Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Αναπηρία στην αισχρή αστική Ελλάδα...μια ιστορία που κορυφώνεται.



Μικρή θεωρητική εισαγωγή, για την έννοια του χρόνου.
(Οι ανυπόμονοι ας περιμένουν λίγο για να δουν τις συσχετίσεις  της έννοιας του χρόνου με τα κοινωνικά προβλήματα της αναπηρίας)


Πολλές αναλύσεις για την κατάσταση του χρόνου στην ώριμη αστική κοινωνία στηρίζονται σε μιά αυθαίρετη γενίκευση της μερικής ύπαρξης κάποιων πραγματικών ("οντολογικών") αλλοιώσεων του προ-νεωτερικού χρόνου που επιφέρει η εγκαθίδρυσή της. Έτσι θεωρείται δεδομένο πως ο χρόνος της αστικής κοινωνίας περιέχει μιά γενική δομή συνέχειας με κεντρικό άξονα την κατεύθυνση στο μέλλον. Δεν λέω πως δεν αναφέρονται οι α-συνέχειες και σε αυτή τη μορφή χρόνου, αλλά πως τονίζεται έντονα το στοιχείο της συνέχειας "προς το μέλλον", όπως επίσης η μη-κυκλικότητά του κ.α




Ας έρθω τώρα στο συγκεκριμένο θέμα που σας υποσχέθηκα, στον τίτλο, πως θα αναλύσω:
Μιλώντας για ένα κοινωνικο-βιολογικό θέμα που ταλανίζει μια μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, την μελλοντική τύχη των ατόμων με "νοητική υστέρηση" (μια άλλη μεγάλη κατηγορία μετά την κατηγορία των ατόμων με "ψυχική πάθηση"), θα διαπιστώσουμε με πιό αισχρό τρόπο η τρισάθλια αστική κοινωνία της μετεμφυλιακής ελλάδας, μέσω της απόκρυψης της α-συνεχούς δομής της, άρα μέσω και της απόκρυψης της α-συνεχούς δομής της χρονικότητάς της, καταδικάζει σε επερχόμενο θάνατο και εξευτελισμό την πρώτη γενιά ατόμων με νοητική υστέρηση που ζούνε στις συνθήκες της αστικής απομόνωσης και αποκοινοτικοποίησης.
Η παραδοσιακή, αγροτική κυρίως, κοινωνία-κοινότητα επιφύλασσε σε αυτά τα άτομα μιαν παράδοξη ένταξη στο κοινοτικό και οικογενειακό πλέγμα. Κανείς δεν θα είναι σοβαρός αν εξιδανικεύσει αυτού του είδους την ένταξη. Αλλά η ένταξη ήταν συνήθως δεδομένη, πάντα στα πλαίσια της κατάστασης μυστικοποίησης και των άρρητων ψυχικών και κοινωνικών δεσμεύσεων που ακολουθούσαν αυτές οι κοινωνίες. 
Η γενική κατηγορία "τρελλοί του χωριού" απαρτίζονταν από διανοητικά στερημένα άτομα και ψυχικά νοσούντες που αν γλύτωναν την εξόντωση από τους γονιούς (σε ένα πρώτο στάδιο, αν γίνονταν αντιληπτή η αναπηρία από κάποιο σκληρόκαρδο ή πολύτεκνο φτωχό γονιό) χλευάζονταν και ποδοπατούνταν απο την σκληρότητα της κοινότητας, αλλά πάντα βολεύονταν, στεγαστικά και διατροφικά, με κάποια "γεροντοκόρη" ή "θειά", περιφερόμενα ελεύθερα στο χωριό, κερδίζοντας πολλές φορές και την αγάπη και την κατανόηση της ίδιας αυτής της κοινότητας που τους ποδοπατούσε. Αντιφατικό, αντινομικό πράγμα, αλλά γεμάτο από αληθινή αν και σκληρή ανθρωπιά...ανθρωπίλα λέω εγώ.
Δεν υπήρχε συνήθως χρονικό τέλος πλήν του γενικού τέλους που όλοι γνωρίζουμε.,
Τι έφερε η αστική μεταπολεμική κοινωνία σε αντικατάσταση αυτής της παραδοσιακής κοινωνικότητας-χρονικότητας που είχε μέσα της εκτός από την κυκλικότητα, και την συνέχεια ως ουσία της;
Έφερε για τους μεν ψυχικά νοσούντες μια κάποια ανακούφιση με βάση τα νέα αντιψυχωσικά φάρμακα, και κάποια κοινωνικο-ασφαλιστική κάλυψη, αλλά για τους διανοητικά υστερημένους, που αν και έχουν την στοιχειώδη ασφαλιστική κάλυψη, λόγω της βιολογικής αδυναμίας καθημερινής αυτοεξυπηρέτησης, σύντομα: το απόλυτο κενό, χάσμα, χάος, θάνατος, πέταμα στο δρόμο, όταν αποβιώσουν οι ήρωες γέροι γονείς. Και τα αδέλφια; Αν υπάρχουν, πηγμένα από την φτώχεια την απομόνωση, την διαμερισματοποίηση και πολυκατοικιοποίησή τους, πιθανόν την άθλια ρατσιστική και αποξενωμένη σκέψη τους, δεν θα κάνουν τίποτα...στην καλύτερη περίπτωση εγκλεισμός σε ένα ίδρυμα. Τώρα ειδικά που τα λεφτά λείπουν, σε ένα άθλιο ιδιωτικό ίδρυμα..
Ο χρόνος τελειώνει για αυτά τα "αιώνια παιδιά"..
Μπορεί να υπέστησαν "εκπαίδευση" και νέες παιδαγωγικές μεθόδους, μπορεί να γίναν αντικείμενο "κατανόησης" και "ενδιαφέροντος" πλουσίων κυριών, μπορεί να έγιναν ήρωες σε ταινίες, θέμα επιστημονικών συνεδρίων, αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης βουλευτών και αστών πολιτικάντηδων, παράδειγμα για τους παππάδες, οργισμένο άρθρο "αριστερών" δημοσιογράφων...αλλά τώρα θα πεταχτούν στον δρόμο ή στο άσυλο, όταν πεθάνουν οι γέροι γονείς.
Ποιά συνέχεια στον Χρόνο ; Ποιά συνέχεια στην κοινωνία;
Πρόκειται για ένα κοινωνικό σύστημα που είναι το αθλιότερο σε όλες τις εποχές της ανθρώπινης ιστορίας, ένα κοινωνικό σύστημα, τον καπιταλισμό, που άν και έχει μέσα του όλες τις τεχνικές επιστημονικές και γενικά διανοητικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να κάνουν την γη έναν όμορφο τόπο τις "αξιοποιεί" με τον χειρότερο δυνατό τρόπο καθιστώντας τες από ευλογία κατάρα..



Αλλά, για να επανέλθω στο αρχικό "θεωρητικό" μας θέμα, πρόκειται για ένα σύστημα και ένα κοσμοθεωρητικό υπόδειγμα που συν τοις άλλοις προβαίνει σε μια τεράστια και χυδαία  φιλοσοφική και βιωματική εξαπάτηση.
Προσφέρει έναν πλαστό χρόνο, και κρύβει την διάλυση του αληθινού χρόνου, που δεν μπορεί παρά να είναι, αν είναι αληθινός, πλήρης συνέχειας.
Ο καπιταλισμός, αλλά και "μη καπιταλιστική α-συνέχεια" που οι θαυμαστές της "ασυνέχειας" (που αυτός φέρει!) παρουσιάζουν ως "αντικαπιταλιστική", αντίθετα από τις διάφορες θεωρίες περιφρονούν την ενότητα της ζωής, τις αληθινές ανάγκες της, και πάνω από όλα την ανάγκη της να έχει χρονική και βιωματική υλική ενότητα. Αυτή η ενότητα δεν είναι ένα θεωρητικό σχήμα. Σημαίνει πως κάθε έμβιο ανθρώπινο δικαιούται τη ζωή σε όλο το φάσμα του χρόνου του. Δεν επιτρέπεται να μιλάνε οι μοντέρνοι για ζωή, και να πετάνε τους βιολογικά αδύναμους στο πουθενά του μέλλοντος, λές και η ζωή είναι μόνο γαμημένη υγεία και νεότητα. Πρόκειται για έναν χυδαίο κόσμο. Αυτός είναι ο κόσμος των αστών, αλλά και διάφορων "αριστερών"...







Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Η νέα εικόνα του ανθρώπου.




Η εικόνα του ανθρώπου είναι δικό του έργο, πολύ περισσότερο από την γλωσσική του μορφή που πάντα κληρονομείται ως έχει, όχι μόνον ως προς την "εθνική" της τροπικότητα αλλά και σαν σύστημα σημασιών νοημάτων συμβόλων κ.α
Η εικόνα του ανθρώπου είναι και δική του ευθύνη, πλάθεται μέσα του συνέχεια από τον ίδιο παρά τους όποιους κοινωνικούς βιολογικούς κ.α προκαθορισμούς της. 
Κάποτε ένας σπουδαίος στοχαστής έλεγε ότι και μόνον που μιλάμε για εικόνα μιλάμε ήδη για (τον) ύπνο (δεν θυμάμαι που και πως ακριβώς το έλεγε). Άλλοι λιγότερο έξυπνοι επιτέθηκαν με βιαιότερο τρόπο στην εικονιστικότητα, έχοντας υπ'όψιν τους βέβαια την ανερχόμενη μαζικοποίηση της εικονιστικής βιομηχανίας και την ολοένα μεγαλύτερη σημασία της στην εσωτερική ζωή της νέας αστικής κοινωνίας. Όμως δεν θα έπρεπε να σταθούμε τόσο στην μαζικοποίηση και την ευτέλεια της "εικονιστικής" παραγωγής, ούτε στους νεο-ορισμούς του κεφαλαίου με βάση την εικόνα (ή τις σχέσεις των εικόνων που μετατρέπονται σε κεφάλαιο) όσο στην ευθύνη των ανθρώπων για την δημιουργία της νέας εικόνας του ανθρώπου.
Τι θέλω να πω:
Η νοητική διεργασία εδράζεται αλλά και περικλείεται (αποκλειστικά;) στην περιοχή του εγκεφάλου. Η μέχρι πρότινος μυστηριώδης περιοχή έχει αρχίσει να ερευνάται με επιτυχία από την νευρο-επιστήμη και αυτή η έρευνα έχει φέρει πραγματικά όλες τις θρησκευτικές αλλά και (πολιτικο-) φιλοσοφικές παραδόσεις σε δύσκολη θέση.
Ο πραγματικός κόσμος μπορεί να εννοηθεί μόνον αν κανείς υπερβεί τα ήδη δημιουργημένα σχήματα και ανακατασκευάσει όλες τις έννοιές (του) πάνω στα θεμέλια: α) της νευρο-επιστήμης (βιολογίας) και β) της φυσικο-μαθηματικής επιστήμης.
Οι δυνατότητες να παραμείνει κανείς στα παραδοσιακά σχήματα κατανόησης και ερμηνείας του κόσμου σχετίζεται με αυτό που έλεγα στην αρχή, αλλά με την (κακή) αρνητική έννοια: να μην αναλάβει την ευθύνη της εικόνας του ανθρώπου που αντιστοιχεί στις νέες ανακαλύψεις. 
Με αυτή την έννοια το γενικό και "υπεριστορικό" καθήκον κανείς να αντιστοιχίζεται με την ευρύτερη και ταυτόχρονα (όχι αυτονόητο) καλύτερη μορφή θεμελίωσης της εικόνας του ανθρώπου, σήμερα σημαίνει να αντιστοιχίζεται με τις στρατηγικού τύπου ανακαλύψεις που καλό θα ήταν να τονιστεί πως επιβοηθούνται αλλά δεν καλύπτονται από την τεχνική και συστημική εξέλιξη.
Γιατί όμως μιλάω για μη-κάλυψη στην περίπτωση της τεχνικής και των "συστημάτων" και της σχέσης τους με τις νέες ανακαλύψεις;
Θα μπορούσα για να διευκολύνω τους πάντα ανυπόμονους φίλους μου που σκέφτονται πολλές φορές και ρωτάνε λές και ξέρουμε τα πάντα (όλοι μας..) να αναφέρω δύο βασικά θέματα που λύνουν αυτή την απορία (με άλλες απορίες..) και επαναφέρουν το ζήτημα της εικόνας, για το οποίο μιλήσαμε αρχικά:
1) Δεν έχει υπάρξει ακόμα ούτε ένα στοιχείο που να ανυψώνει την τεχνική εντελέχεια πάνω από την φυσική εντελέχεια, όπως μας παραδίδεται -ως προϊον της βιοεξελικτικής διεργασίας- στο ανώτερο όργανό της, τον ανθρώπινο εγκέφαλο και τα δίκτυα που συνδέουν τους (ατομικούς) ανθρώπινους εγκεφάλους. Αντίθετα όλα τα κοινωνικά και τεχνικά "συστήματα" δεν είναι παρά δευτερογενείς προβολές της σχέσης της προΥπάρχουσας εγκεφαλικής δομής με τον φυσικό κόσμο, που τις περιέχει νομοτελειακά εντός της πριν ακόμα υπάρξουν "υλικά".
2) Η γνώση της ανώτερης φυσικής εντελέχειας, δηλαδή του εγκεφάλου, έδωσε σαν αυτοανάκλαση τις τεχνικές δυνάμεις και σαν ανώτερη αυτοανάκλαση ( η εγκεφαλική λειτουργία κατανοεί την εγκεφαλική λειτουργία) θα δώσει εκείνες τις νοητικές δομές που θα εκπληρώσουν την εντελέχεια, άρα και τις τεχνικές επέμβασης στο επίπεδο της πιθανής δυσλειτουργίας της, τόσο στο αμιγώς βιολογικό επίπεδο όσο και στο κοινωνιο-βιολογικό όσο και στο αμιγώς κοινωνικό επίπεδο, αλλά και στο επίπεδο της αναβάθμισής της.
Η αντίσταση στον επερχόμενο πρακτικό υλισμό της βιο-νευρολογίας είναι απλά η αντιδραστική αντίσταση του παρόντος και του μέλλοντος (μας). Εδράζεται (ως αντίσταση) εκεί που εδράζονταν πάντα οι αντιδραστικές αντιστάσεις: στην γλώσσα, τις έννοιες, τις σημασίες. 
Η μη ανάληψη της φιλοσοφικής, πολιτικής, επιστημονικής ευθύνης δεν είναι παρά η μη ανάλυψη της ευθύνης να δεί ο άνθρωπος την εικόνα που αντιστοιχεί αυτή την φορά με την εικόνα στον καθρέφτη. Ίσως αυτό να είναι το πιό δύσκολο, αλλά δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς. 
Το πιό δύσκολο κάποτε ήταν να γίνει αποδεκτή η νεκροτομή (ανατομία) και τα πειράματα στα ζώα. Τώρα έχει έλθει η ώρα να σπάσει και το ταμπού της τομής του ζωντανού μύθου που λέγεται "ψυχή" "συνείδηση" "ύπαρξη" κ.α. 
Ούτε ιερό ούτε όσιο δεν πρέπει να έχει η επιστήμη. 
Οι υπόλοιποι στις εκκλησίες σας...








Ι.Τζανάκος  

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Σταράτα λόγια..




Η επιστημονική σύνδεση της κοινωνικής υποστασιοποίησης του ανθρώπινου με τις νευροβιολογικές δομές του δεν καθίσταται "διαλεκτική" ή απλά "συζευκτική", με τα αποτυχημένα σχήματα της κοινωνικής ψυχιατρικής των δεκαετιών του '60-70, παρά τις σημαντικές πτυχές που αυτά ανέδειξαν. Η επιστήμη ως μιά διαλεκτική της σούπας μας τελείωσε, και φυσικά το αποσυνθεμένο πτώμα της φροϋδικής θεωρίας δεν κάνει ούτε για την εξήγηση της πιό τετριμμένης νεύρωσης, πόσο μάλλον για την επίλυση επιστημονικών προβληματών τέτοιας εμβέλειας. Πάλι θα επισημάνω πως, παρά την αντιπάθειά μου στην ψυχανάλυση, δεν αποκλείω να διατηρηθούν σημαντικά στοιχεία και της ψυχανάλυσης.
Κάποτε όμως και η αστρολογία πρέπει να γίνει αστρονομία.
Το γεγονός πως ο βιολογικής προέλευσης (από την Βιολογία ως επιστήμη) αναγωγισμός είναι ένοχος για την δημιουργία και επιβοήθηση ενός νοσηρού ιδεολογικού  κλιματος στον 20 αιώνα, δεν τον καθιστά αιωνίως ένοχο, αφού τα ευρήματα της νευρο-επιστήμης και της βιολογικής ψυχιατρικής είναι τόσο καταιγιστικά, μέρα με τη μέρα, που η διατήρηση μιας εφηβικής ελπίδας και του ακραίου ιδεαλισμού της "κοινωνιολογίας" της κοινωνίας μπορεί να δικαιολογηθεί μόνον με την παρουσία του συντεχνιακού και ιδεολογικού συμφέροντος.




Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Για μια διαλεκτική του μη αίσιου τέλους/ Διαλεκτικά δηλητήρια της (παγκόσμιας) αστικής εξουσίας..


Σε απάντηση της εξαιρετικής ανάρτησης του  Θάνου Λιάπα  για τον Έγελο, και σε προνοητική απάντηση της ανάρτησης, συνέχειας της προηγούμενης, του Γιάννη Ευσταθίου, στο Μπλογκ Die Bestimmung des Menschen


Η παρουσία όλων των αντιφάσεων και των αντινομιών σε μια εκτεταμένη σχετικά ιστορική "στιγμή" δεν καθιστά αυτομάτως αυτή την "στιγμή" έναν εύκολο δρόμο για την επίλυση των αντιφάσεων και την ανανέωση των αντινομιών στο ανώτερο επίπεδο, ακόμα κι αν υπάρχει συμπύκνωση τους σε μια χωρική λωρίδα. Συνήθως αυτή παρανοείται ως "έθνος" ή "πολιτισμική ζώνη", ή εντοπίζεται μερικές φορές πιό ψύχραιμα σε μια κρατική υπόσταση. 
Η παρουσία αυτή και το -επινοημένο ή μη- δράμα της, που και αυτό συνήθως παρανοείται ως "τραγωδία" (ένας όρος που σημαίνει πράγματα που ο νεωτερικός άνθρωπος ούτε να διανοηθεί μπορεί ότι θα τα βιώσει..), μπορεί να σημαίνει απλά μια μακρόσυρτη υποβάθμιση και οπισθοχώρηση του υποσυστήματος που συγκεντρώνει όλες αυτές τις προνομιακές διαλεκτικές "κατάρες" , που επιθυμείται από τις πραγματικά κυρίαρχες δυνάμεις να σταματήσει σε ένα σημείο. Φυσικά πάντα υπάρχει ο "κίνδυνος" του εκτροχιασμού και της αυτονόμησης της δυναμικής της κατασκευασμένης αυτο-καταστροφής. 
Αντί το ελεγχόμενο υποσύστημα να "σέρνεται" σε μια κατατονική πτώση μπορεί να "τρελλαθεί" και να την ανακηρύξει, με πρακτικότατους τρόπους, σε άνοδο προσφέροντας στους κυρίαρχους άλλο ένα πεδίο πειραματισμού και πολεμικών ασκήσεων διαρκούς προετοιμασίας για την "τελική κρίση".
Δεν είναι ο παγκόσμιος αστικός κόσμος απλά ένα "τεχνητό" κατασκεύασμα σκοτεινών κέντρων εξουσίας, αλλά δεν είναι και κάποια "αυθόρμητη" διεργασία, όπως νομίζουν διάφοροι μαρξίζοντες και φιλελεύθεροι στοχαστές και πολιτικοί. 
Η δυναμική του είναι και αυθόρμητη και επινοημένη και διευθυνόμενη μέσα από τα εργαστήρια της παγκόσμιας εξουσίας, που συνήθως εντοπίζεται σε ισχυρά κέντρα αλλά επίσης και παντού. 
Το σημαντικότερο σημερινό θανατηφόρο διανοητικά (και όχι μόνο) κατασκεύασμα αυτής της παγκόσμιας ολιγαρχίας, που δεν συνεδριάζει κάπου όπως νομίζουν οι ανόητοι ούτε απαρτίζεται από "μυστικοπαθείς" φίλους ή ομάδες φίλων μηχανορράφων (αν και υπάρχουν και αυτά..), είναι ο φασισμός-εθνικισμός και οι "αναγεννημένες" θρησκείες (παραπλήσιες πρός τον κλασικό φασισμό) εντός ενός ολοένα στενότερου βιο-πολιτικού ορίζοντα της ζωής. 
Το παγκόσμιο σύστημα μπορεί να κάνει την ανθρωπότητα να ασχολείται αιώνες με τις θύελλες βλακείας αμορφωσιάς βίας συνωμοσιολογίας και δεξιάς παράνοιας που εξαπολύουν όλες αυτές οι πολυπληθείς στρατιές ηλιθίων κτηναθρώπων, και το ίδιο (το σύστημα) να παίζει τον ρόλο του αιώνιου επιδιαιτητή και κουμανταδόρου. Αυτή είναι μια εκδοχή νεο-ρωμαϊσμού που υπερβαίνει δημιουργικά τις θεμελιακές αρχές του αυτοκρατορικού προτύπου που εγκαθίδρυσε πρώτη η Ρώμη, και ως πρόσθετο "παίγνιο" της νεο-ιμπεριαλιστικής εποχής θα μας ταλαιπωρήσει πολύ, ειδικά αν έχουμε την ατυχία να ευρισκόμεθα σε μια "ιδανική" περιοχή πειραματισμών, σε μια περιοχή δηλαδή που συμπυκνώνει, όπως είπαμε, όλες τις αντιφάσεις-αντινομίες που μπορεί να υπάρξουν. 
Αντίθετα με τις αισιόδοξες αντιλήψεις, που μπορεί να υποκρύπτονται ακόμα και σε "διαλεκτικές" θέσεις που λέγονται από άτομα και κινήματα που φρονούν ότι μετά από μια "λυτρωτική" καταστροφή (λ.χ πόλεμο) θα επέλθει η ελευθερία και ο σοσιαλιστικός κόσμος (ή τι άλλο;), το πιθανότερο είναι να αναδυθούν δυνάμεις αυτο- και ετερο-καταστροφής που ακριβώς λόγω της πολυπλοκότητας της κατάστασης και της σύνοψης των αντιφάσεων-αντινομιών θα συντελέσουν στην καταστροφή των περισσότερων θεσμών που διασφαλίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, έστω στα πλαίσια ενός αστικού (υπο-)συστήματος. Φυσικά υπάρχει το ενδεχόμενο να παρουσιαστεί μια φουρνιά κινημάτων, αγωνιστών, εργατικών κινητοποιήσεων, τοπικών αντιστάσεων κ.α που θα περιέχουν εν σπέρματι την εξίσου πολύπλοκη και νουνεχή απάντηση στο πιθανό πείραμα του (παγκόσμιου) συστήματος. Επίσης παρατηρείται ένας σκεπτικισμός όσον αφορά την βιαιότητα των αλλαγών που συντελεί το ίδιο το σύστημα ακόμα και τώρα, ένα είδος επίγνωσης της δυσκολίας που φέρνει η πολυπλοκότητα αυτής της μορφής βιαιότητας που έχει επιλεχθεί. Όμως έχει παρατηρηθεί εύστοχα από λίγους στοχαστές, και καθημερινούς ανθρώπους, ότι η επίγνωση αυτή και η τήρηση ενός είδους αντίστοιχης "στάσης υπευθυνότητας" δεν είναι παρά το προιόν ενός ριζικού συντηρητικού φόβου, δηλαδή ένας χάρτινος πύργος που θα σαρωθεί εύκολα αν ξεκινήσουν να χτυπάνε τα πιό παράξενα τύμπανα. Για να το πω απλά: χώροι όπως η ευρω-αριστερά, ή ακόμα και οι αριστεριστές, θα γίνουν σε μια κρίσιμη φάση, σε μια πραγματικά κρίσιμη φάση, μπαίγνιο στην  πολιτική του αστικού τρόμου, για να μην πω "θετικοί" συντελεστές του. Όταν τα τέρατα θα πηδάνε από την τηλεοπτική οθόνη στα σπίτια των "δημοκρατών" ή "δημοκρατικών", λίγοι θα έχουν το σθένος να θυμηθούν τον Ροβεσπιέρο ή τον Μακκιαβέλι, και εννοώ να τους θυμηθούν έμπρακτα. Υπάρχει και ο χώρος μυστήριο του κ.κ.ε που ετοιμάζεται μονάχος, και καλά κάνει, αλλά δεν ξέρουμε αν την κρίσιμη στιγμή θα πάθει την γνωστή του κατατονία ή θα γίνει το λαϊκό ελατήριο της έλλογης εξέγερσης. Μην περιμένουν και αυτοί να τους εμπιστευτούμε έτσι απλά, αν και η σχιζοτυπική τους μορφή έχει περισσότερο ενδιαφέρον απο κάθε μανιοκαταθλιπτική αριστερή παλάντζα που κυκλοφορεί στην αγορά..
Το πρόβλημα για μένα είναι πως κανείς δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα πόσο σκληρές είναι οι εποχές που έρχονται, και πως αυτό προκύπτει ακριβώς από την εγχαραγμένη δυνητικότητά τους, από την εντοιχισμένη διαλεκτικότητά τους, που δημιουργήθηκε κομμάτι κομμάτι στους βιοπολιτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς της παγκόσμιας αστικής κοινωνίας ως μέρος ακριβώς της ποιοτικής προσδιοριστικότητάς της, που έχει πιά ισορροπήσει μεταξύ της σταδιακής προόδου και της απόλυτης καταστροφής με τον πιό επιδέξιο και ελεγχόμενο τρόπο, απ'ότι σε όλη την προηγούμενη ανθρώπινη ιστορία (φυσικά εδώ, αν και ακόμα ευρισκόμενοι σε χώρα του ιμπεριαλιστικού πυρήνα -έστω στα όριά του- βλέπουμε κάποιες αντανακλάσεις ακόμα). Δεν υπάρχει ορίζοντας γιατί ο ορίζοντας δεν προσφέρεται από τους δημιουργούς του, που είναι πάντα οι κυρίαρχοι, όπως τα επιδόματα της κοινωνικής πρόνοιας ή οι μισθοί, αλλά με το σταγονόμετρο και σαν θανατηφόρο δηλητήριο. Χρειάζεται ένα είδος εξόρυξης του πολιτικού ορίζοντα που δεν είναι εγχείρημα μερικών ετών, ούτε μια απλή επιστημονική εργασία που θα πραγματοποιήσουν οι ενσυνείδητοι κομμουνιστές ή διανοούμενοι, αλλά προϋποθέτει τον μέγιστο βαθμό ρεαλιστικής απελπισίας...
Θα επανέλθω επ'αυτού πιό συγκεκριμένα στο άμεσο μέλλον.






Ι.Τζανάκος   

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Πέρα ως πέρα..



Κάποτε απορούσα με τις σκέψεις των ανθρώπων
Φαίνονταν βιαστικές, ιδρωμένες
Πλήρεις από το κενό που  αφήνει το τρεχαλητό..
Αλλά τις καταλάβαινα, νόμιζα
Μιας και είχα όπως πολλοί την αλήθεια στο τσεπάκι
Μιά οι "συνθήκες", μιά οι "ιδέες", έλεγα
τους παρασέρνουν σε τόση βιάση..


Σήμερα δεν απορώ με τίποτα
Παρά μόνο τρέχω και γω 
μακριά τους
μπας και συναντήσω ένα τριαντάφυλλο χωρίς μανία
ή ακόμα καλύτερα
μιάν έρημο πραγματική
χωρίς νησίδες παραισθήσεων και οραμάτων
λίγο πριν την όαση των διάφορων κρατών..


Το σίγουρο είναι πως θα περιμένω πολύ
κι ευτυχώς..
Αφού όπου στέκομαι ελπίζοντας να ακούσω μόνο σιωπή
ακούω ένα λαχάνιασμα
το ίδιο λαχάνιασμα
που αιώνες τώρα συνοδεύει τα πάντα
ακόμα και τα όνειρα..
Αν άφηνα πίσω τις σκέψεις αυτές
τις γκρίνιες
τι άλλο θ'άκουγα;


Κάτι ψιθυρίσματα μου λένε πως αυτή είναι η ζωή
και πάντα αυτή θα'ναι
Και πως είμαι ένας νεκρός στη χώρα των ζωντανών..
Ίσως να'χουν δίκιο..
Αλλά τότε τι θέλω εδώ, και τι καπνό φουμάρω τελικά;
Αυτό θα ήταν κάτι που θα άξιζε να ρωτήσω μέσα μου..
Και ρώτησα λοιπόν..


Μα μόνο ένα φως μου αποκρίθηκε που εξακοντίζεται
συνέχεια
στο μαύρο του απέραντου ορίζοντα..
Θέλοντας να κοιτάξω πέρα μακριά
αυτό ήταν το μάτι μου..
Γιατί κάπως πρέπει να πορευτείς στο πουθενά
κάτι να καβαλήσεις
μιά ακτίνα που χάνεται ίσως..


Μου αποκρίθηκε είπα..
Θα καταλάβατε βέβαια πως δεν μιλάνε οι φυγάδες
Μόνο οι αφηγητές μιλάνε που θέλουν ακόμα να φύγουν..
Κατάτι λοιπόν μιλούσα στον εαυτό μου
κατάτι ο εαυτός μου μιλούσε με την ακτίνα δαύτη..


Και τι βγήκε;
Κάτι στριφνό
Μια κραυγή που σβήνει
Πολλές απορίες..
Πάντως δεν ίδρωνε κανείς
Κανείς δεν μίλαγε παθιασμένα στον καθρέφτη
όπως συνήθως κάνουν οι εδώ θεοί..


Ε καί;
Τίποτα φίλοι μου..


Είπα να σας βρίσω πάλι..





Ι.Τζανάκος
 

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Μουρλοθεωρία / Μεθοδολογία και προοπτικές..



Η αναλογικότητα-ομοιότητα της ψυχοδιανοητικής δυσλειτουργίας που εμφανίζεται σε "μεμονωμένα" άτομα που έχουν την ατυχία να είναι ο "τέλειος" συνδυασμός παθογενών βιολογικών και κοινωνικών παραγόντων,  με την συνήθη ιδεολογική λειτουργία όλων των κοινωνικών συστημάτων και υποσυστημάτων, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις μορφές των συστημάτων, πέρα από την συμπάθεια και το ενδιαφέρον που προκαλεί για τα άτομα αυτά, εφόσον γίνονται συνήθως το αντικείμενο της "εκ του άνωθεν" αγαθής ή κακοήθους φροντίδας των φροντιστών (που κυμαίνεται από τον εγκλεισμό σε εγκληματικά - ιατροειδή ή καθαρώς  θανατογενή -ιδρύματα μέχρι την αγιοποίησή τους ως ηρώων της ανόητης εναλλακτικής αριστεράς), πέρα λοιπόν από αυτή την πολύμορφη "αξιοποίηση", δείχνει τον βαθμό της ανεπίγνωτης δυσλειτουργίας, για να μην πω αρρώστειας των κοινωνικο-ιδεολογικών συστημάτων (και των "φροντιστών" που αναφέραμε προηγουμένως, βεβαίως!). Φυσικά υπάρχουν διαβαθμίσεις της νόσου, ή των νόσων, και δεν είναι απαραίτητο να σας πω πως μερικές είναι πολύ ανθεκτικές στον χρόνο. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ψυχίατροι ανα τον κόσμο και αφορά την ταξινόμηση των ψυχοδιανοητικών νόσων και δυσλειτουργιών και την διαφοροδιάγνωση (στις οποίες καλό θα ήταν να συμπεριλάβουν - στο DSM του απώτερου μέλλοντος- και την προφανή δική τους) είναι πρόβλημα και για όποιους ασχολούνται με την ψυχο-κοινωνιολογία ( ή αλλιώς μουρλομαρξισμό ή μουρλοαναρχισμό) από την σκοπιά της υγείας φυσικά (γιατί ο επιθετικός προσδιορισμός μουρλό πιθανόν να παραπλανήσει τους αναγνώστες αυτού του αρθρίδιου και να νομίσουν ότι μιλάμε για κάποιους μουρλούς μαρξιστές η μαρξίζοντες ή αναρχικούς-αναρχίζοντες, ενώ εμείς μιλάμε για τους μαρξοαναρχίζοντες ή μαρξίζοντες ή αναρχίζοντες που έχουν αναλάβει την θεραπεία των υπολοίπων και του εαυτού τους εν τέλει υπο το καθεστώς της αυστηρής θεωρίας -μιλάμε για πολύ τρέλα).
Εγώ προσωπικά καλά είμαι, και το ίδιο εύχομαι και για σάς..





Ι.Τζανάκος ( ο ψυχίατρος για τους αντιψυχίατρους και ο αντιψυχίατρος για τους ψυχίατρους)

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

(Το μεταμοντέρνο ως προτιμότερο από το new age) Υποθέσεις εργασίας για την μεθοδολογική σημασία της σημερινής κοσμοθεωρητικής ψυχοπαθολογίας..


Ο υποκειμενισμός ως παθολογία της σκέψης έγκειται ακριβώς στην βιωμένη υπόθεση πως ο αντιληπτός κόσμος του έμβιου υποκειμένου (ανθρώπου) είναι και ο πραγματικός κόσμος. Το δικαίωμα του έμβιου υποκειμένου να αναγνωρίζεται και να συγκροτείται στον οικείο του κόσμο σημαίνει, αν ορθωθεί σε γενική και απόλυτη γνωσιακή και πρακτική αξίωση, μια μορφή ψευδαίσθησης-παραίσθησης. Αυτό που στις ψυχικές παθήσεις αναγνωρίζεται ευκρινώς ως αλλοιωμένη αντίληψη του κόσμου, αλλοίωση που φτάνει ως την ακραία μορφή της παράνοιας και των ιδεών συσχέτισης και αναφοράς, στην καθημερινότητα λανθάνει ως ο κανονικός κόσμος του εδραίου υποκειμένου. 
Αντίθετα ο επιστημονικός, ο φιλοσοφικός, και ο δημιουργικός τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας, που την αναγνωρίζει ως μια πολύπλοκη και απρόσωπη πραγματικότητα, δυνατή να συλληφθεί μόνον με αφηρημένη και πειθαρχημένη σκέψη, φαντάζει στα μάτια των καθημερινών ανθρώπων ως ένας "άζωος" και ψυχοπαθητικός τρόπος αντίληψης. Το χάσμα που χωρίζει την πειθαρχημένη αφηρημένη-συγκεκριμένη σκέψη από τον κοινό νού μπορεί να φάνηκε προς το παρόν να γεφυρώνεται με τα πρώτα νεωτερικά ρεύματα μαζικοποίησης της φιλοσοφίας και της επιστήμης, αλλά τελικά μεγάλωσε με τις ύστερες ανακαλύψεις των μαθηματικών, της φυσικής και της βιολογίας που αποκαλύπτουν έναν κόσμο κατανοητό μόνο με ισχυρά μαθηματικά και εποπτικά εργαλεία, που απομακρύνουν την νεώτερη γνώση από την αρχική πρόσδεσή της με τα αισθητηριακά δεδομένα. Ενώ φάνηκε πως μια "λυκειακή σχολική" γνώση (συμπεριλαμβάνω και τα ημιπανεπιστήμια που κυριαρχούν σήμερα, και τις πρώτες μεταπτυχιακές σπουδές) φυσικής μαθηματικών και βιολογίας θα έδινε μια σταθερή ορθολογική βάση σκέψης, αντίστοιχη προς την δομή του υλικού κόσμου, ο υλικός κόσμος αποδείχτηκε ένα "τρελλό υπόστρωμα", καθιστώντας τον εμπειρικό κόσμο ένα εξίσου "τρελλό επ-οικοδόμημα". 
Η επαναπροσέγγιση της παράνοιας και της ψυχικής νόσου με την μέση επιστήμη της ημι-γνώσης δεν μπορεί παρά να κάνει μπαμ μέσα στις αναρίθμητες ψευδοεπιστημονικές και ημι-επιστημονικές αιρέσεις του κοινού νού, που σκυλεύουν μπρός τα μάτια των έκπληκτων παιδαγωγών της σκέψης όλες τις έννοιες της νεώτερης επιστήμης με διασκεδαστικές ή γκροτέσκο (εξίσου διασκεδαστικές) εννοιολογήσεις και εποπτείες που εκτείνονται από την εξωγηινομανία, τα "ενεργειακά" μασάζ και τις νεο(ψευδο)μυστικιστικές ενοράσεις των "ενεργειακών πεδίων" ως τις θεωρίες του παντός, του υπερχάους, τις διάφορες ποζιτρονο-κουάρκ-θρησκείες κ.α . Οι υπέρμαχοι του πρώτου "κύματος" του διαφωτισμού και της επιστήμης, και οι πιό μοντέρνοι επιστήμονες, οχυρωμένοι όλοι στις νέες θεωρίες της επιστήμης αδυνατούν να κατανοήσουν μέσα στο πανεπιστήμιό τους, το ερευνητικό κέντρο, ή το αριστερό ή κομμουνιστικό κόμμα τους, πόσο επιζήμια μπορεί να είναι η αγκυροβόληση των μαζών στον ενδιάμεσο ημι-επιστημονικό κόσμο, έναν κόσμο πλασμένο από τα ίδια τα διαφωτιστικά χεράκια τους...ας πρόσεχαν.
Ο γνωστός και ανίκητος κοινός νούς, το έμβιο υποκείμενο ως ένα έγκλειστο στις αντιλήψεις του ον, θριαμβεύει μέσα στην γνωστή του βεβαιότητα του "αντικειμενικού κόσμου" του, και αποικίζει όλες τις μετα-αντιληπτικές εποπτείες της νεωτερικότητας. Υπο αυτή την έννοια οι διάφοροι μαρξο-ειδείς στοχαστές καλό θα ήταν αντί να κατακεραυνώνουν τους μεταμοντέρνους στοχαστές, που είναι πολέμιοι των οικείων αντιληπτικών δομών, να ασχοληθούν με τα ημιμαθή new age παιδιά τους, που σουλατσάρουν στις θετικές επιστήμες και τα ημι-πανεπιστήμια υποσχόμενοι νέες μαγικές θεραπείες, αυτονομίες αλά κορνήλ, φυτικά φάρμακα, εναλλακτικά μαθήματα, και ορθολογικές παράνοιες. Καθαρή και αγνή ψυχοπάθεια δηλαδή. 
Ο Ντερριντά είναι ένας άγιος της διαύγειας και του σκεπτικισμού μπροστά τους, ένας διαλεκτικός άγιος. 
Η σύγχυση μεταμοντερνισμού και νεο-εποχισμού είναι σύγχυση αμαθών μάλλον, ή κακογερασμένων αριστερών, και όχι  στηριγμένη σε μια πραγματική κατάσταση συσχέτιση
Η επαναπροσέγγιση της ψυχικής νόσου με τον μέσο μικροαστικό κόσμο των λυκέιων, των κολλεγιων, και των ημι-πανεπιστημίων (και ημι-κομμουνιστικών κομμάτων) θα έπρεπε να τους ανησυχήσει. Μια νέα σκεπτικιστική (φιλοσοφική) και επιστημονική πειθαρχία της σκέψης είναι πλέον απαραίτητη για να ορθονοήσουν ξανά τα μυαλά..






Ι.Τζανάκος  

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Επιστήμη και ζωή..




Η αντικατάσταση θεμελιακών εννοιών της μεταφυσικής "τής συνείδησης" δεν μπορεί να αποτελεί μια διαδικασία διαρκούς ψηφοφορίας μεταξύ των στοχαστών, επιστημόνων, και φιλοσόφων, αλλά είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει τα πρωτόκολλα των λεγόμενων θετικών επιστημών, όσον αφορά την ουσία της συγκρότησής τους. 
Η προσπάθεια των "λογικών εμπειριστών" ή ακόμα και των διαλεκτικο-υλιστών να εφαρμόσουν γενικές αρχές κατ'ουσίαν παραδοσιακού φιλοσοφικού περιεχομένου (πράγμα αδιαφανές ειδικά στους λογικούς εμπειριστές) δεν εστερείτο δημιουργικών επιστημονικών αποτελεσμάτων αλλά καθηλώθηκε σε μια σε μια σειρά αδιέξοδων παραδόξων που είναι ικανά να εγκλωβίσουν ακόμα και τον πιό εύστροφο πραγματιστή επιστήμονα σε μια ατέρμονη θεωρητικολογία που δεν είναι κάτι που συμπαθούν οι πραγματικοί επιστήμονες, οι θετικοί επιστήμονες. Το θέμα δεν είναι να καταργήσουμε τον ελεύθερο δημιουργικό στοχασμό, ούτε να αρνηθούμε άλλη μια φορά την φιλοσοφία ή τον Λόγο, αλλά να μην υποκύψουμε στην ευκολία της γενικής χρήσης τους πρός κάλυψη κενών που πρέπει κάποτε να καλυφθούν από την επιστημονική και τεχνική δραστηριότητα. 
Η δυνατότητα της μεταφυσικής να αποτελεί την φαντασιακή και μυθική βάση της λογικής σκέψης έχει εκλείψει προ πολλού, αλλά σήμερα το καθήκον του ξεσκαρταρίσματος και της εδραίωσης είναι ακόμα πιο επιτακτικό, ειδικά στον χώρο των λεγόμενων "κοινωνικών επιστημών". Βρισκόμαστε στα πρόθυρα τόσο της ολοκληρωτικής καταστροφής που επιφέρει η νομοτελειακή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, όσο και στα πρόθυρα μια νέας επιστημονικής τεχνικής και κοινωνικής αλλάγης με ριζικό περιεχόμενο ασύλληπτο μέχρι την τωρινή μεταβατική εποχή μας. 
Οι παλιές αναλύσεις του Μαρξ και των μαρξιστών για τις δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνικής αλλά και ευρύτερα της υλιστικής μεθοδολογίας και φιλοσοφίας έχουν πλέον αποκτήσει σάρκα και οστά, είναι πλέον εμφανείς ως ισχυρές διαμορφωμένες τάσεις μπροστά μας, μαζί με τις ριζικές δυνατότητες ενός νέου τεχνικού και περιβαλλοντολογικά ελεγχόμενου μετα-αστικού πολιτισμού που θα στηρίζεται στην σύγχρονη αποκέντρωση-συγκέντρωση και την συλλογική ιδιοκτησία των μέσων οικονομικής τεχνικής και σημειακής παραγωγής. Ταυτόχρονα είναι πλέον εφικτή η γνώση του ίδιου του μηχανισμού του ανθρώπινου οργανισμού με άπειρες δυνατότητες ωφέλους για το ανθρώπινο γένος αλλά και άπειρες δυνατότητες καταστροφής. Σε αυτή την καμπή οι κοινωνικές αντιλήψεις και ιδεολογίες πέρα από το να εκφράζουν κοινωνικά ή ταξικά συμφέροντα δοκιμάζονται ως προς την ολοκληρωμένη προσαρμογή τους στις νέες δυνατότητες. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι τα προοδευτικότερα στρώματα για την ολοκληρωτική εφαρμογή των νέων επιστημονικών γνώσεων είναι οι ακτήμονες εργαζόμενοι και εργάτες αγρότες ακριβώς γιατί μπορούν να ταυτιστούν και να εναρμονιστούν καλύτερα στην ανιδιοτελή ουσία και το υποκρυπτόμενο ακόμα γενεακό καθολικό ενδιαφέρον της αληθινής θετικής επιστήμης. Η επιστροφή σε παρωχημένες και οπισθόφυγες μεθοδολογίες μπορεί να είναι μερικές αναπόφευκτη στα πλαίσια του ταξικού ιδεολογικού αγώνα αλλά ωφελεί την αστική εκμετάλλευση των νέων επιστημών. Δεν υπάρχει καλύτερη εξυπηρέτηση των αστικών συμφερόντων από την διάδοση και την εξιδανίκευση ιδεαλιστικών και αυτοβαυκαλιζόμενων θεωριών για την "συνείδηση", την "ύπαρξη", το "νόημα" και άλλα συναφή. 
Το μόνο που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει είναι η πολύμορφα σχηματισμένη και διαστρωματωμένη ύλη/υλοενέργεια, και ειδικότερα η έμβια και σκεπτόμενη ύλη, όπου: σκέψη, οργανισμός, σημειωτικό σύστημα, σώμα, εγκέφαλος και άλλα όργανα, συμμετέχουν ως ατομική ενότητα στην συγκρότηση των δυνητικά αντιθετικών ή μη αντιθετικών συστημάτων της συλλογικής οργάνωσης- ενότητας της εμβιότητας.  Όλα είναι ύλη και ειδικότερα έμβια ύλη.



Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Γιά την μικροαστική "επιστήμη"..



Η συνοχή των λεγόμενων κοινωνικών επιστημών, αλλά και ευρύτερα της όποιας κριτικής θεωρίας, δοκιμάζεται από την εξέλιξη της νευροβιολογίας που καθιστά, με την καταιγιστική επιβεβαίωσή της, τις διάφορες ψευδεπιστημονικές έννοιες που χειρίζονται οι "κοινωνιολόγοι" πάσης φύσεως μέρη του "κοινού νού". Φυσικά και ο κοινός νούς, ειδικότερα στην πιό επεξεργασμένη μορφή του, δεν είναι κάτι για πέταμα. Όμως άλλο είναι να ξέρεις ότι πλέεις σε ένα εμπειριστικό "κάτι" ή ακόμα σε μια ενορατική ''εννοιολόγηση" και άλλο να θεωρείς ότι είσαι το άλας της γης. Αν επιμείνεις στο δεύτερο οι ψυχρολουσίες από την εξέλιξη των νευροεπιστημών θα είναι απανωτές. Το γεγονός πως η αστική τάξη, το κατεστημένο, ο Πάπας, το κράτος ή δεν ξέρω ποιός άλλος κυρίαρχος, αξιοποιούν και εργαλειοποιούν τις νέες γνώσεις δεν καθιστά τις γνώσεις "ταξικές" "εξουσιαστικές" έτσι γενικά και αόριστα όπως θα βόλευε όλους τους αριστερο-δεξιο-παπάδες της ιδεολογικής στρουκτούρας. Είναι απλά γνώσεις της πραγματικής δομής, έστω σε πρωταρχική μορφή, που κατανικούν απόλυτα ότι τους αντιστέκεται και αφομοιώνουν ότι τους ταιριάζει. Η επιλογή είναι των επίδοξων στοχαστών. Αν θέλουν μια ζωή να κάνουν τους σχολιαστές και προπαγανδιστές της προεπιστημονικής σκέψης του κοινωνικού-οργανικού με γειά τους και χαρά τους. Πιθανόν οι παπάδες να είναι πάντα απαραίτητοι στις εξουσίες ειδικά αν διαδίδουν όμορφες και παρηγορητικές θεωρίες για την ψυχή και την βούληση, το καλό και το κακό, ή προσφάτως για το νέο μασκαριλίκι της παππαδοθεωρίας: το "νόημα". Τους εύχομαι καλή σταδιοδρομία, αν είναι νέοι, στην όποια επικουρική θεσούλα παρακείθε της επιστήμης. Κάθε ιατρικό θεραπευτήριο ή κοινωνικοθεραπευτικός θεσμός όντως χρειάζεται και κάποιον παρηγορητή ή ψυχοθεραπευτή να παίζει τον ρόλο του παππά χωρίς να πέφτει στα παραληρήματα που πέφτουν οι πατροπαράδοτοι παπάδες. Όποιοι όμως θέλουν να ανέβουν το ψηλό βουνό της επιστήμης, έστω σαν παρατηρητές και βιωματικοί σημειωτικοί, θα τους πρότεινα να μην εμπλακούν με αυτές τις δευτεράντζες, αλλά να μάθουν να ζητάνε πολλά από τον εαυτό τους και πάνω από όλα να είναι υλιστές και όσον αφορά την κοινωνική και ψυχογλωσσική θεωρία βιολογιστές.
Δεν τίθεται θέμα "αναγωγισμού" και "επιστημονισμού". Αυτά είναι αστείες χρησιμοποιήσεις από την παπαδοκρατία (όλων των θρησκειών και ιδεολογιών) μεθοδολογικών και ερευνητικών προβλημάτων και εννοιών για τις οποίες, όσοι τις χρησιμοποιούν ως κατηγόριες, δεν έχουν καμμία πραγματική ιδέα ή ''αγαθή" πρόθεση. Δεν υπάρχει κοινωνικό, γλωσσικό, ή οικονομικό-πολιτικό φαινόμενο, χωρίς βιοχημικό και νευρωνικό σύστοιχο.Το τι προηγείται και τι έπεται είναι αυγοκοτοθεωρία για καστοριαδικούς κωθώνες και διεφθαρμένους εξηνταοκτομάηδες που κάνουν τον δύσκολο παππά για να μεγαλώσουν το κύρος τους στο πανεπιστημιάκι, το νοσοκομείο ή την εφημερίδα που δουλεύουν (προβλέπω ότι αν γίνει ο σύριζα κυβέρνηση θα γεμίσουμε με θεσάτους ειδήμονες των εναλλακτικών ψευδοεπιστημών). Η επιστήμη δεν έχει να κάνει με αυτούς τους μικροαστούς. Είναι το επίδικο αντικείμενο μεγάλων ιστορικών τάξεων, όπως η αστική και η εργατική τάξη..



Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Ωκυτοκινικές πρέζες των νευροοικονομολόγων..



Με βάση τις έρευνες της ανερχόμενης επιστήμης της νευροοικονομίας (δεν αστειεύομαι αφελείς αριστεροί φίλοι της φουρνιάς των '80, υπάρχει!) είναι προφανές πως ανήκω στην παθολογική κατηγορία των ψυχοπαθών και ανήθικων ατόμων και πληθυσμών που δεν εμπιστεύονται καμμία οικονομική συναλλαγή εντός του ωκυτοκινικού καπιταλισμού της αγαπητικής πρέζας των εμπιστευομένων και εμπίστων πιστών της συνενόησης.

Δείτε αριστερά κωθώνια (και γω) τι σας (μας) ετοιμάζουν οι αμερικάνσκι:www.ted.com/talks/lang/el/paul_zak_trust_morality_and_oxytocin.html




Ι.Τζανάκος



  
 

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Δρόμοι..



Οι δρόμοι του μυαλού δεν είναι χαραγμένοι από ένα άλλο μυαλό
Ούτε είναι δρόμοι που διαβαίνονται με την άμαξα σου
των εννοιών
Αλλά σαν βουνά από καθρέφτες κατοπτρίζουν
σπόρους στον άνεμο
λέξεις που μπήγονται στο κρανίο
όπως 
θάνατος
φτώχεια
αρρώστια
λέξεις που δεν έμαθε κανείς ακόμα να προφέρει σαν λέξεις
παρά μόνον σαν βρισιές στα πορνεία των αστών..
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος            

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..