Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Το Έν της επανάστασης..




Η μορφή της Εν-ότητας δεν μπορεί να  διαιρέσει το Έν που αυτή (η Εν-ότητα) είναι, αν και είναι δεδομένο πως ως μορφή επιτελεί την συγκεκριμένη λειτουργία της ολοποίησης της πολλαπλότητας που αυτό (το Έν) άρχει και προσδιορίζει. [Δηλαδή: Η μορφικότητα της πολλαπλότητας έχοντας τον ρόλο της ενοποίησης της πολλαπλότητας δέχεται έναν ετεροπροσδιορισμό από την πολλαπλότητα, αλλά δεν τον μεταφέρει στην θεμελιώδη δομή του Εν(-ός) θραύοντας το ως Έν].
Η κατοπτριστική εννοιολόγηση της σχέσης του Εν(-ός) με την μορφικότητά του που επιτελεί την λειτουργία της κυριαρχικής σχέσης του με το (δικό του) πολλαπλό μπορεί να μας εγκλωβίσει σε άλλον έναν Λόγο περί πολλαπλότητας, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με την παγαπόντικη φιλοσοφία της αστικής κοινωνίας ακόμα και στις απαρχές της που εν-οποιούσε, με μαστιγώματα, κρεμάλες, ανακαλύψεις της "φυσικής κατάστασης", ξεριζώματα λαών και αγροτικών πληθυσμών, με συντάγματα, επαναστάσεις και δημοκρατικά κινήματα. 
Μπορεί δηλαδή να εξαπατηθούμε και να πιστέψουμε πως υπάρχει τελικά ένας πολλαπλός προσδιορισμός που μπορεί να διατηρηθεί αυτούσιος σε έναν ουδέτερο Λόγο για την ανάδυση της πολλαπλότητας, και αυτό συμβαίνει γιατί πέρα απο τις πιό πάνω περιγραφόμενες αθλιότητες της ενιαίας αστικής καθαρματοσύνης αυτή φαίνεται να έχει και άλλες μορφοποιήσεις που αναδύουν την πολλαπλότητα ως αυτοτελή και ιδιαίτερη ουσία η οποία μάλιστα χαρακτηρίζει την εποχή του αστισμού στο συνεχές της. 
Στο φιλοσοφικό επίπεδο αυτή η πολλαπλοειδής πραγματικότητα που είναι μέσα στα λιβάνια και τις δοξολογίες του αστισμού, εμφανίζεται αρχικά ως ένας  υλικός λειτουργικός δυϊσμός της υλικής ουσίας και εξελίσσεται σιγά σιγά στην θεοποίηση της υποστασιακής αρχής, του ατόμου, του προσώπου, της μοναδικότητας, αλλά και μιας μη ορατής αρχής της πολλαπλότητας (που οικοδομεί τον νέο Όλυμπο της καπιταλιστικής ειδωλολατρίας), η οποία κάθε άλλο παρά ατομικά υποστασιακή θα μπορούσε να νοηθεί. 
Αυτή η μη ορατή αρχή πλησιάζει πολύ στο να θεωρηθεί ως η μορφική λειτουργία του αστικού Εν(-ός), αλλά το κυριότερο φαίνεται να πλησιάζει στο να απορροφήσει ως μορφική λειτουργία την έννοια του ίδιου του αστικού Εν(-ός) μέσα στην δική της (κακο-)απειρική κατοπτριστικότητα. 
Είμαι σίγουρος πως πολλοί αγαθιάρηδες στοχαστές, διαφημιστές, καταναλωτές δυτικού μαρξισμού, ευρωκομμουνιστές, αναρχικοί και αμέριμνοι καταστασιακοί ταξιδευτές των λεωφόρων της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, έχουν πειστεί πως όλο αυτό το δευτερογενές πολλαπλοειδές της Μίας Αστικής Κόλασης είναι πραγματικό όπως το Έν της Κόλασης αυτής.
Το Έν της αστικής κόλασης είναι οντολογικά κρυπτόμενο  στο πολλαπλό της όπως είναι κρυπτόμενη η γλισχρή ψευτιά του αστού οικονομολόγου, την οποία όμως την πιστεύει όπως πιστεύει ο ιερέας της Εκκλησίας την πραγματικότητα της μετάληψης. 
Κάτι παραπάνω, είναι όντως κρυπτόμενο μέσα στην πολλαπλότητα με την διατήρηση (και για λόγους στοιχειώδους νοηματικής συνοχής) μιάς μορφής Εν-ότητας μέσα στο πολλαπλό: της μορφικής-λειτουργικής Εν-ότητας του πολλαπλού. 
Αυτή η μορφική Εν-ότητα είναι, όπως λειτουργεί, ένα αισχρό ανταλλακτήριο μετατροπής όλης της Ιερής Μεταφυσικής σε Μεταφυσική του αστικού πορνείου, και αυτό συμβαίνει και στις πιό ένδοξες και ηρωϊκές αρχικές "στιγμές" της Νεωτερικής σκέψης και Φιλοσοφίας.  
Η πολλαπλότητα όταν αγγίζεται μόνον ως μορφοποιημένη και λειτουργικοποιημένη δεν είναι απλά μια αυτονομημένη πολλαπλότητα, ένας νέος Θεός ή πάνθεον Θεών, αλλά το εσωτερικό σκηνικό της εκπόρνευσης όλων των αρχών της ζωής στο ανταλλακτήριο της κοσμικότητας, της Εμμένειας. Και έτσι το αίσχος της Ιερής Μεταφυσικής, ένα αίσχος απ-άρνησης της ζωής πρός εξυπηρέτηση (αλλά όχι μόνον) ενός α-κοσμισμού που ωφελούσε κυρίαρχα και βίαια κοινωνικά στρώματα που στηρίζονταν στο εξω-οικονομικό καταναγκασμό των άμεσων παραγωγών, γονιμοποιείται από την γενίκευση της πορνικής σχέσης. 
Το χρήμα και το εμπόρευμα βρίσκουν έναν ανάλογο με αυτά μορφικό Θεό της πολλαπλότητας (τους) σε όλο το φάσμα των ευγενών δραστηριοτήτων.
Και αυτή η γενικευμένη πορνεία δεν είναι "κάτι" που μπορεί να αντιμετωπιστεί με τις ιερεμιάδες της "αντι-εμπορευματικής" σκέψης ή τα δάκρυα της νοσταλγίας των ποιοτικών σχέσεων, ή μια κοινωνιολογία των "αναγκών", αφού ακόμα και αν όλα αυτά  εντείνονται σε βαθμό παράκρουσης δεν ξεφεύγουν από τον γενικό κανόνα της κατάρρευσης της ζωής στην λειτουργία της, την μορφικότητά της, και τις (μεταβατικές πάντα) μορφές της ίδιας της μορφικότητας. 
Αν το Εν διαφεύγει διαρκώς στο απεριόριστο πολλαπλό και το πολλαπλό προσδιορίζεται πάντα στο μορφικό του αντίστοιχο, αυτό που πάντα συμβαίνει είναι η διαφυγή του.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που όλοι οι στοχαστές και οι "καθημερινοί" άνθρωποι που καταφεύγουν στον κομπογιανιτισμό της μορφικότητας ενός πολλαπλού, με την επικουρία ή χωρίς την επικουρία της νοσταλγίας μιας υπερβατικότητας χαλιναγωγημένης από την κυριαρχία της ανταλλακτικής μετατροπής, καταλήγουν πάντα μα πάντα στην υποταγή σε αυτό το πολλαπλό. Το Έν της αστικής κοινωνίας ξεφεύγει διαρκώς μέσα στα "πολλά" του, και ξεγλυστράει και θεωρητικά σε έναν καταιγισμό προσδιορισμών που χάνονται στο άπειρο με πρόφαση την πραγματική ανάγκη κάποιων θεωρητικών καταμερισμών και διαιρέσεων, ή ακόμα και με την πρόφαση των ίδιων των οντολογικών δομών της "πραγματικότητας" που χάνονταν, κατά πως λένε οι διαφωτιστές μας, από τα μάτια της μεταφυσικής.
Η τελευταία ρωμαλέα Θέαση-Θεωρία, ο διαλεκτικο-υλιστικός μαρξισμός, αντικαθίσταται από τους ίδιους τους ευρω-πεφωτισμένους μαρξιστές ή μετα-μαρξιστές από ένα καταιγιστικό χάος από επιμέρους θεάσεις που πολιτικά αντιστοιχούν στο: σφάξε με διαίρεση και πολλαπλότητα να αγιάσω σαν χειριστής αστικών δομών.
Όμως να μην ξεχνάμε το ορώμενο κενό που μας παρακίνησε να φτάσουμε ως εδώ. 
Το Έν δεν είναι απλά πρακτικό ζητούμενο, είναι ένα θεωρητικό σημείο της ίδιας της πρακτικής εκείνης που επιδιώκει την αληθινή ενότητα των ανθρώπων σε ρήξη πρός την αστική αλλά και κάθε ταξική διαίρεση. 
Αλλά αυτό επίσης μπορεί να σημαίνει ένα άλλο αστικό, ένα άλλο ταξικο-μεριστικό, ή ένα άλλο μη-αστικό μη ταξικο-μεριστικό πρακτικό μόρφωμα. Όλα αυτά δεν μπορούν να είναι κουλουβάχατα, γιατί θα καταντήσουμε σαν τον Νέγκρι ή άλλους συμπαθείς και μπερδεμένους τσαλαπετεινούς.
Το πιό σοβαρό θα ήταν να μείνουμε προσκολλημένοι σαν δεσμώτες αιώνιοι ίσως στα μονομανιακά διαβάσματα για την τάδε ή δείνα παράγραφο της αλληλογραφίας του Μάρξ, ή να επιχειρούμε να καταλάβουμε κλασσική φιλοσοφία, ή ακόμα και (σύγχρονες) επιστημονικές θεωρίες, υπό το πρίσμα της επιθυμίας της καθολικής Εν-ότητάς τους ως αντανάκλασης ενός νέου πρακτικο-θεωρητικού σχεδιασμού της κοινωνικής παραγωγής. Η επιθυμία της καθολικής Εν-ότητας είναι μια προσγειωμένη επιθυμία. Σαν να θέλεις να φτιάξεις διαστημόπλοιο. Καθόλου εύκολο θα έλεγα, ούτε αυτιστικό.




Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Εν-ότητα και ενική μοναδικότητα της..



Η διαφορά της ενικότητας ενός συνηθισμένου όντος από την ενικότητα του (κάθε) Εν-ός αφορά την αναπόφευκτη πολεμικότητα που απορρέει από την μη ανεκτικότητα των Εν(-οτήτων) μεταξύ τους. 
Πέρα απο τις αφελείς ή υποκριτικές προσπάθειες ενοποίησης των Εν(-οτήτων) αυτό που πάντα εκδηλώνεται είναι το αγεφύρωτο χάσμα που τις συνέχει πάνω από κάθε συντελεστή εν-ότητας που αφορά την γενική ανθρώπινη δράση. 
Το χάσμα αυτό μεταμορφώνεται πάντα σε σύγκρουση. 
Δεν υπάρχει καμμία "σύνθεση" όταν αναφερόμαστε σε ύψιστες αρχές συγκρότησης των ανθρώπινων πραγμάτων, και όσο πιό καθολική είναι η Εν-ότητα που αξιώνει ένα Έν τόσο πιό αδύνατη είναι η εν-οποίησή της με τα άλλα Εν. 
Η μοναδικότητα της καθολικότερης έννοιας ή κατάστασης είναι αξίωση αποκλειστικής μοναδικότητας. 
Όταν τα ανθρώπινα πράγματα έλκονται στα εν-οποιητικά θεμέλια τους καταργείται κάθε δυνατότητα συν-ύπαρξης των εν-οτήτων ακόμα κι αν τα θεμέλια αυτά περιέχουν την πολλαπλότητα ως ουσιώδη προσδιορισμό τους. 
Αυτή ακριβώς η αρχική Εν(-ότητα) που περιέχει τον προσδιορισμό του πολλαπλού, πιθανόν, σε μια τέτοια περίπτωση αναγωγικής έλξης, να περιέχει έναν βαθμό κατάρρευσης και κλυδωνισμού πρωτοφανούς σε σχέση με μιά λιγότερο πολλαπλο-ειδή (Εν)-ότητα, αφού έρχεται σε οντολογική αντίθεση το εν-γένει ενοποιητικό του θεμελίου (που είναι χαρακτηριστικό κάθε θεμελίου) με την πολλαπλότητα ως εν-γένει. Το ότι τέτοια πολλαπλο-ειδή συστήματα κατόρθωσαν και κατορθώνουν να μετατρέπουν ένα τόσο εκρηκτικό οντολογικό σύστημα σε δύναμη δείχνει ωστόσο κάτι που αξίζει διερεύνηση..





Ι.Τζανάκος    

Επικίνδυνα πτώματα..



Η μεταβατικότητα πρός το σημείο της ολικής άρσης της πολλαπλότητας είναι σε ανακοπή τόσο αν την περιέχει κανείς αποκλειστικά σε μια γενικής ισχύος πολιτική όπως κι αν κανείς απαρνείται την γενικής ισχύος πολιτική. Όμως η αθλιότητα των επίκαιρων αντιστοιχίσεων που αφορούν αυτή την μεταβατικότητα είναι σήμερα αυτή η ανακοπή και είναι ευθέως ανάλογη με τα θύματα που προτιμώνται από τους τέμνοντες και ανατέμνοντες το "φαινόμενο όλο". Και αυτό το "φαινόμενο όλο" το ονομάζουν μη-ολότητα ή ντροπαλά σύνολο γιατί γνωρίζουν πως τα πτώματα περπατάνε, και θα τους φάνε. Ποιά είναι όμως η πορεία αυτών που θάβουν και σβήνουν τη φλόγα της αλήθειας και της απόλυτης ενότητας; Να δημιουργήσουν άλλη μια στρατιά από πτώματα. 
Η επιστροφή είναι εδώ μια λήθη γεμάτη από την "αλήθεια μας", αλλά δεν είναι αυτό που είναι το χειρότερο. Θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει κάθε απολογητική ενός ηττημένου δολοφόνου έναντι των νικητών, δηλαδή των άλλων δολοφόνων. Η ισορροπία με ενδιαφέρει πολύ. 
Η ισορροπία των δολοφόνων να είναι απόλυτη τελικά. 
Και πάνω από όλα των "δικών μας" επίσης. 
Να μην είναι οι δολοφόνοι της δικής μου παλιάς οικογένειας αδικημένοι.                                      
(Είναι αστεία η αμφισημία που συντηρεί η γλώσσα, και θα μπορούσα να την διατηρήσω, αλλά όχι. Να το διευκρινήσω: εννοώ ως δικούς μας δολοφόνους όχι αυτούς που μας δολοφονήσανε αλλά τους δικούς μας που δολοφόνησαν τους άλλους). 
Κάτω από τα στρώματα μυριάδων ιδεών αυτό θα είναι ο πυρήνας που θα κρατήσω από την πολεμική. Ο κίνδυνος είναι αλλού. Να με πείσει η μία ή άλλη οικογένεια της παγκόσμιας κυριαρχίας ότι θα πρέπει να αποκοιμηθώ στις εγγυήσεις της. Και τότε δεν θα υπάρξω. Άρα θα έχω σβήσει τη δική μου κυριαρχία, σε αυτό το αιωνίως μεταβαλλόμενο πεδίο των σημείων. Κανείς δεν μας το ζήτησε στ'αλήθεια, εμείς είμαστε ηλίθιοι αν ζητάμε να μας πούν τα πάντα.
Και τελικά ακόμα κι αν έχουν εκλείψει οι αφέντες μας, αν είμαστε ηλίθιοι μπορούμε να επιλέξουμε έναν αφέντη, ακόμα κι αν είναι εχθρός μας. Οι κολλεγιές γίνονται και με τα μάτια, και μάλιστα χωρίς συνείδηση ακριβώς τι συμβαίνει. Αυτός που θέλει να είναι ασφαλής και δούλος θα τον βρεί τον αφέντη του..Ελπίζοντας ίσως και να τον σκοτώσει στο μέλλον. Αρκεί να μην καταλάβει πόσο σκλάβος ήταν και είναι ακόμα. Αυτό που δεν ξέρει ο ηλίθιος σκλάβος είναι ότι έχει δημιουργήσει πτώματα, πτώματα συντρόφων του..











Ι.Τζανάκος  

Τα αγαπητικά Όντα της Κολάσεως..



Δεν έχει γίνει σημαντική ανάλυση της επαναληπτικότητας της αθλιότητας. Και δεν εννοώ φυσικά μόνον την ορατή αθλιότητα, γύρω από την οποία συγκεντρώνονται φιλάνθρωποι, ιδεολόγοι, και άλλα αγαπητικά όντα, αλλά την πηγή της ύπαρξης όλων αυτών των αυτόκλητων σωτήρων της ζωής μας.
Σήμερα έχω όρεξη για ξεσκίσματα της ψευτιάς. Δεν αντέχω να ακούω τους ψεύτες. Αλλά δεν θα τους κάνω τη χάρη να τους κατονομάσω. Δεν τους ξέρω εξάλλου, προσωπικά εννοώ, τους περισσότερους. Δεν υπάρχουν μάλλον.
Που είναι όμως αυτό που τους εκπορεύει;
Πριν ακόμα ψάξουμε να βρούμε, λοιπόν, τι είναι όλο αυτό το σμήνος σωτήρων, καλύτερα να ψάχναμε να βρούμε πού είναι η πηγή τους, το γενετικό τους σημείο.
Φυσικά εδώ χωρίζουν πολλοί δρόμοι. Η ύπαρξη όλων αυτών των "όντων" εξηγείται απλά απλά από τους περισσότερους συντελεστές παραγωγής της πραγματικής ιστορίας, άρα και τους ίδιους τους σωτήρες μας, με τις δικές τους αναλύσεις "περί των αιτιών".
Εδώ δε γράφω τίποτα επιστημονικές πραγματείες, αν το έχετε καταλάβει, αν και πολλοί με έχουν τιμήσει με την ορατή και αόρατη παρουσία τους πιστεύοντας προφανώς πως κάτι έχω να πω επί του "θεωρητικού πεδίου".
Σπεύδω λοιπόν να πω, με καθαρότητα θαρρώ, πως δεν θα μάθετε σύντομα τις σοβαρότερες μελέτες μου. Ας περιμένετε όσοι ενδιαφέρεστε. Πιθανόν να μην έχουν ιδιαίτερη αξία, το πιό πιθανόν. Δεν θα σας μιλήσω λοιπόν ξανά για "αίτια", νομίζω είναι προφανές από το γεγονός πως αυτή είναι η ειδικότητα σοβαρών ανθρώπων, μηχανισμών, τμημάτων υπηρεσιών και υπηρεσιών που δεν ξέρουν ότι είναι υπηρεσίες του μέλλοντος. Τούς εύχομαι κάθε επιτυχία στην ανεπίγνωτη πορεία τους προς το υπηρεσιακό μέλλον τους. Όλοι έχουν μια θέση στον ήλιο της υπηρεσιακής εξέλιξης, έστω στην μελλοντική ζωή που θα έλθει σίγουρα, και της δικαίωσης. Εμένα με απασχολεί η επανάληψη ως κόλαση. Και αν τους πω πως μόνον κόλαση βλέπω στις λυσσώδεις τους αναβάσεις στο μέλλον πάλι θα παρεξηγήσουν τα λεγόμενά μου. Δεν πειράζει όμως. Οι σοβαροί άνθρωποι, όλων των ειδών, δεν κάμπτονται από τέτοια πράγματα. Η "υπόθεση", ή αλλιώς ο φάκελλος, έχει σημασία. Η ζωή μας δηλαδή και η επίλυση προβλημάτων, ο γάμος, η οικογένεια, τα παιδιά, η κληρονομιά, οι απολογισμοί. Πρόσχωμεν...
Ας επιστρέψουμε στην επιστροφή..
Από πού έρχονται όλα αυτά; 
Μια πρώτη εικόνα που έχω είναι η εικόνα ενός μέρους του κόσμου που είναι για πάντα βυθισμένο στην πληγή του. 
Και πληγή του είναι αυτή η αναζήτηση του Εν-ός. 
Οι περισσότεροι καταπίνουν το φαρμάκι της ζωής χωρίς τέτοιες επιθυμίες. Μια αναζήτηση της ησυχίας και της ουδ-ετερότητας κρύπτεται κάτω από όλους τους μανιακούς υποστηρικτές της παρουσίας των αντιφάσεων, οι οποίοι μάλιστα αν δεν μπορούν να βιώσουν μιαν αντίφαση την κατασκευάζουν με κάθε τρόπο. Αυτή η παράδοξη αντίφαση όμως, να θέλεις την απόλυτη ησυχία και την ουδ-ετερότητα και για να το κάνεις αυτό να μεταθέτεις όλη σου την επιθυμία στη αντίφαση, δεν αφορά την μάζα των φιλήσυχων πολιτών και επιτρόπων. 
Ή μάλλον τους αφορά ως γνώρισμα των ηγετών, των τρελλών, των τυχοδιωκτών και των σοβαρών τυχοδιωκτών     (που είναι οι αληθινοί τυχοδιώκτες) στους οποίους αναθέτουν την επίλυση των οριακών θεμάτων της  σε ύπνωση ζωής τους. Ο ρόλος της προσωπικότητας (του γαμιά) στην ιστορία, που λέγανε..."Αυτόν ή τον άλλον;" Λίγο κωμική επιβεβαίωση της ψυχολογίας ακούγεται όλο αυτό. Αλλά δεν θα μείνω σε μια τόσο επιφανειακή ανάλυση, όσο α-σόβαρο κι αν θα ήθελα να μείνει αυτό το μπλόγκ. Κάτι υπάρχει πίσω και από αυτό το στρώμα "ψυχικών" δομών, που αφορά ένα πραγματικό αντικείμενο της ζωής, και αποτελεί το ποθητό αντικείμενο της επιθυμίας όλων των ψώνιων που έχουν αναλάβει την σωτηρία μας. Ας πούμε ότι είναι η εξουσία. Όχι όμως, αυτό έχει γίνει πιά τόσο κοινότοπο που το αρνούμαι. Σιγά μην είναι η εξουσία το θέμα. Η εξουσία είναι το αποτέλεσμα της Κυριαρχίας. Και η Κυριαρχία δεν είναι αδύνατον να επιτευχθεί χωρίς καμία εξουσία, προς το παρόν! Κι'ας πεθάνουμε, που λένε, στον Σταυρό! και ας μην είναι Σταυρός, ας είναι μια περήφανη αλήθεια, μιά αποκάλυψη.
Όμως οι εξυπνότεροι παίκτες ξέρουν ότι δεν έχουν φτάσει στην πηγή. Ή φτάνουν αλλά νερό δεν πίνουν. Είναι κάτι απτό ή Κυριαρχία; Τι να σας πω και γω...Περιμένω τις αναλύσεις άλλων, και τις βιβλιογραφίες τους. Κοροϊδο με περάσατε να σας πω; Αυτό που ξέρω είναι ότι κάνει η σούφρα τους να.. Και έχουν μπροστά τους Αυτόν! 
Ώπα..κάτι βλέπω στον ορίζοντα, και μου θυμίζει ψυχανάλυση, αλλά δεν είναι...μη βιάζεστε. Υπάρχει πιό κάτω, ακόμα πιό κάτω από όλα αυτά και πιό πάνω κάτι άλλο. Τα εξυπνοπούλια που την σπούδασαν την ψυχανάλυση (θεός φυλάξοι) έχουν μια κινητικότητα προς τα εκεί, αφού έκαναν την -κτονία και την -δοχή τους. Έχουν σηκωθεί απο το κρεββάτι και είναι έτοιμοι να κάνουν αυτό για το οποίο είναι επιφορτισμένοι. Δεν ξέρουν όμως ότι το μυστικό είναι πιά για αυτούς χαμένο. Γιατί δεν τους ζητήθηκε αυτό. Αυτό πράξανε με βιασύνη επειδή τους ζητήθηκε, αλλά δεν τους ζητήθηκε αυτό. Και έτσι θα συνεχιστεί η κόλαση. Πάνω από όλα αυτά και κάτω από  όλα αυτά, μακριά απο την Κόλαση, είναι κάτι άλλο. 
Αλλά είπαμε, όχι εδω..






Ι.Τζανάκος





Το Εν της αντίθεσης..




Υπάρχει σίγουρα μόνο μία απάντηση στην κυριαρχία που δομείται ως πολλαπλότητα. 
Η αναδίπλωση, των αντι-κείμενων προς την πολλαπλοειδή κυριαρχία, σε ένα μοναδικό Έν δεν μπορεί να υποκατασταθεί με μια σειρά πολλών Εν. Δεν αποτελεί όλο αυτό θέμα λογικής αντίφασης, θα μπορούσαν δηλαδή να υπάρχουν πολλά Εν που να αντίκειντο στην πολλαπλοειδή κυριαρχία, αλλά είναι θέμα οντολογικής δομής. Η πολλαπλοειδής κυριαρχία είναι ένα πανίσχυρο έδαφος της υποκρυπτόμενης ενότητας των πολλών στο άφατο Εν τους γιατί δεν είναι ένα κατασκευασμένο έκφρασμα του Εν-ός αυτού, ή έστω μόνον ένα κατασκευασμένο έκφρασμα, αλλά μια αυτοτελής δομή. Οι αντιθέσεις μέσα στην παγκόσμια κυριαρχία δεν είναι πλασματικές, και απορροφούν κάθε ανεκτική προς την πολλαπλότητα θέση. Η πραγματική απάντηση του λαού απέναντι στην πολλαπλοειδή κυριαρχία, αν είναι πραγματική, είναι μοναδικά-ενικά Εν-οειδής. Γιατί; θα πούν κάποιοι φίλοι..Γιατί είναι πραγματικά ανόητο να σκορπίζεις τις δυνάμεις που αποδυναμώνονται απο την πολλαπλότητα ξανά σε μια πολλαπλότητα, λές και έχεις χρόνο και χώρο δικό σου μέσα σε αυτό τον όλεθρο των δαιμονικών πολικοτήτων του κυρίαρχου Θηρίου. Η πραγματική διαφωνία, αν υπάρχει, μέσα στο σημείο που είναι όντως το άλλο, είναι αν το Εν αυτό είναι το κατάλληλο για πόλεμο πρός την πολλαπλοειδή κυριαρχία Εν. Όχι, δεν είναι. Εδώ σιωπώ..




Ι.Τζανάκος 

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Δυνάμεις..





Εμπνευσμένο από μια  ενόραση του φίλου  Νημερτή, που θα είναι πιά ελπίζω για μένα: το τέλος πρώτα αυτών που δρούσαν ως υποκείμενα, και  έπειτα, η αποπομπή τους στον τὀπο της λήθης...

Αρκετά με τις εξομολογήσεις και τις μνήμες. Αυτές αφορούσαν έναν κόσμο που είναι ήδη μύθος, και οράται ως  αυτό που είναι αυτό που ήταν, και ήταν αυτό που είναι. Ας επιστρέψουμε λοιπόν στον κόσμο της Φρίκης, όπως λέει και ο φίλος μου ο Νημερτής. Τον κόσμο της αιωνιοποίησης και της φθοράς. Τον κόσμο του δρώντος και (απ-)αισιόδοξου υποκειμένου. Θα υπάρχει ωστόσο πάντα μέσα μας η ορμή της υπεράσπισης των μυθικών δυνάμεων. Στους λογικεμένους θα ορθώνουμε πάντα τις δυνάμεις της μνήμης των δυνάμεων...



Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Ο ιμπεριαλισμός και ο αντι-ιμπεριαλισμός του Ραγιά..



Η θεμελίωση του νεοελληνικού αστισμού είναι από την αρχή του δυτική, με την έννοια όμως της υποταγής και της συνεργασίας με τις δυτικές αποικιακές και αυτοκρατορικές δυνάμεις παρά την αρχική μερική αντίθεσή τους στο νεοελληνικό διαφωτιστικό και επαναστατικό εγχείρημα. 
Δεν μιλάω για τις πρότερες αυτοκρατορικές ρίζες του νεοελληνικού αστισμού κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο ούτε για το μεγαλειώδες όραμα του Ρήγα Φεραίου που πρόσφερε μάταια στον ανερχόμενο αστισμό ένα όραμα μιάς νέας οικουμενικής κυριαρχίας. 
Οι Διαφωτιστές που προϋπήρξαν της επανάστασης του '21, και οι επαναστάτες του '21 οι ίδιοι, είχαν ως δεδομένη την ενσωμάτωσή τους στο άρμα των δυτικών αποικιακών και αυτοκρατορικών δυνάμεων. 
Υπάρχουν διάφορες κριτικές της επανάστασης, κυρίως από την σκοπιά μιάς αναδρομικής κριτικής στον εθνικισμό. Δεν θα ασχοληθώ με αυτές τις θεωρίες των κρεττίνων συνεχιστών της ραγιάδικης παράδοσης, αφού αυτοί φαντάζονται μιά ''πολυ-πολιτισμική" οθωμανική αυτοκρατορία και χύνουν ψευδο-βυζαντινά ή ψευδο-αριστερά δάκρυα πάνω στο πτώμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας-φυλακής. Τα δάκρυα αυτά είναι δάκρυα ραγιάδων και ηλιθίων. Η επανάσταση του '21 ήταν μια φωτεινή πράξη επίθεσης στο οθωμανικό τέρας, και ως τέτοια έχει την αιώνια θέση της στο ιστορικό πάνθεον, άσχετα αν ήταν περιορισμένη από το αστικό της περιεχόμενο και την φιλοδυτική της χροιά. Όσοι αναπολούν την Οθωμανική Αυτοκρατορία μπορούν να συνεχίσουν να την αναπολούν ή ακόμα και να φαντάζονται την ένταξή τους ως εξωτικών φυτών στον νέο οθωμανικό κήπο, με την ταμπέλα του αριστερού, διεθνιστή, ή ειρηνιστή.
Το πρόβλημα με την επανάσταση και τον διαφωτισμό, στην Ελλάδα μετά τον 18 αιώνα, είναι πως και αυτός απεμπόλησε την αυτοκυριαρχία του χώρου έκφρασής του, προσδοκώντας να συνεισφέρει στην οικοδόμηση μιας αστικής ή ύστερα μετα-αστικής κοινωνίας που θα είναι οργανικό κομμάτι της δυτικής ή αιρετικότερα της ρωσσικής κυριαρχίας. 
Με αυτή την έννοια αν το δεί κανείς, ο ελληνο-δυτικός αστισμός εντελώς "αυθόρμητα" εντάχθηκε αμέσως και στο ανερχόμενο ιμπεριαλιστικό σχήμα του μονοπωλιακού καπιταλισμού της Δύσης, συνεχίζοντας την -μερικές φορές κουτοπόνηρη, μερικές φορές έξυπνη- (υπο/ιμπεριαλιστική πλέον) στρατηγική επιλογής του ενός ή του άλλου πόλου μέσα στους (ιμπεριαλιστικούς πλέον) διεθνείς ανταγωνισμούς για την παγκόσμια κυριαρχία, πάντα από την σκοπιά της κυρίαρχης Δύσης . 
Για μένα δεν αποτελεί έκπληξη η ένταξη της νεο-Ελλάδας στον κύκλο των ιμπεριαλιστικών χωρών. Η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα, από την αρχή ήδη της Ιμπεριαλιστικής εποχής, και δεν έχω ανάγκη καμμίας μαρξιστικής σοφολογιώτατης ανάλυσης για να το γνωρίζω αυτό. Φυσικά για να μην παρερμηνεύσουμε τα λεγόμενά μου, άλλο είναι να είσαι λοχίας και δεκανέας ενός στρατού και άλλο στρατηγός. Και η νεο-Ελλάδα μια ζωή είχε τον ρόλο του δεκανέα του ιμπεριαλισμού. Ενός δεκανέα που μιά ζωή ικέτευε και εκλιπαρούσε τους αξιωματικούς του να του δώσουν κανένα ψίχουλο, χωρίς να πάψει βέβαια ως δεκανέας να είναι και αυτοτελώς ιμπεριαλιστής, ειδικά όταν ο καπιταλισμός "του" εισήλθε στο μονοπωλιακό στάδιο.
Όλη η φιλολογική παράδοση από τον Παλαμά μέχρι τον Ρίτσο και τον Βάρναλη και τέλος την κλαυθμηρική παράκρουση της "γενιάς του μεσοπολέμου", δεν είναι παρά η λογοτεχνική έκφραση όλων των αντιφάσεων της διαφωτισμένης διανόησης του νεο-Ελληνικού αστισμού και μετα-αστισμού, όταν ανακαλύπτει την επαρχιώτική της μοίρα και αποφασίζει να το δεχτεί, κλαυθμηρίζοντας πάνω στα ερείπια ενός μεγαλείου που πρόδωσε η δική της πολυαγαπημένη αστική τάξη ή ανοίγοντας τα πανιά για έναν νέο κόσμο, για τον οποίο δεν έχει ιδέα παρά μόνον ότι θα τον υπηρετήσει απο τη θέση που πάντα γνώριζε, τη θέση του ραγιά. Η ανάπτυξη μιας πραγματικά αξιόλογης παράδοσης ποιητικής στο ραγιαδιστάν, δεν εξηγείται παρά με την μυστικοποιητική ανάγκη τόσο της άρχουσας τάξης όσο και των νεοφώτιστων αποστατών της, να χωνέψουν την μοίρα τους ως λοχιών και δεκανέων κάποιας αυτοκρατορίας ή κάποιου ιμπεριαλισμού, και όχι από την ανάγκη ουσιαστικής σύνδεσης με το πραγματικό μεγαλείο του τόπου στον οποίο είναι φιλοξενούμενοι. Οι Κύπριοι υποθέτω όταν βλέπουν και ακούν αυτή την "μετα-παράδοση", όντας πραγματικά εγκλωβισμένοι μεταξύ τερατωδών δυνάμεων αλλά και αναγκαστικά σε επίγνωση του μεγέθους τους, πρέπει να αισθάνονται αμήχανα και εχθρικά με τους κλαυθμηρισμούς των ραγιάδων και τα μεγαλομανιακά τους ξεράσματα. Αλλά και τούτοι έχουν άλλες ενοχές και υποταγές να διεκπεραιώσουν.
Αυτό που θα ήθελα να πω όμως, και έτσι να προαναγγείλω κάποιες σκέψεις μου, είναι πως η κριτική μιας παράδοσης, η πραγματική ματιά σε έναν τόπο, δεν περνά μέσα από την υιοθέτηση ενός γενικού "αντι-ιμπεριαλισμού" ή "αντι-αυτοκρατορισμού", εφόσον αυτός μπορεί να σημαίνει απλά και ξάστερα την υποταγή, με "ευνοϊκότερους" ή "δυσμενέστερους" όρους, ενός ιμπεριαλιστή λοχία στον ένα ή τον άλλο (ανταγωνιστή) κυρίαρχο ιμπεριαλισμό των ιμπεριαλιστών αφεντικών-στρατηγών, όποιες μορφές κι αν παίρνει. Το θέμα είναι να σέβεσαι την εσωτερική δύναμη του τόπου, και τις δυνατότητές του, και να οικοδομήσεις μιαν αληθινή Κυριαρχία, αν όχι ανάλογη πάντως όμοια αυτών των δυνατοτήτων που αυτός εξέφρασε κάποτε. 
Αυτό σημαίνει ΡΗΞΗ με την φιλο-δυτική θεμελίωση της χώρας, με τον νομοτελειακά κομπραδόρικο ιμπεριαλισμό της στο νεωτερικό παρόν και όχι μόνον κριτική του ιμπεριαλισμού γενικά, των άλλων και του δικού μας, μιά κριτική που καταλήγει πάντα σε μια μαρξοειδή ή δεξιά ραγιάδικη συλλογιστική...





 Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Καθαρός Ουρανός αστραπές δε φοβάται.. (οι άλλοι φοβούνται)




Σήμερα ήμουν στην ανακρίτρια, στην "Ευελπίδων", για την υπόθεση "ΙΚΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ". Έξω γίνονταν χαμός, και γω απαντούσα στις ερωτήσεις της! Φεύγοντας, μετά την ανακριτική διαδικασία, έχοντας επιτέλους αποφορτιστεί, από τη πίεση ενός χρόνου αναμονής και ψυχικής πίεσης, είδα τον κόσμο με άλλο μάτι. Είμαι αισιόδοξος, αν και σίγουρος πως στην κοινωνία θα γίνει το έλα να δείς. Βλέποντας τις ειδήσεις, έριξα πολύ γέλιο. Γέλιο και της αρκούδας. Όλα τα σκυλιά γαβγίζαν μαζί-ναζί: αουουουουου...γαβ γαβ. Πρέπει να φοβούνται πολύ τους εργαζόμενους. Πάρα πολύ. 
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καταλάβει πόσο τους φοβάται όλος ο μηχανισμός. Α ρε κόσμε, ο ίδιος μένεις. Όλα είναι για μάς, και μεις δεν λέμε να το καταλάβουμε. Όλα είναι δικά μας. Και κάποτε ο καθαρός ουρανός πρέπει να καταλάβει ότι όχι μόνον αστραπές δεν φοβάται, αλλά και αστραπές έχει να ρίξει που οι βρώμικοι λασπότοποι της αστικής τάξης έχουν να φοβηθούν...




Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Η ιστορική μορφή της Κυριαρχίας..



Η κυριαρχία δεν αποτελεί ένα τοπικό ή "εθνικό" αντικείμενο. Κάθε πολιτική, ιδεολογική ή θρησκευτική βλέψη κυριαρχίας δεν μπορεί παρά να αποτελεί προ-εννόηση μιας παγκόσμιας προοπτικής κυριαρχίας ή της αντιμετώπισης της παγκόσμιας  κυριαρχίας που ήδη υπάρχει, αλλά από μια δυνητικά άλλη παγκόσμια κυριαρχία  . 
Οι δυνάμεις που συγκροτούν τέτοιου τύπου βλέψεις είναι ποικίλες, και φυσικά πολλές φορές απόλυτα μισούμενες μεταξύ τους, όχι μόνον λόγω των οικονομικών συμφερόντων που περιέχουν αλλά και από την οπτική της κοσμοεικόνας τους. Επίσης έχουν μεγάλη διαφορά ποιότητας και κοινωνικού περιεχομένου. 
Παρ'όλα αυτά υπάρχουν κάποιοι γενικοί κανόνες που αφορούν την συγκρότηση των βλέψεων αυτών, αλλά και της ίδιας της κυριαρχίας, όταν υπάρξει, μέσα στην αναπόφευκτη ελλειπτικότητά της και το αντιφατικό της πεδίο. 
Γιατί φυσικά δεν μπορεί να υπάρξει κάποια απόλυτη κυριαρχία, όπως επίσης και κάποιου είδους καθολική παγκόσμια κυριαρχία (και φυσικά μη-κυριαρχία), παρά μόνον για κάποιους φαντασιόπληκτους που θα ήθελαν ή δεν θα ήθελαν να υπάρξει (ή  θα ήθελαν να υπάρξει η μη-κυριαρχία). 
Από την άλλη δεν μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή "νησίδας" μη-κυριαρχίας, ακόμα κι αν υπάρχει η καλύτερη "πρόθεση" γι'αυτό. Το διάφορα αν-εξουσιαστικά οράματα για μιά "νησίδα" μη-κυριαρχίας στην καλύτερη περίπτωση χρησιμεύουν για την προετοιμασία μιας νέας κυριαρχίας ή για την εξυπηρέτηση μιας ήδη υπάρχουσας, ή απλά για την θεραπεία των ουτοπικών παθήσεων μιάς απομονωμένης μερίδας ατόμων. 
Αυτό, για να επαναλάβουμε, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να υπάρξει μιά ριζικά διαφορετική οργάνωση της κυριαρχίας σε σχέση με τα καπιταλιστικά πρότυπα, όπως λ.χ η Σοβ.Εν. ή η Γιουγκοσλαβία ειδικά σε κάποιες πτυχές που ήταν αδιανόητες για τον αστικό κόσμο. Χαρακτηριστικό όμως γνώρισμα των όποιων επιτυχιών αυτών των βασιλείων ήταν πως όχι απλά σεβάστηκαν το φαινόμενο  της κυριαρχίας αλλά πως στηρίχτηκαν σε αυτό σε μερικές περιπτώσεις με τον πιό αρχαϊκο τρόπο, πράγμα απόλυτα δικαιολογημένο από την σκοπιά μιάς ρεαλιστικής διεθνολογικής προσέγγισης, αφού ακριβώς ο ριζικά διαφορετικός τους κοινωνικός χαρακτήρας επίτασσε έναν ιδιαίτερα σκληρό κυριαρχικό τρόπο επιβολής της εξουσίας. 
Όσοι αφελείς θεωρούσαν πως η χαλάρωση της ατσάλινης πυγμής του εργατικού κράτους/αφέντη θα μπορούσε να σημαίνει τίποτα άλλο απο διαβρωτική είσοδο των αστικών ροών μέσα στο κάστρο του, διαψεύστηκαν οικτρά απο τις εξελίξεις μέσα στο "σοσιαλιστικό στρατόπεδο" όταν επήλθε αυτή η χαλάρωση. Το θέμα είναι φυσικά ένα ταμπού και στη αστική διανόηση και στις εναπομείνασες κομμουνιστικές δυνάμεις, αφού όλοι είναι απροετοίμαστοι να δεχτούν την πικρή επιβεβαίωση της ρεαλιστικής θεωρίας που αντίκειται σε όλες τις θεωρητικές τους προϋποθέσεις, αν και είμαι σίγουρος από τις εκδηλώσεις λύσσας και οργής ότι όλοι είναι εσωτερικά ενήμεροι το τί είναι η αλήθεια, δηλαδή η πραγματικότητα. 
Το (παγκόσμιο) πεδίο της κυριαρχίας σήμερα είναι αποκλειστικά "κυριαρχημένο" από τις αστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Πολλοί ξεχνούν πως ο β'παγκόσμιος πόλεμος ήταν ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος διαμεσολαβημένος από τον απόλυτο αστικό ταξικό στόχο της καταστροφής της Σοβ.Έν. , χωρίς να παύει να είναι και ένας αστικός ενδο-ιμπεριαλιστικός πόλεμος. 
Αυτή του η ιδιομορφία, μαζί με ένα σωρό άλλες που δεν είναι του παρόντος, προσέδωσε σε αυτόν τον πόλεμο έναν αρκετά παράδοξο χαρακτήρα που όμως αν και έχει εκλείψει δεν είναι και εξαφανισμένος απο την δυνητικότητα της  μακροπρόθεσμης επίκαιρης πραγματικότητας. 
Έχουν συσσωρευτεί όλες αυτές οι αντινομίες που κρατάνε από τον πρώτο παγκόσμιο μέχρι τον "ψυχρό πόλεμο", και έχουν προστεθεί και νέες, αλλά αυτό ας μην σπεύσουν κάποιοι να πούνε πως δηλώνει από μέρους μου την αποδοχή της απόλυτης ιδιομορφίας του επίκαιρου. Θα έλεγα πως η απόλυτη ιδιομορφία του επίκαιρου δηλώνει μια γενικότητα κατά πολύ μεγαλύτερη απο την γενικότητα όλων των προηγούμενων αγώνων κυριαρχίας μέσα στο σκηνικό του κόσμου, της κοσμο-ιστορίας. Το σίγουρο είναι πως αν κανείς αποφύγει την ιστορική συσσώρευση εμπειρίας, σε όλο μα όλο το μήκος της ιστορικής αποκάλυψης, θα ηττηθεί. Θα ηττηθεί σε αυτό ακριβώς το πεδίο της κυριαρχίας που θα σημάνει τον νέο πόλεμο. 






Ι.Τζανάκος 

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Λεπτομέρειες ενός πολέμου...




Μπορεί να ζούμε μια προετοιμασία πολέμου, σε όλα τα δυνατά επίπεδα και τις μορφές. Αλλά ο πόλεμος είναι ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα, ακόμα κι'αν δεν το εννοεί κανείς μόνο σαν στρατιωτική σύγκρουση, που ξεπερνάει πάντα τις προβλέψεις και τις προεργασίες του. Και φυσικά όταν ξεσπάει υπάρχουν διάφορες εκπλήξεις που αφορούν τόσο την έκβαση όσο και τα στρατόπεδα, τις συμμαχίες και τις αλλαγές τους, τις ήττες και τις επανακάμψεις, τους συμβιβασμούς και το ανυποχώρητο των μαχητών. Τι να συμβεί άραγε στο μέλλον, όταν όλα αυτά ξεδιπλωθούν; Αυτή είναι η πραγματική απορία μου. Όλη τη μέρα και στον ύπνο μου σκέφτομαι αυτά τα πράγματα, αν και μπορεί να μη με αφορούν άμεσα όσο ζήσω (καμμιά 90αριά χρόνια ελπίζω..). Επιστρέφοντας σε παλιότερες διαμάχες, όλων των ειδών, που αφορούσαν όλες τις μαζικές συγκρούσεις και την αντανάκλαση τους στο ιδεολογικό, θρησκευτικό κ.α επίπεδο, δεν μπορώ να βρώ κάτι ανάλογο με αυτό που φαντάζομαι ότι προετοιμάζεται σήμερα, αν και σπεύδω να "δηλώσω" ότι δεν πιστεύω δα ότι θα έχουμε κάποια αποκαλυψιακού τύπου διαφορά με ότι μπορεί κανείς να δεί από το παρελθόν. Λίγο πολύ, όλοι οι κάπως διαβασμένοι από ζωή άνθρωποι, και δεν εννοώ αυτούς που μπορεί να έχουν στο μυαλό τους ότι "αυτά τα πράγματα δεν γίνονται πιά'' (δεν εννοώ αυτούς που το λένε αυτό κατασκευάζοντας όπλα κυριαρχίας!...λέω αυτούς που το πιστεύουν ηλιθίως), όλοι λοιπόν οι διαβασμένοι απο ζωή άνθρωποι μυρίζουν το μπαρούτι παντού, ακόμα κι'αν αυτό είναι ακόμα βρεγμένο..Ο πόλεμος έρχεται. Μην φοβάστε ω φίλοι, δεν είπα πως είναι αύριο κιόλας (αν και ποτέ δεν ξέρεις) αλλά πως έρχεται, και όλοι μάλλον πρέπει να ομοιάσουν προς την μία, την άλλη, ή τις πολλές πλευρές που πιστεύουν πως θα τους ταιριάξουν. Και δω είναι που δυσκολεύουν τα πράγματα, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα είδος νοητικής άσκησης -που δεν είναι τόσο απλά νοητική άσκηση. Θα μου πείτε, που είναι το πρόβλημα; Όλοι θα σκεφτούν και τότε θα αποφασίσουν, ακόμα κι αν δεν έχουν ακόμα αποφασίσει. Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω κάπως, μιάς και έχω την έπαρση να πιστεύω πως γνωρίζω πως θα έχουμε διάφορες εκπλήξεις που αφορούν τις επιλογές των κοινωνικών υποκειμένων, ακόμα και γι'αυτούς που έχουν την σκέψη τους και τη καρδιά τους έτοιμη για εκπλήξεις. Και δεν αναφέρομαι φυσικά για το είδος των γενικών επιλογών αλλά για εκείνες τις "λεπτομέρειες" που γίνονται χαοτικά βάραθρα που χωρίζουν μέχρι πρότινος "όμοιους" ανθρώπους μέσα στο ίδιο στρατόπεδο προετοιμασίας. Δεν έχω την πρόθεση φυσικά να κάνω τώρα διάφορες εικασίες, αλλά μάλλον αρκετά πιά καχύποπτος απέναντι στα "λεγόμενα" και τις δηλωμένες προθέσεις μελετώ τις διακρίσεις και τις "λεπτομέρειες" που με κάνουν αρκετά ανήσυχο για την τύχη προσπαθειών που δεν αμφισβητώ την αγαθή τους ουσία. Και ας μην κολλήσουμε στις λέξεις και τις διατυπώσεις. Μιλάω πολύ σχηματικά τώρα, φαίνεται από όλο το κείμενο. Θα πει κανείς, τι μας λές ρε φίλε; τι σε κόφτει; και πως ξέρουμε πως είσαι ειλικρινής όσον αφορά τις όποιες προσπάθειες που τις ζωγραφίζεις τόσο αχνά; Δεν μπορώ να αποδείξω κάτι φυσικά. Αυτά αποδεικνύονται στην ίδια τη ζωή, ακόμα και μετά από πολλά χρόνια. Εξάλλου την ίδια την αμφιβολία την έχω και γω για πολλά πράγματα και ανθρώπους που θα εξέφραζαν μια παρόμοια απορία κ.ο.κ επ'άπειρον. Έτσι δεν βγάζουμε άκρη. Ας υποθέσουμε πως υπάρχουν κάποιοι "εχθροί" "φίλοι" ή "εχθρο-φίλοι" που εννοούν αυτά που λένε πως τους ενδιαφέρουν και είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τις αρχές τους ακόμα και με τα σκληρότερα μέσα..Με βάση αυτή την έννοια είμαι λοιπόν αρκετά ανήσυχος για την έκβαση και τις δυνατότητες "υπερίσχυσης" κάποιων ιδεών, από τους ίδιους τους εκφραστές τους, σε ένα πεδίο μάχης. Αυτό που θα έλθει. Και φυσικά υπάρχουν αρκετές διευκρινήσεις που δεν έχουν γίνει απο κανέναν για την τύχη διαφόρων πραγμάτων που δεν είναι τόσο απλά όσο φαντάζονται μερικοί, ούτε ανάγονται τόσο εύκολα σε κάτι μονοσήμαντο-για να πω και γω την κοινοτοπία μου. Βέβαια...σιγά τώρα μην ασχοληθεί κανείς απο τώρα με "λεπτομέρειες"...τις αφήνει για το τέλος. Μόνο που για κάποιες λεπτομέρειες είναι ικανή να γυρίσει η γη. Ίσως να μην είναι και τόσο "λεπτομέρειες".





Ι.Τζανάκος 

Cantiga 166

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Ερειπιώνας..



Λόγια και λόγια, πάνω σε έναν συντελεσμένο κόσμο που βρίθει ορίων και περιορισμών για πάντα καθορισμένων από την ίδια την δομή της συντέλεσης. Το λόγια αυτά είναι κι αυτά χωρίς να το ξέρουν μέσα στον συντελεσμένο κόσμο αυτό, δεν είναι "πάνω" ότι κι'αν πιστεύουν για τον εαυτό τους. Δεν είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν, τα λόγια είναι, επιβεβαιώνοντας τη μοδάτη ρήση ότι η γλώσσα μιλάει τον εαυτό της. Αυτό στο οποίο είναι "πάνω" αυτά τα λόγια είναι ένας σωρός ερειπίων. Κινούμενη μέσα σε αυτό το πλέγμα των ορίων ακούγεται μια φωνή που φαντάζει να ηθικολογεί, αναρωτούμενη για την δυνατότητα αυτά τα ερείπια να ανακατασκευαστούν, αλλά σε τί; Τα λόγια είναι δυνατά ως Λόγος, είναι ο Λόγος ενός κόσμου που δεν υπήρξε ποτέ, και τώρα ζεί στις προφάσεις του που υψώνονται σε ύμνο, σε θρήνο, σε όραμα. Το ψευδές σε όλη του τη δόξα, την μοναδική φορά. Λάθη, ευκολίες, λύσσα και νυχτερινές σκέψεις που αναγγέλουν το φως τους σαν φως. Το φως το αληθινό, το φως της δείξης και της καθόδου στο σπήλαιο, το φως του ζηλωτισμού που είχε αλήθεια, αλλά δεν ήταν ποτέ η αλήθεια. Το ρεύμα του κόσμου πάντα χείμαρρος, ο ίδιος χείμαρρος που παρασέρνει ζωές ιδέες και ελπίδες με λυτρωτική βία. Φαντάσου να ήταν αλήθεια όλα αυτά. Θα συνεχίσει ο κόσμος, θα συνεχίσει..Το ψέμμα θα συνεχίσει, ακριβώς μέσα στον κόσμο, ένα όριο κι αυτό της αλήθειας. Στα ερείπια του απροϋπόθετου, στην θύρα των ταυτοτήτων, στο χθές του πρώτου καλέσματος, στα δόκανα των διαχωρισμών.



Ι.Τζανάκος  

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Οριακότητα..



Το αδιανόητο της oριακότητας υπάρχει όχι μόνον λόγω της συνεχούς μετακίνησής της, αλλά κυρίως λόγω της περιπλοκότητας της εσωτερικής της σύστασης, αφού το όριο μπορεί να είναι ένα πλέγμα ορίων, που και αυτά δεν έχουν πάντα σαφή θέση όσον αφορά την εξωτερικότητα και την εσωτερικότητά τους. Υπάρχει λ.χ εσωτερικό όριο και εξωτερικό όριο. Φυσικά το όριο-πλέγμα που απαρτίζεται απο αυτά τα όρια είναι σαν σύνολο ένα εξωτερικό του εσωτερικού που οριοθετεί, ένα εσωτερικό-εξωτερικό. Αλλά αυτό το εσωτερικό-εξωτερικό έχει επίσης ένα εσωτερικό και ένα εξωτερικό: εσωτερικό>εσωτερικό-εξωτερικο και εξωτερικό>εσωτερικό-εξωτερικό. Αυτά μπορούν επίσης να αλλάξουν θέση ως προς την εσωτερικότητα και την εξωτερικότητα σε σχέση πάντα προς το σύνολο: "εσωτερικό-εξωτερικό". Επίσης, δεν είναι ίσως σταθερό αυτό το σύνολο, ούτε όσον αφορά τα στοιχεία του ούτε όσον αφορά την ποσότητα των διαστρωματώσεων του, άρα και ως δομικό/μορφικό πλαίσιο.
Το (σύνολο-)όριο είναι κινούμενο (και) εσωτερικά. Σε μια εποχή νομοτελειακής ανάδυσης της οριακότητας και του πεπερασμένου, αυτές οι συγκροτήσεις αποκτούν μια μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, ενόσω μετατρέπονται σε θεμελιακή άλγεβρα του κόσμου.




Ι.Τζανάκος 

Υπαλληλικές σκέψεις..




Παρατηρώντας τις εκδηλώσεις των γερόντων και των αναπήρων μπροστά στο γκισέ της μαρτυρικής τους προσπάθειας να υποβάλλουν μια "αίτηση" για σύνταξη αναπηρίας ή μια φοροαπαλλαγή, όσο μπορώ να παρατηρήσω εκ της θέσης μου, έχω διαπιστώσει κάτι απλό αλλά και εφιαλτικό. Όλοι αγωνίζονται να σώσουν την αξιοπρέπειά τους, αλλά και να κάνουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, σε μια ταλάντευση που θυμίζει όλη τη ζωή μας. Ένας κάποτε συγκινητικός, κάποτε εξοργιστικός, κάποτε αστείος συνδυασμός ανθρωπιάς, σεβασμού, πονηριάς, γέλιου και κλάμματος. Όλα μπροστά στο τζάμι που και γω αφήνω τη μισή μου ζωή, για να μην πω ολόκληρη. 
Κάποιοι θα πεθάνουν σύντομα, κάποιοι θα αντέξουν, αλλά όλοι είναι άξιοι άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που φωνάζουν εξοργισμένοι εναντίον όλων των άλλων συν-ταλαιπωρούμενων, αφού αν και καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς, νεφροπαθείς, παραπληγικοί, ψυχωτικοί, είναι όλοι όρθιοι και αγωνιζόμενοι μέχρι τέλους για τη ζωή τους και τα συμφέροντά τους. Κάποια στιγμή μου τη δίνει εντελώς όλη αυτή η κατάσταση και μού'ρχεται να τα βροντήξω επιτέλους χωρίς να νοιάζομαι. Να πάω στο κατσικοχώρι μου, με τη βιβλιοθήκη μου, ενατενίζοντας το Είναι-χάσκοντας. Δε πάει στο διάολο όλο αυτό. Είναι που δε ξέρω και σε τι τάξη ανήκω βρε παιδί μου! Κάποιοι λένε πως είμαι μικροαστός, κάποιοι μισο-προλετάριος, κάποιοι μέρος της εργατικής τάξης...τι να πω και γω. Αν αποφασίσουν θα είναι πιο εύκολη η απόφασή μου, βασισμένη στην ιστορική κίνηση. Μέχρι τότε μπορώ να υποθέσω σε τι τάξη ανήκουν ή θέλουν να ανήκουν αυτοί που κατανέμουν τους μισθωτούς σε τάξεις. Πρέπει όμως να κοιτάξω και τη ζωή μου. Αυτό με διδάσκουν οι ασθενείς. Υγεία πάνω απ'όλα. Εξάλλου, αν ανήκω σε εκείνη την ομάδα του πληθυσμού του δημόσιου τομέα που θα γίνει αντικείμενο "επανεκπαίδευσης και επανένταξης" απο την καθαρή και ντούρα εργατιά, λέω να την κάνω απο τώρα. Είναι σίγουρο πως ως μικρο-ιδιοκτήτης γής θα αντέξω καλύτερα την επανένταξή μου σε κάποια τοπική συνεταιριστική μονάδα, εκτός κι αν προβλέπεται και κει μετακίνηση αλλού..χμ. Αλλά τι σκέφτομαι τώρα. Πάλι ξέφυγα σε σενάρια και φόβους. Το πρόβλημά μου είναι άλλης φύσεως τώρα. Είναι θέμα κατάταξης και αυτο-κατάταξης στο σχήμα της κοινωνικής ανα-παραγωγής. Θα με βοήθαγε πολύ να καταλάβω τον εαυτό μου όλο αυτό, αφού το "κοινωνικό είναι" ως γνωστόν καθορίζει την "κοινωνική συνείδηση''. Πολύ καλό, ειδικά όταν το εφαρμόζεις σε άλλους. Αλλά εγώ είμαι πολύ καλό παιδί. Θα το εφαρμόσω και σε μένα. Έτσι θα ξέρω τι να κάνω με τους γερόντους, τους αναπήρους, τη ζωή μου, τα έχειν μου και τα μη έχειν μου, αλλά το κυριότερο με την ταξική μου συνείδηση. Θα σώσω πιθανόν τον αγνότερο εαυτό μου που θέλει να ενωθεί με το όντως ον της ιστορικής εξελίξεως, και αυτομαστιγωνόμενος θα ψηφίζω τουλάχιστον αυτό που πρέπει. Όχι ότι αυτό θα με σώσει απο τον εσωτερικό εχθρό. Αυτός πιθανόν υπό την μορφή του σατανικού μικροαστού δαίμονα να έχει εγκατασταθεί μονίμως μέσα μου. Εξάλλου έχω βριστεί και με εργάτες-εργάτες στο γκισε, και όλα τα στοιχεία είναι εναντίον μου. 'Εκανα και το λάθος να τα γράψω όλα αυτά στο νετ. Άστα, χαμένη υπόθεση. Ας αφήσω καλύτερα την ταξινόμηση στους φωστήρες της ταξικής πάλης. Ξέρουν αυτοί. Ας επιστρέψω στον πραγματικό κόσμο. Σε αυτό τον κόσμο που απαρτίζεται απο ανθρώπους με προβλήματα για τα οποία δεν έχει κανείς άμεση λύση. Τι να κάνω άραγε; Θα μπορούσα να μην κάνω άλλα πράγματα. Ήδη είμαι μάλλον αγαπητός σε αυτούς. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα. Χρειάζεται και κάτι άλλο. Ποιό θα μπορούσε να είναι αυτό; κανείς δε ξέρει να μου πεί. Οι περισσότεροι ρέπουν σε γενικεύσεις, μακριά απ'τον κώλο τους φυσικά. Η γενίκευση έχω παρατηρήσει είναι ακριβώς αυτό το "μακριά απ'τον κώλο μας". Αυτού του είδους η γενίκευση βέβαια. Γιατί πιθανόν να υπάρχει μια κάποιου άλλου είδους γενίκευση και ολοποίηση. Μέχρι τότε ας περιμένω λοιπόν. Θα με επισκεφτεί στο γκισέ, ή στο σπίτι...
Αύριο τα σπουδαία "συν-οι"...





Ι.Τζανάκος

Γλώσσα..




Το σώμα είναι το Γένος του βλέμματος, το βλέμμα το Γένος του προσώπου. Το πρόσωπο είναι το Γένος του βλέμματος, το βλέμμα είναι το Γένος του σώματος.
Αυτό θα μπορούσε να είναι μια σοφιστεία πάνω στην οποία θα μπορούσε κανείς να κτίσει, αν είχε τη τέχνη, ένα νεώτερο (μη-)έπος κατά πολύ σημαντικότερο από τον Οδυσσέα  του Ιρλανδού, και να μην κουνήσει και αυτός ρούπι από την γειτονιά του. 
Όμως ο Ιρλανδός ήταν έξυπνος και ενημερωμένος για τα προβλήματα που ανέδυσε η αυτεπίγνωση της γλώσσας ως ένος δαιδαλώδους, αλλά ξεχωριστού απο τα φιλοσοφήματα και τις μεταφυσικές, όντος, και έτσι ακολούθησε άλλο δρόμο. Έτσι τουλάχιστον νόμισε, νομίζω, αν και δεν είχα ποτέ την υπομονή και την επάρκεια για να διαβάσω ολόκληρο αυτό το πράγμα, όπως και το άλλο το τεράστιο κείμενο του μοντερνισμού που αναζητά τον χαμένο χρόνο, και μαζί του και οι υπομονετικοί του αναγνώστες. Τουλάχιστον στο τελευταίο, απο τις λίγες σελίδες που διάβασα και απ'αυτό, υπήρχε κάτι σαν γοητεία. Ο Οδυσσέας αντίθετα μου φαίνεται σαν ένα στρυφνό κατασκεύασμα ενός πάνσοφου μεθύστακα, που σαν σκοπό του έχει να διαλύσει κάθε νόημα συνοχής μέσα στην απόλυτη λογική συνοχή του και τις απεριόριστες διαστρωματώσεις του. Κάποιος μου έλεγε πως εκεί είναι εκδηλωμένοι όλοι οι τρόποι του γλωσσικού Λόγου, ίσως και της τροπικότητας του Λόγου εν γένει. Εγώ θρασέως νομίζω πως όντως εκεί είναι όλα, αλλά με  έναν τρόπο που θα μπορούσε να κάνει κάποιον να μισήσει τόσο τη γλώσσα που να προτιμά να γίνει σιωπών βουδιστής μοναχός για καμιά δεκαετία τουλάχιστον. Αχ! δύσμοιροι φοιτητές της Αγγλικής Φιλολογίας, έχετε τη συμπόνοια μου..Φαντάσου να κάνει κανείς και "εργασία" πάνω σε αυτό το πράγμα..
Τέλος πάντων. Το θέμα μας είναι η γλώσσα, που όπως καταλάβατε εμποδίζει τη προσπάθειά μας να χτίσουμε έναν φιλοσοφικό μύθο ή έστω μια ποιητικά εκφραζόμενη σοφιστεία στηριγμένη μόνο σε βλέμματα και σώματα, σε υπερβατολογικά υποκείμενα, και άλλα απο-χωρισμένα απο τον κοινό Λόγο όντα, μερικώς έστω απο-χωρισμένα. Αχ αυτό το "μερικώς"! μας έχει καταστρέψει με την ευκολία του. Πως λέμε "μερικώς έγκυος", να, κάπως έτσι.
Η γλώσσα ως εξεταζόμενο αντικείμενο πάντως, από τη στιγμή που έγινε κατανοητό το πρόβλημα της ένταξής της στο σχήμα "ανθρώπινη ουσία", έχει καταστρέψει πολλές από αυτές τις απο-χωρισμένες "καθαυτότητες" αναντίστρεπτα. Έχει εισβάλλει παντού μια γλωσσολογική αξίωση, και δικαίως. Όμως δεν έχει γίνει εφικτός κανένας "συμβιβασμός" που να μπορεί να επιλύσει το θέμα της σχέσης της γλωσσικότητας του όντος χωρίς να παρακάμπτει το θέμα αυτό, το θέμα της γλώσσας. 
Η αναδίπλωση όλων των οντολογιζόντων Φιλοσόφων, ψυχαναλυτών, κοινωνιολόγων κ.λ.π στο οριακό σημείο/κατώφλι μεταξύ κάποιας μάλλον μυθικής προ-γλωσσικότητας/σωματικότητας και της γλωσσικότητας είχε να δείξει λαμπρούς εκπροσώπους, με γνωστότερο για το κοινό και τις εφημερίδες (προσφάτως) τον τελευταίο και πονηρότερο, αλλά και δυσνοητότερο, του οποίου το όνομα αρνούμαι να σας πω, αφού τον ξέρετε και ξέρετε πόσο τον αντιπαθώ. 
Ο τελευταίος λοιπόν έκανε την μεγάλη υποχώρηση παραδίδοντας την τελευταία μη-γλωσσική "ουσία" που είχε απομείνει στα δόκανα της γλωσσικότητας. Έξυπνη κίνηση με τον τρόπο μάλιστα που έγινε για να σωθούν όλα μέσα στην αβυσσαλέα της καταβροχθιστικότητα: να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τον Λόγο του Κυρίου, και ο Λόγος του Κυρίου το σώμα, και το σώμα το αντικείμενο(α), και το αντικείμενο(α) το σημείο, και το σημείο το τέρας, και το τέρας τον εαυτό του!
Ελέησον Ημάς, πεφωτισμένη Δύση!
Το θέμα όμως παραμένει ανοιχτό. Η γλώσσα δεν είναι ένας Λόγος, και δεν δημιουργείται από το ένα υποκείμενο. Η γλώσσα προϋπάρχει, και φυσικά δεν κάνει τη χάρη στους απ-αρνητές της να την κάνουν τίποτα άλλο απο μητρική. Είπατε τίποτα; 
Όχι, γιατί δεν άκουσα!





Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Ριζική εσωτερικότητα. Το εσωτερικό όριο εντός του Προσώπου..



Προς ώπα, "μπροστά στα μάτια" (ώς=οφθαλμός, γενική=ωπός), πρόσωπο. 
Όψη του εαυτού, Vultus,  αυτο-όψη καθρεπτισμένη στην γενική υπαρκτικότητα ως όριο της σωματικής υποστάσης, διαμεσολαβημένη όμως απο το βλέμμα. 
Το βλέμμα ιδρύει το πρόσωπο όντας το εσωτερικό όριο τού προσώπου, και το πρόσωπο ιδρύει το βλέμμα όντας το εξωτερικό όριο τού βλέμματος. Το πρόσωπο έχει κατ'ανάγκη όριο, αλλά έχει όριο ως το όριο το ίδιο, της σχέσης  σώματος και κόσμου. 
Αλλά το πρόσωπο, όπως το σημάναμε αρχικά, ήδη συγκροτείται ως διττό όριο. 
Το εσωτερικό όριο του προσώπου, το βλέμμα, είναι το αρχέγονο όριο κάτω από το οποίο βρίσκεται το α-πρόσωπο του σώματος. Μέσα στο πεδίο αυτού του ορίου, συγκροτείται ο Λόγος, ακόμα ακόμα η ίδια η γλώσσα. Πρίν ακόμα το ανθρώπινο όν συναντήσει τον άλλον ως πρόσωπο έχει συγκροτηθεί ως σώμα-ενδιάθετος Λόγος-γλώσσα. 
Το βλέμμα, το σώμα, και ο ενδιάθετος Λόγος, οι όροι της αρχέγονης συγκρότησης της εσωτερικότητας και συνάμα της κοινωνικότητας του προσώπου, έχουν συγκροτηθεί προ-συγκροτώντας την όποια επόμενη ένωσή τους με το εξωτερικό όριο-την όψη- στο βλέμμα και την όψη του άλλου. 
Το εξωτερικό όριο του προσώπου, το πρόσωπο-όψη, είναι το αρχέγονο όριο του προσώπου έξω από το οποίο βρίσκεται το άλλο πρόσωπο ως όψη και βλέμμα, ως ενότητα εσωτερικού και εξωτερικού ορίου.
Η ασυμμετρία της σχέσης των προσώπων έγκειται στο γεγονός  της ένωσης των δύο ορίων όταν σε συναντά ο άλλος, το άλλο πρόσωπο, μιάς ένωσης που δεν μπορείς να οικοδομήσεις από μόνος. Το πρόσωπο είναι από μόνο του συνεχώς διχασμένο σε βλέμμα και όψη, όταν όμως συναντά το άλλο πρόσωπο είναι η ενότητα αυτών των προσδιορισμών.  Το άλλο πρόσωπο εμφαίνεται στο βλέμμα μας ως μια άρρηκτη ενότητα βλέμματος και όψης, σώματος και κόσμου. Επιθυμούμε αυτή την ενότητα, και αν ο άλλος ανακαλύψει την ίδια ενότητα σε μάς συντελείται η μεταφυσική σχέση απάτης που όλους μας κατατρύχει.
Είναι αδύνατη η ένωση του προσώπου χωρίς την ένωση των δύο ορίων, αλλά και η ένωση, αν γίνει συνειδητή, σε συνεργασία σωμάτων και βλεμμάτων, προκαλεί έναν άλλον διχασμό, ακόμα πιό επώδυνο και ηδονικό μαζί: Τον διχασμό ανάμεσα στο πρόσωπο που παραμένει συγκροτημένο σε εσωτερικό και εξωτερικό όριο και το πρόσωπο που είναι πιά συγκροτημένο ως ενότητα αυτών των ορίων στο πρόσωπο του άλλου.
Η ενότητα αυτή επιτυγχάνεται με την διαρκή παρουσία του άλλου, και μόνο με την παρουσία του άλλου, αλλά αυτή η ενότητα εγκαθιδρύει την εξάρτηση του προσώπου που την επιδιώκει από την παρουσία του άλλου, άρα από μιά εξωτερικότητα. Η μαζική μετάθεση της αποτυχημένης εξάρτησης (και η εξάρτηση αυτή είναι δομικά αποτυχημένη όσο επιτυχημένη κι αν είναι) σε άγνωστα πρόσωπα, σε κοινωνικές οντότητες, δημιουργεί τα μαζικά φαινόμενα ψυχικής υποταγής που συνθέτονται με τους ωμούς υλικούς όρους της εξάρτησης και εξανδραποδισμού, είτε είναι η "οικογένεια", ο "μηχανισμός παραγωγής", φανερώνοντας μια παράδοξη αλλά πραγματική σύνδεση του "έρωτα" και του "ερωτισμού", ή μάλλον της παθολογίας του, με την αλλοτριωτική/ξενωτική εξουσία. Ως μηχανισμός υπακοής είναι γνωστός στις ξενωτικές κυρίαρχες δυνάμεις, αλλά δεν είναι πανίσχυρος όσο θα ήθελε η "επιστήμη" της ψυχολογίας, αφού η δημιουργία ενός πολιτισμού πειθάρχησης και αυτο-πειθάρχησης του προσώπου: α) στην σωματική αυτοδυναμία, άρα και το σωματικό/εσωτερικό όριο του βλέμματος, και β) στον σύστοιχο σε αυτό το όριο ενδιάθετο Λόγο και γλώσσα, μπορεί να θεμελιώσει την διατήρηση του εσωτερικού ορίου, του αληθινού πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, εντός του οποίου συμπίπτει τόσο η μερικά ανηρημένη καθαυτή σωματικότητα όσο και ο Λόγος.




Ι.Τζανάκος 

Η μεγάλη Άρνηση..




Η διάρκεια των συμβόλων και των σημαινόντων δεν σημαίνει μια απλή εμμονή των εκφερόντων (αυτά) υποκειμένων, αλλά ένα είδος αξιοπρέπειας τους και εμμονής τους που καλό θα ήταν να είναι αντικείμενο μιας τρυφερής ενασχόλησης. 
Δεν υπάρχει όμως τρυφερότερη ενασχόληση απο την καταστροφή αυτών όλων των σημαιών που μας καταδυνάστεψαν τη ζωή. Η καταστροφή συμβαίνει τότε που θα εμφανιστεί το σημαινόμενο και θα πάψει να έχει την μορφή αυτού του ράκους που είναι "εκ φύσεως" ως σημαινόμενο. Το συμβάν είναι η εμφάνιση του αιώνιου πράγματος των θρησκειών σας, χωρίς όμως να δίνει σημασία σε σας, ακόμα κι αν το περιβάλλετε με όλες τις ανόητες σημαίνουσες αοριστίες. Ξεψυχάνε οι ιδέες που κολακεύουν το προσδιορισμένο ως αρνητικό ή ως γενικό αόριστο αυτού του αρνητικού. Επίκειται η μεγάλη άρνηση.
Η σαρωτικότητα των αντι-θέσεων που αυτή θα φέρει ως εισβολή των πεπερασμένων όρων της ζωής θα έχει τη μορφή της ζωής που διψά, της ζωής που πεινά, της ζωής που γαμάει, της ζωής που σκέπτεται και αγαπά τον εαυτό της και την άλλη ζωή. Ο εκβιασμός των διαφόρων σωτήρων με τα έτοιμα σχέδια και τις βιομηχανικές πραγματείες τους, τους νόμους και τα εξασφαλίζοντα συντάγματα δικαιωμάτων, έχει πέσει στο κενό, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να πεί κανείς τι είναι αυτό που επίκειται εκτός απο την μεγάλη άρνηση. 
Όμως πρέπει να εμμείνουμε και μεις, όσοι εμμένουν σε αυτό, στην επιστροφή στο Πεπερασμένο που αυτή η ζωή υπερασπίστηκε ως το  ιερότερο αγαθό. Η ιδιοσωματικότητα και τα πάθη της είναι ο κόσμος των ορίων, πέρα απο τις αφηγήσεις των μεγάλων συστημάτων, με την έννοια όμως πως αυτή είναι το μεγάλο Σύστημα. Ο Κόσμος τείνει σε αυτά τα όρια ακόμα περισσότερο απο ποτέ. Αυτό που στους ανυπόμονους διανοούμενους φαίνεται κατάρρευση και σύνθλιψη είναι ο πραγματικός κόσμος, ο κόσμος χωρίς πρόσωπο και υποκείμενο, με μοναδικό τόπο συνάρθρωσης την Κυριαρχία, που δεν την φοβάται αλλά την διεκδικεί ή δεν την διεκδικεί. Εδώ, δεν υπάρχει άλλος κώδικας απο την μη στοιχειακή ολότητα της κοινότητας των βιωμάτων και των πράξεων που αφορούν την ανάλωση και την εκδίπλωση της ζωϊκής ενέργειας σε σχέση με τους "πόρους" της. Το φαγάκι, το κρασάκι, το γαμησάκι, το φάρμακο, το ζεστό ρούχο, τα γηρατειά και τα νιάτα, τα πάθη και η ειρήνη, ο πόλεμος για την κατάκτηση ή υπεράσπιση όλων αυτών, στο τέλος η επιστήμη, οι τέχνες, η Φιλοσοφία. 
Μην φρίττετε. Αυτός είναι ένας ηρωϊκός κόσμος. 
Η (μη-νιτσεϊκη) ηρωϊκότητά του απορρέει απο την επίγνωση των ορίων, και την πραγματική έξοδο απο αυτά όταν χρειαστεί. Παίξατε, χάσατε. Η μεγάλη άρνηση είναι ένα είδος επιστροφής, αλλά αληθινής επιστροφής, στην περιστροφή γύρω απο όλα αυτά, τα "ταπεινά"...




Ι.Τζανάκος 

Κυριαρχία..



Το θεμελιακό πρόβλημα είναι το Κράτος. To θεμελιακό μυστικό του είναι η Κυριαρχία. Δεν επαρκεί μια θεωρητική περιοδολόγηση της "ιστορίας'' τους "ανά τους κρατικούς αιώνες", ούτε μια γενεαλογική κριτική της Κυριαρχίας-είτε ακολουθεί κανείς μιαν "ευμενή" ή μια "απ-αξιωτική" αρχική τοποθέτηση απέναντι στην Κυριαρχία (και το Κράτος). 
Επίσης δεν επαρκεί ο "ταξικός αναγωγισμός", η ωραία, βολική, και πολύ τακτοποιημένη αναγωγή του Κράτους και της Κυριαρχίας σε κάποιους προϋπάρχοντες ταξικούς παίκτες που παλεύουν και παίζουν σε ένα προϋπάρχον γήπεδο, συνήθως αυτό της "οικονομίας'' ή, σε πιο εκλεπτυσμένη μαρξική εκδοχή, των "παραγωγικών σχέσεων". Όλα συντελούνται εντός του Κράτους, και εντός της Κυριαρχίας. 
Αυτό όμως δεν σημαίνει, "από την άλλη", ότι το Κράτος ή το πεδίο της Κυριαρχίας είναι ένα άλλο "ουδέτερο" πεδίο που στην πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή του συγκροτείται ως ένα "πεδίο-δίκτυο" ή "γενικό σύστημα" που υποδέχεται ως μια μορφή ασταθούς και δυναμικού υπερ-συνόλου/ολότητας την ροή των εξουσιαστικών ή κυριαρχικών (ταξικών ή άλλων) διαντιδράσεων και συμβάντων.
Το Κράτος, η Κυριαρχία, είναι η ταξική πάλη σε κορύφωση; Όχι μόνον, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε την εύκολη κατάργησή του σε περίπτωση κατάργησης των συγκυριακών ταξικών υποκειμένων. Μέσα στο Κράτος, εντός του πεδίου της Κυριαρχίας, μπορούν να αναδυθούν ξανά και ξανά όλες οι ταξικές διαφοροποιήσεις που υποτίθεται πως το γεννούν.
Αλλά επίσης και όλες οι δυνατότητες της εξάλειψης κάθε ταξικής κυριαρχίας. 
Θα ήταν δυνατή η ύπαρξη ενός "εσωτερικά" αταξικού Κράτους; Μα αυτό υπήρξε, και είχε ως ηγέτη έναν άνθρωπο που απεχθάνονταν κάθε μορφή ολιγαρχικής ταξικής Κυριαρχίας και (οικονομικής) εκμετάλλευσης (Ι.Στάλιν). Η Σοβ.Έν. ήταν μια κοινωνία ακραίας κρατικής "ταξικής α-ταξικότητας". Πετάξτε όλες τις αναλύσεις για άρχουσα εκμεταλλευτική τάξη (ειδικά στην "οικονομία") στην Σοβ.Έν. στα σκουπίδια. Η άρχουσα τάξη στην Σοβ.Έν. δεν είχε ως κώδικα/σκοπό και Νόημα ύπαρξης την παραγωγική ταξική εκμετάλλευση. Ήταν όμως Άρχουσα τάξη, που δεν συνέπιπτε με την ζωντανή εργασία και την τάξη που εκπροσωπούσε. Μιά ιδεοτυπική άρχουσα τάξη. 
Το αφηρημένο συμπύκνωμα της Κυριαρχίας με την εργατική ταξικότητα ως "εν γένει". Το μυστικό του Σταλινισμού (ίσως και του προ-γόνου του Λενινισμού) ήταν αυτή η Γνώση-πράξη: Το Κράτος ή ή Κυριαρχία δεν καταργούνται. Αυτό που δεν μπόρεσε ο Μαρξισμός (της πράξης) να κατανοήσει είναι πως μπορεί η (αιώνια)ζωή να είναι κάτι εκτός της (αιώνιας)Κυριαρχίας. 
Υπό μία έννοια, ακόμα και ο Αναρχισμός είχε και έχει την ίδια αυταπάτη, αφού ακόμα κι αν προτάσσει μια ζωή πέραν την Κυριαρχίας δεν μπορεί να φανταστεί μια (αιώνια)ζωή εκτός της, ακόμα κι αν υπάρχει αίωνια(Κυριαρχία) και περικυκλώνει την ζωή. Η επικράτηση του αστισμού αφορά λοιπόν και αυτή την γνώση αυτής της δυνατότητας, ακόμα κι αν αυτός φροντίζει να την περιβάλλει με μια σειρά αηδιαστικών εξιδανικεύσεων.
Το θέμα δεν είναι φυσικά να συμμετέχουμε και μεις σε αυτή την μέχρι αηδίας παραφουσκωμένη φιλολογία, αν και καλό είναι να υπενθυμίζουμε σε κάποιους αριστερούς στρουθοκάμηλους την βαρύτητα της μέσα στην κοινωνική αλήθεια. Το θέμα μας είναι να ξαναμπούμε στο σταλινικό κάστρο των φαντασμάτων, στο Κράτος Μας, χωρίς να θέλουμε να σκοτώσουμε τον πατέρα αφέντη του ή να τον αναστήσουμε με το ζόρι. Το θέμα μας είναι πως η Κυριαρχία είναι μια ευρύτερη δομή από αυτήν του Κράτους. 
Μιλώντας ακατάπαυστα (και καλώς μιλάμε) για το Κράτος και τις μορφές του, την δυνατότητα κατάργησής του ή απο-νέκρωσής του,  την καταστροφή του κλπ, δεν αγγίζουμε το ραδιενεργό αντικείμενο της Κυριαρχίας. Αλλά κι αν δεν το αγγίζουμε αυτό διαχέει την ραδιενέργειά του παντού. 
Αν το Κράτος ως "θέμα" είναι ο νόμος της βαρύτητας, η Κυριαρχία είναι η γενικευμένη ραδιενέργεια της κοινωνικής ανα-παραγωγής. Η Κυριαρχία είναι το κεντρικό Υποκείμενο. 
Η Κυριαρχία περικλείεται απο ένα πλέγμα προσδιορισμών που αφορούν τον προσδιορισμό του Πεπερασμένου. 
Όλα  όσα αφορούν την κοινωνική παραγωγή συντελούνται εντός της, και θα συντελούνται εντός της, ακόμα κι αν υπάρχει πάντα ένα οριακό "εκτός". 
Ακόμα και η πιο εκλεπτυσμένη (θεωρητική) προσπάθεια διά-χυσής της σε ένα "απρόσωπο" πλέγμα δομών-πρακτικων-συστημάτων (Φουκώ) δεν μπορεί να απο-δομήσει την αιώνια ουσία της. 
Η επιστροφή στην αναζήτηση της Κυριαρχίας, ή η άρνηση να εγκαταλειφθεί, είναι δείγμα πολιτικής σθεναρότητας. Η κριτική της μορφής της, η αποκάλυψη των αθλιοτήτων της, η ψυχρή και κακή αποδοχή της αναγκαιότητάς της, η αντίσταση σε αυτήν ως του μοναδικού Ονόματος, αλλά και η περίκλειση στις αντινομικότητές της, είναι δείγμα πολιτικής σθεναρότητας. Αυτό που πρέπει να αποκαθηλώσουμε είναι την κεντροποίηση στο Κράτος, μιαν υποδεέστερη και εξαρτημένη απο την Κυριαρχία μορφή-δομή. 
Θα ακολουθήσει μια σύνοψη όλων όσων -κάπως πυρετικά- σας έχω παραθέσει τον τελευταίο καιρό, με κεντρικό θέμα την σχέση των μορφών της "εξωτερικότητας" και της διαλεκτικής πεπερασμένου/απείρου με τον εργατικό-λαϊκό αυτοκαθορισμό..







Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Ιμπεριαλισμός και εθνικιστικός ρατσισμός..




"Μάθαινε και πάλευε, πάλευε και μάθαινε"
Σωτήρης Πέτρουλας

Ακόμα κι΄άν δεν υπήρχε ούτε μια πιθανότητα νίκης είμαι πεπεισμένος πως θα έπρεπε να παλέψουμε ενάντια στον Ιμπεριαλισμό. Τι είναι όμως αυτό που μας εμποδίζει τώρα να παλέψουμε; Υπάρχει μια σειρά απο υποχωρήσεις απέναντι στον Ιμπεριαλισμό που έχουν να κάνουν με την υποχώρηση του αντικαπιταλιστικού αγώνα. Είναι αδύνατον να υπάρξει καν αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας αν δεν είναι ριζικά αντικαπιταλιστικός. Ο καπιταλισμός διαχωρίζει τους ανθρώπους, και ειδικότερα τους εργάτες-μισθωτούς εργαζόμενους, σε "ντόπιους" και ξένους, και αυτό το κάνει επί τη  βάσει των δικών του εγγενών ανισομερειών-ασυμμετριών αλλά και επί τη βάσει της λυσσασμένης αξιοποίησής τους.   
Ακόμα και η μέχρι την πρώτη φάση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού αναγκαιότητα εθνο/κρατικής συγκρότησης της εργατικής-λαϊκής ταξικής ενότητας παρουσιάζεται πλέον ως μία αφόρητη φενάκη, όπως τουλάχιστον σημαίνεται στον συντριπτικά πλειοψηφικό Λόγο της κοινωνίας. Λογάκια και ανοησίες πάνω στο αίμα των διωγμένων και δολοφονημένων ξένων εργατών. 
Η ίδια η εθνικο-πολιτισμική παράδοση, αν κανείς την γνωρίζει, δεν μπορεί να έχει καμμία σχέση με τα σάβανα και τα περιφερόμενα πτώματα  ακόμα και των περιφερειακών (υπο-ιμπεριαλιστικών και μη-ιμπεριαλιστικών) "εθνικών κρατών".  Η συνεχόμενη πάλη απέναντι στα τάνκς της ιμπεριαλιστικής ρατσιστικής ιδεολογίας είναι σήμερα απλά το μόνο εφικτό. 
Η διεργασία ενσωμάτωσης της τοπικότητας και του πατριωτισμού, της δημόσιας δράσης και του "κράτους δικαίου" στην διεθνιστική πάλη δεν μπορεί να είναι το φύλλο συκής κάποιου ξωφλημένου σοσιαλ-πατριωτισμού, και αυτό όχι μόνον απο την σκοπιά της αντικαπιταλιστικής αλλά και της ίδιας της αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης. Εκτός κι αν νομίζει κάποιος πως η υποταγή και η ανοχή στον εθνικισμό θα μπορούσε να έχει την οποιαδήποτε σχέση με τον αγώνα για την ανεξαρτησία και την αυτοκυριαρχία της Ελλάδας, τον αγώνα ενάντια στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε κ.α .



Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Όνομα../5 (Επίλογος)



Είναι γνωστή η εικόνα του άλλου κόσμου ως οριακά όμοιου με τον υπάρχοντα. Σε αυτή την εικόνα περιέχεται μιά ομαλή σκέψη που με απωθεί πλέον, αν και έχω καταλάβει όλα τα δίκια της. Αυτό που θα παραμείνει, το είπα στα προηγούμενα κείμενα, δεν μπορεί να μην έχει μέσα-δίπλα-πάνω Του τα ενεργά σημεία του πολεμικού κόσμου που το περιέκλεισε, ακόμα κι αν είναι το ξενωτικότερο σε κάθε πόλεμο έν[-α]-Όνομα-ον. Εννοώ φυσικά έν[-α]-Όνομα-ον που μπορεί να αντεπεξέλθει σε έναν κανονικό πόλεμο χωρίς να απωλέσει ποτέ ούτε ένα-ελάχιστο απο τον α-πολεμικό και α-ταξικό του στόχο. Αυτό που απέμεινε, στην μικρή μας πραγματεία, είναι έν[-α]-Όνομα-όπλο. Αυτό ως αγαθό δεν έχει μέσα-δίπλα-πάνω Του τίποτα απο τα πολλά αγαθά που αντίκεινται και μάχονται σε αυτό τον τραγικό-γελοίο πόλεμο των αξιών, τραγικό από τη σκοπιά των διωχθέντων, γελοίο από τη σκοπιά των διωκτών. Αυτά τα αγαθά, τα (πολλά) Ονόματα, ίσως (αλληλο-)καταστραφούν ίσως συντηρηθούν όπως μια γαλήνια ομίχλη της ημερήσιας νύχτας των σχέσεων των πάντα καθέκαστων όντων. Είναι αδιάφορο τελικά τι θα γίνει με αυτές τις αξίες-Ονόματα. Αυτό που ξεχωρίζει όμως και διατηρείται, όπως ένα ραδιενεργό πράγμα, σε αυτόν τον πράγματι όμοιο-άλλο-κόσμο-από αυτόν-τον κόσμο, που θα διατηρήσει την δύναμη της πάλης, δεν μπορεί να είναι ένα ταξικό όπλο αλλά ούτε ένα απλά συμβολικό όπλο. Η βία της ταξικής πάλης (που) θα εντείνεται όσο πλησιάζει ο στόχος, και παράλληλα η αξιακή μάχη, δεν θα αγγίζουν-θα αγγίζουν αυτό το καθαυτό της γλώσσας, εφόσον είναι: το συμβολικό ον της ενότητας και του αιώνιου διαχωρισμού των ανθρώπων με το Μοναδικό, αλλά και το πέραν του συμβολικού, το απολύτως εξω-συμβολικό πεπερασμένο-αιώνιο του πεπερασμένου, καθαρά πεπερασμένου, που είναι ο πόλεμος.
"Δεν ξεχνώ τίποτα"..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..