Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Άνθρωπος και εργασία..(Φθορά και Σύστημα)



Οι εργαζόμενοι που απομακρύνονται από την παραγωγική  διαδικασία στην κρίσιμη στιγμή των 40-50, χωρίς προοπτικές επανένταξης σε αυτήν, έχουν δεχτεί το πιό καίριο πλήγμα που μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος. Σε αυτή την ηλικία αρχίζει κανείς να έχει προβλήματα υγείας, ενώ έχει πέσει η σωματική του απόδοση. Αυτό που έχει είναι μια στέρεα εργασιακή εμπειρία, η οποία όμως είναι συνήθως περιορισμένη στην ειδικότητα ή την δεξιότητα που έχει αποκτήσει. Έχει στην κυριολεξία "καταθέσει" την δύναμή του στο είδος της εργασίας που τον απορρόφησε, σε ένα-δύο πόστα, για κάποια χρόνια (10 με 20 περίπου), τα πιό δυνατά χρόνια του..
Αν αυτό το είδος  εργασίας δεν περιέχει ιδιαίτερες μοναδικότητες δεξιότητας ή απλά έχει αντικατασταθεί από άλλες μορφές εργασίας ο εργαζόμενος είναι σαν μιά στιμμένη λεμονόκουπα. 
Αφού έχει λιώσει στο πόστο του, έχει στήσει ένα μαγαζί ή ένα γραφείο, έχει γράψει χιλιάδες ώρες πάνω σε τόρνους ή σε αλυσίδες συναρμολόγησης ή εξόρρυξης, μένει πιά μισοαχρηστευμένος, χωρίς λεφτά, χωρίς κέφι, απογοητευμένος, αηδιασμένος από το άδειασμα που του έκανε η επιχείρηση ή η υπηρεσία, να ελπίζει πως θα περάσει ο χρόνος μέχρι να τον πάρουν σε οποιαδήποτε δουλειά ή αν είναι μεγαλύτερος να πάρει κάποια συνταξούλα. 
Αν έχει υποχρεώσεις τα πάντα μαυρίζουν, τα παιδιά είναι χαμένα στην αγωνία της πρόσληψης και των αδιεξόδων των σπουδών τους, και ο/η σύντροφός του πιθανόν να είναι στην ίδια θέση, ή αν δεν είναι πρέπει να ελπίσεις στην υπομονή και την αλληλεγγύη του/της. Τα λεφτά φυσικά εξαφανίζονται, και μη σου τύχει αρρώστεια ή δάνειο. 
Το χειρότερο είναι η σκέψη πως κάπως "φταίς". Πάντα λέω σε συναδέλφους και φίλους πως ο εργαζόμενος είναι ένας άγιος. Δεν φταίει σε τίποτα. Σε μια τέτοια τοξική πραγματικότητα το μόνο που δεν χρειάζεται είναι οι ενοχές. Ακούω με αγαλλίαση μόνο τα κομμουνιστικά κόμματα, αλλά πραγματικά απολαμβάνω ειδικά την ακροαριστερή ρητορεία μόνο και μόνο γιατί δεν αποδέχονται (και οι δύο μορφές πολιτικής αντίστασης) καμμία ενοχή και καμμία "ευθύνη" για τους εργαζόμενους, ειδικά τους "ώριμους" ηλικιακά. 
Θα έλεγα πως με εκνευρίζει πλέον πολύ, ειδικά όταν γίνεται από τα ίδια τα θύματα, η ενοχοποίηση των ανέργων, απολυμένων και κατεστραμμένων εργαζόμενων. 
Η πιό αηδιαστική μορφή ενοχοποίησης είναι αυτή που εξατομικεύεται. Βλέπουν έναν συντριμμένο παραγωγό, έναν ασθενή και τσακισμένο 50χρονο, που έχει χάσει ακόμα και την σπιρτάδα που έχει ένας "συνηθισμένος" άνθρωπος, βλέπουν έναν παραιτημένο, και κατασκευάζουν αναδρομικές ιστορίες. 
Η ίδια η μορφή της ενοχοποίησης του "ασθενούς", ένας αηδιαστικός αυθόρμητος νιτσεϊσμός, δεν είναι παρά η ιδανικά αισχρή "ερμηνεία" του αστού-ζόμπι για την "φύση" του δούλου, μια ερμηνεία που δυστυχώς ενστερνίζονται και πολλοί αλλοτριωμένοι και ανυποψίαστοι εργαζόμενοι, εργάτες και μικροαστοί, που ακόμα τα "καταφέρνουν". 
Όπως έχω πεί και αλλού, η εργασιακή-εργατική δύναμη δεν είναι ένα ανεξάντλητο και συνεχές όν. Αυτό το αναγνώρισε ακόμα και ο αστικός σοσιαλισμός, όταν αναγκάστηκε να ασχοληθεί με την ουσία της εργασιακής διαδικασίας που είναι ο άνθρωπος ο ίδιος. Θα έλεγα πως ο αστικός σοσιαλισμός στήριξε όλο του το πολιτικο-κοινωνικό πλαίσιο σε αυτή την γνώση που απέκτησε. Αλλά σήμερα έχουμε με μια αντιδραστική στροφή όλων των αστικών δυνάμεων. 
Ο φιλελευθερισμός προσεγγίζει όλο και πιό πολύ τον "βαθύ" φασισμό, τον πυρήνα του, και αυτό συμβαίνει όχι μόνον γιατί αναπαράγονται σκληρές αστικές ταξικο-ρατσιστικές προ-σοσιαλδημοκρατικές και προ-κεϋνσιανές αντιλήψεις (όπως πιστέυουν οι ευρωκομμουνιστές) αλλά γιατί αυτή η αναπαραγωγή στηρίζεται σε μια όλο και πιό πολύ φασιστικοποιημένη στερεοποίηση στην γλώσσα και την νοητική λειτουργία της νεοκλασσικής οικονομικής αργκό. Υπάρχει μια απροσδιόριστη ακόμα στο μέγεθός της "μόλυνση" της οικονομικής σκέψης όλης της κοινωνίας από τα βιολογιστικά και ζωο-πολιτικά θεμέλια της νεοκλασσικής σχολής. 
Ανάλογη είναι και η κατάσταση στις άλλες κοινωνικές κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις που αντανακλώνται (όπως και οι "οικονομικές" αντιλήψεις) στις αντίστοιχες επιστήμες. 
Δεν μπορώ να επεκταθώ άλλο επί του θέματος αυτού. Μπορώ μόνο να τονίσω την ολοένα διευρυνόμενη καχυποψία μου απέναντι σε κάθε μορφή "κυνισμού" και ωμότητας, όποια μορφή και αν ενδύεται, ακόμα κι αν συντελείται κάτω από τις καλύτερες "προθέσεις''. Αυτό σημαίνει πως πρέπει όλοι μας, όσοι εμπλεκόμαστε σε επιτυχέστερες ή πρόχειρες νοητικές επεξεργασίες των ιδεολογικών και νοητικών ροών, να κάνουμε έναν αυτοκριτικό απολογισμό του τρόπου και της μορφής των συλλογισμών μας σε σχέση με κάθε "κυνισμό".
Χαρακτηριστικό είναι το θέμα που πραγματευόμαστε τώρα. Η απαίτηση της εξαντλητικής νοητικής διαμεσολάβησης για την εξεικόνιση της ανθρώπινης εργαζόμενης οντότητας δεν είναι απλά το καθήκον μιας "ανθρωπιστικής" ερμηνείας του μαρξισμού ή της κοινωνικής θεωρίας, αλλά το καθήκον της αλήθειας της ίδιας. 
Σε μια κοινωνία όπως η αστική, όπου η ήττα των υποτελών τάξεων δεν ενδύεται τον ιερό μανδύα της υπερβατικής αφήγησης, κάθε υπερβατικοποίηση της εμμένειας δεν μπορεί παρά να πάρει τη μορφή της πολλαπλασιασμένης στο άπειρο ωμότητας. 
Η εργασία δεν έχει καμμία συμβολική, άρα κοινωνική και πολιτισμική, εξουσία, ακριβώς γιατί ορίζεται εντός ενός αυτοπροσδιορισμού. Ο άνθρωπος εξαφανίζεται και μένει η δραστηριότητά του και τα "συστήματά" της, που συναπαρτίζουν ως διεργασίες που έχουν αποσπαστεί από το ανθρώπινο την πιό πραγμική και αποξενωμένη μορφή μεταφυσικής. 
Ο άνθρωπος φθείρεται, η δύναμη φθίνει, αλλά η "διεργασία", το "σύστημα", είναι αιώνια, συνεχή, άφθαρτα, και καταπίνουν κάθε σύμφυτη στον άνθρωπο αδυναμία μετατρέποντάς την και αυτή σε μέρος της μηχανής τους..
Το κεφάλαιο και η εργασία-καθαυτόν μετατρέπονται στον πιό ισχυρό θεό-μολώχ, που φωλιάζει στα τρίσβαθα της εγκοσμιότητας-εμμένειας. Το ότι η επιστήμη/τεχνική είναι μπλεγμένη σε αυτή την οντολογική πλεκτάνη είναι σήμερα μια ακόμα κοινοτοπία αλήθειας. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι πόσο σημαντικότερη είναι η εμπλοκή της γλώσσας...για να μην παρεξηγούμεθα, της καθημερινής γλώσσας..
Αν αντέξω θα επανέλθω, επανεκκινώντας την καντιανή μελέτη μου..




Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Βιώματα..



Χθές λιποθύμισε μια συναδέλφισα, λόγω της πίεσης, αφού ήταν μόνη στο πρωτόκολλο να εξυπηρετεί τους ασφαλισμένους.
Αξιοσημείωτη ήταν η στάση των "πολιτών". Αφού μιά κυρία που ήταν νοσοκόμα τοποθέτησε την υπάλληλο σε μια αναπαυτική καρέκλα και φώναξε τους άλλους υπαλλήλους για να την συνεφέρουν ή να φωνάξουν κανέναν γιατρό, οι υπόλοιποι επέμεναν να "εξυπηρετηθούν".
Η δουλειά μας να γίνει ρε παιδί μου...
Εν πάσει περιπτώσει οι περισσότεροι είναι πιεσμένοι και σε μια εξουθενωτική αναμονή, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια..
Προχθές και στο δικό μου τμήμα είχε λιποθυμίσει ένας καρδιοπαθής, παραμένοντας ξαπλωμένος δίπλα στη πόρτα μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο να τον πάρει. Μας είπαν από το 166 να μην τον μετακινήσουμε. Ένας συνάδελφος του έδωσε λίγο νερό, αλλά οι υπόλοιποι πολίτες δεν δείξαν να νοιάζονται και πολύ για την κατάστασή του. Εμείς εγκλωβισμένοι στο πόστο, οι "απέξω" σφηνωμένοι στην ουρά  και ο καρδιοπαθής τάβλα να περιμένει..τελικά ήρθε το ασθενοφόρο και ο άνθρωπος ήταν καλύτερα. Το διαπιστώσαμε όταν ήρθε χθές, καυγαδίζοντας όπως πολλοί με κάποια ηλικιωμένη για την ουρά.
Στην ουρά υπάρχει ένας διαρκής καυγάς, αλληλοπροσβολές, επίδειξη της σοβαρότητας της πάθησης.."κι εγώ άρρωστος είμαι, κάτσε στην ουρά κυρίααα μου.."
Το πρωϊ οι πολίτες έρχονται από τις 6.00 και φτιάχνουν λίστα αναμονής από μόνοι τους. Οι καυγάδες δεν παύουν βέβαια για την παραμικρότερη αφορμή, όταν ανοίγουν οι πόρτες στις 9.00.
Πολλές φορές αφήνουμε για λίγο την δουλειά πρίν τις 9.οο και κρυφακούμε πίσω από την πόρτα. Το τι λένε για μας -όχι όλοι βέβαια- δεν περιγράφεται. "Να απολυθούν, οι έτσι οι αλλιώς...". Όταν γίνεται η δουλειά χαμογελούν και είναι ευγενικοί όλοι, ακόμα και όταν πρίν σε έχουν απειλήσει, σε έχουν βρίσει. Πολλοί, ειδικά οι υπέργηροι και οι νεώτεροι είναι οι πιό ευγενικοί. Κάτω από τα 35 και πάνω από τα 80. 
Κάνω αυθαίρετες σκέψεις, προσπαθώ να ταξινομήσω. Μάταια.
Την προηγούμενη βδομάδα μίλαγα στην τράπεζα που πήγα να πληρώσω ένα γραμμάτιο με μια κοπέλλα στο ταμείο και μου έλεγε πως οι "πολίτες" στην Καλλιθέα και στην Ν.Σμύρνη είναι αγενείς, ενώ οι λαϊκοί άνθρωποι στα Καμίνια και στην Δραπετσώνα παραμένουν ευγενικοί και ήπιοι. Μάλιστα η κοπέλλα, που δεν μου φαίνονταν ιδιαίτερα "πολιτικοποιημένη" μου είπε πως εδώ (Ν.Σμύρνη-Καλλιθέα) είναι όλοι "καλομαθημένα και πιεσμένα μεσοστρώματα και μικρομεσαίοι". "Μα και δω ζούνε φτωχοί...".
Θυμάμαι τη Δραπετσώνα..
 












Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Ασύμμετρη ιεραρχία..




Ίσως η υπερεκτίμηση της δύναμης του εγγύτερου, του τοπικού εχθρού, να είναι η μεγέθυνση της έντιμης πραγματικά διάθεσης να μεταβάλλεις ριζοσπαστικά τις συνθήκες της ζωής χωρίς να μεταθέτεις την ευθύνη σε έναν εξωτερικό και μακρινό εχθρό ευνοώντας μάλιστα τον τοπικό εχθρό. Με αυτή την έννοια είναι τουλάχιστον η αρχή να εντοπίσεις δίπλα σου το πρόβλημα και τον φορέα του, πριν ακόμα μεσολαβήσεις την ύπαρξή του απο ευρύτερες και απροσέγγιστες δυνάμεις. 
Όμως η στάση αυτή πιθανόν να οδηγεί με την σειρά της στην μυστικοποίηση και αυτού που είναι ο μακρινός εχθρός, μυστικοποίηση που σημαίνει ή την υποτίμηση του εξωτερικού εχθρού ή την μεταγενέστερη υπερεκτίμησή του. Τότε γεννιώνται όλες αυτές οι μυθικές εικόνες του εχθρού, που ενώ υποστασιοποιείται στο "εδώ-δίπλα" μας, ανα-υποστασιοποιείται σε ένα "εξωτερικό" μακριά μας "κέντρο".
Στην πραγματικότητα η πραγματικότητα είναι ασύμμετρη σε όλη την ουσία της που περιλαμβάνει ακόμα και το ελάχιστο σημείο της ύπαρξής της. 
Η ασυμμετρία αυτή αναδύεται ακόμα και στην όποια ταξινόμηση σε ισχυρές και αδύναμες τοπικότητες της ισχύος. Έτσι, κάτι "μικρό" μετασχηματίζεται σε "μεγάλο" και κάτι "μεγάλο" σε "μικρό". Αλλά όταν πάλι στερεοποιηθούν τα πράγματα σε αυτή την αντιστροφή διαπιστώνεις ξανά πως το "μικρό" παραμένει "μικρό" και το "μεγάλο" παραμένει "μεγάλο". 
Η εύκολη λύση είναι να θεωρήσει κανείς όλα αυτά ως σημείο του αλληλοπροσδιορισμού και της αλληλεξάρτησης των μονάδων ισχύος, και να περιέξει τα πάντα σε ένα όλον που τελικά εκτείνεται όμοια και ισό-ποσα σε όλα τα σημεία του, χωρίς διάκριση πυραμιδικού ή σφαιρικού τύπου.
Όμως παρά τις συνεχείς μεταμορφώσεις και αναστροφές των ποσοτήτων και των ποιοτήτων πάντα παραμένει ένα κέντρο ισχύος, όπου αυτό μπορεί να απαρτίζεται από πολλά κέντρα, αλλά όπου επίσης μπορεί να συνυπάρχει και ένα ή πολλά άλλα ανταγωνιστικά κέντρα. Μπορεί δηλαδή να μην υπάρχει περιφέρεια αλλά υπάρχει κέντρο και έλλειψη του κέντρου. Μπορεί δηλαδή να μην υπάρχει πάγια και σαφής ιεράρχηση σε έναν κόσμο που έχει ομοιο-γενοποιηθεί παντού, αλλά παραταύτα υπάρχει ως ένα ευέλικτο και ταυτόχρονα άκαμπτο σύστημα ιεραρχικών θέσεων. 
Με αυτό τον τρόπο είναι δυνατόν λ.χ να δεχτεί κανείς τόσο την γενική ταξική δομή ως υπάρχουσα παντού χωρίς οι κάθετες διαφοροποιήσεις μεταξύ κρατών-εθνών και ομάδων κρατών-εθνών να αποτελούν μια "ξεχωριστή" ταξική δομή, μαζί όμως με όλες τις "προαιώνιες" -εθνοκρατικές- κάθετες διαφοροποιήσεις που αν και δεν είναι όπως είπαμε ταξικές δομές ως ιεραρχικές δομές παράγουν εκμετάλλευση και καταπίεση. Ο ιμπεριαλισμός είναι πιό έξυπνος από τους εχθρούς του που τον φαντάζονται μόνον ως οικονομικό ή πολιτικό σύστημα. Κάνει την άλγεβρά του μόνος του καλύτερα από τους θεωρητικούς του "ιμπεριαλισμού".... 
Αυτό μπορεί να φαίνεται λεπτομέρεια, αλλά αν αγνοηθεί πως ισχύει ίσως προκαλεί μια κρίσιμη τύφλωση, πλήρως αντίστοιχη και στις δύο μορφές της που σημαίνονται με την επιλογή της μίας ή της άλλης μονομέρειας τονισμού..




Ι.Τζανάκος  

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Αξιώσεις και απαξίωση..



Ένας κόσμος που ενοχλείται από τις ηθικές του αξιώσεις τόσο, που τις ποδοπατά περισσότερο από το να μην είχε καν μιά οποιαδήποτε ηθική αξίωση. Ο κόσμος αυτός είναι άραγε κόσμος;





Ι.Τζανάκος   

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Χίλια κλειδιά..







Όταν πλησίαζε το χιλιοστό έτος
                                                   τα σώματα  έτρεμαν μέσα στο φθαρτό τους ένδυμα
Και αποφάσισαν να σωθούν μάλλον
                                                   με χίλιες και δύο ακόμα προφάσεις
Σταλμένες από τις μακρινότερες επικράτειες του Λόγου
                                                   και αυτές ακόμα που δεν ανέφεραν ποτέ
                                                   ούτε στον πυρετό τους..
Καθώς έρχονταν όλο και πιό κοντά στο φώς της τροπής αυτής
                                                   σε ένα ακόμα  ημερολόγιο
Πάλι μετάνιωσαν για τα ρίγη τους και κοίμησαν τους φόβους..
Θα μπορούσαν πάλι να περιπλανηθούν σε ερημιές
                                                   που δεν ενόχλησαν κανέναν
Έτσι
Όταν πλησίαζε το χιλιοστό έτος
                                                   άρχισαν να σκέφτονται τα χρόνια που μένουν
                                                   και κλείσαν τις πόρτες των ουρανών
Με χίλια κλειδιά..







Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Αχμέτ..





Ο Αχμέτ ήταν ένας φτωχός αγρότης στους ελαιώνες της πατρίδας του. Κάθε νύχτα μέτραγε τις μέρες που περίσσευαν στα άστρα για να λάμψουν ξανά, όπως ποτέ στη ζωή του χωριού του.
Έφυγε ένα πρωϊ μαζί με άλλους. Περιπλανήθηκε μήνες με τη φωτογραφία της αγάπης του, και λίγα λεφτά, ίσα για να πληρώσει τα ναύλα. Ξεβράστηκε νεκρός σε ένα νησί του Αιγαίου. Από τότε έχει στοιχειώσει η ακρογιαλιά, τα φύκια σαπίζουν ελπίδες, μικρές δίνες ουρλιάζουν στα αυτιά των παλιανθρώπων που ξαπλώνουν στον τάφο του, και ένα μαχαίρι τροχίζεται..




Ι.Τζανάκος 

Μήνυμα..





Τα λόγια, οι λέξεις, οι χειρονομίες
                                                       κάποτε παραμερίζουν
Και επιστρέφουν οι γροθιές..






Ι.Τζανάκος 

Η αλυσίδα..



Όταν το βασικό κατηγόρημα της κριτικής είναι η οικειοποίηση ή η ιδιοποίηση τότε αυτή η κριτική οικειοποιείται, ιδιοποιείται από αυτούς που πάντα οικειοποιούνταν, ιδιοποιούνταν το κάθε τι..
Ο άνθρωπος παντού γεννιέται σκλάβος και θέλει να σπάσει τις αλυσίδες του με άλλες αλυσίδες.
Μόνο όταν σπάσει τις αλυσίδες της αδικίας και της δικαιοσύνης θα είναι ελεύθερος..




Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Λάμα..




Το ένα διαιρείται δύο φορές.  
Την δεύτερη φορά, αν υπάρξει, όταν υπάρξει, αυτό που μένει έχει την μορφή της λάμας και την μορφή του λαιμού.. 
Διαλέξτε μορφή..






Ι.Τζανάκος 

Διαίρεση..




Η ώρα τελειώνει
                            αρχίζουν τα δευτερόλεπτα
                            οι διαιρέσεις της ανάσας μας..





Ι.Τζανάκος 
  

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Χόβολη..





Φαίνεται πως είναι αυτό το άστρο χαμένο
                                                                   σε όλες αυτές τις νύχτες που δεν αναρωτιέσαι
Και συνεχίζει να τρυπάει το σκοτάδι τους
                                                                   'Οχι ότι δεν είναι ταγμένο από μόνο του
                                                                    να είναι
Ό,τι είναι ένα άστρο χαμένο..


Καλμάρανε τα καρβουνιασμένα μάτια του κόσμου
                                                                                   και δεν απόμεινε ούτε μια φωτιά
                                                                                   που να μην απολογείται
Στο Φώς!

Λές και υπάρχει


                                                             








Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

α.




Γιά φαντάσου..
Οι χθεσινόφυγοι γίναν λιοντάρια..
Και βρυχώνται πάνω στα λευκασμένα κόκκαλά μας..
Όταν τους καλούσε η μάχη κοίταγαν αλλού..
Και τώρα κάνουν πως ήρθε η ώρα..
Τον άλλο αιώνα..
Μέσ'τη σκόνη
που με ριπές μαστίζει τη μνήμη..
Θα γίνει ο τελευταίος λογαριασμός..







Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Το ψεύδος..




Η διαφοροποίηση των πολιτικών και ιδεολογικών "χώρων" μπορεί να διασκεδάζει μερικές φορές, ή να τρομάζει, τον παγωμένο παρατηρητή. Αλλά οργίζεται στ'αλήθεια και χάνει τη παγωμάρα του όταν βλέπει τους "ιδεολόγους" να αφρίζουν πέρα από την περιορισμένη ύπαρξή τους, προαναγγέλοντας διώξεις και καταπίεση, αθλιότητες και απολογητικές του "δικού" τους κράτους. Είναι δύσκολο να κρατήσει τη παγωμάρα του, και το χαμόγελό του, αλλά τα επανακτά όταν συνειδητοποιεί ξανά και ξανά πόσο υπέρτερες είναι οι δυνάμεις της καταστροφής, πόσο αμετανόητοι είναι οι απολογητές των αιωνίων εγκλημάτων της ολιγαρχίας, της κάθε ολιγαρχίας, που ως γνωστόν πάντα ενδύεται -μα πάντα- τον χιτώνα της "αριστοκρατίας". Τα ίδια επιχειρήματα από την "αρχή" του κόσμου, οι ίδιες σοφιστείες, τα ίδια ψέμματα, οι ίδιες ανοησίες. Πως να μη χαμογελάσεις, όταν βλέπεις ας πούμε τον "δικαστή" της ιδεολογικής εξουσίας, ή τον κομματικό προπαγανδιστή της ολιγαρχίας, να στρεβλώνει το απλούστερο, να σπέρνει παντού την παραποίηση, να θολώνει τον ορθό Λόγο; Η αδυναμία σου είναι μεγάλη. Πρέπει να απαντήσεις σε όλα τα ψέμματα, και αν έχεις και να "ζήσεις", πραγματικά, δεν προλαβαίνεις. Μόνο αν κατηγορηθείς, συκοφαντηθείς, υποχρεώνεσαι να ασχοληθείς με τα ψέμματα. Όμως και τότε είναι δύσκολο να περικλείσεις το πλήθος του ψεύδους. Αυτό πρέπει να συμβαίνει γιατί ο ίδιος ο κόσμος γεννά το ψεύδος, είναι διαποτισμένος από το ψεύδος, και αναπαράγεται ως το ψεύδος που αντιμάχεται το άλλο ψεύδος. Ένας κόσμος που δεν υπάρχει, ένα όνειρο, μια φαντασίωση ενός κακού δημιουργού. Τι άλλο θα μπορούσε να εξηγήσει την διείσδυση του ψεύδους παντού, ακόμα και εκεί που βρίσκονται τα πιό οργίλα παιδιά της "αλήθειας" τους; Αν δείς αυτό τον κόσμο με το βλέμμα της αλήθειας σίγουρα δεν θέλεις να παραμείνεις για πάντα εντός του. Κάνεις υπομονή και κρατάς ένα ημερολόγιο. Θα γίνει κι'αυτό σκόνη..



Ι.Τζανάκος 

Ουσιώδες είναι..




Η φιλότιμη προσπάθεια να χτίσεις πάνω σε κάτι σταθερό προϋποθέτει να υπάρχει αυτό το σταθερό.
Να είναι αυτό πέτρα;
Να είναι αυτό ρίζα;
Πέτρα δεν υπάρχει σήμερα, και η ρίζα είναι καμμένη.
Πόσο αφανές είναι αυτό το εμφανές;
Όσο μεγαλύτερη και λεπτότερη είναι η επεξεργασία της ανυπαρξίας του ουσιώδους είναι.



Ι.Τζανάκος 

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Η απορία μου..



Ας μπορούσε κάποιος 
να ορίσει την έκταση του ψεύδους..
Θα έδινα όλη την φωνή μου να το διαλαλήσω 
σε όλα τα αυτιά που ακούουν ένα μέρος του, 
είναι ένα μέρος του..


Τότε θα ηχούσε αυτή η ασυμφωνία,
που'ναι το ψεύδος, 
κι όχι μόνο η μονωδία της υποβολής του
σε μονόχορδους ανθρώπους..
σε αυτιά γυμνασμένα στην αποξένωση.. 
Αλλά το ψεύδος θα αναχωρήσει 
πριν ακόμα το ορίσει αυτός ο κάποιος..


Αν πάρει και τον κόσμο μαζί του
ε, τι να κάνουμε..
Αν όμως ο κόσμος έχει μιά τσίπα πάνω του
ένα σύννεφο ζωής, 
κάτι,
θα μετανιώσει πικρά..
Θα κλαίει αιώνες,
κι ας μην υπάρχει λόγος πιά..
Θα ανασταίνει μαζί με την ευτυχία 
που θα του χαρίσει η ελεύθερη ζωή,
χωρίς αφέντες και εξορμήσεις στο άλλο,
Αυτό που θά'τανε αν είχε μιά τσίπα πάνω του,
ένα σύννεφο τιμιότητας..



Αλλά εγώ θα φύγω κάποτε, όπως όλοι μας..
Και όλοι θα φύγουν κάποτε, όπως εγώ..
Ο κόσμος τότε να μας πεί..
Ο κόσμος κι'ο κοσμάκης..
Ο λαμπρός ήλιος
Και τα ανήλιαγα καλύβια,
Είχε ποτέ τσίπα κανείς μέσα του,
στις δοξασμένες κορυφές
ή στα ταπεινά τραπέζια του ψωμιού; 
Είχε;
Ή θα έπρεπε η Αλήθεια να ξεσπάσει επί όλων
σαν καταιγίδα;
  





Ι.Τζανάκος