Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Μανωλάδα..













Οι πραγματικοί αγρότες, οι αληθινοί εργάτες της γης, δεν έχουν σχέση με τους δολοφόνους τραμπούκους ιδιοκτήτες, δουλέμπορους των Μεταναστών και Ελλήνων εργατών γής. Είναι αυτοί οι εργάτες γης, οι αληθινοί άνθρωποι της γης. Είναι επίσης αυτοί στους οποίους θα έπρεπε να ανήκει συλλογικά, σε συνεταιριστική εθελοντική και ανοιχτή βάση, η γη. 
Οι αλλοτριωμένοι και εξευτελισμένοι τεμπελχανάδες καφενόβιοι, σκυλάδες και κοιλαράδες μεσο-ιδιοκτήτες Ελληναράδες, θα μπορούσαν να αναμορφωθούν ηθικά μόνον αν δούλευαν συλλογικά μαζί με τους εργάτες-αγρότες αυτούς. Οι μικρο-ιδιοκτήτες γης καλό θα ήταν να επέλεγαν ήδη από τώρα με ποιούς είναι. Ο ιδρώτας τους θα αποκτούσε καρπούς αν έβλεπαν ποιοί είναι οι πραγματικοί αδελφοί τους.



Ι.Τζανάκος





Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Η μυθιστορία μιας ζωής που μεγαλώνει (φλύαρος τίτλος)



Να λοιπόν που όλα έχουν εξήγηση
Η φλόγα εμφανίζεται 
όταν το σώμα απαιτεί..
Και το καίει σε έναν κλίβανο 
από ξεσηκωμούς δικούς του..
Σαν δύο δυνάστες εραστές διαλέγονται οι πόλοι
Αλλά στο τέλος η μαστοριά γίνεται 
του κόσμου αυτού..
Αρκεί να περιμένεις μύρια χρόνια..
Αν και όταν περιμένεις πάλι χαρτιά δεν υπάρχουν
εγγυητικά..
Ούτε συμβόλαια υπογράφονται
της επανάστασης..
Αν για επανάσταση μιλάμε..
Αλλά ας μη μιλάμε για τίποτα
Αφού όταν έρθει η ώρα μας να πράξουμε
θα γελάμε με τα λόγια μας..
Είναι νωρίς..
Είναι αργά..
Είναι ο χιλιοστός χρόνος της χιλιοστής εποχής
των χίλιων κόσμων..
Τότε που σε αγάπησα
Αλλά δεν ήξερα πως είσαι εσύ..
Και είσαι εσύ..
Είναι η ζωή μας που κουράστηκε να ονομάζεται ζωή
Κι έριξε το ρούχο των ιδεών στο χώμα
μπας κι αποκτήσει χέρια και πόδια
μάτια
αυτιά και μύτη
Με κάτι στο χέρι που να μην είναι δήλωση μετάνοιας
Με κάτι στη πλάτη που να μην είναι ένα βάρος
Με λίγο ψωμί
Μοσχοβολάει..



Ι.Τζανάκος                
   

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Ξαστόχεμα..



Το να ξαστοχάς από την αρχή, σημαδεύοντας αλλού από κει που πρέπει, αυτό είναι σήμερα η "πολιτική" διαφόρων "απελευθερωτών" μας..τρομάρα τους και τρομάρα μας.
Αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού χορεύει η Χαϊδω...
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Το πρόβλημα των δύο προβλημάτων, και ο διαμεσολαβητικός ρόλος του "Σεβασμού"..



Εκτός από την δημαγωγία που στηρίζεται σε "βιοπολιτικά" και "ζωο-πολιτικά" σχήματα (που είναι τελικά, σε μια πιό απλή γλώσσα, ένας μεταφορικός "βιολογισμός") αυτό που  με εντυπωσιάζει είναι η δημαγωγία που στηρίζεται σε ηθικά σχήματα. Αλλά αυτό πραγματικά που μου είναι εντελώς άγνωστο είναι η συγκροτημένη "ενότητά" τους σε ένα σχήμα που θα μπορούσα να το περιγράψω μόνο προσθέτοντας τους δύο προσδιορισμούς σε μια χαλαρή συμπαράθεση. 
Και το λέω αυτό γιατί είναι προφανές σε μένα πως έχω άγνοια για τον τρόπο που ενώνονται αυτοί οι δύο προσδιορισμοί: ο βιολογιστικός και ο ηθικ(ιστικ-)ός. 
Όμως πρέπει να ξεκαθαρίζουμε κάτι. Η άγνοια της σχέσης δύο προσδιορισμών δεν μπορεί παρά να σημαίνει και την υπαγωγή μας στον συγκεκριμένο τροπισμό αυτής. Αυτό δεν σημαίνει πως μπορούμε έτσι απλά να απαλλαγούμε από την αλλοτρίωσή μας "γνωρίζοντας", αλλά μάλλον και γνωρίζοντας και μετατρέποντας πρακτικά αυτή την σχέση. Αγνοώ αν η μετατροπή σημαίνει και κατάργηση, όπως αγνοώ αν σημαίνει ως κατάργηση διαλεκτική άρση ή πλήρη καταστροφή. 
Όσοι νομίζουν πως τα γνωρίζουν όλα αυτά ας σκεφτούν μήπως αυτή τους η "γνώση" είναι ένδειξη ακριβώς της υπαγωγής που προαναφέραμε. Από την άλλη ας μην σπεύσει κάποιος να πεί πως υπερασπιζόμαστε ένα είδος "αγνωστικισμού", αφού σκοπός μας είναι η πλήρης και ολοκληρωμένη γνώση, όσο είναι δυνατόν να υπάρξει.
Τι βλέπω σαν απλός παρατηρητής των άλλων και του εαυτού μου, σε μια αστική κοινωνία που βρίσκεται σε αναβρασμό και εντός καταστροφικών διεργασιών, όσον αφορά αυτούς τους δύο προσδιορισμούς;
Βλέπω να ορθώνονται σε βασικά κατηγορήματα της σκέψης των "φορέων" υποδοχής τους, αλλά και σε κεντρικά κατηγορήματα των πομπών της κυρίαρχης προπαγάνδας. 
Το γεγονός πως η προπαγάνδα από ένα σημείο πείθει και τους χειραγωγούς "λειτουργούς"-πομπούς της θα έπρεπε να μας βάλει σε σοβαρούς προβληματισμούς όσον αφορά το μέλλον των κοινωνικών θεσμών σε μια κατάσταση πλήρους εργαλειοποίησης από τα κυρίαρχα αυτά σχήματα. 
Αν όντως οι αστοί και ο "λαός" τους αρχίζουν να πιστεύουν όλο και πιό ισχυρά τα αλλόκοτα σχήματα που άλλοτε συνόδευαν νυσταλέα την καθημερινή αναπαραγωγή της εξαχρείωσής τους από την πορνεία των καπιταλιστικο-εμπορευματικών σχέσεων, τότε εισερχόμεθα σε μια εποχή φασιστικής αναβίωσης. Και δεν βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα όσον αφορά την φασιστική κατάσταση, αφού ως καλός μαθητής γνωρίζω ότι σχετίζεται και με άλλους πιό πρακτικούς και υλικούς λόγους που αφορούν τους συσχετισμούς δυνάμεων, τους σκοπούς του μονοπωλιακού κεφαλαίου κ.α . 
Όμως και αυτό το ζεύγμα που σας περιγράφω τώρα, κάνοντας κάποιες μισο-θεωρητικές και μισο-εμπειρικές σκέψεις από αυτές που με έλκουν συνήθως, δεν είναι ένα ζεύγμα που δημιουργείται "αυθόρμητα" στα σπλάχνα της αστικής κοινωνίας των ιδιωτών, αλλά κάτι που κατασκευάζεται επίμονα στα εργοστάσια της αστικής κυριαρχίας, μέσα στα επιτελεία της. 
Το θέμα για μένα δεν είναι αυτό, ή μάλλον μόνον αυτό, αφού υπάρχουν αρμοδιότεροι και εμβριθέστεροι, για να μην πω και πρακτικότεροι, άνθρωποι από εμένα για να το διερευνήσουν και το λύσουν (θεωρητικά, θεωρητικο-πρακτικά κ.ο.κ). Αυτό που είναι για μένα το νήμα για να μελετήσουμε αυτή την σχέση-ζεύγμα και να την σπάσουμε αναδομώντας την ή καταργώντας την, είναι η δημιουργία και η κατίσχυση ενός είδους σεβασμού προς τις "αρχές" της ψευδο-ηθικής, ή αν θέλετε απλά ηθικής, και της ζωο-πολιτικής από τους γενικούς ανθρώπους που έχουν τόσα ονόματα όπως "πολίτης", "λαός", "άτομο" κ.α 
Ο σεβασμός πρός την κυριαρχία είναι αρχικά, ως γεγονός, σεβασμός. Μιά διαφορική περικλειστική ταυτολογία που μη σας κάνει να γελάτε, αφού είναι πιό οδυνηρή από κάθε άλλη ταυτολογία, ακόμα και από αυτήν που δηλώνει την περίκλειση της ζωής μας από την μελλοντική της ανυπαρξία. Δεν οφείλει τίποτα ζωντανό να σέβεται την οποιαδήποτε αλυσίδα, και όμως αυτό κυρίως σέβεται αν είναι ανθρώπινο ζωντανό. 
Σίγουρα υπάρχει μια αλυσίδα καταστάσεων, ένα πλέγμα πολύπλοκων κοινωνικο-οικονομικών διαμεσολαβήσεων, αλλά και η ωμότητα της ίδιας της ταξικής εκμεταλλευτικής δομής όπως παρουσιάζεται ως αδιαμεσολάβητο και συντελεσμένο γεγονός από την εποχή ακόμα ακόμα και της παιδικής ηλικίας. Υπάρχει επίσης ένα κουβάρι από ελεεινές διαμάχες, όπως οι εθνικές διαμάχες, που έχουν μια επίμονη παρουσία στους αιώνες, υπάρχουν τα δια-φυλετικά προβλήματα, τα διε-γενεακά και άλλα πολλά δυσάρεστα θέματα της προ-ιστορικής βαρβαρότητας που παρουσιάζονται ως οι κορυφές του ήθους και της παιδαγωγίας. Όμως υπάρχει ένας πολύ επίμονος ήχος μέσα σε όλα "αυτά", που δεν είναι άλλος από τον ήχο του σεβασμού σε κάτι που δεν είναι άξιο ούτε να το κοιτάς, αν είσαι όρθιος. Μπορώ να καταλάβω τον φόβο, μπορώ να καταλάβω το πάγωμα μπροστά στον εχθρό, τον όποιο εχθρό, ακόμα κι αν είναι ένα φίδι, για να σκεφτώ και γω  προχείρως "ζωο-πολιτικά", αλλά δεν μπορώ να καταλάβω την εσωτερίκευση σε τετοιο βαθμό της υποταγής. Κάτι μέσα είναι τσακισμένο, και όταν ο υποταγμένος γενικός άνθρωπος εξεγείρεται το μόνο που μπορεί να φανταστεί είναι το έγκλημα, πράγμα που τον καθιστά μέρος της κυριαρχίας. 
Ο εγκληματίας ως συντηρητικός επαναστάτης. Αυτή η συντηρητικότητα επιβεβαιώνεται με την απίστευτα συντηρητική ιδεολογία τόσο της λουμπεναρίας όσο και των εγκληματιών του λευκού κολλάρου, και αυτό είναι ένα δίδαγμα για τους νετσαγεφιστές όλων των εποχών. Αλλά και οι "αντίπαλοι" του εγκλήματος είναι το ίδιο και χειρότερο απέναντι στον σεβασμό της κυριαρχίας. Το θέμα μας δεν είναι κάποια βεβήλωση ή υπεράσπιση του καθιερωμένου, αλλά μια ριζική επανεπιβεβαίωση της δυνατότητας αληθινής ελευθερίας και αληθινού σεβασμού του άλλου χωρίς την νοητική και πρακτική μπότα που λιώνει έναν τρόπο βίωσης και σκέψης που θέλει να είναι νοητικά ανθρώπινος και πειθαρχημένος από την ίδια την καθολική νόηση που είναι ο άνθρωπος. Αυτό δεν είναι εφικτό με την υπαγωγή σε νοητικά σχήματα που επιβεβαιώνουν την κυριαρχία της "ιδεατότητας"  ή της "υλικότητας" και της "ζωϊκότητας" παλαντζάροντας διαρκώς μεταξύ τους μέσω χιμαιρικών ιδεολογιών που μοστράρονται είτε ως ηθικές-ιδεαλιστικές είτε ως "ζωϊκές" και "εμπειρικές". Υπάρχει στ'αλήθεια θαρρώ μια στρέβλωση των ηγεμονικών όρων της κατηγοριακής σκέψης από την χιμαιρική παρανόηση ή παρανοϊκή χίμαιρα ιδεών ηθικολογίας και "ζωϊκότητας", σε όλη την φιλοσοφία, μη φιλοσοφία, κοσμοθεωρία ή κοσμο-βίωση αλλά ακόμα και στην κατεξοχήν τέμνουσα όλα αυτά "φιλοσοφία" του Νιτσεϊσμού. Δεν διαφαίνεται ακόμα και στις πιό σκεπτικιστικές θεωρήσεις το σημείο φυγής από τις αξιολογικές χίμαιρες και τις υπερβολές. Παντού μια κακή διαλεκτική, ένας μεθυσμένος ιδεαλισμός των "αξιών" και των "ζωντανών" πραγματικοτήτων, συνθλίβει την δυνατότητα μιας αληθινά συνειδητής ζωής, μιας ζωής πάνω από όλα που δεν φαντάζεται τα πάντα ως κτήμα της και ως μια άπειρη δυνατότητά της. 
Φυσικά τα λόγια είναι πολύ "επικίνδυνα", και δεν υπάρχει δυνατότητα μιας σίγουρης οριοθέτησής τους σε ένα άλλο νοητικό δρόμο, χωρίς την συνέχιση μιας μορφής παράδοσης, ή μιας μίξης παραδόσεων (όχι απαραίτητα εκλεκτικιστικού τύπου). 
Αλλά οι παραδόσεις, συμπεριλαμβανομένου και του μοντερνισμού (ειρωνεία, ε;), δεν έχουν την δυνατότητα να είναι κάτι άλλο από παραδόσεις αν δεν λαμβάνουν την μορφή του προβλήματος, όπως λέει συνέχεια και εμμονικά (ορθώς) ο φίλος Γ.Ευσταθίου συνεχίζοντας και αυτός (ορθώς πάλι) μια παράδοση. Το θέμα είναι, ακόμα και σε μια σχηματική έρευνα, να θέτουμε το πρόβλημα, εφόσον αν και είναι σίγουρο πως μπορούμε να θέτουμε ένα πρόβλημα μόνον αν έχουν παρουσιαστεί οι όροι της επίλυσής του αυτό δεν σημαίνει πως χωρίς την δική μας επιμονή τελικά θα τεθεί το πρόβλημα. 
Το πρόβλημα τίθεται και όταν "θέλουμε" να τεθεί. 
Και το πρόβλημα είναι για μένα, εδώ, πώς εξηγείται το ζεύγος προσδιορισμών που σας περιέγραψα, αλλά και ο τρίτος συγκολλητικός όρος (ζεύγμα) που το συνέχει: ο (κίβδηλος) σεβασμός σε αυτό το αποκρουστικό ζεύγος προσδιορισμών, αλλά και πρός τα αποτελέσματα του σεβασμού, μεταξύ των οποίων είναι πάλι αυτό το ζεύγος προσδιορισμών..




Ι.Τζανάκος