Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Καθαρή νόηση..



Από σήμερα βιώνω ως μάρτυρας την δίκη για το σκάνδαλο στο Ι.Κ.Α  Καλλιθέας. 
Θα σας ενημερώσω αναλυτικά για τα συμβαίνοντα όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία της κατάθεσής μου.
Το μόνο που μπορώ να πω σήμερα είναι πως τέτοιο καμίνι δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου.
Η εξάντληση που νιώθει κανείς ως μάρτυρας, ακόμα κι αν έχει μιλήσει μόνο μία ώρα, είναι απίστευτη εφόσον η όλη διαδικασία είναι κυριολεκτικά αποκλειστικώς νοητική. 
Η έννοια του αμιγούς Λόγου σχετίζεται σίγουρα με την δικαστική διαδικασία. 
Ούτε τα συναισθήματα ούτε οι γενικές σκέψεις μπορούν να ανασχέσουν την συγκεκριμενότητα και την αφαιρετικότητα (ταυτόχρονα) της νοητικής διαδικασίας και της διαλεκτικής μιας δίκης.







Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Πολιτική καταγγελία..


Ας θαυμάσουμε άλλο ένα "αριστερό", αντισταλινικό, "αντι-αντισημίτικο" μπλόγκ και ας παρατηρήσουμε  το απειλητικό περιεχόμενο της τελευταίας ανάρτησής του. Θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την απόστασή μας από την διαμάχη που παρουσιάζεται σε αυτή την ανάρτηση, αν και θα λάβουμε σαφή θέση. Μπορεί κανείς να ανατρέξει στον "διάλογο" που έχει συντελεστεί για να καταλάβει το πλαίσιο, αν δεν το έχει κάνει ήδη.
Το μπλόγκ λέγεται "Αθέμιτα" και επιτίθεται στο γνωστό κομμουνιστικό μπλόγκ "Leninreloaded"


Αντώνη, έλα στη δικαιοσύνη να μας πεις για τον σταλινισμό που πρεσβεύεις, την αδιάκοπη παρακολούθηση της καθημερινής ζωής των πολιτών από υπηρεσίες με στόχο την εύρεση των αντιφρονούντων, την πολιτική καταστολή στο ιδεολογικό πεδίο με ποινικοποίηση απόψεων αντίθετων από αυτές του εργατικού-σοσιαλιστικού κώματος και εξόντωση (φυσική, πολιτική, επαγγελματική) των αντιπάλων και του κοινωνικού τους περίγυρου, ή απλών υπόπτων, για …παρέκκλιση από τις αρχές του καθεστώτος.
Για την έλλειψη διάκρισης της εκτελεστικής από τη δικαστική εξουσία, με κατασταλτικούς μηχανισμούς και έκτακτα δικαστήρια υπό τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης.
Για τη συγκέντρωση των αντιφρονούντων σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.
Για τις αιμοδοσίες για ολίγους με “καθαρό αίμα”, για τις ένοπλες διαδηλώσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ με κράνη και ρόπαλα, για το ῾ταξικό῾ μίσος που πουλάς, την εξύμνηση εγκλημάτων του δημόσιου διεθνούς (ποινικού) δικαίου (Κατύν), τον αντισημιτισμό, τις γιορτές μίσους για σφαγές του προηγούμενου αιώνα, τις κατασκηνώσεις νεοσύλλεκτων, για την ιδεολογική δουλειά σε νήπια και σε παιδιά δημοτικού, τη συνωμοσιολογία, τη λατρεία του θανάτου, την προβολή της δήθεν αντισυστημικότητας, την καύλα με τα όπλα και την ΟΠΛΑ…
Και, κυρίως, να μας εξηγήσεις, ενώπιον της δικαιοσύνης, πώς θα ανατρέψεις το πολίτευμα και τις θεμελιώδεις αρχές του, δηλαδή: α) την ανάδειξη του Αρχηγού του Κράτους με εκλογή, β) το δικαίωμα του λαού να εκλέγει τη Βουλή με γενικές, άμεσες, ελεύθερες, ίσες και μυστικές ψηφοφορίες μέσα στα συνταγματικά χρονικά πλαίσια, γ) το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, δ) την αρχή του πολυκομματισμού, ε) την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, όπως προβλέπεται στο Σύνταγμα, στ) την αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας από το Σύνταγμα και τους νόμους, ζ) την αρχή της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, και η) τη γενική ισχύ και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που προβλέπει το Σύνταγμα.
Έλα να ισχυριστείς ότι σε έλεγα ῾μαλάκα῾! Το δημοκρατικό πολίτευμα υπερασπιζόμουνα, ηλίθιε!



Όπως βλέπετε δεν έχουν τόση σημασία οι απόψεις του διαχειριστή του "αντισταλινικού'' ιστολογίου όσο οι ξεκάθαρες απειλές του προς τον κομμουνιστή ("σταλινικό'') αντίπαλό του. Σήμερα μπορεί κανείς να διαβάσει το άρθρο ενός άλλου αντικομμουνιστή αρθρογράφου και φιλοσόφου στην Καθημερινή (του Χ.Γιανναρά) όπου ξεκάθαρα μιλάει για το "λάθος" της νομιμοποίησης του κ.κ.ε από τον Καραμανλή.
Από δύο διαφορετικές πηγές, με εντελώς διαφορετικές (υποτίθεται) θεμελιώσεις, έχουμε να κάνουμε με την ίδια "νομική" απειλή. Στην πρώτη περίπτωση όμως (του μπλόγκ "Αθέμιτα") μπορεί κανείς να παρατηρήσει μια πολύ συγκεκριμένη μεθοδολογία συγκρότησης κατηγοριών που παραπέμπουν αλλού, και εμένα τουλάχιστον μου θυμίζουν συγκεκριμένες διεθνοπολιτικές "κατηγορίες". Λόγω του γεγονότος ό,τι ο διαχειριστής του κομμουνιστικού μπλόγκ είναι πανεπιστημιακός με διεθνή αναφορά και "καρριέρα" η επίθεση που του γίνεται έχει ιδιαίτερη σημασία αφού προαναγγέλει ένα είδος δίωξης στον "προνομιακό" χώρο της διανόησης.
Αν μιλάγαμε για ένα συνηθισμένο μπλόγκ όπως λ.χ το δικό μου, που αν και φιλοκομμουνιστικό δεν είναι κομμουνιστικό (κάθε άλλο) αυτό δεν θα είχε σημασία, αν και δεν σας κρύβω πως ένιωσα μια ανατριχίλα με τις "κατηγορίες" που διάβασα.
Μιλάμε για συγκροτημένο "νομικά" αστικό κατηγορητήριο και για μια αποκαλυπτική επίθεση σε έναν άνθρωπο που αν και είναι σίγουρο πως δεν ακολουθεί και τις καλύτερες προπαγανδιστικές μεθόδους είναι διαπιστωμένο πως είναι άμεμπτος όσον αφορά τον αντιφασισμό και τον ανθρωπισμό του (τα λέω αυτά σε σχέση με τα κλασικά ''δημοκρατικά" κριτήρια). 
Δεν έχω εδώ και καιρό τις καλύτερες σχέσεις με τον συγκεκριμένο ιστολόγο, ούτε η πολιτική μας θέση έχει σε ριζικά θέματα ο,τιδήποτε κοινό (παρά το γεγονός πως κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα διαπίστωνε κοινές απόψεις -στο πλαίσιο της αντισταλινικής κοινοτοπίας). Αλλά οφείλω να δηλώσω την συμπαράστασή μου και την υποστήριξή μου σε αυτόν, όπως επίσης και την αηδία μου απέναντι στους αστούς "μαρξιστές", "καταστασιακούς'', "αριστερούς" που οργανώνουν την επίθεση. Τουλάχιστον ας βγάλουν τον μαρξιστικό μανδύα.













Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Αν ζήσει..





Ήταν που πέρασε το δρόμο
και έχασε τα λόγια του
αλλά δε χάθηκε
μόν'ξέχασε για πάντα
από που ήρθε αυτή η φωνή
αλλά δε χάθηκε
και γύρναγε κάθε βράδυ
και μίλαγε στους ξένους
να δει πως θα γυρίσει
ο δρόμος ήταν εκεί
και μπορεί να γυρίσει
αυτού που είναι ο τόπος του
και δε τον ξέρει
ξέρει όμως τον δρόμο
κι αν γυρίσει
δεν θα φύγει ξανά
αν ζήσει κι αντέξει το γυρισμό
αλλά δε χάθηκε
πέρασε το δρόμο
χωρίς να ξέρει το αίμα
ούτε το φονικό
αν ζήσει θα γυρίσει
και θα αντέξει..











Ι.Τζανάκος

ΖΩΉ..




Η ζωή είναι πολύμορφη και ετερογενής κίνηση και δεν εντάσσεται σε κανένα σύστημα που αυτοαναπαράγεται όπως ένα μηχάνημα ή ένας ζωντανός οργανισμός που πεθαίνει, αλλά δημιουργεί μέσα στις ελάχιστες κινήσεις που την διέπουν την σημασία της μελλοντικής της διαφοράς που δεν είναι παρά η ίδια ξανά, πάντοτε ρέουσα και πάντα παραμένουσα στον αγώνα της να μείνει ίδια στις θεμελιακές της δομές. 
Η αναστάτωση που η ίδια η ζωή φέρνει στον "εαυτό" της δεν γίνεται αποδεκτή από την ίδια όταν αναλογιστεί την πορεία της ως υποκείμενο ή "άτομο", αν έχει αυτή την δυνατότητα ή αν της δίνεται από τις συνθήκες αυτή η δυνατότητα.
Η ζωή είναι ένας δημιουργικός χαλασμός που αποκρυσταλλώνεται σε λίγα αποτελέσματα, σημαντικά όσον αφορά την ανελικτική της κίνηση αλλά ποτέ ευχάριστα για την αντιληπτική της μορφοποίηση των "πραγμάτων".
Η ζωή δεν σημαίνει τίποτα άλλο από τον εαυτό της και αυτός ο εαυτός της δεν είναι αυτό που ορίζεται ως εαυτός από τον ίδιο τον εαυτό της όταν μιλάει. Η ζωή περιέχει τους πάντες όσοι είναι φορείς της και όχι μόνον τον άνθρωπο, ή το ένα ή άλλο ξεμοναχιασμένο "άτομο" που σαρκώνει το ακατάλυτο αλλά και ακραία εύθραυστο νήμα της ζωής. Οι επιστήμονες όλων των ειδών γνωρίζουν αυτό το νήμα της κίνησης και το αναλύουν κατατεμαχίζοντάς το, αλλά δεν μπορούν εκ της θέσεώς τους και της επιμονής τους να δεχτούν την βαθύτερη ουσία αυτής της κίνησης που είναι η αυτογνωσία της ύπαρξης και η ανάδυση ενός ερωτήματος που δεν αφορά την επιστήμη (ή "επιστήμη") και απλώνεται σε όλο το φάσμα της χρονικότητας ως ουσίας της έμβιας ύπαρξης και της ενσυνείδητης μορφοποίησης και υπέρβασής της με απόβλεψη την υπέρβαση κάθε μερικού (υλικού, πνευματικού, γνωσιακού) καθορισμού. 
Η πηγή που αναβλύζει μέσα στην πηγή που είναι η ίδια η ζωή δεν είναι κτήμα όσων επιλέγουν ή έχουν τη "τύχη" να επιλέξουν να είναι αυτή η ανάβλυση της ανάβλυσης, η ανάδυση της ανάδυσης, η πηγή της πηγής, η κίνηση της κίνησης, αλλά όλοι οι καθορισμοί και αυτοί οι ίδιοι οι όποιοι υποκειμενικοί φορείς τους είναι κτήμα της ανάβλυσης, της ανάδυσης, της κίνησης της κίνησης.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ, ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΟΜΜΑ, ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΥΤΕ ΕΘΝΟΣ, ΟΥΤΕ ΦΥΛΗ, ΟΥΤΕ ΤΑΞΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΟΥΤΕ ΙΔΕΑ, ΟΥΤΕ ΣΚΟΠΟΣ.
ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ "ΜΕΣΩΝ" ΚΑΙ ΤΩΝ "ΣΚΟΠΩΝ" ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ.







 
Ι.Τζανάκος

Σιωπή..




Δεν έχει σημασία να συνεχίσουμε σα να μην έγινε τίποτα. Έγιναν πολλά και όλα τελείωσαν χωρίς να υπάρχει ορίζοντας, ακόμα. 
Ακόμα; 
Τι περίπλοκος ευφημισμός της κατάστασης εκείνης που σημαίνει την αποτυχία κάθε προσδοκίας και τον εξευτελιστικό αφανισμό της πράξης σε ένα μέλλον που σημαίνει την αντίθεση στο παρόν στην αντίθεσή του και μόνον. Και μόνον. Δεν έχω τη διάθεση να συνεχίσουμε τις κουβέντες με τον φανταστικό μας συνομιλητή. Έχει κατέβει για πάντα στον Άδη του χρόνου και στραμμένος στον εαυτό του κλαίει..
Δε συμπάθησα ποτέ τα κλάμματα και τους θρήνους ακόμα και αυτών που αξίζουν να το κάνουν. Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο και ας μη το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. Ας μην κοιτάμε λοιπόν.
Σιωπή..





Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Ηλιακή προπαγάνδα..




Σήκωσε τον δείκτη στη φωτεινή ευθεία 
που τέμνει τα πρόσωπα όλων
και χάνεται μέσα τους
σα να είναι όλοι τους 
και ο καθένας
ένας κόσμος που ρουφάει τα πάντα..
Αλλά δεν στάθηκε σε αυτό 
θαυμάζοντας
όσο στην ατιμία αυτού του κόσμου
να το θαυμάζει
αυτό..
Γιατί είναι ο κόσμος των αστών
ένας θαυμασμός, ένα ρίγος
για την απεραντοσύνη του καθένα..
κι ας είναι ο καθένας 
ένας βούρκος της απεραντοσύνης αυτής..
μια δυνατότητα από δυνατότητες
που χαλνιέται σα κάλπικος θησαυρός..
Μα τότε τι νόημα έχει να ρίχνεις ακτίνες;
Τι νόημα έχει να κοιτάς μέσα στο μάτι
όλα τα πλάσματα της δυνατότητας;
Αν είναι να χάνονται όλα στο τίποτα
ας γυρίσει κανείς το μάτι του μέσα
στο δικό του μάτι..
είπε μια φωνή προδοσίας..
Όχι, έχει νόημα να σπάς τα βλέμματα
και να γίνεσαι ένας ήλιος χωρίς ελπίδα..
Είναι ίσως το μόνο που έχει νόημα
Καθώς γυρνάς απ'τη δουλειά 
να σφυρίζεις τη διεθνή
ή να μοστράρεις ένα κομμουνιστικό φυλλάδιο..
Περιμένοντας τη στιγμή 
που θα πλαταγίσεις 
ταξικό πάθος
και αποκαλύψεις για τον ταξικό εχθρό..
να μιλήσεις στον γείτονα με μοχθηρή αγάπη
τι τον περιμένει από τους πλούσιους..
και πως ο Στάλιν ήταν ένας άγιος..
Να κάνεις τον χαραμισμένο αριστεριστή
να πιστέψει ξανά
τον φίλο σου να αφήσει τα φαντασμένα λόγια
και τις θεωρίες για το κράτος
και να πιάσει ξανά τη προπαγάνδα..
όπου σταθεί και όπου βρεθεί..
να προκαλεί τον φόβο στους ταξικούς εχθρούς
και να είναι αληθινός ο φόβος..
Αυτά είναι πράγματα φίλοι..








Ι.Τζανάκος

ένας μικρός κακός κόσμος..




Η δυνατότητα να ηττηθείς είναι ένα προνόμιο αν συνυφανθεί με την επερχόμενη ήττα των νικητών σου. 
Η επιστροφή του κυρίαρχου νικητή, που μετήλθε όλων των μέσων για να αποκομίσει την νίκη, στον τάφο της ήττας, γίνεται η ανάσταση αυτού που νικήθηκε απ'αυτόν. 
Η συνάντησή τους δεν είναι κάποια εκδίκηση του ηττημένου, αν αυτός είναι αρκετά έξυπνος και μεγαλόψυχος για να κρατήσει το ηθικό πλεονέκτημα. 
Αυτό το ηθικό πλεονέκτημα είναι κάτι πιό λυσσαλέο, πιό χθόνιο απο κάθε ωμή εκδίκηση. 
Ο προηγούμενος νικητής επιστρέφοντας περιμένει την μετατροπή του σε θύμα επιτέλους, απελευθερωμένος από τις αθλιότητές του που τις ηθικοποίησε με τον λόγο της ''ανάγκης", αλλά επιδιώκοντας τελικά την πλήρη δικαίωσή του μετά από την επικράτηση του κανόνα της εκδίκησης. 
Μπορεί μάλιστα να ισχυριστεί πως ως ακομπλάριστος κυρίαρχος, όταν ήταν κυρίαρχος, ήταν και αγαθότερος εφόσον τελικά όλοι είναι "ίδιοι". 
Οι πόλοι λαμβάνουν την θέση τους μιά από εδώ μιά από εκεί, όπως σε κάθε εθνικιστική διαμάχη, και οι θυσίες διαδέχονται τις αθλιότητες, όντας και οι ίδιες άθλιες και από την πλευρά του θυσιαστή και από την πλευρά του θυσιαζόμενου, είτε ο θυσιαστής είναι απλά ένα κάθαρμα είτε και οι δύο το αόρατο σκεύος μιας αφηρημένης δύναμης. 
Αλλά μεταξύ αυτών των πόλων και όλων των διάσπαρτων δυνάμεων που χτίζουν την ζωή τους στο αίμα, εμφανίζεται κάτι άλλο, από αλλού. Ένας αδιάφορος γι'αυτό τον κόσμο κριτής, που κρίνει μέσα και πάνω από όλα τα θυσιαστικά τελέσματα, όταν έχει τελειώσει ό,τι είναι να τελειώσει από έναν κόσμο που έχει μάθει να κρίνει, να θυσιάζει, να θυσιάζεται, και να κρίνεται από το αντίθετό του..










Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Ο ορίζοντας κλείνει..




Η ημέρα δεν κυλάει γρήγορα όταν ο ορίζοντας κλείνει. 
Ο χρόνος κολλάει και οι σκέψεις περιστρέφονται γύρω από τα αδιέξοδα..
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Ημερολόγιο εργασίας (5)




Δε θέλω να θυμάμαι κάθε μέρα αυτό που γίνεται στη δουλειά, αλλά δε μπορώ να μην θυμάμαι πιά.
Δε προλαβαίνω να ξεχάσω τίποτα πιά, αλλά δεν θυμάμαι και τίποτα διακριτό το ένα από το άλλο.
Ο κόσμος γίνεται ένα μέσα μου όπως είναι σα σμήνος πάνω από το κεφάλι μου. Είναι ένα πράγμα και φωνάζει, ένα πράγμα και καυγαδίζει.
Αλλά σήμερα έγινε ξανά κάτι που με κλόνισε.
Μιά κυρία έσκυψε να μου φιλήσει το χέρι.
Αποτραβήχτηκα με οργή. Σχεδόν την έκραξα με οργή, την ίδια στιγμή που έσπαγε κάτι μέσα μου.
"Την άλλη φορά θα σε διώξω από εδώ" της είπα.
"Ντροπή σου να προσκυνάς έναν υπάλληλο του κράτους. Σήκω όρθια!". Ήθελα να σπάσω αυτή τη λατρεία που ορθώθηκε πάνω μου σαν εφιάλτης και σχηματίζεται σιγά σιγά λόγω της αυτονόητης συμπεριφοράς μου στους ανθρώπους.
Μιά προηγούμενη μέρα μια αληθινά συγκλονιστική φυσιογνωμία ψυχασθενούς, ένας πρώην ελευθερο-επαγγελματίας Σύριος, ένας πραγματικά όμορφος και ψηλόκορμος άνθρωπος είχε σκύψει και αυτός να μου φιλήσει το χέρι.
Είχα τρέξει αρκετή ώρα να ολοκληρώσω τη διαδικασία για την παραλαβή της απόφασης της επιτροπής, ούτως ώστε να πάει στον ξενώνα που έμενε αφού πρώτα είχε τελειώσει με την ανανέωση  της σύνταξής του αναπηρίας. Έπασχε από ψύχωση και αλτσχαϊμερ ταυτόχρονα και είχε πολλές φορές έρθει χωρίς αποτέλεσμα, τρέμωντας από αγωνία για το αποτέλεσμα.
"Φαντάσου να είχαμε ένα κομμουνιστικό κόμμα με 30%" σκέφτηκα. Θα βοήθαγα να σηκωθούν αυτοί οι άνθρωποι όρθιοι. Θα τσακίζαμε το αίσχος. Τι ντροπή είναι αυτή που συμβαίνει..".
Πόσο ντράπηκα δεν μπορώ να σας το περιγράψω και το πόσο παράξενο είναι το συναίσθημα και η σκέψη αυτών των "προσκυνημάτων". Μικρός φίλαγα το χέρι του παππού μου που ήταν ιερέας, κάθε φορά που βγαίναμε από τον Ναό ή ακόμα και σε πιό καθημερινές περιστάσεις. Παρηγορήθηκα πως κάτι τους θυμίζει αυτό που είμαι στ'αλήθεια,...ένας απόγονος ιερέα. Μεγάλωσα με όλο το εκκλησιαστικό περιβάλλον μέσα στην οικογένειά μου, και θητεύοντας ατελείωτες ώρες σε τελετές, λειτουργίες και εσπερινούς. Ιερέας παππούς, ψαλτάδες θείοι, και συνεχές άκουσμα βυζαντινής μουσικής και ανατολικής μουσικής. Μάλλον φέρομαι και θυσιάζομαι σαν ιερέας, όχι κάνοντας κάτι παραπάνω από έναν συνεπή άνθρωπο και γι'αυτό μεταφέρεται όλος ο ναρκισσισμός της ιερατικής ατμόσφαιρας στις κινήσεις μου και το ύφος μου. Το ράσσο μου λείπει. "Να σας ξεκαθαρίσω κάτι" είπα μιά μέρα που δεχόμουν τις κολακείες των "πιστών" μου.."είμαι κομμουνιστής" (είμαι;)...









Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

6 κρίσιμα σημεία..





1. Η ζωή μας δεν πρόκειται να φτιάξει ποτέ, ούτε στο υλικό επίπεδο ούτε στο επίπεδο της αξιοπρέπειάς της, αν δεν ανατραπεί το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα στην χώρα μας και σε όλο τον κόσμο.
2. Αυτό σημαίνει πως ανεξάρτητα από τη θέση της κάθε χώρας σε αυτό το σύστημα και την μεγαλύτερη η μικρότερη σημασία της εντός του αυτό που προέχει είναι η καταστροφή της αστικής τάξης και της εξουσίας της στην χώρα που βρίσκεται ο κάθε λαός, η ανατροπή και η καταστροφή της ντόπιας αστικής τάξης και της εξουσίας της στην χώρα του κάθε λαού, και φυσικά σε όλο τον κόσμο.
3. Η ανατροπή της αστικής τάξης δεν μπορεί  να γίνει χωρίς την οργανωμένη δράση του λαού και της εργατικής τάξης, χωρίς την οργανωμένη πολιτική, πολιτικο-συνδικαλιστική, κοινωνική δράση και πολιτική οργάνωση (κόμμα).
4. Η εργατική τάξη και ο λαός ευρύτερα μιας χώρας είναι μέρος της παγκόσμιας εργατικής τάξης και του παγκόσμιου εργαζόμενου λαού. Δεν υπάρχει καμμία πραγματική διαφορά συμφερόντων και αξιών ανάμεσα στους εργάτες και τον λαό κάθε εθνικότητας και σε οποιαδήποτε χώρα. Το μόνο που υπάρχει είναι άνιση, ανισόμετρη και ετερογενής ανάπτυξη του καπιταλισμού που επιβάλλουν την ανάπτυξη του παγκόσμιου εργατικού λαϊκού κινήματος στην κάθε χώρα και ξεχωριστά, αλλά και διαφορετική ανάπτυξη της λαϊκής συνείδησης που δίνει στον έναν ή τον άλλο λαό την δυνατότητα να κρίνει τους άλλους που βρίσκονται σε χώρες με ισχυρότερη θέση για την έλλειψη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Η διαφορετικότητα των συνθηκών αυτών δημιουργεί την αναγκαιότητα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μία χώρα, χωρίς αυτό να υψώνει "εθνικά" τείχη μεταξύ των εργατικών  τάξεων και να σημαίνει υποστολή της σημαίας της διεθνιστικής αλληλεγγύης και την ανάδειξη ανύπαρκτων διαφορών μέσα στο κίνημα.
5. Η εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της δεν είναι ένα σύντομο μεσοδιάστημα μεταξύ ταξικής και α-ταξικής κοινωνίας, αλλά η διαρκώς εξελισσόμενη κρατική μορφή της πάλης του σοσιαλιστικού λαού, κατασταλτική και δημιουργική, ενάντια στους ταξικούς εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, μέχρι την πλήρη εξάλειψη των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων στην χώρα και όλο τον κόσμο.
6. Η πολιτική αντιπροσώπευση του εργαζόμενου λαού δεν θα αποκτήσει έναν κανονικό χαρακτήρα μέχρι την μερική έστω εδραίωση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, αλλά ακόμα και τότε δεν θα είναι της ίδιας μορφής με την αστική αντιπροσώπευση (κοινοβούλιο-εθνοσυνέλευση) αφού η ψήφος θα σχετίζεται με την συμμετοχή στις παραγωγικές και διοικητικές λειτουργίες του σοσιαλισμού.







Ι.Τζανάκος 

Στοιχεία..





Η βασική αυταπάτη όσον αφορά την δυνατότητα μιάς ουσιαστικής εξέγερσης, στις σημερινές συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας, αφορά την δυνατότητα των λαϊκών τάξεων να ορθώσουν το ανάστημά τους στην καθημερινή ροή της ζωής τους χωρίς να συνειδητοποιήσουν σε στοιχειώδες έστω επίπεδο την σημασία της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής εξουσίας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν δυνατότητες καθόλου να ξεσηκωθεί αυθόρμητα ο λαϊκός κόσμος και η νεολαία, αλλά το όριο έχει ήδη τεθεί με την εξέγερση της νεολαίας τον αξέχαστο Δεκέμβρη, όπου όλα χάθηκαν στο σκοτάδι, παρά το πάθος, ακριβώς γιατί το πάθος δεν είχε μάτια. Σήμερα που η κατάσταση είναι πολύ σοβαρότερη και αφορά το σύνολο του λαού και την τύχη της χώρας μια αυθόρμητη εξέγερση χωρίς στοιχεία εκκίνησης της ταξικής συνειδητότητας των λαϊκών ομάδων είναι ανέφικτη και πιθανόν να έχει και αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα. Αν όμως υπάρξει ταξική συνειδητοποιήση και δημιουργηθούν οι ρηξιακές διαχωριστικές γραμμές τότε ο ξεσηκωμός θα είναι αναπόφευκτος.
Η δουλειά της άρχουσας τάξης έχει γίνει σε αυτό το επίπεδο σε πολλά μέτωπα και είναι αρκετά λεπτομερειακή στις στοχεύσεις της. Το αρχικό αποτέλεσμα της ιδεολογικής προπαγάνδας, της συγκεκριμένης δράσης κρατικών μηχανισμών, και της χρηματοδότησης των καπιταλιστικών κέντρων, ήταν η άνοδος της Χ.Α, με την συνευθύνη βέβαια ενός σημαντικού μέρους του λαϊκού και μικροαστικού χώρου. Η προπαγάνδα οξύνει την πολύχρονη δουλειά της αστικής τάξης και αυτή η προπαγάνδα ως δράση θα οξύνεται ακόμα περισσότερο όσο θα αχνοφαίνονται τα στοιχεία της ταξικής συνειδητοποίησης του λαού και συγκεκριμένα της εργατικής τάξης. Αν βέβαια αυτό συμβεί. Ο στόχος είναι το μυαλό των εργατών και των υπαλλήλων, των ελευθερο-επαγγελματιών και των φτωχών αγροτών. Απορώ πως μπορούν κάποιοι να μην το καταλαβαίνουν αυτό και να πιστεύουν ακόμα πως είμαστε σε "άλλες" ειρηνικές εποχές.











Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Τι άλλο περιμένουν; Εγώ ΤΙΠΟΤΑ..





Η δουλειά μου δεν έχει τελειώσει με τα λίγα που σας έχω πεί. Είναι αδύνατον να αρχίσει καν μια τέτοια δουλειά με την θυσία ενός ατόμου, που δεν έχει ούτε την μορφωτική επάρκεια ούτε τον χρόνο να αρχίσει ένα τιτάνιο έργο, και δεν έχει κανένας ίσως την πραγματική διάθεση να ακούσει έναν εργάτη (όπως λένε φίλοι ό,τι είμαι..αλλά κάποιοι το αμφισβητούν ό,τι ένας υπάλληλος που λιώνει στη δουλειά είναι εργάτης). Ειδικά αν αυτός δεν είναι και τόσο διαθέσιμος να φάει φόλα. Και φόλα μοιράζετε όλοι σας έλληνες δεξιοί, κεντρώοι, και "αριστεροί", με εξαίρεση το κ.κ.ε που μοιράζει στερεωμένη εμπειρία και πίστη αλλά καμμία επίγνωση του "τι έγινε" (έπεσε ο ουρανός, τι καταλάβατε;)...Θα το πιώ το πικρό ποτήρι και θα σας ρίχνω και καμμιά κατάρα. Μη παρεξηγηθείτε. Έχετε όλοι σας τα χάλια σας και γω σκέφτομαι την κοινότοπη ανακάλυψή μου: την ανάγκη της διπλής υπαγωγής. Να πάνε οι κάτω από κάτω τους το πάνω αλλά και το πάνω (όχι οι πάνω) να πάει κάτω (των απο κάτω) ως πάνω. Αυτές οι σκέψεις θέλουν χρόνο και παραπομπές από το κεφάλαιον του Καρόλου Μάρξ αλλά δεν έχω χρόνο και με πονάει το σώμα μου. Πρέπει να αρχίσω να κοιμάμαι καλύτερα. Με πνίγει η εικόνα των αναπήρων που σφάζονται στο γκισέ για ένα επίδομα. Τόσο καιρό περίμενα το κίνημα να μας θυμηθεί, αλλά μόνο ένα πρωτοσέλιδο στον Ριζοσπάστη είδα και μέχρι εκεί. Τι να κάνω; να πάρω τους ετοιμοθάνατους αναπήρους και να οργανώσω διαδήλωση; Εκεί που είμαι θάνατος. 
Ρε δε πάτε στο διάολο όλοι σας καλοί και κακοί; Έχω να κατασκευάσω την οργή μου, την αληθινή οργή μου, και την οργή αυτών που πεθαίνουν μπροστά μου. Όλη τη νύχτα περιμένουν να πιάσουν σειρά. Η πατρίδα σας, οι γέροι σας πεθαίνουν εξευτελισμένοι. Με νοιάζουν νομίζετε οι ταξινομήσεις σας; Κοινωνία και λαός της ντροπής. Τι άλλο περιμένετε; Θα νοιαστώ μόνο για την οργή απο εδώ και στο εξής..





















Ι.Τζανάκος

Έχω προτιμήσεις..



















 













Γενικευμένος και "στενός" υλισμός..




Η ανάπτυξη του υλισμού ως γενικευμένης κοσμοαντίληψης της κοινωνίας προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού και η ανατροπή του καπιταλισμού προϋποθέτει την γενίκευση της επιρροής του υλισμού ως κοινωνικής κοσμοαντίληψης. Ο φορέας της γενίκευσης της επιρροής του υλισμού είναι η εργατική τάξη.




Η εργατική τάξη περιλαμβάνει εντός της όλους τους ακτήμονες μισθοσυντήρητους εργαζόμενους που δεν κατέχουν διευθυντική θέση στο κράτος ή την άμεση παραγωγή, άρα συμπεριλαμβάνει εκτός από τους εργάτες στα εργοστάσια και τους εργάτες γης και τους ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους.  Πολύ κοντά βρίσκονται οι μικρο-ιδιοκτήτες γης.




Η γενίκευση του υλισμού δεν σημαίνει μόνο την διάδοση και διάχυση της θεωρητικής φιλοσοφικής θέσης του υλισμού αλλά και την έμπρακτη μετατροπή της πραγματικότητας ακόμα και εντός του καπιταλισμού στην κατεύθυνση του ανακαθορισμού της οικονομίας και της διοίκησης πάνω στην βάση της θεμελιακής πραγματικότητας της παραγωγικής διεργασίας που είναι η άμεση εργασία. 
Η άμεση εργασία δεν είναι ένα αδιαμεσολάβητο "άμεσο πράγμα" αλλά ακριβώς το αντίθετο, εκείνη η διεργασία που περιέχει ως διαμεσολάβηση όλη σχεδόν την υλική και διανοητική ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι ως αμεσότητα η κατεξοχήν διαμεσολαβημένη αμεσότητα.




Ο ανακαθορισμός της σκέψης και της δράσης όλου του κοινωνικού γίγνεσθαι πάνω στην βάση της υλιστικής κοσμοαντίληψης σημαίνει λοιπόν την ριζική υπαγωγή κάθε διανοητικής, επιστημονικής, και εργασιακής δραστηριότητας, έστω σε εν δυνάμει μορφή, στην ίδια αυτή τούτη την υλική πραγματικότητα που αποτελεί η "άμεση" εργασιακή αρχή. Η μέχρι τώρα επίτευξη αυτής της πρακτικής αναγωγής της κοινωνικής σκέψης και δράσης ανακόπηκε από την καταστροφή του ιστορικού πειράματος του σοβιετικού τύπου κομμουνισμού, καταστροφή που επήλθε και από την δράση των αστικών δυνάμεων όσο και από την ελλειπτικότητα και το αστόχαστο περιεχόμενο του πειράματος.




Η αποτυχία και η καταστροφή του κομμουνιστικού πειράματος από την σκοπιά της εσωτερικής του ελλειπτικότητας έχει να κάνει με την επιρροή του ''θεωρητικού" και πρακτικού ιδεαλισμού. Η θεωρητική και πρακτική αναγωγή της υλιστικής κοσμοαντίληψης στην κοινωνική πραγματικότητα, αν αφορά την υπαγωγή κάθε δραστηριότητας στην εργασιακή αρχή, σημαίνει την αναγωγή πολλών δομών του λεγόμενου εποικοδομήματος σε αυτή την αρχή, σημαίνει λοιπόν την πειθάρχηση των ευρύτερων παραγωγικών λειτουργιών της κατανομής, της διεύθυνσης, του συνολικού προγραμματισμού της άμεσης παραγωγής, στην υλικότητα της υφιστάμενης άμεσης παραγωγής. Από την άλλη αυτή η αναγωγή σημαίνει την μετατροπή της ίδιας τούτης της άμεσης εργασιακής αρχής μέσω της αμεσοποίησης αυτών των ευρύτερων παραγωγικών λειτουργιών. Η πειθάρχηση της ευρύτερης παραγωγικής διεργασίας-λειτουργίας στην υφιστάμενη άμεση εργασιακή αρχή σημαίνει άρα και την πειθάρχηση αυτής της υφιστάμενης αρχής στους κανόνες και τις μορφές της ευρύτερης παραγωγικής διεργασίας-λειτουργίας.
Αυτό σημαίνει, για να το πω πιό απλά και με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, πως λ.χ όχι μόνον το κράτος θα υπαχθεί στην άμεση εργασία αλλά και πως η άμεση εργασία θα υπαχθεί στο σοσιαλιστικό κράτος, ταυτόχρονα. Αν νομίζει κανείς πως μόνο με την κοινωνική-δημόσια ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τις "γενικές συνελεύσεις" των άμεσων παραγωγών θα υπάρξει οικειοποίηση της κρατικής οντότητας και των σχέσεων κατανομής, ανταλλαγής, όπως επίσης και της επιστήμης, μένει στα μισά του δρόμου. Αυτά τα "μισά του δρόμου" είναι ήδη ένα μεγάλο βήμα, και πρέπει να υπερασπιστούμε με πάθος την σημασία και την αρετή έστω αυτής της πορείας (όπως κάνουν τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα, και καλά κάνουν), αλλά είναι ακόμα και έτσι "τα μισά του δρόμου". Για να νικήσει ο αστισμός δεν άρκεσε μόνον η βία και η τρομοκρατία, ο διαρκής πόλεμος ενάντια στις σοσιαλιστικές πατρίδες, αλλά και η εσωτερική αδυναμία και ανικανότητα των κοινωνιών αυτών στο επίπεδο της διοίκησης και της πολιτικής δομής, αδυναμία που εκφράζεται "θεωρητικά" κατά κύριο λόγο στην αδυναμία να γίνει  ανιληπτή η υλικότητα αυτών των δομών, έστω με καταχώρησή τους σε ένα δευτερογενές επίπεδο. Η πολιτική, η κατανομή, οι διανοητικές και επιστημονικές μορφοποιήσεις του "πραγματικού" θεωρήθηκαν ένα "εποικοδόμημα" που πρέπει να αναχθεί πρακτικά στην βάση της άμεσης παραγωγής χωρίς όμως να γίνεται αποδεκτή η υλικότητά τους ως παραγωγικών δυνάμεων, αλλά ακόμα περισσότερο η δυνητική άμεση υλικότητά τους ως άμεσων παραγωγικών δυνάμεων. 
Η άμεση εργασιακή διεργασία "υπήγαγε" τις διεργασίες αυτές αλλά δεν έγινε αντιληπτό πως και αυτή ως αρχή υπάχθηκε σε αυτές. 
Η μη-συνείδηση ή μάλλον η μη-ολική συνειδητοποίηση αυτής της διπλής υπαγωγής δεν σήμαινε φυσικά την πλήρη ανυπαρξία της, το αντίθετο, αλλά την μη-ολοκλήρωσή της. 
Ο γενικευμένος υλισμός θα ολοκλήρωνε την κυριαρχία του αν σήμαινε την ενοποίηση και συγχώνευση όλων των υλικών δομών της εργασίας και την αλληλο-διείσδυσή τους με ίσους όρους οντολογικής συνεισφοράς στο νέο πρότυπο οργάνωσης της κοινωνικής παραγωγής.





Αυτή η αδυναμία ολοποίησης εκφράζεται "προκαταβολικά" στην έννοια της εργατικής τάξης και στις προγραμματικές συγκεκριμενοποιήσεις της με την κατάταξη των εσωτερικών στρωμάτων της και το ειδικό προγραμματικό πλαίσιο οργάνωσης της λαϊκής σοσιαλιστικής οικονομίας.






Ι.Τζανάκος

Αν γίνει κάτι...





Η απόσπαση από τη ζωή έχει ένα μεγάλο τίμημα. Να μη ξέρεις που πατάς ούτε στην θεωρία.
Και έτσι η απόσπαση από τη ζωή και το κλείσιμο σε κάποιον εαυτό, σε κάποια "ψυχή" και σε κάποιο ιδανικό αποχυμωμένο από την επαφή του με τον κόσμο στους δρόμους, τα στέκια, τους χώρους εργασίας, γίνεται το τέλειο μακέλεμά του.
Και τότε κερδίζουν οι καπάτσοι, οι καταφερτζήδες που σου παίρνουν τη ζωή και συ κάθεσαι να παλεύεις μια μάχη που δεν είναι μάχη χτίζοντας φρούρια σε τόπους που δεν υπάρχει κανένα στρατηγικό πεδίο μάχης. Και τότε σου φταίνε όλα και τότε ανακαλύπτεις παντού εχθρούς, και ακόμα κι αν αυτοί υπάρχουν γελάνε χαιρέκακα με την αφλογιστία σου. 
Μα θέλω να ξέρω. Σε τι κόσμους ζούνε πολλοί άνθρωποι; Πόσο δύσκολο είναι να ρωτήσουν, να μάθουν, να γυρίσουν τους δρόμους, να στήσουν αυτί σε κανά καφενείο;
Πόσο δύσκολο είναι να βγάλουν τον εαυτό τους από το σπίτι που τον έκλεισαν;
Και να πείς πως είναι τίποτα μοναχοί. Πολλοί από αυτούς ζούνε σε "κανονικές" συνθήκες, αλλά η εσωστρέφειά τους και η σιγουριά τους πως τα ξέρουν όλα και πως όλα τα προβλέπουν και πως είναι μεγάλοι στρατηλάτες, κάποτε τους βγαίνει σε μια απρέπεια που θα έπρεπε να τους κάνει να σκεφτούν. Γιατί οι άλλοι τους γυρνάνε τη πλάτη;
Γιατί κανείς δεν ασχολείται μαζί τους; Είναι τόσο σημαντικοί όπως νομίζουν που όλη αυτή η σιωπή σημαίνει πως τους φοβούνται; Έννοια σας και ό,τι φοβίζει τους "ισχυρούς" φαίνεται. Μυρίζει παντού η παρουσία του, όλοι στο δρόμο μιλάνε γι'αυτό.
Όλα τα άλλα απλά δεν υπάρχουν, δεν είναι τίποτα, υφίστανται όπως η καρέκλα που βλέπω απέναντι.
Αν γίνει κάτι θα σας πω φίλοι...αλλά δε χρειάζεται, θα το καταλάβετε μόνοι σας...
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Ψυχιατρική επιστήμη..





Η χρησιμοποίηση λειτουργιστικών και συστημικών εννοιών δεν είναι γενικά ένοχη για την συγκεκριμένη χρήση αυτών των εννοιών στο πλαίσιο της "γενικής θεωρίας των συστημάτων", του "λειτουργισμού" κ.λ.π που έχουν συνήθως σχέση με συγκεκριμένες επιλογές στην επιστημολογική θεμελίωση, γλώσσα, και κατεύθυνση διαφόρων επιστημών. Αλλά ακόμα και αυτές οι επιστήμες που εντάσσονται, όπως είναι στην σημερινή τους μορφή, στο γενικό ιδεολογικό πλαίσιο του "συστημισμού" και του λειτουργισμού δεν ανήκουν γενικά σε μια ενιαία κατηγορία που πρέπει να κριθεί με βάση ένα γενικό ιδεολογικό κριτήριο. 
Έτσι λ.χ η επιλογή των λειτουργιστικών και συστημικών εννοιών στην κοινωνική ανθρωπολογία, την κοινωνιολογία, την ιστορία, την πολιτική οικονομία, έχει αρκετές "σκοτεινές" πτυχές που δεν σημαίνουν πάντα κάτι το μεμπτόν ή απαραίτητα συστημικό με την τρέχουσα έννοια του όρου αλλά σίγουρα ένα είδος ασαφούς, και για αυτό αμφισβητήσιμης, έκφρασης της γενικής παραγωγικής και επιστημονικής δύναμης ως σχετικά ουδέτερης κοινωνικής δύναμης. Από την άλλη η χρησιμοποίηση αυτών των εννοιών σε επιστήμες όπως η ψυχιατρική, η βιολογία και άλλες πιο "σκληρές" υλιστικές επιστήμες, ενώ δεν αίρει την αμφισβήτηση, την δικαιολογημένη αμφιβολία και καχυποψία, συνοδεύεται από συγκεκριμένα και αναμφισβήτητα αποτελέσματα.
Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο θέμα της "ψυχιατρικής'', και θα αναφερθώ ξανά.
Όταν ένας ψυχίατρος μιλάει για ρύθμιση του ψυχικά ασθενούς και επαναφορά της λειτουργικότητάς του μπορεί να εννοεί πολλά επικριτέα πράγματα και να υπηρετεί την ταξική πειθαρχική αντίληψη της θεραπείας όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την είσοδο της (δυτικής) ανθρωπότητας (και έπειτα όλου του κόσμου) στην αστική καπιταλιστική νεωτερικότητα, τους θεσμούς εγκλεισμού, την βιολογικοποίηση της σκέψης κ.α πολλά. Δεν θα επεκταθώ επι αυτού, αφού αρκεί να αναφερθεί κανείς στα κλασικά έργα του Μ.Φουκώ αλλά και άλλων στοχαστών, με πρώτο και καλύτερο τον Κ.Μάρξ. Όλα αυτά είναι κοινός τόπος. 
Θα αναφερθώ περισσότερο σε αυτά τα πράγματα που δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να ξέρουν οι διάφοροι "αριστεροί" η ακόμα και κομμουνιστές θεωρητικοί όταν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των θεωρητικών που ρέπει προς την ψυχανάλυση ή ακόμα και την θεωρία της απόλυτης "αυτονομίας" του κοινωνικού έναντι του υλικού-βιολογικού και φυσικού υποστρώματος του ανθρώπου. Η ψυχιατρική μετά από δύο περίπου αιώνες αυταρχισμού και ωμού βιολογικού αναγωγισμού έχει κάνει τεράστια βήματα με την ανάπτυξη της γνώσης των νευροχημικών διεργασιών που συντελούνται στον εγκέφαλο. 
Η ανάπτυξη αυτής της γνώσης συνδέεται άρρηκτα με την ανάπτυξη της νέας δαρβινικής θεωρίας, της νέας βιολογίας καθώς και της γενικής θεωρίας των συστημάτων που προαναφέραμε. Αυτό που ενοχλεί πολλούς αριστερούς είναι ό,τι αποδείχτηκε πως δεν υπάρχει μόνον κοινωνικός καθορισμός της ψυχοπαθολογίας, ακόμα κι αν γίνεται αποδεκτή από αυτούς η ύπαρξη νευρο-χημικής βάσης αλλά πάντα στο επίπεδο του "αποτελέσματος", αλλά ένας πολύπολοκος συνκαθορισμός βιολογικού και κοινωνικού στον οποίο το βιολογικό δεν παίζει τον ρόλο του υλικού "κομπάρσου". Εννοείται πως η δεξιά έχει εκμεταλλευτεί οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά αυτές τις ανακαλύψεις, καθώς τα νέα πεδία διαλύουν συν τοις άλλοις τις ουτοπικές αυταπάτες για μια πλήρη "εξυγίανση" της ανθρώπινης "φύσης" πάνω στη βάση ολικών μετασχηματισμών της διεαυτής κοινωνικής υλικότητας. 
Η ψυχοπαθολογία ήρθε στον άνθρωπο για να παραμείνει για πολύ ακόμα, ακόμα και στις καλύτερες κοινωνικές συνθήκες και μάλιστα αυτό δεν συμβαίνει μόνον στην βάση της κοινωνικής και οικογενειακής βίας αλλά ούτε μόνον στην βάση ενός ανύπαρκτου "ασυνείδητου" και των διαφόρων "δραμάτων" του. Συμβαίνει και πάνω στην βάση βιολογικών δυσλειτουργιών, συστημικών δυστοπιών του οργανισμού και πολλών ακόμα παραγόντων που εδράζονται στην διαχρονική μάλλον πολυπλοκότητα της συναρμογής των διαφόρων επιπέδων που συναπαρτίζουν το ανθρώπινο. 
Ο άνθρωπος είναι ένα πολύ λεπτό "πράγμα" που πάντα θα κινδυνεύει από την εγκεφαλικο-οργανική "αποσυναρμολόγηση'', σε όποια μορφή της κοινωνίας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αθεράπευτα παλίμπαιδες αριστεροί, μέχρι να μεγαλώσουν, αρνούνται να κατανοήσουν τον σκληρό υλισμό της ψυχιατρικής επιστήμης. Αραδιάζουν στατιστικές για την επίδραση των κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών στην "ψυχική" σφαίρα και νομίζουν πως με αυτό τον τρόπο θα τρομοκρατήσουν τους ψυχιάτρους αλλά μένουν άναυδοι όταν αυτοί απλά επικροτούν την θέση τους. Με λίγα λόγια οι ψυχίατροι δεν λένε ποτέ πως οι κοινωνικές συνθήκες δεν αφορούν την ψυχική νόσο, το αντίθετο. Επίσης δεν έχουν καταλήξει όσον αφορά το αιτιακό πλέγμα και τις "πρωταρχικές" γενεσιουργές αιτίες ακόμα και αυτής της ψύχωσης και της σχιζοφρένειας γενικά, που είναι αναμφισβήτητο πλέον πως έχουν ισχυρές βιολογικές ρίζες. Οι ψυχίατροι δεν δίνουν μαγικά μαντζούνια ούτε χαρίζουν ελπίδες στους ασθενείς τους αλλά ούτε και στους διάφορους βιαστικούς "κοινωνιο-κεντριστές". Συγκροτούν την επιστήμη τους όπως όλοι οι επιστήμονες στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, ανάλογα με τις ταξικές στοχεύσεις της κυρίαρχης ή της κυριαρχούμενης τάξης και την κοινή επιστημολογική βάση της επιστήμης τους. Επιζητούν την ρύθμιση του ασθενούς κυρίως με φαρμακευτικές λύσεις που επηρεάζουν το νευροχημικό επίπεδο του εγκεφάλου, όπου "ρύθμιση" είναι να μπορέσει ο ασθενής να μην ακούει "φωνές'', να μη φαντάζεται παντού εχθρούς, να μην θέλει να αυτοκτονήσει, να μπορεί να κοιμηθεί και άλλα. Αν αυτό είναι γενικά "αστική" επιστήμη, τι να πω;
Θα μεγαλώσουν ποτέ κάποιοι;
 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος    

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Υλισμός και εργασία..




Υπάρχει ένας μακρύς δρόμος που συνεχίζει και δεν διασταυρώνεται πλέον με κανέναν άλλον, ακόμα κι αν διά αυτού πορεύονται πολλοί ή λίγοι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το αίσιο ή ανύπαρκτο τέλος του. Γιατί σε αυτό τον δρόμο τα μόνα που υπάρχουν ως πιθανότητες είναι το αίσιον ή το τίποτα. Ακολουθείς αυτό τον δρόμο ή όχι, ακόμα κι αν μείνεις μόνος. Αλλά αυτό τον δρόμο δεν μπορείς να τον διαβείς ως το τέλος του μόνος. Ποιός είναι αυτός ο δρόμος;
Ο δρόμος της πρακτικής υλοποίησης του ιδανικού της ελευθερίας. Γιατί έχουμε όλα τα θεωρητικά και τεχνικά μέσα για να συλλάβουμε την έννοια της ελευθερίας, απομακρυνόμενοι μάλιστα για πάντα από τις "ελευθεριακές" ή φιλελεύθερες αυταπάτες, αλλά δεν έχουμε ακόμα υλοποιήσει αυτή την έννοια παρά σε αποσπασματική μορφή.







Θεωρώ πως όλο τον 19ο και 20ο αιώνα ό,τι είχε σχέση με κάτι από αυτό το ιδανικό ήταν το κομμουνιστικό κίνημα, με την τραγικότητά του και τις αξεπέραστες ακόμα αντιφάσεις και αντινομίες του. Γιατί η ελευθερία δεν έχει κανένα νόημα, ειδικά τώρα, αν δεν είναι ελευθερία του ριζικού στοιχείου της ανθρώπινης ζωής, της άμεσης εργασίας, και δεν μπορεί να γίνει ούτε καν συλληπτή αν δεν περιέχει την κοινωνική ουσία που ενσαρκώνει και εκφράζει έμπρακτα αυτό το ριζικό στοιχείο.











Ο κομμουνιστικός υλισμός είναι σε μεγάλο βαθμό η θεωρία της υλοποίησης των προαιώνιων ιδανικών της ελευθερίας, αλλά επίσης ως θεωρία υλοποίησης είναι και αυτή η θεωρία που μετασχηματίζει την ίδια την ουσία των ιδανικών αυτών ενώνοντάς τα με αυτό το ριζικό στοιχείο. Γι' αυτό κάθε μετάβαση σε μια κατάσταση που εκφράζει τον κομμουνιστικό υλισμό δεν μπορεί να σημαίνει απλά μια αναδιατύπωση του φιλοσοφικού υλισμού αλλά κύρια την ολοκληρωμένη επέλευσή του στον πραγματικό κόσμο μέσω της ανάδειξης του εργασιακού στοιχείου. Αυτό δεν αίρει την θεμελιακή θέση του θεωρησιακού και επιστημονικού υλισμού στην ιστορική και επίκαιρη θεμελίωση του κομμουνιστικού υλισμού. Οι διακρίσεις που σχηματίζει ο θεωρησιακός και επιστημονικός υλισμός όσον αφορά την "ψυχή", τον "θεό", την "μορφή", το "πνεύμα" είναι μη αναιρέσιμες. 
Δεν υπάρχει "ψυχή", "θεός", "πνεύμα", αν και οι έννοιες αυτές περιέχουν υλιστικές παραστάσεις όσο εκφράζουν με αλλοτριωμένο τρόπο την εργασιακή αρχή. Υπάρχει λοιπόν θέμα οικειοποίησης εννοιών και παραστάσεων οι οποίες ήταν ξένες προς τον θεωρησιακό και επιστημονικό υλισμό, αλλά αυτή η οικειοποίηση, όσο θαρραλέα κι αν είναι, δεν μπορεί να υπερβαίνει τις γενικές αρχές του υλισμού.








Το γεγονός πως υπάρχουν ανεξερεύνητες από τον υλισμό, ακόμα, αναπαραστάσιμες και διαλεκτικά παρουσιασμένες  καταστάσεις, και αυτές έχουν δοθεί στον "ιδεαλισμό" είναι προϊόν όχι μιάς ανικανότητας που απορρέει από τις "αρχές" της υλιστικής φιλοσοφίας αλλά μάλλον από την έμμεση υποταγή των φορέων της στην ιδεαλιστική θεωρητική κυριαρχία. Μιά από τις κλασσικότερες υποταγές αυτού του είδους, με πολιτικό αποτέλεσμα, είναι αυτή που απορρέει από την παραχώρηση υλικών δομών εργασίας στο "εποικοδόμημα". Η φιλοσοφία και η μεταφυσική της "ψυχής", του "πνεύματος", μπαίνει από τη πίσω πόρτα με την κατάταξη υλικών πολιτικο-οικονομικών και διανοητικών δομών εργασίας στον χώρο των επιφασιακών φαινομένων της "συνείδησης"..


















Ι.Τζανάκος
   

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..