Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Πόλη-Δουλεία-Εξανδραποδισμός..




Η αντοχή της αδικίας και του εξανδραποδισμού έχει ως αίτιό της τον εξανδραποδισμό. Και αν μπορούμε να υπαγάγουμε την αδικία στον εξανδραποδισμό πώς θα εξηγήσουμε τον ίδιο τον εξανδραποδισμό;
Η δουλεία έχει πολλές εξηγήσεις αν την ανάγεις ως φαινόμενο -σε σχέση με το τότε αστικό ή αταξικό μέλλον- στην "ανωριμότητα" των παραγωγικών δυνάμεων και του κοινωνικο-οικονομικού καταμερισμού τής εργασίας ή (αντίθετα) αν την ανάγεις ως φαινόμενο -σε σχέση με το α-ταξικό παρελθόν- στην "ωριμότητα" των παραγωγικών δυνάμεων που δημιούργησαν την δυνατότητα τής άντλησης υπερεργασίας.
Αλλά παρακείμενος στον προσδιορισμό τής δουλείας και διαχρονικός ωστόσο ως πρός την επικράτειά του σε όλους τους τρόπους παραγωγής είναι ο προσδιορισμός τού εξανδραποδισμού που εκφράζεται με τον κοινωνικό προσδιορισμό τής υποτέλειας. 
Ανακαλύπτουμε εδώ πως ενώ ο εξανδραποδισμός παρουσιάζεται να είναι ένα αποτέλεσμα τής σχέσης-δομής τής υποτέλειας μπορεί στη πραγματικότητα να είναι ένας αιτιακός προσδιορισμός "βάθους" αυτού του όρου. 
Η κίνηση της υπαγωγής του άλλου ανθρώπου στην σχέση υποτέλειας είναι ένα θεμελιακό σημείο της ιδρυτικής πράξης της υποτέλειας ως δομής-σχέσης και όχι απλά ένα αποτέλεσμά της.
Μπορούν άρα όροι που παρουσιάστηκαν να είναι εγγενείς στην σχέση δουλείας να υπερβαίνουν τον ιστορικό περιορισμό που αναφέρεται στην δουλοκτητική σχέση ως θεμελιακή σχέση ενός τρόπου παραγωγής. Καθοριστικός σε αυτή την περίπτωση είναι ο ρόλος του Κράτους.
Ο δουλοκτητικός τρόπος παραγωγής είναι ως έννοια μια αφαίρεση που συμπεριλαμβάνει πολλές μορφές αρχαϊκών και μετα-αρχαϊκών ιστορικών κοινωνιών. Πέρα από τα θεωρητικά και πολιτικά προβλήματα που δημιουργούν οι κάθε λογής αναλυτικές αφαιρέσεις μαρξιστικής προέλευσης, προβλήματα που συνοδεύονται ωστόσο από αρκετές επιλύσεις άλλων (θεωρητικών προβλημάτων), υπάρχουν και αρκετές ελλείψεις που αφορούν τις εσωτερικές δομήσεις αυτών των αφαιρέσεων ως αφαιρέσεων. Ο δουλοκτητικός τρόπος παραγωγής είναι συνυφασμένος με δύο βασικές καταστάσεις-δομές που δεν πρέπει να παραβλέπονται, ειδικά όταν μιλάμε για ιστορικές κοινωνίες μεγάλης οικονομικής, τεχνικής και πολιτισμικής ισχύος. Μιλάμε για την δομή κατάσταση της Πόλεως και την δομή κατάσταση του Κράτους (την οποία ήδη αναφέραμε). Ακόμα και σε ασιατικούς κοινωνικούς σχηματισμούς, όπου δεν έχουμε μια ευκρινή πολεο-δομική δόμηση και ένα τυπικό κράτος δουλοκτητών όπως αυτά που συναντάμε στην αρχαία και αρχαϊκή Ελλάδα, την αρχαία Ρώμη, ή ακόμα παλαιότερα στα πρώτα κράτη της Μεσσοποταμίας, ακόμα και εκεί λοιπόν έχουμε ήδη Πόλη και κράτος επικυρίαρχο υποτελών και δυνητικά εξανδραποδισμένων υπηκόων αλλά και δούλων.
Η δομή της υπερεργασίας που οδηγεί στην δουλοκτητική σχέση-δομή περιέχει την Πόλη και το Κράτος σε συνύφανση με την δυνατότητα και την πραγματικότητα αυτής της σχέσης-δομής.
Είναι αξιοσημείωτο να αναφέρουμε πως "εκεί" ζούν και άλλες δομές-καταστάσεις όπως η πορνεία, το εμπόριο, το νόμισμα, το αυτονομημένο ιερατείο, η επιστήμη. Ο στρατός βρίσκεται ωστόσο σε μια παράδοξη κινητικότητα εντός και εκτός πόλεως. Αν κυριαρχεί την πόλη, όντας αποκλειστικά μέσα στην πόλη, αυτό συμβαίνει είτε διατηρώντας την απόστασή του από αυτήν είτε καθιστώντας την ένα ιδιόμορφο πολεοδομικό συγκρότημα -όπως στις Μυκήνες ή αργότερα στην Σπάρτη. Οι μονάδες όπου αντλείται σημαντική υπερ-εργασία παραμένουν εκτός πόλεως αν και σε άμεση αναφορικότητα προς τις ανάγκες της. Τα "ανδράποδα" του Λαυρίου και οι σκλάβοι των ρωμαϊκών ορυχείων βρίσκονται εκτός των τειχών της πόλης-κέντρου. Αυτή η πόλη-κέντρο είναι ωστόσο αυτή που οργανώνει αυτή την εντατική μορφή τής παραγωγής τής δουλικής εργασίας. Επίσης η πόλη είναι αυτή που οργανώνει τις εκστρατείες κατάκτησης και υπο-δούλωσης των "περιφερειών", αντλώντας δωρεάν εργατική δουλική δύναμη, προϊόντα πρώτης ανάγκης, πρώτες ύλες ή οργανώνοντας ένα σύστημα φορολόγησής τους. Τι βλέπουμε "πίσω" από όλα αυτά;
Η πόλη είναι μιά ανθεκτική δομή. Ένας πυρήνας που αντλεί όμως δυνάμεις και ενέργεια πάντα και έξω από αυτήν. Η ανθεκτικότητά της σχετίζεται με τις φοβερές δυνάμεις που περιέχει τόσο ως προς την οργάνωση της άμεσης παραγωγής εντός της και εκτός της όσο και ως προς την αποδόμηση και υπεράντληση εργασίας και πόρων εκτός της.
Η πόλη αποτελεί επίσης ένα κέντρο που είναι η διοίκηση ως αφηρημένη οντότητα. Δεν είναι απλά η έκφραση της διοίκησης εντός μιάς μορφής της αλλά η διοίκηση αυτή καθ΄εαυτή ως αυτονομημένη από τους διοικούμενους όρους της.
Η πόλη είναι η πολιτική ως αφηρημένη διοίκηση των υποθέσεων της κυρίαρχης κοινότητας αλλά και ενός πλήθους κυριαρχούμενων που επιτελούν συμπληρωματικές παραγωγικές λειτουργίες χωρίς να είναι εκμεταλλευόμενοι δούλοι ή εκμεταλλευόμενοι ακτήμονες εργαζόμενοι. 
Η δυνατότητα αυτοί οι μη-κυρίαρχοι αλλά εκμεταλλευτές πολίτες να συνδιοικήσουν την πόλη εκφράζεται με την δημιουργία της Δημοκρατίας.





Η νεωτερική-αστική πόλη δεν παρουσιάζεται ως απόλυτη τομή σε σχέση με αυτές τις αρχαίες δουλοκτητικές πόλεις, ακόμα και αν είναι υλικά ένα πρόσφατο δημιούργημα, ακόμα κι αν ιδρύεται ως συγκεκριμένη πόλη σε σχετικά πρόσφατο χρόνο. Η αναβίωση των πόλεων κατά τον ύστερο μεσαίωνα παρουσιάζεται ως επανεμφάνιση της αρχαίας πόλης και αυτό δεν είναι μόνον ένα φαντασιακό δημιούργημα. Ωστόσο επιτελούνται σημαντικές τροποποιήσεις που αφορούν την μερική αποδέσμευση της άμεσης εργασίας και της εργατικής δύναμης από την κυριαρχία του αφεντικού. Το αφεντικό της νέας πόλης δεν κατέχει δούλους, ακόμα και στην πρώτη φάση της όπου ο εργαζόμενος-μαθητευόμενος είναι σε δεινή θέση ως πρός την ελευθερία κίνησής του και τα δικαιώματα της αυτοκυριαρχίας του. Η νέα πόλη δεν έχει όμως μόνον αυτή την ιδιότητα της καινοτομίας σε σχέση με την άμεση παραγωγή και τους όρους της αφού συνεχίζει να είναι το κέντρο μιάς νέας δουλοκτησίας που δεν είναι απλά μια επιβίωση της παλαιάς-αρχαίας ή έστω μιά παροδική ανα-βίωσή της που χάνεται όσο προχωρά η καπιταλιστική ανάπτυξη. Οι πόλεις της Ευρώπης είναι τότε τα κέντρα ενός θηριώδους εμπορικού συστήματος αποικιοκρατικής απομύζησης των "εξωτικών" χωρών που ανακαλύπτονται και ενός εξαναδραποδιστικού συστήματος δουλεμπορίου. Η γενετική στιγμή της νέας Ευρώπης είναι το ίδιο "δουλοκτητική" με την αρχαία της καταβολή. Οι ριζικές μετατροπές της παραγωγικής διεργασίας δεν χτίζονται σε μιά στεγανοποιημένη παραλληλία ως πρός τον εξανδραποδισμό των "εξωτικών" χωρών και των κατοίκων της αλλά σε εσωτερική συνάφεια προς αυτό τον εξανδραποδισμό. Γι΄αυτό πρέπει μερικές φορές να επιμένουμε στην σχετικοποίηση τής έννοιας της ιμπεριαλιστικής εποχής τού κεφαλαίου σε σχέση με την υπέρβαση τής "ανταγωνιστικής" εποχής του και να αναζητάμε την παρουσία τού ιμπεριαλισμού ήδη στην έναρξη της νέας Δύσης. Ο ρόλος της νέας, αλλά και τόσο αρχαίας, πόλης είναι καθοριστικός. Το ίδιο το χωρικό σύστημα των πολιτικών καθορισμών, πέρα από γενικούς "γεωπολιτικούς" όρους αφορά την σημασία των πόλεων της Δύσης αλλά και την ίδια την Δύση ως πόλη, και αυτό δεν έχει μόνον μεταφορικό χαρακτήρα.






Ο εξανδραποδισμός ως στιγμή τής ίδρυσης τής πόλης και της "πολιτικής" δεν είναι απλά ένα γενεαλογικό γεγονός του καπιταλισμού αλλά ένας τροπισμός της "πραγματικότητας'' του που περιέχεται στην ουσία του. Η άρνηση του καπιταλισμού δεν μπορεί να είναι κάτι που δεν θα αγγίξει την ουσία αυτή καταστροφικά. Και η ουσία αυτή έχει και γεωγραφικές ορίζουσες. Δείχνει δυτικά. Αν τώρα ο αγώνας ενάντια στον εξανδραποδισμό που φέρει η Πόλη και ο "πολιτισμός" και η πολιτική εκφραστεί αντιδραστικά αυτό είναι στο χέρι μας. Η μήπως δεν είναι;











Ι.Τζανάκος

Οι αληθινές εν-ότητες και η κιβδηλότητα της αστικής (ενότητας)..




Η διασπορά και ο κατακερματισμός της ενότητας του κόσμου κατά την νεωτερική-αστική εποχή μας δεν πρέπει να σχετίζεται χωρίς περίσκεψη με τους θανάσιμους αγώνες που χαρακτήριζαν τον προ-αστικό κόσμο.
Η καταστροφικότητα των προ-αστικών σχέσεων και η βαρβαρότητα που περιείχαν σε όλες τις μορφές τους σχηματίζονταν σε ένα πλαίσιο αυτο-ενότητας των κόσμων που ανταγωνίζονταν και αλληλο-αποκλείονταν, ακόμα κι αν εντός αυτής της αυτο-ενότητάς τους περικλείονταν επίσης ανταγωνισμοί και διαιρέσεις που ήταν ανειρήνευτες. 





Οι πολιτισμικο-θρησκευτικοί κόσμοι συγκρούονταν με δεδομένη σε σημαντικό βαθμό την ενότητά τους και εντός τους οι ταξικές και πολιτικές διαιρέσεις δεν διακυβεύανε την ουσιακή και μορφική ενότητα του κάθε κόσμου. Αν ετίθετο κάποιες στιγμές θέμα αλληλοδιείσδυσης και αλληλοκαθορισμού των κόσμων, σε εποχές που θυμίζουν την εποχή μας, αυτό ήταν ένα μεταβατικό στάδιο για την ολοκλήρωση ενός νέου αλλά εξίσου κλειστού κόσμου.
Η μετάβαση στην εποχή μας σήμαινε διά της κυριαρχίας τού δυτικού πολιτισμού και της αποικιοκρατίας και έπειτα του ιμπεριαλισμού του την απαίτηση και αξίωση της οικουμενικότητας των κριτηρίων και των δομών που "αξίζουν" να συγκροτούν έναν κόσμο. Η δύση δεν αξίωσε την γενική ισχύ των δικών της αξιωμάτων και κριτηρίων, όπως λένε συνήθως οι κριτικοί αναλυτές της "δυτικότητας", αλλά την ισχύ τού γενικού κριτηρίου της γενικής ανθρωπικότητας και της τεχνικο-ορθολογικής δύναμης, γεγονός που καθορίστηκε ουσιακά από την συμβαντικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας της. Η συμβαντικότητα του κεφαλαίου, ακριβώς ως συμβαντικότητα, δεν σημαίνει την ύπαρξη τού κεφαλαίου ως "αποτελέσματος" των άνωθεν αναφερθέντων καθορισμών ή ως "αίτιού" τους, αλλά την τέμνουσα αυτούς καθοριστικότητα που συναρθρώνει τα αίτια και τα αποτελέσματα σε συγκροτημένη κοινωνική ενέργεια, αφού τους ενοποιεί σε μια εκ-μηδενιστική διεργασία που ωστόσο "χρειάζεται" ως αντίστοιχό της μιαν εσωτερική θετικότητα και συνοχή πάντα αφορώσα ένα ταξικο-ιεραρχικό σύστημα εκμετάλλευσης. (Θα μπορούσα να ισχυριστώ κάπως επηρμένα πως αυτός είναι ένας καθορισμός της συμβαντικότητας που ταιριάζει στο κεφάλαιο ως την συμβαντικότητα εκείνη που συνεκτικοποιεί εκμηδενίζοντας και εκμηδενίζει συνεκτικοποιώντας ).








Οι αριστερές αυταπάτες που σχηματίστηκαν γύρω από την δύναμη του κεφαλαίου ως δυνάμης καταστροφής που δημιουργεί ελευθεριακές δυνητικότητες σχετίζονται με την σύγχυση που φαίνεται να υπάρχει ανάμεσα στις δυνατότητες που υπάρχουν εντός των διεργασιών διασποράς και κατακερματισμού -που αυτό δημιουργεί ως βασικό όρο της ύπαρξής του- και την υλοποίηση μιας (νέας) ελεύθερης ενότητας των στοιχείων που κατακερματίστηκαν και διασκορπίστηκαν.
Όμως η δύναμη κατακερματισμού είναι δύναμη που μπορεί να είναι παραγωγική και διανοητική δύναμη μόνον εντός του κεφαλαιο-κρατικού συστήματος. Οι υποτελείς, όπως έχω αναφέρει και αλλού, δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτό τον κατακερματισμό που φέρνει το κεφάλαιο. Μπορούμε να πούμε μάλιστα, χρησιμοποιώντας μιαν επικίνδυνη μεταφορά, πως έχουν μολυνθεί από την δομή αυτή με τέτοιο τρόπο που η "κάθαρσή" τους επι τη βάσει "παραδοσιακών" εν-ωτικών κοσμοαντιλήψεων και κοσμο-βιώσεων είναι το ίδιο σημαντική με την πρόσβλεψη του απελευθερωτικού μέλλοντος. Ακριβώς αυτή η επιθυμία του παρελθόντος είναι τόσο αναγκαία που η πολιτική της αστικής κοινωνίας επενδύει σε αυτήν ήδη από την έναρξή της. Σε τεντωμένο σχοινί διεκδικούμε την ενότητα. Το Εν, ξανά. Γνωρίζοντας πως ακριβώς το ίδιο πράττουν οι αστοί, με σκοπό όμως να συνεχίσουν και επιτείνουν την αλυσόδεσή μας στον κατακερματισμένο κόσμο τους και το κίβδηλο Εν του..







Ι.Τζανάκος  

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Μορφές προβοκάτσιας..




Η ανύψωση τής δύναμης των μη-κυρίαρχων χωρών δεν επιτυγχάνεται με την τυπική εθνικιστική "λογική" και πρακτική, εφόσον μέσω αυτής αναπαράγεται συνεχώς η μεταξύ τους διαμάχη και γίνεται αναπόφευκτη η επιδιαιτησία των (μεγάλων) κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών χωρών. Ο αντιδραστικός εθνικισμός είναι με αυτό τον τρόπο μιά ιδανική προβοκάτσια του ιμπεριαλισμού που καθιστά συμπληρωματικό τον ρόλο τών μηχανοραφιών των μυστικών υπηρεσιών. Μόνον η αλληλεγγύη τών λαών των μη-κυρίαρχων χωρών μπορεί να σπάσει την προβοκάτσια του ιμπεριαλισμού και την "ανάγκη" της επιδιαιτησίας του. Το θέμα είναι πως υπάρχει η δυνατότητα ένα ημι-κυρίαρχο έθνος (ή μιά ομάδα ημι-κυρίαρχων εθνών) να αποτελεί (να αποτελέσουν) τον φορέα της ιμπεριαλιστικής προβοκάτσιας. Σε αυτή τη περίπτωση ο αμυντικός εθνικισμός του έθνους (ή των εθνών) που γίνεται το αντικείμενο της επίθεσης από αυτό το έθνος (τα έθνη) δεν είναι σε καμμία περίπτωση φορέας της προβοκάτσιας. 
Σε αυτή την περίπτωση η προβοκάτσια ανήκει ταυτόχρονα στους εθνικιστές πομπούς του επιθετικού έθνους αλλά και στους διεθνιστές δέκτες τού αμυνόμενου έθνους. 
Σε αυτή την περίπτωση οι ιστορικές αναλογίες που χρησιμοποιούνται για την κριτική του αμυντισμού και την υπεράσπιση του ντεφετισμού (ηττοπάθειας) είναι άκαιρες.











Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Αλλαγές ύψους και δύναμης..




Η δημιουργία της νέας μορφής του έθνους είναι μία θεμελιακή διεργασία που κάποτε θα συντελεστεί, αφού είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα τής νομοτέλειας τής ανατροπής τής διαχωρισμένης (σε ζώνες υποτέλειας και κυριαρχίας) οικουμενικής ζωής και τής διεθνούς τάξης της.
Τα λεγόμενα "μεγάλα" έθνη των κυριάρχων θα κοντύνουν και τα "μικρά" και "μεσαία" έθνη θα ψηλώσουν. 
Αν νομίζουν οι διεθνιστές διανοούμενοι και αγωνιστές που ζυμώθηκαν στους κόλπους τής υλικής και πνευματικής ζωής των κυρίαρχων εθνών πως αυτή η αλλαγή στα ύψη τής δύναμης θα τους αφήσει ανεπηρέαστους απλά συνεχίζουν τον ανοιχτό ή υποκρυπτόμενο σωβινισμό αυτών των εθνών, είτε από την θέση του "μέλους" του έθνους τους είτε από την θέση του "μαθητευόμενου"..





Ι.Τζανάκος 

Έθνος και κοινωνικός αγώνας..




Η αλλαγή πλεύσης ενός υποτελούς ή ημι-ανεξάρτητου έθνους και η αποτίναξη τής διεθνούς δουλείας του δεν μπορεί να είναι σήμερα  προϊόν μιας τυπικής ανεξαρτησιακής ή δημοκρατικής επανάστασης όπως αυτές που συνέβησαν κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Ενώ οι επαναστάσεις αυτές είχαν ιστορική παραλληλία με την οικουμενική κίνηση τής αστικής κοινωνίας, ως αντιφατικές και αντινομικές αντιστάσεις στην διεθνή τάξη πραγμάτων που απέρρεαν από την ίδια την κίνηση τής οικουμενικής κίνησης, σήμερα ως δυνατότητα βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση και με την γενική οικουμενική κίνηση και με την διεθνή τάξη της. Είναι πιθανόν ανοιχτές σε αντιδραστικές μορφοποιήσεις αλλά δεν περιέχονται αποκλειστικά σε αυτές (τις αντιδραστικές μορφοποιήσεις). Από την επίγνωση της α-δυνατότητάς τους απορρέει το κύμα τής εγκατάλειψής τους. 
Ένας γενικός οικουμενισμός-διεθνισμός φαίνεται ως αντίστοιχος με πραγματικές δυνατότητες, ακόμα κι αν συνοδεύεται από έναν ισχυρό αυτο-σκεπτικισμό ως πρός την γενικότητά του.
Όμως αυτό που είναι πραγματικά απίθανο είναι να ορθωθεί ένα οικουμενικό κίνημα ελευθερίας και εργατικής απελευθέρωσης χωρίς να αμφισβητηθεί η διαίρεση της οικουμενικότητας σε κυρίαρχες και μη κυρίαρχες ζώνες. Το γεγονός πως η αμφισβήτηση αυτή μπορεί να σημαίνει την επιθυμία τμημάτων της αστικής κοινωνίας για συμμετοχή στην -δεδομένη ως αστική- οικουμενική κυριαρχία δεν σημαίνει την αποκλειστικότητα αυτής τής δυνατότητας. 
Ο αγώνας για αυτοκυριαρχία και αυτοκαθορισμό τού υποτελούς ή ημι-ανεξάρτητου έθνους είναι ένας επικίνδυνος αγώνας γεμάτος με ιδεολογικές και πολιτικές παγίδες. Αλλά είναι ένας πραγματικός αγώνας..









Ι.Τζανάκος

Ζητήματα στρατηγικής..




Η συγκέντρωση των δυνάμεων της δυτικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στα όριά της δεν αφορά μόνον το οικονομικό και πολιτικο-οικονομικό περιβάλλον των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων που αυτή η κυριαρχία εξυπηρετεί αλλά και τις ευρύτερες ανάγκες της ως συστήματος περιφερειο-ποίησης και κατατεμάχισης του ίδιου του περιβάλλοντος της. 
Ο εφιάλτης της ελληνικής αστικής κοινωνίας σήμερα είναι πως είναι δυνατόν να μετατραπεί σε όριο τής δυτικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας.  (Είναι σίγουρο πως κάποτε θα γίνει αυτό το όριο).
Η αστική κοινωνία της Ελλάδας μετετράπει με τον καιρό από ένα όριο που είναι ιδιαίτερα "ευτυχισμένο" από το γεγονός ό,τι είναι όριο σε ένα εσωτερικό (προς το εξωτερικό) όριο που δεν θα "ήθελε" σε καμμία περίπτωση να ξαναγίνει εξωτερικό. Η ανερχόμενη ελληνική αστική κοινωνία των αρχών του 20ου αιώνα που συμμαχούσε με τον δυτικό ιμπεριαλισμό για την διάλυση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει (τελεσίδικα;) μετατραπεί σε μια αμυντική αστική κοινωνία που εμβιεί με τους φόβους της γιά οποιαδήποτε εμπλοκή της σε μια "οριακή" διαμάχη. Ο γελοίος αυτοβαυκαλισμός της ό,τι αποτελεί ένα όριο του "δυτικού πολιτισμού" δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως έκφραση κάποιας επιθετικής της τάσης να "είναι" αυτό το όριο.
Φυσικά δεν είναι απίθανο στο μέλλον, αν τα πράγματα ζορίσουν στο παγκόσμιο σύστημα και αναδυθεί ένα από τα αποκρουστικά σενάρια των δήθεν "πολιτισμικών πολέμων", να αναλάβει έναν ρόλο αντίστοιχο με αυτή την φαντασίωση. 
Και τότε όμως ο ρόλος της θα είναι ρόλος ενός άθλιου μικρο-ιμπεριαλιστή κομπάρσου και όχι ενός ενεργού ιμπεριαλιστικού παράγοντα όπως για κάποια στιγμή ήταν κάποτε. 
Το παράδοξο είναι πως ενώ η αστική κοινωνία έχει αναπτυχθεί στο οικονομικό επίπεδο εκείνο (τής δυτικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας) που θα της επέτρεπε να διεκδικήσει ρόλους που δεν θα μπορούσε την εποχή της "δόξας" να φανταστεί, την ίδια στιγμή έχει καθηλωθεί σε ένα μόνιμα χαμηλό ιεραρχικό επίπεδο της κυριαρχίας αυτής.
Το "παράδοξο" αυτό θέτει στους εν γένει πολέμιους της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας θέματα που δεν είναι και τόσο διανοητά, αφού τους οδηγεί -θέλουν δεν θέλουν- σε μιά επαν-ανακάλυψη της εθνικής θεματολογίας. 
Ενώ η γενική εθνική στρατηγική ενάντια στην "εξάρτηση" οδηγεί σε πολιτικά και αναλυτικά αδιέξοδα που σημαίνουν την πρόσδεση στην "εθνική" μεσο-αστική και μικρο-αστική τάξη, ο γενικός διεθνισμός οδηγεί στην υποταγή πρός την δυτική ιμπεριαλιστική κυριαρχία μέσω τής μη-αμφισβήτησης της συγκεκριμένης ιεραρχικής της δόμησης και συστημικότητας. Η στρατηγική τής ανεξαρτησίας είναι ένα κύριο σημείο επαναστατικής στρατηγικής και όχι μόνον τακτικής αφού η δόμηση τής οικουμένης σε κυρίαρχη, ημι-κυρίαρχη και μη κυρίαρχη ζώνη είναι ένα θέμα ουσίας και περιεχομένου τής ίδιας στρατηγικής εμβέλειας με το θέμα τής δομής των άμεσων παραγωγικών σχέσεων.





Ι.Τζανάκος 

Πύκνωση..




Ο κόσμος πυκνώνει την παρουσία του και οι πολιτείες πληθαίνουν αλλά το αληθινό πρόσωπο τής ζωής μας παραμένει περιορισμένο στο εγώ και το εσύ. 
Θα ήθελαν να γίνουν πνεύματα. 
Να ζήσουν δεν θέλουν, ούτε να πεθάνουν. 
Να πεθάνουν θέλουν μέσα στη ζωή τού μοναδικού τους κόσμου που θα σβήσει στη σιωπή τής θάλασσας. 
Να φύγουν ίσως σε ένα τίποτα που θα τους λυτρώνει απ'όλα τα πράγματα. 
Αλλά μένουν και γυρνάνε με το μήνυμα της αλήθειας τους που δεν αφορά κανέναν. 
Ή έτσι λένε όλοι, σαν κάποιοι που βλέπουν τον χαμένο τους εαυτό να περιφέρεται μαγεμένος και άφοβος.
Θα ήθελαν να γίνουν πνεύματα. 
Αλλά είναι το σώμα που εκστατικά δείχνει..







Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Εικονικότητα και ανθρώπινη υπόσταση..



Η εικόνα τής συσχέτισης των ανθρώπινων στοιχείων τού ανθρώπινου με τα γενικά στοιχεία που συγκροτούν μιά ζωϊκότητα (ή γενικά μία πραγμικότητα) είναι, ως εικόνα, συγκροτημένη με την ίδια συνθετικότητα που είναι συγκροτημένο το εικονιζόμενο. Δεν μπορεί να ανακαλυφθεί ένα είδος εικόνας που θα ήταν απρόσμικτο από ζωϊκές ή πραγμικές ποιότητες. Δεν είναι δυνατή ούτε μιά εικονικότητα αμιγώς ανθρωπική, ούτε μιά εικονικότητα αμιγώς ζωϊκή ή πραγμική. Η ίδια η εικονικότητα είναι καθορισμένη ως ένα σύνθεμα όλων των διαστάσεων που έχουν το όνομα του πραγματικού και ως ολικό σύνθεμα δεν μπορεί να αναχθεί στο ένα ή το άλλο στοιχείο που το συγκροτεί. Όμως θα μπορούσε κανείς να πει πως το ίδιο συμβαίνει και σε ό,τι είναι προσδιορισμένο ως υποστασιακά ανθρώπινο αφού στην συγκεκριμένη υποστασιακότητα τού ανθρώπου συνυπάρχει τόσο ο ζωϊκός (ή πραγμικός) καθορισμός όσο και ο αμιγώς ανθρώπινος. 
Ο άνθρωπος ως υπόσταση δεν είναι κάτι το αμιγώς ανθρώπινο αλλά ένα σύνθεμα αμιγώς ανθρώπινων στοιχείων με άλλα στοιχεία που υπάρχουν σε άλλα ζώα ή στα ίδια τα πράγματα ως ά-βια.
Η διαφοροποίηση της εικονικότητας ως συνθέματος με την ανθρώπινη υπόσταση (ως σύνθεμα) έχει να κάνει με την ιδιαίτερη συγκρότησή της ως ανθρωπικής αρχής που ενώνει την ανθρωπινότητα με την ζωϊκότητα-πραγμικότητα. Έτσι η ανθρώπινη υπόσταση εκφράζει την γενικότητα της σύνθεσης των στοιχείων, η γλωσσικότητα την συγκεκριμένη ενότητα των ανθρωπικών στοιχείων με τα ζωϊκά-πραγμικά από την σκοπιά της κυριαρχίας των ανθρωπικών, ενώ η εικονικότητα την συγκεκριμένη ενότητα των ανθρωπικών στοιχείων με τα ζωϊκά-πραγμικά από την σκοπιά της ισοδύναμης ενότητάς τους. Δεν είναι τυχαίο πως ο διαλεκτικός υλισμός ως θεώρηση ενότητας και διάκρισης τού φυσικού και ανθρώπινου καθορισμού χρησιμοποίησε ως γνωσιο-οντολογικό όρο την έννοια της αντανάκλασης, έναν εικονιστικό προσδιορισμό, που εκφράζει την ισορροπία τους, και όχι έναν όρο που θα έδειχνε αναφορικότητα πρός τον προσδιορισμό τής γλωσσικότητας. Η ισορροπία που περιέχει η εικονικότητα ως σύνθεμα φυσικού και ανθρώπινου, πάντα υπό την ηγεμονία του ανθρώπινου, αποτρέπει από στοχαστικές σκέψεις που απαρνιούνται τον έναν ή τον άλλο βασικό καθορισμό χωρίς ωστόσο να σημαίνει μιά γενική ισορροπία όπως αυτή που θα εκφράζονταν από έννοιες που θα περικλείονταν σημασιολογικά στην υπόσταση ή υποστασιακότητα του ανθρώπου.
Αυτό το γεγονός κάνει το πεδίο τής εικονικότητας ένα προνομιακό πεδίο της πάλης για το νόημα των γεγονότων και των συμβάντων της ανθρώπινης ζωής. Δεν υπάρχει μόνον μιά ιδεο-λογική ή νοηματική διαμεσολάβηση της εικονικότητας αλλά και η διαμεσολάβηση που σημαίνει την ίδια καθ'εαυτή την εικον(-ιστ)ική διαμεσολάβηση της εικονικότητας. Με τον ίδιο τρόπο η εικονικότητα μπορεί να γίνει η διαμεσολάβηση κρίσης των νοημάτων-ιδεών-αξιών..




Ι.Τζανάκος   

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Ο ιμπεριαλισμός της Δύσης και η συστημική ηθικολογία του..




Η τιμωρίες που επιφυλάσσουν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές στους εχθρούς ή "εχθρούς" τους έχουν πάντα ηθικό υπόβαθρο και συναισθηματική ρητορική επένδυση. Η αηδία που νιώθει κανείς απέναντι στην ηθικολογική και συναισθηματική δικαιολόγηση των πολεμικών ενεργειών επιτείνεται σε μέγιστο βαθμό με την εικόνα τής συστηματικής της δόμησης στην ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού. Πρόκειται για μιά ακόμα δομή, για ένα ακόμα υπο-σύστημα όπως όλα τα άλλα υπο-συστήματα που δομούνται με απόλυτη σκληρότητα και μεθοδικότητα. Η καταστροφή τού δυτικού κόσμου ως ιμπεριαλιστικού κόσμου, κάποτε, που μπορεί να σημαίνει γενική καταστροφή του δυτικού κόσμου, εκτός από την πρακτική απελευθέρωση που θα επιφέρει θα σημαίνει και μιά πνευματική απελευθέρωση που θα αφορά την διάλυση αυτής τής αποκρουστικής ηθικολογικής και συναισθηματικής συστημικότητας. Υπό μία έννοια, αντίστροφα, η καταστροφή τού υπο-συστήματος τής δυτικής ηθικολογίας και συναισθηματικότητας είναι μία από τις προ-απαιτούμενες προϋποθέσεις για την κατακρήμνιση και καταστροφή της δύσης..








Ι.Τζανάκος

Συρία / Σκληρά ερωτήματα προς δυτικούς και τζιχαντιστές βρυκόλακες..




Υπάρχει το εξής τρελλό ενδεχόμενο:
Ο Άσσαντ πάνω που είχε αρχίσει να κερδίζει την μάχη σε κρίσιμα μέτωπα είπε: "δεν ρίχνω και κάτι χημικά που έχω στις αποθήκες μου, μιας και υπάρχουν και πολλές κάμερες εκεί γύρω, να δεί ο κόσμος παιδιά και πολίτες να πεθαίνουν από ασφυξία; Κερδίζω που κερδίζω, ας δώσω και ένα εντυπωσιακό μάθημα στον πληθυσμό μου". Επ'αυτού υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε α) να είναι όντως τόσο κακός και ηλίθιος που να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να χάσει μέσα σε λίγες μέρες με μια διεθνή ιμπεριαλιστική επέμβαση ό,τι κέρδισε σε μήνες σκληρών μαχών και τρόμου είτε β) να μας θεωρούν οι δυτικοί τόσο ανόητους που να έστησαν μαζί με τους τζιχαντιστές ή κάποιους πράκτορες μέσα στο καθεστώς Άσσαντ μια τέτοια προβοκάτσια, με την ελπίδα ό,τι δεν θα αποκαλυφθεί ποτέ.
Επίσης υπάρχει το ενδεχόμενο να ισχύουν και τα δύο, δηλαδή ο Άσσαντ να προκαλεί σε έμμεση συνεργασία με τον δυτικό ιμπεριαλισμό την επέμβαση για να καταλήξει όλο αυτό κάπου.
Αυτές οι φάτσες που κλαίνε για την τύχη των αμάχων, γνωστές φάτσες που αλλάζουν, τρίβουν τα χέρια τους με το φοβερό έγκλημα. Αυτοί που τους βοηθάνε είναι ή ηλίθιοι ή δικοί τους άνθρωποι. Με την στενή ή ευρεία έννοια του όρου "δικοί" τους.
Το πιό λογικό να συμβαίνει είναι να είναι δικοί τους άνθρωποι.
Γιατί ποιός άλλος παρά ένας "δικός" θα έδινε τέτοια νομιμοποίηση σε μια διεθνή ιμπεριαλιστική επέμβαση;
Πρέπει πάντως οι δυτικοί-αμερικάνοι να μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους να πιστέψουμε πως ένας σκληρός και παμπόνηρος ηγέτης όπως ο Άσσαντ θα έκανε τέτοια ηλιθιότητα ή θα έκανε αυτό το έγκλημα χωρίς να είναι ενήμερος για τις συνέπειες της πράξης του.



Ι.Τζανάκος 

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Το βλέμμα..



Κάποτε οι άνθρωποι είχανε το βλέμμα τους ως κυρίαρχο σε όλη τους την ύπαρξη, και αυτό που σας λέω τώρα δεν είναι μύθος ή ο πρόλογος μιας ουτοπίας.
Οι άνθρωποι της ταξικής κοινωνίας βιώνουν το αναπόδραστο του βλέμματος μέσα τους και πάνω τους σε στιγμές θραύσματα σε παρουσίες φευγαλέες που τους παρουσιάζονται ως αντικατοπτρισμοί ενός υπερβατικού ή ενός τρομερού όντος που τους σχίζει ως τα βάθη γιά να τους αφήσει μετά. Έτσι ερωτεύονται οι άνθρωποι σε μια ταξική κοινωνία, έτσι θρησκεύουν, έτσι σχηματίζουν τις διαφυγές τους στον ορίζοντα των υπαρκτών. Έτσι σκοτώνουν..
Όμως αυτό το βλέμμα είναι δικό τους, ανήκει στον εαυτό τους αν τον αντικρύσουν ενώπιον τής παρουσίας τού βλέμματός τους και τού βλέμματος τού άλλου. 
Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να υψώσουν αυτό το βλέμμα ως την κορυφή τού κόσμου αυτού και να σαρώσουν την αποξένωση και τον πόνο, την καταπίεση και το ψεύδος της ταξικής κοινωνίας;
Γιατί όλο αυτό που αντικρύζουν ως ένα ξένο ως προς το ριζικό Είναι τού βλέμματος είναι εξίσου ένα αποτέλεσμά του, ο κόσμος που παράχθηκε από την εξωτερίκευσή του, την αλλοτρίωσή του στην ύλη. 
Και αυτή η εξωτερίκευση δημιούργησε την άρνηση τού βλέμματος μέσα στα πράγματα. Δημιούργησε δυνάμεις φοβερές σε έκταση και διεισδυτικότητα στον φυσικό κόσμο. Δημιούργησε την αρρώστεια και τον θάνατο που προκύπτει από την ταξική και κρατική βία. 
Το βλέμμα επέστρεψε στην φυσική του ρίζα ως κατακτητής και κατακτήθηκε από αυτήν υποτασσόμενο στην δύναμη. Το βλέμμα κυριαρχήθηκε από την φύση στην οποία βυθίστηκε. 
Δεν ήταν άσκοπη η καταβύθιση τού βλέμματος στην φύση, η περιπλάνησή του στην μίμηση τής κυριαρχικότητας τής φύσης, η προδοσία τής ανθρωπιάς του είχε έναν σκοπό. Να αποκτήσει την δύναμη εκείνη που θα μπορούσε να κυριαρχήσει τον ίδιο τον άνθρωπο που ήταν το σώμα του. 
Ο άνθρωπος δεν έχει ουσία. Είναι ένας τόπος συνάντησης που πρέπει να τον σκεπάσει μόνον το βλέμμα του.
Ήρθε η ώρα καλά μου παιδιά να καταστρέψουμε τις κοινωνικές τάξεις που αντιπροσώπευσαν αυτή την καταβύθιση και να ξαναγίνουμε το βλέμμα μας, να ξαναγίνουμε ανθρώπινο βλέμμα και όχι κτήνη.
Να ένας παράξενος τρόπος να είναι κανείς αγωνιστής..



Αφιερωμένο σε ψυχές που τολμάμε να αναφέρουμε, και σε ψυχές που δεν τολμάμε να αναφέρουμε..

Ι.Τζανάκος 

Το κυρίαρχο βλέμμα..




Θα επιβληθεί η παρουσία της ιδιαιτερότητας τού ανθρώπινου βλέμματος και της ανθρώπινης παρουσίας ως έκφρασης αυτού του βλέμματος, σε όλες τις στοιβάδες τής πραγματικότητας με την γνώση του, την δύναμή του. Η έκφραση τής ανθρώπινης παρουσίας στην ύλη αντιστοιχεί στην σχεδιαστική του δύναμη και την ικανότητά του που είναι, ως θεωρησιακή μορφή τής σχεδιαστικής δύναμης, η προ-εννόηση των φυσικών και φυσικο-ιστορικών νομοτελειών.
Υποτασσόμενος αρχικά ο άνθρωπος στην αναγκαιότητα της γνώσης και προ-εννόησης τής φύσης και τής φυσικής ιστορίας του ανθρώπινου (τού ανθρώπινου υπαρκτού ως φυσικο-ιστορικού), και θέτοντας στο βάθος την κυριαρχία του βλέμματός του, υπερβαίνει τελικά αυτούς τους καθορισμούς με την πραγμάτωσή τους και συγκροτεί τον ανθρώπινο αυτοκαθορισμό μόνον μέσα στην πρωταρχική θεμελίωση του κυρίαρχου βλέμματος, μετατρέποντάς την από θεμελίωση σε ολότητα.
 






Ι.Τζανάκος

Είναι άνθρωπος. Είναι εβραίος..




Η καθετότητα της ανθρώπινης ματιάς έχει μολυνθεί από τις ειδωλολατρικές θρησκείες και δυστυχώς τις επιστήμες, όταν αυτές δεν είναι τίποτα άλλο από επιβίωση της κτηνωδίας. Η ματιά μας αν είναι ακέραια είναι απαίτηση καταστροφής του υπάρχοντος φυσικού κόσμου ως φυσικού, ακόμα κι αν αυτός ο κόσμος δεν περικλείεται στα ανθρώπινα πράγματα. Πολλές φορές έχω την εμμονή να θεωρήσω όλο τον πολιτισμό που όρθωσαν οι άνθρωποι ως την απάρνηση της αλήθειας που έφεραν στον κόσμο με κίνδυνο να τον καταστρέψουν. Έτσι αποφάσισαν να διαβρώσουν την θεϊκή τους ματιά με την λατρεία αυτού τού κόσμου και του εαυτού τους. Γιατί ο κόσμος είναι απαράδεκτα αναγκαίος για ένα ον που υπήρξε για να διευθετήσει τον κόσμο αλλιώς, ως ιερό τόπο ενός βλέμματος που ειρηνεύει το αδιάφορο και υπερβαίνει το κτηνώδες. Οι ταξικές κοινωνίες και οι πόλεις τους, των ηγεμόνων και των αυτοκρατόρων, των βασιλέων και των δημοκρατών, σάρωσαν την ειρήνη και την συνεννόηση που ανθίζει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων και τους μορφοποίησαν σε αυτό το λαμπρό ον της δύναμης και της γνώσης, της πίστης και της λατρείας. Πουθενά ελευθερία. Παντού δεσμεύσεις και λύσεις δεσμεύσεων στον κόσμο που η ελευθερία έχει καταντήσει χιλιάδες χρόνια ουτοπία, μνήμη της Εδέμ. Και η Εδέμ φαντάζει ένα χωρίς όχι είναι, ενώ είναι το όχι που γεννήθηκε στο ον της καθετότητας τού βλέμματός του. 
Αλλά η Εδέμ υπήρξε και είναι πρός τιμήν του εβραϊκού λαού που την διατήρησε μέσα του στην μακραίωνη πορεία του στην λήθη τού φοβερού Πατέρα που δεν μισεί κανέναν. Το όχι αυτής της ματιάς δεν θα μας το στερήσει κανένας κάλπικος "ελληνισμός'' που δεν έχει σχέση με τον αληθινό ελληνισμό. Είμαι άνθρωπος σημαίνει πως διέρχομαι του εβραϊσμού μου.






Ι.Τζανάκος

Είναι ήδη αργά..



Μην τους πιστεύετε. Πάψτε να πιστεύετε επιτέλους όσο είναι καιρός, και σπάστε τους φραγμούς της ασφάλειας και του μέλλοντος. 
Δεν υπάρχει καιρός να περιμένει κανείς το μέλλον ούτε να σχεδιάζει όταν η φωτιά τον έχει ήδη κάψει. Μόνον αν την κάνει όπλο του αυτή τη φωτιά θα σταθεί όρθιος. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να βγεί στον ανοιχτό κόσμο και να δεί. 
Να δεί πρώτα απ'όλα την απειλή του αφανισμού του όπως έχει ήδη πραγματοποιηθεί στα επιτελεία της παγκόσμιας εξουσίας. 
Οι ψύχραιμες φωνές που θέτουν προϋποθέσεις ας σωπάσουν και ας αναλογιστεί ο καθένας απ'αυτούς που θέτουν προϋποθέσεις την ευκαιρία τής εξέγερσης ως ευκαιρία για την επιχειρηματολογία του και τίποτα άλλο. 
Δεν δικαιούται να αναλογιστεί τίποτα άλλο. 
Δεν του δίνουμε εμείς το δικαίωμα. Αυτός ο παιδισμός με την στρατηγική είναι το ίδιο αχρείος τελικά όπως ο παιδισμός με το παρόν. Είναι ήδη αργά..





Ι.Τζανάκος

Η κρίση και οι κριτές της. Ελλάδα, 2013..



Η ανικανότητα κατανόησης της μορφής που λαμβάνει η κρίση στην χώρα έχει να κάνει πολλές φορές με την ιδεολογική σκοπιά τών αριστερών ερμηνευτών της και την άρνησή τους να αντιμετωπίσουν τα δεδομένα της κοινωνικής εμπειρίας. Με αυτό τον τρόπο η κοινωνική εμπειρία "αφήνεται" να μορφοποιείται από την στερεοτυπική γενίκευση της εμπειρίας αυτής που εξυπηρετεί την κυρίαρχη εξουσία και την γραμμή της. 
Η γενική τοποθέτηση της αριστερής κριτικής στην θέση υπεράσπισης των λαϊκών τάξεων, όποια κι αν είναι η στρατηγική διαφορά της μίας ή άλλης αριστερής κριτικής θέσης, την εμποδίζει να αναλάβει το καθήκον της κριτικής των ίδιων αυτών των τάξεων, χωρίς μάλιστα να τίθεται θέμα ενοχοποίησης τους. 
Η απουσία κριτικής στον λαό ταυτίζεται με την ορθή άρνηση τής ενοχοποίησής του. Όμως η αστική κοινωνία παράγει τον λαό ως ένα παθητικό αντικείμενο της και αυτή η παραγωγή δεν μπορεί να κρίνεται μόνον ως πρός την στιγμή της έναρξής της αλλά και κατά την στιγμή της αποπεράτωσής της που είναι ο ίδιος ο "λαός" ως παθητικό αντικείμενο της δημιουργικής κοινωνικής δράσης.
Ας δούμε τις γενικές αρχές αυτής της παραγωγής πιο συγκεκριμένα, πριν αναφερθούμε στην επικαιρότητα της κρίσης.
Η διαφορά των ώριμων αστικών κοινωνιών από τις πρωτο-αστικές, και προ-νεωτερικές προ-αστικές, κοινωνίες έγκειται σε μεγάλο βαθμό στην ολοκληρωτική συμμετοχή των λαϊκών τάξεων στην ίδια την ένταξή τους στην συγκρότηση της παθητικότητάς τους. Η γνωστή ρήση πως η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα επιβεβαιώνεται οικτρά στην ώριμη αστική κοινωνία με την ιστορική αποκάλυψη της δυνατότητας ο λαός όχι μόνον να είναι ένας εξω-πολιτειακός παράγοντας που διεκδικεί την παρουσία του στην πολιτεία αλλά όντας ο βασικός πολιτειακός παράγοντας να είναι εκείνος που χτίζει, θεμελιώνει, συγκεκριμενοποιεί την υποταγή του στο κυρίαρχο σύστημα. Η επιτυχία της αστικής κοινωνίας όσον αφορά αυτή την θέσμισή της είναι σημαντική και δεν επιτεύχθηκε τόσο εύκολα όσο φαίνεται σήμερα, εφόσον η ολιγαρχία του πλούτου και της εξουσίας (κεφαλαιοκράτες, αστικοποιημένοι γαιοκτήμονες, μεγάλη γραφειοκρατία και στρατός) δεν είχε πειστεί πως οι μάζες θα παραχωρούσαν τόσο εύκολα την δημοκρατική δυνατότητά τους να ορίσουν την πολιτεία και την παραγωγή με βάση τα ιδιαίτερα ιστορικά συμφέροντά τους. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε τελικά ευνοϊκότερη προς την ολιγαρχία. Οι μάζες από τη στιγμή που εντάσσονταν εθελοντικά και με πλήρη συμμετοχή στις αξίες του αστικού κατεστημένου δεν είχαν κανένα πρόβλημα να "εκλέγουν" διαρκώς την εξουσία του. Όσο μάλιστα η κοινωνία εκφράζονταν ως ολότητα δεν υπήρχε καμμία δυνατότητα αλλαγής της στάσης αυτής. Σε καμμία μαζική ψηφοφορία δεν υπερίσχυσαν πραγματικά ριζοσπαστικές δυνάμεις. Η γενική δημοκρατία πάντα ευνόησε συντηρητικές λύσεις. Η ριζοσπαστική κριτική της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως κακέκτυπου της πραγματικής "άμεσης δημοκρατίας" στάθηκε σε αυτό το σημείο με ιδεολογική ματιά. 
Οι μάζες στην πραγματικότητα ακόμα κι αν συμμετείχαν σε ένα σύστημα άμεσης δημοκρατίας πάλι θα εντάσσονταν στο γενικό σύστημα της δημοκρατικής εθελοδουλείας αφού η συμμετοχή τους στο πολιτειακό σύστημα δεν είναι προϊόν τής μορφής τής δημοκρατίας αλλά της συμμετοχής τους στις αστικές αξίες και "πραγματικότητες". Ακόμα κι αν οι διάφοροι φαντασμένοι ριζοσπάστες δημοκράτες επέβαλαν τους ριζοσπαστικότερους θεσμούς "άμεσης" δημοκρατίας ή ακόμα ακόμα αν οι μάζες τούς επέβαλαν σε μια "δημοκρατική" επανάσταση, από την στιγμή που θα ακολουθείτο η ίδια δομή της κοινωνίας, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Ίσως και χειρότερο. Τα επιδιωκόμενα αγαθά της δημοκρατικής ή αμεσοδημοκρατικής ή μη-δημοκρατικής πολιτείας της ώριμης αστικής εποχής είναι πολύ συγκεκριμένα και περιορισμένα από την δομή αυτή, που γενικά δεν τίθεται εν αμφιβόλω. Οι διάφορες, θεμιτές και όχι πάντα απλά "αλλοτριωτικές", θέσεις και πράξεις της ριζοσπαστικής δημοκρατίας ή αριστεράς δεν είναι παρά η άλλη εκδοχή του αστικού κόσμου. Το θέμα μας δεν είναι εδώ να δούμε τι λείπει. Κάναμε ένα γενικό περίγραμμα και τώρα επιστρέφουμε στην "ελληνική πραγματικότητα".
Η συμμετοχή των λαϊκων τάξεων  στην πολιτειακή συγκρότηση, στην μεταπολιτευτική Ελλαδα, επισυνέβει μετά από μια σημαντική επέκταση της παραγωγικής βάσης και διεύρυνσης της καταναλωτικής δυνατότητας. Τα αγαθά της κατοικίας, της εκπαίδευσης, της υγείας κ.α έγιναν προσβάσιμα στις ευρύτερες μάζες. Η πρόσβαση σε αυτά τα αγαθά συγκροτήθηκε σε συγκεκριμένες υλικές βάσεις κατανομής που ορθώθηκαν πάνω στην συγκεκριμένη υλική βάση της παραγωγής τους. Το μοντέλο της μικροαστικής συναίνεσης, που συνέχιζε την μακραίωνη "παράδοση" της μικρο-ιδιοκτησίας ως αξίας και πρακτικής στην πρωτο-αστική αλλά και προ-αστική Ελλάδα, αναδείχθηκε ως αναμφισβήτητο ακόμα και σε συνθήκες εντατικής συσσώρευσης του κεφαλαίου. Η "ακατανόητη" μεταπήδηση της πλειοψηφίας του πληθυσμού από το εαμικό μέτωπο στην ανοχή προς ένα καθεστώς αυταρχικής δεξίας και ενός αυταρχικού "κέντρου"  είχε ως υλική και αξιακή βάση αυτό το συμβόλαιο. Ο δημόσιος τομέας έπαιξε σε αυτό το παίγνιο έναν πρωταρχικό ρόλο. Πέρα από μηχανισμός του κεφαλαίου και όργανο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης έγινε το "αντικείμενο" της επιθυμίας της μάζας για μια εξασφάλιση της ζωής της ως μικρομεσαίας μάζας και των ιδιαίτερων μικροσυμφερόντων της, είτε ως κόλπος εισδοχής για εργασία είτε ως σύστημα εξυπηρέτησης της μικρο-αστικής συναινετικής στασιμότητας. Όλος σχεδόν πληθυσμός συμμετείχε σε αυτό τον αγώνα κοινωνικής μικρο-ανόδου και εξασφάλισης. Όλα φαίνονταν πως θα κρατήσουν για πάντα.
Η απότομη είσοδος της ελλαδικής κοινωνίας στην παγκόσμια πραγματικότητα και οι οικονομικές αιτίες αυτής τής εισόδου δεν είναι δυνατόν να αναλυθεί εδώ. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως η αφήγηση του μεγαλο-αστικού κατεστημένου, για την ενοχή της "μικρο-μεσαίας" κοινωνίας, είναι εντελώς αναξιόπιστη. Ούτε το χρέος οφείλεται σε αυτήν, ούτε η διαφθορά αφορά κυρίως αυτήν.
Το σκάνδαλο για μας είναι η διαχρονική ''συμμετοχή" της σε στρατηγικές επιλογές που υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση της κοινωνίας και τής "ίδιας" τής μικρομεσαίας "υποκατηγορίας". Η ειδική επιλογή της να δέχεται ένα συμπληρωματικό ρόλο στην παγκόσμια παραγωγική και πολιτική ιεραρχία περιέχει έναν ισχυρό βαθμό ρεαλισμού. Δεν είναι οι μικροαστοί, μικρο-μικροαστοί και οι μεσο-αστοί ανόητοι. Μετρήσαν πολύ προσεκτικά την θέση τους και την θέση της χώρας "τους" στο παγκόσμιο σύστημα. Αλλά μέσα στην μικροαστική κουτοπονηριά, που δεν  έχει σημασία αν είναι "δημοκρατική" ή "αυταρχική", αγνοήθηκαν βασικοί κανόνες όχι μόνον της αστικής παραγωγής αλλά και της παραγωγής εν γένει. Βέβαια αν δούμε τα πράγματα από μια παγκόσμια οπτική θα δούμε πως αυτό είναι ένα συνηθισμένο, και εν πολλοίς "σχεδιασμένο", δράμα της περιφέρειας και ημι-περιφέρειας του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος.  Δεν έχω να πω άλλα. Ο νοών νοείτω. 
Η συμμετοχή συνεχίζεται βλέπω. Ο αγώνας είναι να "γυρίσουμε" σε καλές εποχές ή έστω να περισώσουμε ό,τι νά'ναι. Ό,τι και να γίνει, σημασία έχει η αναζήτηση "συμμάχων" ή μαγικών πρώτων υλών, υδρογοναθράκων και πετρελαίων, για να "καθήσουμε" στο τουριστικό μαγαζάκι μας με την γνωστή αμεριμνησία. Πέρα βρέχει..
Χωρίς να συκοφαντώ, ή να ισοπεδώνω καταστάσεις, θα έλεγα απλά, απλούστατα, πως αυτή είναι η ρίζα της ομοιότητας χώρων τόσο διαφορετικών όπως η χρυσή αυγή, ο σύριζα, ο γενικός δημοκρατικός πατριωτικός εθνικισμός κ.α
Το άλλο στρατόπεδο, των "μνημονιακών" μέσα στην μικρομεσαία και "μεσαία" μάζα, απλά στηρίζεται στην ελπίδα πως τα πράγματα θα μείνουν τουλάχιστον ίδια.
Όλοι αυτοί οι ευσυγκίνητοι άνθρωποι έχουν καταλάβει τους εργασιακούς χώρους και τους καφενέδες, και βασανίζουν το μυαλό μας..







Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

Ο ιδεαλισμός που δεν κρίνεται..




Να προσπαθείς περιβαλλόμενος από μια τεράστια κρύα μάζα να ζεστάνεις το σώμα σου με το σώμα σου. Αυτό είναι ο ιδεαλισμός για έναν αποξενωμένο ή απόβλητο άνθρωπο που δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο κριτικής απο κανέναν καλοθερμασμένο υλιστή..




Ι.Τζανάκος

Ξανά για τον κομμουνισμό..



Ο κύριος λόγος για τον οποίο θα ήθελα να παρατείνω τη συζήτηση για τον κομμουνισμό είναι για να δω και άλλες αντιδράσεις από κομμουνιστές και μη-κομμουνιστές και τελικά να αποφασίσω τι είμαι και γω ή μάλλον τι δεν είμαι. Όπως έχετε καταλάβει δεν είμαι και τόσο σίγουρος για το τι είναι ο καθένας αν δεν δοκιμαστεί στο καμίνι κρίσιμων ιστορικών στιγμών. 
Τότε καταλαβαίνει και ο ίδιος τι είναι, αν προλάβει και δεν τον σαρώσει η ιστορική ροή όπως σάρωσε πολλούς πριν ακόμα προλάβουν να εκπνεύσουν το οποιοδήποτε όνομα για τον εαυτό τους με σιγουριά.
Ενοχλούμαι βαθιά με την σιγουριά όλων σας ή σχεδόν όλων σας τόσο για τον εαυτό σας όσο και για τους άλλους, και θεωρώ αυτή τη σιγουριά κακό σημάδι για το μέλλον μας, ολονών. Αφού είναι πολύ δύσκολο να είναι κανείς τόσο σίγουρος για το θάρρος και την προσήλωσή του στον σκοπό του ανθρώπου γιατί να εκπνέει με τόση σιγουριά ονόματα για τους άλλους και τον εαυτό του; Μήπως προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ακόμα;
Όπως είδατε, είπα τι επιθυμώ και τι υπηρετώ από αυτό που είναι ο κομμουνισμός, όπως και από άλλους σκοπούς. Δεν είπα τι είμαι ή τι θα ήταν ορθότερο να είμαι ως καθολικό όνομα. Και νομίζω πως αυτό είναι καλύτερη στάση στην εποχή που ζούμε που δεν διαφέρει τόσο ως προς την αθλιότητά της και τις ελπίδες της σε σχέση με άλλες εποχές αλλά διαφέρει ως προς την απογοήτευση που προσφέρει και θα προσφέρει στους εναπομείναντες αγωνιστές του ανθρώπινου σκοπού. 
Τα ονόματα για αυτό τον ανθρώπινο σκοπό είναι βαριά και δεν είναι ένα ή δύο. Είναι πολλά. Θα πεί κανείς, πρέπει να επιλέξει κανείς ένα και κύριο. Διαφωνώ. Μπορεί να είναι αυτό επικίνδυνο από τη σκοπιά κάποιων ειδικών συγκυριών αλλά δεν είναι λιγότερο επικίνδυνο από την επιλογή του ενός (ονόματος). Άσε που το όνομα μπορεί να αποδειχτεί φυλακή αν το συγκρίνεις με την πραγματικότητα της πράξης. Ας είμαστε επιφυλακτικοί με τα ονόματα και ας επικεντρώνουμε στην ουσία που υπερβαίνει τα ονόματα με την ίδια τη γλωσσική λειτουργία που τα περιέχει ως δυναμικότερη έκφραση της ίδιας της εξωτερικής και ''εσωτερικής" πραγματικότητας. Τα στερνά κρίνουν τα πρώτα. Είναι πάντα έτσι; Όχι πάντα, αλλά τώρα έτσι είναι. Ας προχωρήσουμε όμως.
Που θα πάνε τα πράγματα λοιπόν σε σχέση με τον ανθρώπινο σκοπό; Τι είναι αυτό που μας λείπει, αν υποθέσουμε πως είμαστε όντως αφοσιωμένοι σε αυτόν, για να τον πραγματώσουμε;
Πρώτα πρώτα θα έλεγε κανείς πως δεν είναι απαραίτητο να δεχτεί αυτό τον όρο..."Ανθρώπινος σκοπός. Τι'ν'τούτο πάλι;" θα πεί, και δεν θα έχει άδικο αν το αφήσουμε έτσι ξεκάρφωτο.
Χωρίς να περιορίζουμε τη σκέψη μας σε μιά σύντομη φράση θα λέγαμε πως ο σκοπός αυτός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος με την ανεπανάληπτή του, σε όλη την λεγόμενη φύση και τον άλλο ζωϊκό κόσμο, παρουσία και δράση. Αυτό δεν αρκεί αν ορίσουμε την παρουσία αυτή. Δεν είναι φυσικά εφικτό να μιλήσουμε για ανθρώπινη ουσία γιατί απλά δεν υπάρχει, και μάλιστα ως έννοια παραπλανά την συζήτηση και αναζήτηση για την ανθρώπινη παρουσία και δράση, αφού δεν έχει σαφώς μέσα της -ως έννοια- τις διακρίσεις της ποιότητας εκείνης που αποχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα όντα.  Η ανθρώπινη παρουσία και δράση είναι μια αποκοπή από την φύση την ίδια στιγμή που ο άνθρωπος είναι ένα ον αλυσοδεμένο στις ανάγκες και τους φυσικούς νόμους που τον περιβάλλουν ακόμα και ως "δικός" του οργανισμός. Η ανθρώπινη παρουσία είναι μιά παρουσία και μέσα στον καθημερινό άνθρωπο αλλά δεν ταυτίζεται με την ολότητά του που συνθέτει στοιχεία από όλους τους καθορισμούς του και αυτή την ίδια την παρουσία ως στοιχείο. Κάθε ολιστική ή συν-ολιστική περιγραφή του είδους του ανθρωπισμού ή του υπαρξισμού ή απλά της (επιστημονικής) ανθρωπολογίας που επιχειρείται χωρίς να επισημαίνεται η υπερβασιακή πτυχή της αποκοπής της ιδιάζουσας ποιότητας του ανθρώπινου δεν είναι "λανθασμένη" αλλά σημαίνει την υποταγή στον κόσμο της φυσικότητας ακόμα κι αν ενδύεται την διαλεκτική ή συστημική ερμηνευτική ή επιστημονική γλώσσα. Η ανθρώπινη παρουσία και δράση πρέπει να μαρτυρήσει αλλιώς την ιδιάζουσα μορφή της στον κόσμο, πρέπει να την μαρτυρήσει εντός της και ενώπιον της. Δεν υπάρχει άλλος να την ακούσει, ούτε η επιστήμη ούτε ο Θεός.
Όταν λοιπόν έχεις έναν σκοπό μαρτυρίας τι νόημα έχουν τα ονόματα; τι νόημα έχει η ιδέα και οι αξίες; τι νόημα έχει η επιστήμη αλλά και οι κριτικές της;
Έχουν νόημα στον βαθμό που αντανακλούν αυτό το αλυσόδεμα που δεν μπορείς με οποιονδήποτε νιχιλισμό ή σκεπτικισμό να εξορίσεις διαπαντός από την ζωή σου ακόμα, πόσο μάλλον από την ζωή των ανθρώπων γενικά. Παύουν να αποκτούν νόημα αν δεν έχει κανείς, με οποιονδήποτε τρόπο -ακόμα και "μυστικό", στο μάτι του μέσα τον σκοπό που είναι ο άνθρωπος. Και μάλιστα παύουν να αποκτούν και όποιο "θετικό" νόημα αφού ακόμα και οι καλύτερες πρακτικές και γνώσεις τελικά αυτοχειραγωγούνται από την φυσική υποστρωματικότητα των πάντων. Και δεν είναι ο (μαρξιστικός-διαφωτιστικός) υλισμός ο μόνος θεωρητικός ένοχος σε αυτή την υλο-υποστρωματοποίηση των πάντων αλλά πολύ περισσότερο οι ιδεαλιστικές και θεολογικές σχολές αλλά προσφάτως και οι φαινομενολόγοι, οι υπαρξιστές, οι θετικιστές-νεο-εμπειριστές, οι "ρεαλιστές της ισχύος", οι αρχαιολάτρες, οι σουρρεαλιστές, οι καταστασιακοί, οι ψυχο-αναλυτές, οι νεο-ψυχίατροι, οι θεωρητικοί της "γενικής θεωρίας των συστημάτων" και άλλα πολλά (σχεδόν αναρίθμητα) νέα φυντάνια. Χάνουν την ματιά τους όσο αγνοούν το αίνιγμα και την παραδοξότητα του ανθρώπινου αλλά και τις ιδιάζουσες "ανάγκες" του. Το πολιτικό πρόβλημα έτσι ανάγεται συνέχεια στις επιτυχίες αυτού του ανθρώπινου ή μάλλον στις παράδοξες επιτυχίες του που αφορούν την εξισορρόπηση των συνθετικών στοιχείων της ανθρώπινης ολότητας μέχρι τώρα και όχι σε αυτή την διαρκή του ήττα. Υποτίθεται πως η νεωτερική δημοκρατία ή ο κομμουνισμός θα έλυνε πολλά αινίγματα και θα οδηγούσε κάποτε στην επι της γης ειρηνική επικράτηση της ανθρώπινης ματιάς που θα ανεδύετο ως ένα νέο αλλά και αφομοιωτικό του παρελθόντος στοιχείο της ζωής. Όμως προστέθηκαν και άλλα αινίγματα, πράγμα όχι κακό, αλλά και αδύνατον να παραμείνει έτσι απλά - όπως είναι.
Είναι της σημερινής συνήθειας στην αριστερή ιδεολογία -πλήν εξαιρέσεων ελάχιστης ακόμα πρακτικής σημασίας- να απεμπολούνται πολλά από τα νέα αινίγματα, κυριώς αυτό του κομμουνισμού, γιατί υπάρχει η αυταπάτη ό,τι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε την ανθρώπινη ματιά απο τις γενεαλογικές της ρίζες. 
Η αναζήτηση των βασικών ριζών του ανθρώπινου δεν είναι κάτι κακό, αλλά αυτό που είναι λάθος και αντενεργός πράξη είναι να μην ορίζονται οι νέες ρίζες ως σχετικά αυτάρκεις. Τι δηλαδή; ήταν ο κομμουνισμός μια εκδοχή της ριζοσπαστικής δημοκρατίας; η ένας "αριστερός-ισοπεδωτικός εχθρός της"; Αυτά, ό,τι και ορθόν και να περιέχουν, πέρα από επικίνδυνα για την πολιτική θεωρία και φιλοσοφία είναι και αντι-επιστημονικά, ανιστόρητα, πράγματα. Τα νέα αινίγματα δεν είναι γενεαλογίες ακόμα κι αν είναι αινίγματα που αφορούν όλο το παρελθόν της ζωής πριν την τοπο-θέτησή τους στο βάθρο των αινιγμάτων. Η όρθωσή μας στο ύψος της καθολικότητας του ανθρώπινου σκοπού και ακόμα ακόμα η τοποθέτησή μας σε ένα ά-χρονο βάθρο κρίσης των πάντων απαιτεί την ορθή και απόλυτα τεκμηριωμένη ταξινόμηση των πραγμάτων στην σωστή τους σειρά. Και η επιλογή μας ακόμα για τον δικό μας εσωτερικό ή εξωτερικό "κόσμο των κόσμων" δεν είναι εφικτή χωρίς αυτή την αλήθεια της ιστορίας, που δεν είναι απλά ιστορία π'αναθεμά την! Η ιδιαίτερη επιθετικότητα απέναντι στον κομμουνισμό δεν είναι καλό σημάδι, μα καθόλου καλό σημάδι, ακόμα και για τον όποιο κριτή των πάντων, όπως θα ήθελε να λέγεται και να είναι..











Ι.Τζανάκος    

Η θυσία της νεώτερης γενιάς και η ψευδο-σοφία της "καθημερινότητας"...




Η μορφοποίηση της καθημερινότητας σε διαφορετικές βάσεις δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα της ίδιας της καθημερινότητας.
Η αντινομικότητα μιάς σύνθεσης του ανθρώπινου χρόνου που θα έχει ως σημασία της την αλλαγή της καθημερινότητας τού "κοινού" ανθρώπου με σκοπό την εξυπηρέτηση των αναγκών του και των ανθρώπινων επιθυμιών του έγκειται στην ανάγκη διατήρησης τής καθολικής μορφοποίησης της καθημερινότητάς ως θεμελιακής κατάστασης της ιστορικο-κοινωνικής δημιουργίας. 
Η αντινομικότητα ως αντινομικότητα έγκειται στο γεγονός πως αυτή η υπέρβαση τού στενού ορίζοντα της καθημερινής ζωής που προκύπτει από την ανα-καθολικοποίηση των όρων της ενέχει πάντα κινδύνους αλλοτρίωσης της ελευθερίας των ανθρώπων και του δικαιώματος της αυτοδιάθεσής τους. 
Οι μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα των ανθρώπων του λαού συνήθως παρήχθησαν διά μιάς ιστορικής βίας. Οι αναστατώσεις της λαϊκής ζωής ήταν και είναι συνήθως αποτελέσματα τεκτονικών αλλαγών στο γεωστρατηγικό οικονομικό και πολιτικό επίπεδο που συνοδεύονταν (συνοδεύεται) από μετακινήσεις πληθυσμών, μεταναστεύσεις, καταστροφές των μικρο-βιότοπων της καθημερινότητας που υφαίνουν το γενικό πλέγμα της κοινωνικής ζωής. 
Η καχυποψία των "κοινών" ανθρώπων απέναντι στις μεγάλες ιστορικές αλλαγές, όταν αυτοί δεν έχουν παρασυρθεί από την ιδεολογική μέθη των υποσχέσεων που προκαλεί το ιστορικό "γίγνεσθαι", είναι αποτέλεσμα της πικρής τους εμπειρίας από τέτοιες αλλαγές. Αυτή η πικρή εμπειρία περνάει από την μιά γενιά στην άλλη με πρωτοβουλία των παλαιότερων γενεών που έχουν υποστεί τις "αλλαγές" στο πετσί τους. 
Όμως η ζωή θα προχωρήσει ό,τι κι αν γίνει. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί καμμία πικρή εμπειρία να το σταματήσει. Μπορεί μάλιστα η πικρή εμπειρία που ενσταλάζουν οι παλαιότεροι στην νέα γενιά των λαϊκών ανθρώπων να παράγεται ως ένας όρος που κάνει την αγωνιστική διάθεση των νεώτερων ακόμα δυσχερέστερη ως προς την εμφάνισή της και την ενέργειά της. 
Η επίγνωση των κινδύνων και των αρνητικών συνεπειών τής ανα-ιστορικοποίησης και ανα-καθολικοποίησης της ανθρώπινης ζωής για την καθημερινή ζωή περιέχει μιά σοφία που δυστυχώς εώς τώρα επιβεβαιώνεται οικτρά, αλλά από την άλλη με τον τρόπο της η επίγνωση αυτή αποκρύπτει την αθλιότητα τής "ειρηνικής" περιόδου που συνήθως αποτιμάται ως αγαθή εν γένει.
Η καθημερινή γαλήνη των ανθρώπων περιέχει πολλά θαμμένα μέσα της θύματα. Οι συμβιβασμοί και τα ψέμματα, οι εκλογικεύσεις και οι προδοσίες των ιδανικών, είναι τα μυστικά αυτής της γαλήνης. Χρειάζεται πολύς κόπος για να ανασύρεις όλη αυτή την αθλιότητα και να την προτάξεις ενώπιον  των καθησυχασμένων υπερασπιστών της κοινωνικής ειρήνης. 
Η δυσκολία έγκειται στο κοινότοπο γεγονός της συμμετοχής τους στην νομή της ειρήνης αυτής, που ως νομή δεν είναι μόνον "οικονομική" αλλά αφορά και την αξιακή εμπλοκή τους. Η τιμή της εξουσίας και της γνώσης φαίνεται να ανήκει σε όλους τους γηραλέους σκεπτικιστές που δεν σκοπεύουν να την απεμπολήσουν ενώπιον ακόμα και των πιό τραγικών διαψεύσεών της. Μπορεί λόγου χάριν σήμερα να τίθεται εν κινδύνω ακόμα και ο στοιχειωδώς αξιοπρεπής θάνατος στο ράντζο ενός νοσοκομείου αλλά υπάρχουν γηραλέοι σοφοί της αδράνειας που δεν σκοπεύουν να παραδεχθούν πως όλος αυτός ο σχεδιασμός της ζωής τους πάνω σε πέτσινα συμβόλαια και σε φρούδες εξασφαλίσεις ήταν ένα μεγάλο λάθος. Θα επιμείνουν να υπερασπίζονται την εικόνα μιας καθημερινότητας που κάποτε υπήρξε. 
Η προδοσία απέναντι στην νεολαία που την περιμένει πόνος και αγώνας ζωής και θανάτου μέχρι τον θάνατο είναι ένα από τα αποτελέσματα αυτής της εμμονής πρός το ημερήσιο, έστω με τους όρους που παράγεται σήμερα ως φαύλο αποτέλεσμα της συγκεκριμένης φαυλότητας που λέγεται καπιταλισμός. 
Ο καπιταλισμός διαιρεί τους εργαζόμενους λαϊκούς ανθρώπους με κάθε τρόπο και μία από τις επικινδυνότερες διαιρέσεις είναι αυτή που προκύπτει από την διαδοχή των γενεών, με ευθύνη των παλαιοτέρων. Η καθημερινότητα είναι το οχυρό τους και η σοφία της το συντηρητικό όπλο της.


 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος       

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Οι αυταρχικοί όροι της αταξικής κοινωνίας. Το Εν ως προϋπόθεση της καθολικής ελευθερίας..




Η διαίρεση των κοινωνικών υποκειμένων δεν αίρεται από ένα κοινωνικό Είναι το οποίο απόλυτα αυτοκαθοριζόμενο θα ορθώσει τον πλήρη εαυτό του στο ύψος της εδραιωμένης ενότητας εκείνης που θα αποκλείσει δια παντός την διαίρεση αυτή.
Ο μύθος του απόλυτου κοινωνικού αυτοκαθορισμού ως αιτίου δημιουργίας τής αταξικής, α-εθνικής ή α-κρατικής ενότητας χωρίς τήν μακροχρόνια ταξική βία από μέρους των ιστορικών φορέων αυτής της ενότητας είχε γιά ένα διάστημα έναν δημιουργικό ρόλο.
Όμως η ενότητα που επιθυμείται δεν είναι υφιστάμενη σχεδόν πουθενά σε κοινωνίες ταξικής καταπίεσης, ούτε καν στο επίπεδο της στιγμής εκείνης που σημαίνει την αμφισβήτηση της ταξικής διαίρεσης, αλλά το κυριότερο ούτε καν εντός του τόπου που εκφέρει πρακτικά και ονοματοδοτικά αυτή την αμφισβήτηση.
Η κοινωνία που είναι καθορισμένη από το βάρος τού ταξικού παρελθόντος-παρόντος δεν είναι μια ήδη έτοιμη κοινωνία για την υπέρβαση της διαίρεσης και της αποξένωσής της αλλά μόνον το σημείο εκκίνησης του νέου. Αυτό που ακούγεται ως ένα ειδυλλιακό ξεκίνημα είναι στη πραγματικότητα ένα ριζικό ξεκίνημα για κάτι ξένο και αντιμέτωπο ακόμα και για τους ίδιους τους φορείς του ξεκινήματος. Η εσωτερική βία που προκαλείται στους ίδιους τους φορείς της αλλαγής προς την αταξικότητα είναι το ίδιο ριζική με την βία που δέχονται οι αντίπαλοι της αλλαγής αυτής.
Κανείς δεν μπορεί να εξιδανικεύσει το ποιόν όλων μας σε σχέση με το ανθρώπινο μέλλον. Μόνο μια αχνή εικόνα μπορούμε να έχουμε για την ριζική αλλαγή της κοινωνίας και αυτή η αχνή εικόνα επιτάσσει μια πρωτοφανή μεταστοιχείωση όλων των συμπεριφορών και των εσωτερικών στάσεων των κοινωνικών υποκειμένων στην κατεύθυνση του Εν-ός.
Η πρακτική άρση του θεμελιακού καταμερισμού της εργασίας ανάμεσα σε "χειρωνακτική" και "πνευματική" εργασία δεν είναι ένα πανεπιστημιακό πείραμα αλλά προϋποθέτει το ξεβόλεμα όλων των κοινωνικών κατηγοριών της εργασίας. Η ενότητα της αταξικής κοινωνίας όμως είναι ένα θεμελιακό αίτημα που για να ολοκληρωθεί διενεργείται και πέραν της τυπικής έννοιας-κατάστασης της εργασίας και αφορά την σχέση των κοινοτήτων και των ιδιαίτερων ομάδων της κοινωνίας σε ένα επίπεδο ενοποίησης που προκαλεί ακόμα περισσότερα προβλήματα στην πρακτική εφαρμογή της αφού αφορά το ξεβόλεμα τού ίδιου τού θεού της αστικής, αλλά και ευρύτερα ταξικής κοινωνίας, που είναι το "άτομο". Δεν αμφισβητείται η ελευθερία του ατόμου αλλά αυτό επωμίζεται πλέον μια σειρά κοινωνικών καθηκόντων που σήμερα του φαίνονται ιδιαίτερα επαχθή, αν και είναι ουσιαστικά αρκετά ευχάριστα και ουσιαστικά εύκολα. Η κοινή μέριμνα λ.χ των ηλικιωμένων και των παιδιών δεν είναι μια εύκολη υπόθεση για όλους αυτούς τους "ξένους" σήμερα ανθρώπους που δυσκολεύονται να φροντίσουν ακόμα και τους γέρους γονείς τους ή τα παιδιά τους και καταφεύγουν στην "εργασία" για να αποφύγουν όλα αυτά. Επίσης είναι αδιανόητη η αρχική υποχρεωτική θέσπιση τέτοιων καθηκόντων. Γιατί είναι φυσικά απλό και εύκολο να ζητήσει κανείς από την "ελευθεριακή" κοινωνία να γίνει κοινωνική αλλά το δυσκολότερο είναι να πράξει κανείς με σοβαρές αξιώσεις την υποχρεωτικότητα αυτών των καθηκόντων μέχρι να γίνουν πολιτισμός και συνήθεια. 
Οι αντεξουσιαστές και οι "δημοκράτες" αριστεροί φτάνουν μέχρι την αυτόβουλη συμμετοχή σε ένα τέτοιο "πρότυπο" κοινωνικής συμπεριφοράς αλλά όταν τεθεί το θέμα του καταναγκασμού φρίττουν. Αλλά η γενική εφαρμογή αυτών των προτύπων είναι εφικτή μόνον δια της πειθούς και της επιβολής μέσω των αγωνιστικών συνθηκών επικράτησης του σοσιαλισμού. Αντίστοιχα προβλήματα είναι η αναζωογόνηση της υπαίθρου εν μέρει αναγκαστικά μέσω μιας ριζικής οικονομικής αποκέντρωσης, η καταστολή του σεξισμού-ρατσισμού, η καταστολή τής οικονομικής αυτοτέλειας των επιχειρήσεων, η εξαφάνιση του χρήματος κ.α . 
Όλα αυτά δεν είναι "φυσικά" προϊόντα μιας αυτοκαθοριζόμενης αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας αλλά οι προϋποθέσεις της, άσχετα αν κανείς ορίσει τις προϋποθέσεις ενός όντος ως ταυτές με το γεγονός του.
Η λαϊκή δικτατορία-δημοκρατία είναι ένα καθεστώς. Δεν είναι ένα έδαφος που πατάει κάποιος εκδρομεύς του μέλλοντος.


Ι.Τζανάκος  

Κάποιοι απλοί λόγοι για τους οποίους επιθυμώ έναν "αυταρχικό" κομμουνισμό..





Χρειαζόμαστε ένα κομμουνιστικό καθεστώς για να γίνουμε άνθρωποι και όχι πιά αυτά τα μοναχικά κτήνη που σέρνονται στα διαμερίσματά τους ή τις καλύβες τους για να βασανίσουν τον εαυτό τους ή τους άλλους.
Χρειαζόμασε κομμουνιστική εκπαίδευση για να μάθουμε να σεβόμαστε τη ζωή του άλλου και να φοβόμαστε μέχρι να εξανθρωπιστούμε να τον πειράξουμε στο ελάχιστο, μέχρι να υπάρξει επιτέλους εδραιωμένη η ευγένεια και το ήθος στην σχέση μας με τους άλλους.
Χρειαζόμαστε κομμουνιστική πειθαρχία στην παραγωγή για να σπάσουμε την αποξένωση και την ιδιωτεία μεταξύ των ανθρώπων που προκύπτει από την αποξένωση μέσα στην παραγωγική διεργασία.
Χρειαζόμαστε κομμουνιστική παραγωγή για να επιλύσουμε όλα τα θεμελιακά προβλήματα επιβίωσης, υγείας, και αυτοσυντήρησης των ανθρώπων, χωρίς αυτοί να έχουν οποιοδήποτε φόβο για το μέλλον.
Χρειαζόμαστε κομμουνιστική ηθική και κομμουνιστική εξουσία καταστολής για να διαλύσουμε την ανδροκρατία και τον πατριαρχισμό, για να γίνει πραγματικά ασφαλής η παρουσία των γυναικών και των παιδιών σε κάθε κοινωνικό χώρο χωρίς τον φόβο της βίας και της κακοποίησης.
Χρειαζόμαστε σε μερικούς τομείς ένα δρακόντειο αυταρχικό κομμουνιστικό κράτος για να συντρίβει στον αιώνα των αιώνων κάθε ρατσιστική σεξιστική και σεξουαλική προσωπική βία, και να φυλακίζει για πάντα όσους παραβιάζουν την αυτοκυριαρχία του προσώπου στις θεμελιώδεις του εκφάνσεις.



Αν ξέρετε άλλη μορφή πολιτείας και παραγωγής που να εγγυάται αυτές τις προϋποθέσεις που θέτω εδώ, γράψτε μου..





Ι.Τζανάκος 

Κοινότοπες σοβιετικές σκέψεις...




Η αγαπημένη μας ύπαρξη μετράει ώρες ή μήνες ή χρόνια. Ενώ ο κόσμος μετράει κάτι δισεκατομμύρια χρόνια με τάση να μην μετράει αλλά να εκτείνεται στο άπειρο. Γιατί δεν αρκεί αυτό σαν ιδέα για να εγκαταλείψουν οι μεγαλόσχημοι τη προσπάθεια να είναι παντού; κι εκεί που δεν τους σπέρνουν; και να δίνουν διαταγές σε ό,τι δέχεται διαταγές ακόμα κι αν αυτό είναι το ξεράδι τους;
Νομίζω πως η "εξαιρετική" ύπαρξη πάσχει από μια ανίατη ασθένεια που αφορά την διάκρισή της από τις άλλες και την ψευδαίσθηση τής προσωπικής διαιώνισής της στο συνεχές τού χρόνου. Τώρα, είναι αυτό προϊόν των ιστορικών δομών εξουσίας, κοινοτικών και δια-κοινοτικών, και της ιδιοκτησίας ως βασικής διαμεσολάβησης των παραγωγικών σχέσεων ; ή αντίθετα όλες αυτές οι δομές είναι τελικά αποτελέσματα αυτής της απ-άνθρωπης αισθητηριακής και ενοραματικής πρόσληψης τού κόσμου; Αντιδιαλεκτικό ερώτημα, αλλά νομίζω ειλικρινές εφόσον το κάνουν όλοι στον εαυτό τους ό,τι και να υποστηρίζουν.
Αν ισχύει το πρώτο ας ελπίσουμε πως κάτι μπορεί να αλλάξει σχετικά εύκολα, με μερικές επαναστάσεις ακόμα, πράγμα όχι εύκολο!
Αν ισχύει το δεύτερο, ή μάλλον και το δεύτερο, τότε ας μην ελπίσουμε τίποτα αν δεν ροκανίσουμε όλο το σύμπαν τών κοσμοθεωριών και αντιλήψεων αποκαλύπτοντας την σκλαβιά αυτού του ψεύδους της μεταφυσικής της "εξαίρεσης". 
Το ξέρουμε άραγε ακόμα πως δεν έχει άλλη σημασία η παρουσία μας στον κόσμο παρεκτός την αλληλεγγύη στον άλλον, ανεξάρτητα από εθνική και "φυλετική" καταγωγή, και το καθήκον τής κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας και υγείας όλων των ανθρώπων;
Τόσο κοινότοπο! Ακούγεται ως μια "αξιακή" απαίτηση από αυτές που γεμίζουν τα λογίδρια των αστών πολιτικών (φιλελεύθερων, φασιστών και δημοκρατών) ή ως ένας σκοπός από αυτούς που συγκροτούν ένα στοιχείο στο "εποικοδόμημα" των μαρξιστών. Όσο για τους αναρχικούς, αυτά είναι αστεία πράγματα -πάνω απ'όλα η "λύσσα για ελευθερία".
Όταν σκέφτομαι όλα αυτά ανακαλύπτω πόσο κοινότοπος πρέπει να γίνει κανείς για να ξαναγίνει σοσιαλιστής, πρίν ακόμα αποφασίσει αν είναι σοσιαλδημοκράτης σοσιαλιστής ή επαναστάτης κομμουνιστής. Έχω κουραστεί με τις μεγα-υπαρκτικές θεωρήσεις που γεμίζουν την ύπαρξη με ηρωϊκές παράτες, χωρίς να αναφέρονται στον σκοπό του αγώνα, που είναι κοινότοπα κοινότοπος και πολύ σοβιετικός θα έλεγα τελικά.
Θυμάμαι όταν είχαμε επισκεφτεί οικογενειακώς την σοσιαλιστική Βουλγαρία πως διελύθησαν όλες οι ενοχλήσεις μας από την καταπιεστική ατμόσφαιρα που διαχέετο παντού όταν μας δέχτηκαν άνευ ταυτότητας, και χωρίς πρόθεση προπαγάνδας, σε ένα Νοσοκομείο για να εξεταστεί το άσθμα του πατέρα μου. Σήμερα επανεκτιμούνται τέτοια πράγματα, όταν βλέπεις πώς κινδυνεύεις να ψοφήσεις στη κυριολεξία στον νοσοκομειακό προθάλαμο του Αδώνιδος. Και όλες οι υπαρξιακές αναζητήσεις της εξαιρετικότητας του προσώπου, οι διάφορες ηρωϊκές και μετα-ηρωϊκές αναπαραστάσεις του κόσμου φαίνονται σαν ένα γκροτέσκο αστείο. 



Ι.Τζανάκος

Η κτηνωδία και η κριτική της..




Οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ιδέα για τις ιδέες τους ακόμα κι αν αυτές είναι τα αχνά αποτυπώματα τής ογδοηκοστής απήχησης τής διακοσιοστής αντανάκλασης της πεντηκοστής ομοίωσης κάποιων συνεκτικών ιδεών για τις αληθινές ιδέες.
Όσο μεγαλώνει η κλίμακα της απόστασης ανάμεσα σε αυτό το κάτι που κάτι λέει με τις ελεεινές απηχήσεις του τόσο ο φορέας αυτής τής φήμης ό,τι έχει κάτι που είναι αλήθεια φουσκώνει από σιγουριά και επιμονή. Μεταβιβάζει στα παιδιά του το μεγαλείο της ιδέας του για τον εαυτό του και τις ιδέες του π'ανάθεμα κι αν είναι ιδέες.
Οπότε ας μην ασχολούμεθα με ιδέες. Είναι χαμένη υπόθεση. Ας ασχοληθούμε με την καταστροφή των υπαρχουσών ιδεών περί τής ιδέας και με την συντριβή του εγωϊσμού των φορέων τους.
Τότε, όταν απομονώσουμε τον χαρακτήρα των πιό επίμονων και ξεροκέφαλων ανθρώπων, όταν προσέξουμε με επιμονή αυτό τον κόσμο αδιάλλακτων ηλιθίων και επιθετικών και ύπουλων χαρακτήρων, παρουσιάζεται μπρός μας "μεταφορικά" ένας ανήθικος και μάλλον ζωώδης κόσμος κακών κυρίως ζώων, όπου ο "άνθρωπος"-κροκόδειλος, ο "άνθρωπος"-ύαινα, ο "άνθρωπος"-σκουλήκι εμφανίζονται ως αυτό που επιμένει πως είναι ανώτερο γρυλίζοντας και έρποντας, αλυχτώντας και σερνόμενο. Σερνόμενο, όπως ο χαφιεδάκος που είναι δίπλα σου. Χαφιεδάκος φασιστάκος ή θρησκόληπτο κτήνος. Ο ένας εναντίον του άλλου σε μια κόλαση κτηνωδίας και παραφυλάγματος. Να πέσει ο ένας να τον φάει ο άλλος, είτε ο ένας είναι ισχυρός είτε όχι. Η καχυποψία πρός το ανθρώπινο τότε μπορεί να μετατραπεί σε μισανθρωπισμό, πράγμα που σε ωθεί και αυτό στην κτηνωδία.
Θα έλεγα πως χρειαζόμαστε μετά από καιρό "απελευθέρωσης" των ορμών μια κριτική της κτηνωδίας για να την προσθέσουμε στην κριτική του πολιτισμού ως μετουσιωμένης κτηνωδίας. Η βία που υποκρύπτεται στην κοινωνία των ανθρώπων είναι μεγάλης ισχύος. Πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που την κάνει τόσο ισχυρή, χωρίς αυταπάτες και φρούδες ελπίδες πως με κάποια μορφή "κράτους" ή "εκπαίδευσης" θα την χαλιναγωγήσουμε ή πατάξουμε μιά για πάντα, αν και δεν μπορεί κανείς αναρχικός ή κομμουνιστής ή ακόμα και φασίστας (δεν τους ταυτίζω, για να μη παρεξηγηθούμε) να μας πει πως χωρίς κράτος δικαίου και τιμωρίας είναι δυνατόν να βάλουμε φρένο στα μεγαλύτερα κτήνη. Δεν μπορούμε να πούμε μόνον πως η κτηνώδης βία έχει ιστορικο-πολιτισμικές ή κοινωνικο-οικονομικές ρίζες. Η αγνή κακία βλακεία πολλών συνανθρώπων μας χρήζει αναλύσεως. Και η "φυσικότητα" επίσης, ειδικά όταν ενδύεται τον μανδύα της προβατίσιας ιδεοληψίας και όχι μόνον όταν έχει ως ουσία έναν συνηθισμένο αρπακτικό εκπρόσωπο, όπως το λιοντάρι το λύκο το καρχαρία κλπ . Η κριτική ανάλυση δεν μπορεί παρά να είναι ως ένα σημείο κριτική της ζωής ως φαινομένου έπαρσης και βίας, ενστικτικής τυφλότητας και απροσδιοριστίας. Ο βιταλισμός, τον οποίο εκτιμώ πολύ, πρέπει να είναι και ένας μη-ζωϊκός καθρέφτης της ζωής. Για να ξέρουμε που πατάμε. 
Υπο αυτή την έννοια η ιστορία των ιδεών δεν μπορεί να μην είναι μια ιστορία της ζωολογίας και των μεταφορών της, όπου όμως δεν είναι αληθινή ως ιστορία αν δεν σημαίνει μιά κριτική και οντολογική απόσταση από το Ζώο ως αξία. Αρκεί αυτή η απόσταση να είναι αληθινή..



Ι.Τζανάκος

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..