όσα σφυροδρέπανα κι αν μοστράρουν στις πλατείες τους.
Δεν φαίνεται καμμιά ελπίδα παρά μια παγκόσμια εξέγερση των εργαζομένων. Αλλά λείπουν οι ορίζοντες, το άλλο σχέδιο, η ελπίδα για μια αληθινά ειρηνική και μορφωμένη ελευθεριακή κοινωνία χωρίς άρχουσα τάξη και ειδήμονες της διαχείρισης των μαζών, καθοδηγητές και εξουσιαστές τους.
Ο λαϊκος κόσμος είναι πεπεισμένος πως μπορεί να λειτουργεί μόνο με διευθυντές και κουμανταδόρους, με αφεντικά και κομματικούς ινστρούχτορες. Ο λαϊκος κόσμος πιστεύει πως δεν αξίζει μία, πως είναι κατώτερος, ακαλλιέργητος, κακός στη εσωτερική του φύση. Ο κόσμος περιμένει κάποιον να τον σώσει, κάποιον να τον οργανώσει, κάποιον να τον εμψυχώσει. Ο κόσμος είναι ακόμα σκοτεινός..
Αλλά για αυτή τη σκοτεινιά είναι υπεύθυνοι οι δάσκαλοι του κόσμου, οι πλάστες του μυαλού του, τα αφεντικά και οι διευθυντές, τα σχολεία, οι γονείς, οι θρησκείες, οι ιδεολογίες, ακόμα και οι "αντεξουσιαστικές" (είδα προχθές μια αφίσσα κάποιων αντιεξουσιαστών ή αντιφά και απόρησα. Με περισσή ευκολία μίλαγαν για συρφετό και αηδιαστική πλειοψηφία. Πόσο έχει διεισδύσει ο Νίτσε λοιπόν σε αυτές τις δράκες των σοφών, πόσο τους έχει εκπαιδεύσει στον ψυχικό φασισμό της περιφρόνησης του κοινού ανθρώπου).
Δεν θα υπερβούμε εύκολα αυτή την σκοτεινιά.. 



Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Οι ζουρλομανδύες, οι σκιντζήδες, οι Σαμάνοι, και εμείς (τα πειραματόζωα)





Όπως έχουν καταλάβει οι λίγοι τακτικοί αναγνώστες μου η ταπεινότης μου έχει απορρίψει τον προσδιορισμό της ψυχανάλυσης ως "επιστήμης". Αυτό είναι μια ευγενική έκφραση της άποψής μου για τον εν λόγω επαγγελματικό κλάδο, και δεν θα ήθελα να πώ περισσότερα. Επίσης, παρά την θετική μου στάση απέναντι στην ψυχιατρική μπορώ να επαναλάβω -πρός αποφυγή παρερμηνειών- την άποψή μου για αυτήν ως (προσδιορισμένης ως) ανώριμης, για να μην πω ακόμα πρωτόγονης, επιστήμης. 
Δεν ξέρω ακόμα ποιός είναι ο επικινδυνότερος: ο μάγος Σαμάνος που αναμιγνύει τα πάντα όλα και στο τέλος σε στέλνει στον σκιτζή φαρμακοτρίφτη ή ο φαρμακοτρίφτης που αφού σε κάνει ένα όρθιο χημικό πτώμα σε οδηγεί στον Σαμάνο που θα σε κάνει έναν ζωντανό οδοστρωτήρα κυνισμού και ψυχο-δυναμικής;
Στην ερώτηση που μου κάνουν οι ψυχοπαθείς φίλοι μου, για το τί να επιλέξουν, απαντώ πλέον χωρίς να κάνω πλάκα:
Μπάνια και ορειβασία μέχρι τελικής πτώσεως και θρησκευτικό παραλήρημα. Η δική μου εμπειρία ως μη ψυχοπαθούς (κλινικά!) σχιζότυπου (ήτοι αντικοινωνικού) με οδηγεί στο συμπέρασμα "γάμα το υπερεγώ και κάνε μπάνια". Εξάλλου η θάλασσα περιέχει το αρχεγονότερο ψυχοφάρμακο, το Λίθιο (Άλας), και αν είσαι αδύνατος μπορεί και να διεισδύσει στο αίμα σου μετά από 8-10 ώρες μπάνιου (στους παχύσαρκους δεν μπαίνει εύκολα τίποτα!). Άλλο είναι όμως αυτό που θέλω να σας πω:
Τώρα τελευταία με έχει προβληματίσει η παράξενη αναλογία των ψυχικών παθήσεων με την κοινωνική παθολογία, όπου κοινωνική παθολογία είναι ακόμα και η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας, ότι και να λένε οι μαρξισταράδες φίλοι-κάτι ήξερε ο άλλος τρελλός: ο Β.Ράιχ.
Η πιό ανησυχητική αναλογικότητα έχει να κάνει όμως με τους κατά καιρούς θεραπευτές, όποιας πτυχής παθολογίας.
Θυμάμαι η μάνα μου που ήταν γραμματέας σε δικαστικές έδρες (ως απλή υπάλληλος..για να μη νομίσετε ότι είχε σχέση με τον δικαστικό κλάδο- είμαι σόι δημόσιος υπάλληλος), μου έλεγε πως οι "τρελλογιατροί" είναι πιό τρελλοί από τους ασθενείς τους. Τόσο οι δικαστές (άλλοι αυτοί...) όσο και οι υπάλληλοι ξεκαρδίζονταν στο παρασκήνιο με τις παλάβρες των τρελλογιατρών και τις θεατρικές τους χειρονομίες, το βλέμμα τους και άλλα..
Αυτό είναι ίσως το λιγότερο. Σε ένα νοσοκομείο που είχα πάει ως γραμματέας υγειονομικής επιτροπής έμαθα πως αρκετοί νοσηλευτές "τρελλάθηκαν" κι αυτοί..Αλλά ας μην παραμείνω σε αυτή την ανησυχητική σχέση επιρροής που ασκεί το πρόβλημα στον θεραπευτή του, ειδικά το ψυχικό ή κοινωνικό πρόβλημα. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι όσο βυθίζομαι στην εποπτεία της αναλογικότητας, που ξεκίνησε σαν χόμπυ που είχα ως υγειονομικός γραμματέας μιας και μόνο ψυχιατρική θα μπορούσα να καταλάβω, τόσο τρομάζω με την μέθοδο των σκιντζήδων και των Σαμάνων μισο-επιστημόνων κάθε είδους.
Δηλαδή, για να τα πω κάπως λαϊκότερα ακόμα, αν οι "επιστήμονες" των "ανθρωπιστικών" σπουδών, ήτοι ψυχίατροι/ιατροί, οικονομολόγοι όλων των ιδεολογικών-ιδεοληπτικών παραδόσεων, κοινωνιολόγοι, γραμματολόγοι, μεταρρυθμιστές και επαναστάτες, είναι τόσο σκιντζήδες και στο γόνατο και αυτοσχεδιαστές και μάλιστα έχουν και μια δόση ντεσιζιονισμού (ωχ!) την βάψαμε. Μα την έχουμε βάψει δηλαδή κάτι αιώνες. Δεν μας φτάνει το μαστίγιο του αφεντικού και του εκάστοτε κράτους του, έχουμε και τους σκιντζήδες Σαμάνους φαρμακοτρίφτες των "πολιτικών" και "επιστημονικών" πρωταρχικών συσσωρεύσεων. Έτσι θα το προσδιορίζω από εδώ και στο εξής: οι πρωταρχικές συσσωρεύσεις των σκιντζήδων. Κοψε το μισό ΑΕΠ, ιδιωτικοποίησε, κολλεκτιβοποίησε, εκσυγχρόνισε, πάρε ένα εκατομμύριο πληθυσμό από δω και κάντον μετανάστη, με το ζόρι το κρατικό ή την πείνα, δώσε ντεπακίν ταβόρ λεπονέξ και σεροκουέλ, πάρε και λίγο Κ.Σμιτ, ρίξε και μια επαναστατική ή αντεπαναστατική εξουσία που ξέρει δεν ξέρει, αν ξέρει τι ξέρει, κάνε και μια επέμβαση, και στο τέλος στείλτον τον άλλον στο διάααολο, που είναι και θρασύς και σου λέει ότι είσαι μαλάκας γιατρέ μου.. Ακούς εκεί θράσος ο τσόγλανος!
 Κάντε μπάνια φίλοι μου...Μπάνια.






Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Σε μιά αχανή πόλη της δυτικής Αφρικής..


                                                                   

                                            



                                         


Οι δρόμοι δεν συναντιώνται πάντα, ούτε είναι και τόσο σίγουρο ότι όταν συναντιώνται αυτό σημαίνει κάτι. Εξάλλου και τα σταυροδρόμια σημαίνουν ότι κάποιος ίσως να αλλάξει δρόμο ή ακόμα και οι δύο που συναντιώνται, και τίποτα άλλο.
Οι δρόμοι δεν χαράσσονται κατά την πορεία, είναι ήδη σχηματισμένοι, και οι συναντήσεις είναι συνήθως προκαθορισμένες.
Οι μόνοι δρόμοι που χαράσσονται κατά την πορεία είναι αυτοί στην πυκνή βλάστηση της αχανούς πόλης, και σχεδόν πάντα ξανακλείνουν σβήνοντας τα ίχνη του μοναχικού οδοιπόρου μέσα στην λήθη που είναι η αιώνια εκβλάστηση. Αυτός δεν έχει Όνομα. Ζεί σε μια πόλη της δυτικής Αφρικής. Δεν είναι ο Χριστός. Δεν είναι πιστός κανενός.       
                                    

 Μονάχα η ίδια η αφήγηση του μπορεί να δώσει ένα ίχνος της πορείας του, αλλά και αυτή δεν είναι τίποτα μέσα στην λήθη που είναι η αιώνια εκβλάστηση.
Ο κόσμος αυτός περπατά στους ίδιους δρόμους, και η πίστη του είναι το μετωνυμικό σημείο τους, το παραπλανητικό φάντασμα της ρηχής τους υπόστασης. Δεν θα υπάρξει εύκολα ένας άλλος τρόπος μέσα στην λήθη που είναι η αιώνια εκβλάστηση.
Μπορεί να ζήσει κανείς οδοιπορώντας; Όχι βέβαια. Θα φαντάζεται, θα ελπίζει, και θα υποκύπτει μέσα στην λήθη που είναι η αιώνια εκβλάστηση.
Ως εδώ, όλα θα ήταν αυτή η αιώνια εκβλάστηση. Και η σκέψη μια μετωνυμική φυλακή με δεσμοφύλακα την Μεταφορά. Τι κάνει η "κοινωνία" όταν σκέφτεται;
                                   
              

                                                
 
Η εξακόντιση των σημείων πρός το άλλο, πρός τους άλλους, τον περισσότερο χρόνο συνόδευσε το δουλεμπόριο, τον εξανδραποδισμό, τη φτώχεια μυριάδων άγνωστων, πάντα νεκρών, σκιών που τους τάχθηκε η μοίρα να ζήσουν ως μοίρα.


                                    
                                                

 Πάντα άγνωστοι. Μέσα στην λήθη που είναι η αιώνια εκβλάστηση. Πάντα άγνωστοι χωρίς Όνομα.
Δόξα σε αυτούς που δεν τάχθηκαν να έχουν Όνομα, δόξα σε αυτούς που τους τάχθηκε η μοίρα να ζήσουν ως μοίρα.
Δεν έχουν άλλο δρόμο.
                                    
                                 



Πεθαίνουν στις αχανείς πόλεις της Δυτικής Αφρικής. Χωρίς Όνομα. Δόξα σε αυτούς που δεν έχουν Όνομα, σε αυτούς που γονατίζουν στην σημαία του παγκόσμιου προλεταριάτου. Χωρίς Όνομα, χωρίς δρόμο, χωρίς ελπίδα. Σε μια αχανή πόλη της δυτικής Αφρικής...








Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Ο Κομμουνισμός και ο Φιλόσοφος..



Δεν είμαι κομμουνιστής, ούτε ήμουν ποτέ, ακόμα και τότε που πίστευα ότι ήμουν ως αριστεριστής φοιτητής. Αλλά μπορώ να πω με σιγουριά πως το μόνο που φαίνεται να έχει πιά νόημα σε αυτό τον κόσμο είναι ο Κομμουνισμός.
Πλέον σε αυτό τον κόσμο οι κομμουνιστές είναι μάλλον λίγοι, και δεν είναι οι κινέζοι "κομμουνιστές" κομμουνιστές, ούτε καν οι κουβανοί, για να μην μιλήσουμε για τους βορεο-κορεάτες που συκοφαντούν την κομμουνιστική ιδέα όσο μπορούν με τα καμώματά τους και τις παραληρητικές εκδηλώσεις της αμυντικής στρατοκρατίας τους.
Το θέμα είναι πως σε αντικατάσταση του κομμουνιστικού ιδεώδους, που ένωσε στην πράξη την εργαζόμενη ανθρωπότητα σε μια Καθολικότητα, δεν έχει δημιουργηθεί κάτι πιό πλούσιο μεν σε προσδιορισμούς αλλά ενιαίο, αλλά ένα απερίγραπτο παρδαλό πράγμα που ταλαντεύεται ανάμεσα σε δημοκρατικές ουτοπίες και κοινωνικο-σημασιακή ασυναρτησία.
Η λυτρωτική κυριολεκτικότητα του κομμουνισμού, ο βίαιος αναγωγισμός, που έφερε, στην Ουσίανέχει καταστραφεί με την επαναφορά στην μετωνυμική πραγμοποίηση και τις μεταφορικές ακροβασίες. 
Η προσπάθεια όλων αυτών των φαντασμένων του '68 να μεταστρέψουν την κυριαρχία της μετωνυμικής και μεταφορικής λειτουργίας, άρα της μυθοπλασίας και της γλωσσικής οριακότητας, άρα του "βαθέος" Κράτους του Κράτους, σε Καθολικότητα, δεν στέφθηκε μόνο με αποτυχία αλλά μάλλον ανανέωσε το Κράτος του Κράτους και συντέλεσε στο παραγέμισμα του παγκόσμιου νοητικού και πολιτισμικού "κόσμου" με παραμύθες νέου τύπου, στην καλύτερη με δημοκρατική κατεύθυνση. Τα αγαπημένα σύκα σύκα και σκάφη σκάφη του φτωχού και εργάτη πετάχθηκαν στο περιθώριο και μαζί τους η ιδέα της αντικειμενικής Καθολικότητας της εργασίας πέρα από έθνη, θρησκείες, δοξασίες, ιστορίες για αγρίους και διαφορετικότητες του κερατά..
Όμως η Καθολικότητα που φέρνει η εργασία συμπίπτει με την Καθολικότητα της Φιλοσοφίας όσον αφορά την σημασία της κυριολεξίας.
Οι πραγματικοί Φιλόσοφοι ξέρουν ρητορική, είναι μανούλες στις συμπαραδηλώσεις και τις μετωνυμίες, ζούνε μέσα στην ποίηση, αλλά επιθυμούν την κυριολεξία, επιδιώκουν την σαφήνεια και την αντιστοιχία με το αναφορικό αντικείμενο. Σε αυτό πλέον, όσοι υπάρχουν ως Φιλόσοφοι, συμπίπτουν με την φτωχολογιά και την εργατική τάξη, όταν αυτή σκέφτεται καθαρά και ψύχραιμα, κυριολεκτικά και ταξικά.
Οπότε, δεν είμαι κομμουνιστής, αλλά ελπίζω ως ταπεινός και άσημος φιλόσοφος, δεν μπορώ παρά να ελπίζω μόνο στον Κομμουνισμό...








Ι.Τζανάκος


Κάποια Νύχτα..



Γύρω απο μιά θρυμματισμένη πέτρα 
κάθησαν πάλι κανα δυό παραπλανημένοι..
Ούτε που μετρήθηκαν εκείνη την άναστρη νύχτα,
καθώς βιαστικά άναψαν με κάτι ξερόκλαδα 
μιά παραπαίουσα φωτιά..

Δεν μετρήθηκαν καθόλου σ'όλο το πυρετό,
μαλώνοντας 
πότε με τους ξαφνικούς άνεμους
πότε με τις νυφίτσες που τράβαγαν τα ρούχα τους..

Δεν πρόλαβαν να κοιτάξουν  πιό μακριά απο την εστία
που έσβηνε και άναβε με τους ρυθμούς μιάς άγνωστης έπαρσης..
Είχαν να εξηγήσουν τη συνάντηση αυτή..
Μάλλον ένα ζάρι έπεσε την πιό ακατάλληλη στιγμή..

Καθώς βυθίζονταν η ώρα στο σκοτάδι της μέσης νύχτας,
της νύχτας μέσα στη νύχτα,
εκείνοι αποφάσισαν να μην κοιμηθούν
λες και είχαν τη τύχη να επιλέξουν..

Κι άρχισαν 
τις διακοπτόμενες φράσεις τους να παραχώνουν σε λαγούμια
τις φωνές τους να σκίζουν με ευχές που μόνον αυτοί άκουγαν
-εκτός από τους ανέμους που όλα τα ακούνε-

Περιμένοντας ίσως 
να ανοίξουν οι ουρανοί με κρότο
και όλη η θάλασσα απο τις επιθυμίες τους να ξεσπάσει
σε βροχές
ερμηνεύοντας τους λόγους τους..


Λες και είχαν τη τύχη να έχουν λόγους.. 




Ι.Τζανάκος


Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Καθαρτήριο..






Vero e' che`n su la proda mi trovai
de la valle d`abisso dolorosa
che`ntrono accoglie d`infiniti quai


Dante Alighieri
La Divina Commedia-Inferno/Canto IV-


"Κι ήμουν στ'αλήθεια
στης αβύσσου την άκρη
που όλους τους πόνους τους μαζεύει
κι'όλη τη θλίψη και το δάκρυ"







        Μόλις φτάσαμε χάθηκε η βοή του κύματος
        και των λυγμών η λιτανεία..




        Βιασύνη απορίας,
        γνώσης αλαφροπερπάτημα,
        διαδέχτηκε
        τους τόσους ανθρώπινους στοχασμούς..



        Οι σκέψεις κόπηκαν,
        θαρρείς αιφνίδια,
        απ'της προσμονής το μαχαίρι..



        Σε μιά ανοιχτή πόρτα γαλάζια
        κυλούσε συνεχώς ένα παγωμένο στόμα
        αναγγέλλοντας τις αφίξεις..



        Μα θά'ταν άστοχο να κρίνεις την είσοδο αυτή
        ως τρόμο..




        Γέλια πνιχτά σαν παιδιού χαρούμενου
        και σκανταλιάρικου
        χαρίζαν ελπίδες στην ουρά,
        και ο  καθένας κρατούσε σφιχτά το χαρτάκι
        με το νούμερο..
        βυθισμένος σ'εκείνο το δαιμόνιο
        που τρέφει τα νεκρά ψάρια..




       Δεν ακούμπησε κανείς μονάχος
       της εισόδου το πέλμα,
       μα σε μικρές συντροφιές άγλωσσες
       εισχωρούσε στης μοίρας του
       το υγρό σπίτι..




       Θά΄ταν αιώνες,
       μυριάδες χρόνια,
       όσο κράτησε αυτό το ξάφνιασμα..
       να πλέουμε έπειτα απ'το σύντομο ταξίδι του Αχέροντα
       σ'ενα παλμικό κενό
       μεταξύ των θαλασσών
       σχεδόν ιπτάμενοι,
       με το χαρτάκι στο χέρι, της σειράς..




      "Μην το χάσετε" μας είχε προμηνύσει
       ένας αυστηρός άγγελος
      "Θα πρέπει τότε πάλι απ'την αρχή να ξεκινήσετε"



     ..Και κανείς
       δεν είχε το κουράγιο,
       άλλους τόσους αιώνες
       στην ουρά των Ουρανών να κοπροσκυλιάζει,
       καυγαδίζοντας με τους πιό ανάγωγους..

       Μα θα φτάσαμε νομίζω
       με τον πιό άκομψο τρόπο,
       κοιμισμένοι απ'την ναυτία
       της απειράριθμης μετάβασης..




       Χαχόλοι ξεχασμένοι
       τώρα ακόμα πιο ανέτοιμοι
       ν'ακούσουμε την Κρίση..




       Δεν ήταν δα και δύσκολο
     -ήδη εισελθόντες στην βασιλεία των ουρανών-
       να απορήσουμε για την προσωπίδα του Κριτή,
       για το κρυμμένο πρόσωπο
       και τις αποκαλύψεις..




       Είχαμε αιώνες
       αφ'οτου διαβήκαμε την είσοδο
       να σκεφτούμε
      -αν  και παραζαλισμένοι-
       όλες τις εκδοχές του Όντος αυτού..




      Τίς συμφύρσεις και τις διακρίσεις
      της αβυσσαλέας σάρκας Του..
      Την καλοσύνη..
      την αποκρουστική Του Δικαιοσύνη..




     Δεν είχε σημασία τι ήταν
     αλλά πώς..
     Δεν μας ένοιαζε ποιός ήταν
     αλλά πως..
     Πως μας έβλεπε κάτω απ΄το πρόσωπο
     Πως θα Τον βλέπαμε πίσω απ'τους υδρατμούς
     της οργής Του..




     Ένας θόρυβος μας θύμισε ό,τι υπάρχουμε
     στην σειρά μας ξανατακτοποιημένοι,
     Θυμωμένος ο υπάλληλος φώναξε
    "στη σειρά σας, στη σειρά''..




     Αλλά πρίν μας ζώσουν τα φίδια ξανά
     της μεγάλης απορίας..
     πριν την μοίρα μας σωριάσουμε
     σε σκέψεις..
     είχαμε ήδη βρεθεί στον διάδρομο..




     Εκεί όπου ο μαύρος σκύλος
     γραβατωμένος κι'ευθυτενής
     ακόνιζε ένα μολύβι,
     κι'έγραφε ξανά
     και ξανά
     τα ονόματα της Υπηρεσίας..
     Σαν να  μην έβλεπε τις ανάσες της αγωνίας μας 
     να τελειώνουμε επιτέλους..




     Η στιγμή αυτή είναι γδούπος..
     Τ'άστρα καταρρέουν
     που συντροφεύουν τον καθένα..
     κι'αυτόν ακόμα τον ποντικομούρη τον γείτονα,
     τον συγγενή σου
     που σε βασανίζει..
     Είσαι μπροστά στη χολωμένη φάτσα
     του αγγέλου..
     Τιμωρίας αναγγελία είναι η σύντομη φράση του:
 
    "Θα περιφέρεσαι για πάντα σε μιαν έρημο
     απο προστακτικές,
     σε κάθε γωνιά θα δέχεσαι τις διαταγές των όντων..
     Αν μόνον αντέξεις την ακινησία θα ησυχάσεις"
 
     Κάθε αμαρτωλός και τιμωρία..


     "Θα κάνω ένσταση" μουρμούρισα
     "Βεβαίως, συμπληρώστε αυτήν εδώ την αίτηση"
     "Θα περιμένω" είπα
     "Θα χτυπήσω όλες τις χάντρες μου
      εδώ, στο διπλανό γραφείο,
      μέχρι Αυτός να με δεχτεί"
     "Όπως θέλετε"..



     Έτσι ήρθε η εσπέρα αυτού του τόπου
     μια σχεδόν αιώνια ροπή 
     στην αναψηλάφηση των φακέλλων
     και των δώρων της Μνήμης..
     "Γιατι να μην αφεθώ;
      Έχουμε χρόνο"..




     Βολτάροντας στους διαδρόμους
     είχα χρόνο να κλεψω χρόνο
απ'τις ακτίνες που σιγόψηναν τον καφέ τους στα γραφεία..




     Φίλος έγινα με τους παραγνωρισμένους αυτούς..
     γενιές ολόκληρες δυσμενώς μετατεθέντων
     αγγέλων
     μου σιγοψιθύρισαν παράπονα..
     Έμαθα για τις υστερίες των αρχι-όντων
     τα λάθη τους μου αποκαλύφθηκαν
     στα λοξά βλέμματα..




     Κάπου κάπου έβρισκα ένα βιβλίο..
     ένα σημείωμα με χλωμά υπονοούμενα..
     Το ωραίο με προσεταιρίστηκε,
     εδώ που παράπεσα..




     και αναρωτήθηκα φορές
     μήπως για πάντα μείνω..
    "η κόλαση δεν θά΄ναι χειρότερη,
     ας μείνω ακόμα"
 
 
 
 
 
 






   Ι.Τζανάκος  


Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..