Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Μεταμορφώσεις..



Υπάρχει κάτι το ανησυχητικό και ταυτόχρονα γελοίο στην ικανότητα του αστικού κόσμου να μεταμορφώνεται διαρκώς στην άλλη μορφή του, να αντιτίθεται στην άλλη εκδοχή του, να ενσωματώνει την τερατώδη όψη του στο αγγελικό πρόσωπο της ''δημοκρατικής" του ιδεολογίας και την αγγελική "δημοκρατική" του ιδεολογία στην τερατώδη όψη τού φασισμού του. Παρακολουθώντας εδώ και κάποια υποψιασμένα χρόνια τις ραγδαίες μεταμορφώσεις, τα ψεύδη και τις αμνησίες, του αστικού κοινωνικού και κρατικού μηχανισμού θυμάμαι όλη αυτή την προπαγάνδα του μικροαστικού πλουραλισμού σαν ένα φτιασιδωμένο απείκασμα ενότητας όλου αυτού σε μια αθώα θεωρία και καθημερινή κουβεντούλα. 
Η στιγμή της κρίσεως είναι τότε που συναντάς όλο το παρδαλό τσίρκο του τρόμου  να έχει επιρροή στους "δικούς" ανθρώπους, σε αυτούς δηλαδή που δεν έχουν κανέναν λόγο να εξυψώσουν την υποτιθέμενη διαφορά τους από τον αδερφό τους, τον παγκόσμιο ταξικό τους αδερφό. 
Αλλά η κρίση επιτείνεται όταν στους χώρους που θα έπρεπε η κοινωνικο-ιστορική ενότητα της εργασίας να είναι αναμφισβήτητη....
Διαχωρισμοί, ψευδο-αυθόρμητα, φρούδες ελπίδες για την αυτοματικότητα της επιθυμούμενης αλλαγής, ιστορικές φαντασιώσεις, σιγουριά.
Όλα τα έχει πετύχει αυτή η μάσκα που πνίγει το πρόσωπο της εργαζόμενης κοινωνίας, όλες τις πιθανές μεταμορφώσεις έχει υποτάξει στον δικό της σκοπό που είναι η κάλυψη του πυρήνα του αίσχους: καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.









Ι.Τζανάκος

Παιχνίδια στον αφρό και θεωρίες του βάθους. Ένα ωραίο αδιέξοδο..



Η ικανότητα να περικλείεις αντιφάσεις που δημιουργείς είναι εκδήλωση της μέγιστης στρατηγικής ικανότητας. Φαίνεται αρχικά πως όλα είναι μονον ένα παιχνίδι, και οι αφελέστεροι ερμηνευτές φαντάζονται πως όλα είναι τεχνητά. Όμως οι αντιφάσεις που δημιουργούνται με τα ίδια τα χέρια του στρατηγικού παίχτη δημιουργούνται στη βάση αναγκαιοτήτων που δεν είναι επιλεγμένες. 
Το παιχνίδι των δημιουργημένων αντιφάσεων είναι ένα δευτερογενές επίπεδο πάνω στο θεμελιακό επίπεδο των νομοτελειακών αντικειμενικών αντιφάσεων. Έτσι λοιπόν μας παρουσιάζεται η εικόνα της ικανότητας δημιουργίας αντιφάσεων και της περικλεισής τους ως μέρος της ευρύτερης ικανότητας περίκλεισης αντιφάσεων που δεν δημιουργούνται από τα ίδια τα "παιγνιώδη" υποκείμενα. 
Αν έχει κάποια σημασία η έννοια της ηγεμονίας αυτή αφορά το σύστημα αυτών των δύο επιπέδων. Η ικανότητα όμως να αξιοποιείς αυτό το εύπλαστο δεύτερο επίπεδο και μέσω αυτού να χειρίζεσαι το πρώτο (μη-επιλεγμένο) επίπεδο αντιφάσεων δεν σημαίνει επίσης πως αυτό (το δεύτερο επίπεδο) είναι δημιουργημένο από τα υποκείμενα. 
Ειδικά αν μιλάμε για μια συντελεσμένη ιστορική δομή. 
Η στρατηγική της δημιουργίας έντασης μεταξύ της στρατηγικής και της τακτικής ύπαρξης της κοινωνίας είναι επίσης μια σχηματισμένη στρατηγική δομή.
Ένα πολύμορφο πεδίο επιλογών έντασης μεταξύ μερικών και ολικών αποφάσεων βρίσκεται στην διάθεση της ηγετικής τάξης και όλοι οι υπόλοιποι χορεύουν στον ρυθμό τους, δηλαδή στον ρυθμό της. 
Η ηγεμονία λοιπόν, όπως την παρουσιάζουμε εδώ, είναι μια ξεκάθαρη κυριαρχία της ηγετικής τάξης και πολλοί από αυτούς που νομίζουν πως έχουν στο τσεπάκι τους την ουσία και την υφή της πολιτικής της συνήθως πλανώνται οικτρά. 
Φυσικά υπάρχουν και "παλιές καραβάνες" της τακτικής-στρατηγικής των υποτελών τάξεων που δεν "τσιμπάνε'' στο παιχνίδι τόσο εύκολα και ξέρουν να περιμένουν ή να επιφυλάσσονται, ειδικά όταν όλα φαίνονται πολύ εύκολα (για τους ίδιους) για να είναι εύκολα ή πολύ δύσκολα (για τους αντίπαλους) για να είναι δύσκολα.
Οι άσσοι στο μανίκι των μεγάλων μάγων της αστικής κυριαρχίας δεν είναι τόσο πολλοί αλλά τα χαρτιά είναι σημαδεμένα. Αλλά και να ξέρεις το σημάδεμα αυτό και να αποφεύγεις να λερώσεις τα χέρια σου με τα "παιχνίδια" του κυρίαρχου παίχτη μπορεί να είναι απλά συμμετοχή στο παιχνίδι χωρίς καν να το ξέρεις. 
Η αλληλοχλεύη μεταξύ: των συμμετεχόντων στο παιχνίδι (από την σκοπιά των υποτελών) και των μη-συμμετεχόντων στο παιχνίδι και η συνεχής αλληλο-αποκάλυψή τους σε σχέση με το μεγάλο παιχνίδι της αστικής δημοκρατίας χαρίζει ένα μεγάλο χαμόγελο στον παίχτη-νικητή και απατεώνα μάγο. Αυτό που μένει άθικτο δεν είναι μόνον το πρώτο επίπεδο των αντιφάσεων (σιγά την αποκάλυψη) αλλά το σημείο που αυτό ενώνεται με το πεδίο δημιουργίας. 
Η προσπάθεια να απαλειφθεί αυτό το δεύτερο επίπεδο με την θεωρητική αναγωγή στο πρώτο ή η προσπάθεια να γίνει το δεύτερο επίπεδο το κύριο επίπεδο θεωρητικής και πρακτικής δράσης είναι η ίδια αντιδιαλεκτική προσπάθεια. 
Από την μία το επαναστατικό βάθος από την άλλη ο ρεφορμιστικός δημοκρατικός αφρός.










Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Οι πολιτικές φαντασιώσεις και το ιστορικό θεμέλιο..




Η αδυναμία μιας κοινωνικής τάξης με ιστορικό χαρακτήρα είναι παροδική σε σχέση με το μέλλον που τής έχει "ετοιμασθεί" από την ίδια την ιστορία ακριβώς λόγω αυτού του γεγονότος.
Όταν μια κοινωνική τάξη έχει ιστορικό χαρακτήρα και δεν τον έχει ακόμα εκφράσει δεν μπορεί να υπάρξει για σημαντικό διάστημα ως ένα ισοδύναμο κοινωνικό ον σε σχέση με την κυρίαρχη και εκφρασμένη δύναμη που είναι η κυρίαρχη τάξη και η κοινωνία της.
Η δύναμη της κυρίαρχης ιστορικής κοινωνικής τάξης εκδηλώνεται και στην πολυμορφία τής κοινωνίας που σχηματίζει.
Όπως έχουμε πει και αλλού αυτή η έλλειψη "ισορροπίας" ανάμεσα σε δύο ιστορικές κοινωνικές τάξεις (την κυρίαρχη και την ανερχόμενη) είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν αφορά την εργατική τάξη και την αστική τάξη, τις δύο ανταγωνιστικές τάξεις στον καπιταλισμό. 
Η εργατική τάξη δεν έχει τα ερείσματα που είχε η αστική τάξη κατά την φάση της ιστορικής ανόδου της, ούτε έχει την δυνατότητα να φτιάξει "οχυρώσεις" τής ίδιας δύναμης και επάρκειας όπως αυτές που δημιούργησε η αστική τάξη λόγω της δυνατότητάς της για ένα διάστημα να είναι εκμεταλλεύτρια αν και μη-κυρίαρχη ή μισο-κυρίαρχη τάξη. 
Το λάθος πολλών νεογκραμσιανών αναλυτών έχει να κάνει με την μη-επίγνωση της ανομοιότητας της ιστορικής ανόδου των δύο τάξεων λόγω της θεμελιώδους διαφορετικής σχέσης τους με την οικονομική εξουσία και δύναμη. Η αστική τάξη σκαρφάλωσε στην κυριολεξία στην κεντρική κυρίαρχη δύναμη με σταδιακά βήματα και απότομες ανόδους αντιστοιχώντας πάντα σε ένα είδος οικονομικής δύναμης και επέκτασης στα πλαίσια πάντα της "διαχρονικής" δομής της οικονομικής εκμετάλλευσης, παρά τις ριζικές διαφορές της ειδικής εκμεταλλευτικής δομής που αντιπροσώπευε με τις ειδικές εκμεταλλευτικές δομές των προ-αστικών εκμεταλλευτικών τάξεων.
Η ιστορική δύναμη της εργατικής τάξης, αντίθετα, προκύπτει μέσα από ένα κενό δύναμης και μιαν απόλυτη αποξένωση από τους όρους της δύναμης.
Μπορεί η εργατική τάξη να είναι ο παραγωγός των πάντων, και σε αυτήν να συμπεριλαμβάνονται σιγά σιγά όλες οι "διανοητικές'' επαγγελματικές ομάδες όπως είναι οι προλεταριοποιημένοι επιστήμονες, οι προλεταριοποιημένοι "δημόσιοι λειτουργοί", αλλά δεν έχει στην κυριολεξία τίποτα.
Αυτό φανερώνει έναν ειδικό ιστορικό σκοπό αλλά και ειδικά ιστορικά καθήκοντα που αφορούν την κοινωνία στο σύνολό της αλλά και την τάξη ως φορέα των ιδιαίτερων ιστορικών της συμφερόντων. Όλα αυτά έχουν αναλυθεί, αν και έχουν συσκοτιστεί τελευταία με την ευρω-αριστερή και "κινηματική" (αριστερίστικη) προπαγάνδα που εκφράζουν μετα-λενινιστικές φαντασιώσεις με σαφή μικροαστικό (ιδεολογικό) προσανατολισμό. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα.
Το μόνο που μπορώ να επαναλάβω είναι πως ένα από τα στοιχεία που φανερώνουν τη αδυναμία της τάξης μας είναι η δομική της αδυναμία, εντός του καπιταλισμού αλλά και εντός του μεταβατικού σοσιαλιστικού κράτους, να ορθώσει ένα είδος πολλαπλότητας αντίστοιχης με την πολλαπλότητα της αστικής τάξης σήμερα, αλλά και την πολλαπλότητα που ενσάρκωνε η αστική τάξη κατά την "ηρωϊκή" της περίοδο. Η ανάγκη μπετοναρίσματος των εργατών, μισθοσυντήρητων, και φτωχών αγροτών σε ΕΝΑ πολιτικό και ιδεολογικό φορέα είναι ανάγκη που προκύπτει από μια ιστορική αδυναμία η οποία όμως δεν υπερβαίνεται με ευχολόγια και απομιμήσεις της "ηγεμονικής" πορείας της αστικής τάξης. Τέρμα τα αστεία. Τέρμα και οι φαντασιώσεις. Αυτή είναι η ιστορική αναγκαιότητα και εδώ τελειώνει και η κουβέντα. Αν τώρα αμφισβητείται η ιστορική αντιστοιχία αυτής τής νομοτελειακής (ιστορικής) πολιτικης Εν-ότητας με τον ένα ή τον άλλο φορέα αυτό είναι ένα άλλο θέμα..









Ι.Τζανάκος    

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Πολυ-τροπικότητα και μονο-ουσιακότητα του πολιτικού-κρατικού στοιχείου..




Η ιστορία των κρατικών αντιδράσεων σε ένα κρατικό φαινόμενο μπορεί να γίνει ένα μαθησιακό παράδειγμα για την διαδικασία ανανέωσης του κράτους εν γένει και συγκεκριμένα για την διαδικασία ανανέωσης του αστικού κράτους από τότε που ολοκληρώθηκε η συντελεσμένη δομή των τροπικοτήτων του και των εκφάνσεών του.
Θα έπρεπε υποτίθεται να είναι ήδη γνωστή η σειρά και η δομή της σειράς αυτών των τροπικοτήτων, ειδικά σε όσους έχουν τον επαναστατισμό στο τσεπάκι τους, αλλά απ'ότι φαίνεται αυτό είναι πέρα από προϊόν κάποιας "επιστημοσύνης" και (προϊόν) κάποιας ταξικής θέσης αλλά και της συνειδησιακής μορφοποίησης αυτής της ταξικής θέσης. 
Η επανάληψη κάθε μέρα μπροστά σου της λειτουργίας του αστικού κράτους, είτε είσαι εργάτης είτε εργαζόμενος του δημόσιου τομέα, αν συνοδευθεί από κάποια στοιχειώδη γνώση μαρξισμού, έχει περισσότερη γνωσιακή αξία από όλα μαζί τα δοκίμια περί "φασιστικού" φαινομένου και κράτους.
Απο εκεί και πέρα είναι κοντά η επίγνωση κάποιων άλλων στοιχειωδών αναγκαιοτήτων, όπως λόγου χάριν η αναγνώριση της οργανωμένης ενότητας της τάξης σου και η ανάγκη ύπαρξης ενός και μόνο πολιτικού φορέα, για να αντιμετωπιστεί η κάθε τροπικότητα της αντίθετης τάξης και του κράτους της. Η επίγνωση αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό επίγνωση της αδυναμίας μας και όχι ένα μεγαλομανιακό πρόταγμα περί παντός επιστητού. Ήτοι, ο λενινισμός ή ακόμα ακόμα ένας στοιχειωδώς αληθινός εργατισμός ή δημοκρατισμός γνωρίζει αυτό που γνωρίζουν οι εργάτες, οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα, και οι φτωχοί αγρότες, ό,τι δηλαδή ο πολυ-τροπισμός της αστικής κοινωνίας και εξουσίας (κράτους) δεν είναι προϊον αδυναμίας αλλά δύναμης και πως σε αυτή την δύναμη δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί ένας "προλεταριακός πολυ-τροπισμός" αφού η βάση του πραγματικά ισχυρού (πολιτικού) πολυ-τροπισμού είναι μια αδιαμφισβήτητη μονο-ουσιακή απολυτότητα. 
Αυτή η μονο-ουσιακή απολυτότητα δεν είναι εφικτή για το λαϊκό στρατόπεδο ούτε σε φάση κατάληψης της εξουσίας πόσο δε μάλλον σε φάση που είμαστε "από κάτω" και κυριαρχημένοι.
Η παρδαλή και ελπιδοφόρα μίμηση του αστικού πολυ-τροπισμού αν δεν είναι μέρος του (αστική αριστερά) είναι ένα γελοίο και επικίνδυνο λάθος και σε φιλοσοφικό και πολιτικό επίπεδο, εφόσον δείχνει μάλλον την μη-επίγνωση πως το αιματηρό τσίρκο της αστικής κοινωνίας δεν είναι εφικτό ούτε "επιτρεπτό" αν δεν υπάρχει η απόλυτη εγγύηση της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας των αστικών σχέσεων.
Οπότε, για να τα πω απλά, η εικόνα του οργανωτικού-ιδεολογικού τα λέει όλα. 
Όπου βλέπουμε τσίρκο ξέρουμε ό,τι ισχύει ένα από τα δύο: α) έχουμε να κάνουμε με το αιματηρό τσίρκο της αστικής δικτατορίας-δημοκρατίας ή β) με το τσίρκο-τσίρκο (ή εγελιανά, τσίρκο=τσίρκο) της αστικής-ρεφορμιστικής ή αριστερίστικης αριστεράς (εν προκειμένω συριζα ή ανταρσύα).





προσωπική αναφορά: καλό είναι να καίμε το παρελθόν μας αν πιστεύουμε στην αλήθεια. Αν θέλουμε να το συνεχίσουμε και να μην γυρίσουμε στο μαντρί, υπάρχει και ο δρόμος του μηδενός (0). Όλα από την αρχή, με βάση το στοιχειακό που αναφέραμε (0 και 1). 
Είμαι και μιας ηλικίας πιά....
Ακολουθεί φιλοσοφική θεμελίωση των παραπάνω αποφάνσεων..







Ι.Τζανάκος  

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Καρυδότσουφλο..




Στο τέλος θα μείνει θαρρώ ένα κενό από σκέψεις που έμειναν δικαιωμένες από την ευστροφία τους. Αλλά δύσκολα θα μπορέσει ο εύστροφος να πιστέψει πως όλα τελείωσαν με αυτή την δικαίωση. 
Θα του τριβελίζει το μυαλό η σκέψη πως κάτι του ξεφεύγει. 
Αλλιώς πως θα ήταν εύστροφος; Μπορεί να μην αμφιβάλλει; 
Πρώτα απ'όλα θα αμφιβάλλει για το αν οι σκέψεις που τον έβγαλαν ως εδώ σωστά καλύπτουν μιαν πραγματικότητα που αγνοεί. 
Πάνω σε έναν βαθύ ωκεανό ένα καρυδότσουφλο από σκέψεις επιπλέει αλώβητο και δικαιωμένο. Είναι δικαιωμένο και αλώβητο γιατί δεν υπέκυψε στην πρόσκληση του βάθους. Ξέρετε, αυτό το βάθος μπορεί να γίνει κατανοητό συνήθως αν κανείς...βυθιστεί μέσα του. Η ορθότητα εδώ είναι να πολεμάς τα κύματα και να επιπλέεις πάνω σε έναν ταραγμένο και βαθύ Ωκεανό. Όταν το σκαρί σε βγάζει καλά μπορείς να σκεφτείς ξανά. 
"Είμαι ένας εύστροφος που πάλεψε όπου ήταν να παλέψει. Και τώρα θέτω την υποτιθέμενη ευστροφία μου σε κίνδυνο." 
"Θα βουλιάξω επιτέλους εκεί που βούλιαξαν όλα τα κακοφτιαγμένα σκαριά. Στον πραγματικό κόσμο. Θα γνωρίσω τον κόσμο της πτώσης, της βύθισης, της άγνοιας, του θανάτου. Και τότε δεν θα έχω γίνει ένας άγιος ή ένας άνθρωπος της εμπειρίας. Και τότε θα δω πως όλοι αυτοί που νόμισαν πως "βάθος" είναι να είσαι "μέσα" σου δεν έπεσαν καν στην θάλασσα. Έμειναν να κοιτούν  τους αγωνιστές να θαλασσοπνίγονται.
Αν βούταγα μέσα στην άβυσσο ίσως να έπαυα να είμαι ένας ανόητος ευφυής, ένας ανόητος. Αλλά πως να ξέρεις;" 
Κάθε φορά νομίζεις πως τελείωσε ό,τι είχες να πείς ως έλλογο ον, ως σκαρί. Τελείωσε. Ίσως και να τελείωσε επιτέλους εύστροφε φίλε μου..








Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Λόγοι..




Η αθλιότητα έρχεται από πάνω ή από κάτω;
Η μαζική βία και ο θάνατος από που έρχονται;
Η αθλιότητα και ο θάνατος έρχονται από πάνω.
Τι είναι πάνω;
Οι καπιταλιστές, το αστικό κράτος, οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Στην περίπτωση που κινδυνεύσει η κοινωνική ύπαρξή τους και τα συμφέροντά τους θα εξαπολύσουν ένα τέτοιο κύμα τρόμου και μαζικής βίας που θα έκανε και τον πιό απαισιόδοξο μαρξιστή να φρίξει.
Κάθε σελίδα "μετα-μαρξισμού" και "δημοκρατικής" θεωρίας είναι για τα σκουπίδια όσο δεν ξεκινάει την αναγνώριση αυτής της κατάστασης.
Αυτό που ίσως δεν πρέπει να ξεχνάνε οι μαρξιστές (εννοώ τους "παλαιομαρξιστές" που είναι και οι μοναδικοί μαρξιστές) είναι πως αυτή η από τα πάνω πυροδοτούμενη και σχηματιζόμενη αντιδραστική πρακτική στηρίζεται πάντα σε μια ισχυρή μαζική λαϊκή βάση που δεν περιορίζεται στην μικροαστική μάζα, αλλά αφορά όλες τις λαϊκές τάξεις. Αυτό το απλό και αναμφισβήτητο γεγονός είναι κάπως ακατανόητο από τον μαρξισμό.
Όσο ανόητη είναι η "μεταμαρξιστική" ανάλυση όταν αγνοεί τους απλούς, απλούστατους λόγους για τους οποιούς δημιουργείται η μαζική βία του φασισμού από τους καπιταλιστές, τόσο ανόητη κινδυνεύει να γίνει και η μαρξιστική ανάλυση όταν αγνοεί την λαϊκη αντιδραστική ρίζα.
Η αλήθεια δεν είναι "κάπου στη μέση". 
Η αλήθεια βρίσκεται με την νηφάλια ανάλυση της λαϊκής αλλοτρίωσης, όπου υπάρχει, η οποία δεν περιορίζεται στα "φαινόμενα" που αφορούν τον καπιταλισμό (μορφή εμπόρευμα-χρήμα και συνακόλουθες μορφές φετιχιστικής συνείδησης κλπ) αλλά επεκτείνεται (ως λαϊκή αλλοτρίωση) σε μια σειρά από "αρχέγονες" λαϊκές πρακτικές της αθλιότητας. Θα αναφερόμαστε όσο μπορούμε, αν και έχουμε θίξει κάποια πράγματα.
Τώρα στο μυαλό μου έρχεται η δουλοπρέπεια πρός την εξουσία, η "οικογενειακή" μυθολογία της καθημερινής ζωής, αλλά για να πούμε και κάτι που έχει ξεχαστεί λόγω της "διαφωτιστικής" στερεοτυπίας του η αμάθεια και ειδικά η ημιμάθεια σε έναν νεωτερικό αστικό κόσμο που αυτό σημαίνει κάτι πολύ χειρότερο από την προ-αστική αμάθεια των λαϊκών τάξεων (πράγματα που δεν είναι τυχαία σε σχέση με την ''μορφωτική" πολιτική των αρχουσών τάξεων). Και άλλα..














Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Κύκλοι..




Θα αναρωτιέστε τώρα ποιό είναι το μέλλον αν αυτό που ζούμε είναι μια έμπρακτη πρόβλεψή του. Ας δούμε που θα καταλήξει αυτή η έμπρακτη πρόβλεψη. Να κλείσει όλος ο κύκλος. 
Αλλά κανείς δεν ξέρει αν κλείσει αυτός ο κύκλος ή αν είμαστε στη μέση του, και αν κλείνοντας ανοίξει πάλι, και πως θα ανοίξει.




Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

μη ζώντες..


Τίποτα από όλα αυτά που θέλω να μαρτυρήσω δεν συμβαίνει στ'αλήθεια τώρα, ούτε θα συμβεί τώρα.




Κάποτε μου είπε κάποιος πως η ποίηση καταντά μια γελοία υπόθεση. Δεν κατάλαβα πότε εννοούσε πως συμβαίνει αυτό. Για να αποφύγω λοιπόν την γελοιοποίηση που χαρίζουν οι γελοίοι σκέφτηκα: οι μαρτυρίες να κρύβονται καλά από τους ζώντες.





Η βιογραφία θα απασχολήσει τους σκύλους τού μέλλοντος. Κανείς δεν γλυτώνει από τον σκύλο της ζωής του που τον κατασπαράζει. Ας είναι στο μέλλον που ο κάθε σκύλος θα γλύφει το κόκκαλο της βιογραφίας.






Οι αλήθειες να λέγονται, αυτής της ζωής που υπερασπίζομαι και δεν είναι η δική μου, όταν όλοι θα έχουν αφανιστεί. Να μη δώσω το άγιο στα σκυλιά.






Ζητώ την δικαιοσύνη αυτού του ανθρώπου που δεν θα εισακουστεί ποτέ από τους ζώντες..











Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Καθορισμένη άρνηση (21ος αιώνας και μετά)..



Κάποιες περιεκτικές ιδέες για τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής δεν επαρκούν όσο δεν τίθεται το θέμα της ίδιας της παραγωγής ως ολότητας.
Η εξουσία των παραγωγικών σχέσεων είναι διαμεσολαβημένη από την ολότητά τους που τις καθιστά κυρίαρχες πριν ακόμα τεθεί το θέμα της όποιας εξουσίας θα τις επικυρώσει και θα τις επιβεβαιώσει πρακτικά. Η εικόνα που έχουμε στη νόηση για αυτές τις σχέσεις ως συγκροτημένη ολότητα προκύπτει συνήθως από την εικόνα της μετάβασης από την προκαπιταλιστική ολότητα (της παραγωγής) σε μιά άλλη διαφορετική είτε αυτή είναι καπιταλιστική η σοσιαλιστική. 
Οι λανθασμένες ή ελλειπείς εικόνες που έχουμε αποκτήσει για την ριζική ολική αλλαγή προκύπτουν και από ένα άλλο ιστορικο-θεωρητικό γεγονός.
Επειδή το καπιταλιστικό σύστημα έχει μέσα του την εγγραφή μιας συνεχούς αναθεμελίωσης των παραγωγικων σχέσεων μέσω "πρωταρχικών" συσσωρεύσεων του κεφαλαίου σχηματίζεται η αντίληψη πως αυτές έχουν την συνεχή ιδιότητα της ριζικής αλλαγής τους ως ολότητας (σχέσεων).
Όμως η ριζικότητα της αλλαγής των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων δια της διαδικασίας της πρωταρχικής συσσώρευσης δεν ορθώνεται στο επίπεδο της ριζικότητας που μας ενδιαφέρει αν μιλάμε για ολική αλλαγή. 
Οι όποιες επαναστατικές αντικαπιταλιστικές προσπάθειες όμως δεν ολοκληρώθηκαν ακόμα παρά σε ένα πλαίσιο καθολικής μετάβασης μεν αλλά ακόμα σε ένα πλαίσιο μετάβασης από την προκαπιταλιστική στην καπιταλιστική ολότητα. Και πραγματικά θα ήθελα να ξέρω έστω και μια επιτυχημένη επανάσταση των εργαζομένων και των φτωχών αγροτών που να μην ήταν στο σημείο συνάντησης του προκαπιταλιστικού με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Αυτό είναι συνήθως κάτι που αγνοείται, επιδεικτικά. 
Δεν υπάρχει ούτε μια επιτυχημένη επανάσταση των καταπιεσμένων στην νεώτερη (αστική) εποχή που να μην εμπεριείχε το θέμα της μετάβασης από την προκαπιταλιστική στην καπιταλιστική ολότητα. 
Η μεγαλοφυής στρατηγική-τακτική του Λένιν και των λενινιστών έχει να κάνει με την "αξιοποίηση" των αντιφάσεων αυτής της μετάβασης και την ανάληψη των αστικών ιστορικών καθηκόντων από την σκοπιά του προλεταριάτου και των φτωχών με άμεσο σκοπό την διαλεκτική τους υπέρβαση, πέρα από τον ιστορικό φαταλισμό (μοιρολατρία) που ανέπτυξαν οι εκπρόσωποι της ρεφορμιστικής και εξελικτικιστικής αριστεράς.
Η ύπαρξη αυτής όμως της ιδιαιτερότητας αγνοείται παντελώς είτε με σκοπό να ανακαλυφθούν αστικά ιστορικά καθήκοντα εκεί που δεν υπάρχουν (ευρω-κομμουνισμός ή σοβιετική γραμμή από το λαϊκό μέτωπο και μετά) είτε με σκοπό να καλυφθεί το γεγονός πως όταν τα αστικά ιστορικά καθήκοντα έχουν εκλείψει (ιστορικά) υπάρχει ανάγκη της πλήρους μετατροπής της περιεκτικής μορφής του αγώνα. 
Φυσικά ο λενινισμός δεν είναι μόνον αυτό που περιγράφουμε αλλά αφορά και άλλα ζωτικά θέματα όπως το θέμα του ιμπεριαλισμού, του μονοπωλιακού-χρηματιστικού καπιταλισμού κ.λ.π (μιλώ σχηματικά).
Σε θεωρητικό όμως επίπεδο δεν υπάρχει και ιδιαίτερη επίγνωση της απάλειψης των ιστορικών αστικών καθηκόντων, έστω με την έννοια της ολικότητας που περιγράψαμε άνωθεν και όχι απαραίτητα σε σχέση με επιμέρους ζωτικά θέματα που η αστική τάξη αφήνει να εκρεμμούν γιατί δεν θέλει ή δεν "μπορεί" να λύσει κ.λ.π (όπως το θέμα της απελευθέρωσης της γυναίκας, τα δικαιώματα στον λόγο και την μόρφωση σε μια σειρά από χώρες που έχουν κανονικό και πλήρη καπιταλισμό αλλά εμψυχώνονται ακόμα -με συνειδητή επιλογή της αστικής τάξης τους- από "φεουδαλικά-μεσαιωνικά" ιδανικά και πρακτικές).
Για να μιλήσω όμως με μια γλώσσα που έχω χρόνια να μιλήσω, αυτά τα εκρεμμή θέματα όπως και το θέμα της ευρύτερης ολοκλήρωσης της αστικής εποχής (με την έννοια της αδυναμίας της αστικής κοινωνίας να ολοκληρώσει ακόμα και αυτά που φαίνονταν να μπορεί) δεν μπορούν να επιλυθούν παρά με την ολοκλήρωση μιας πραγματικά ετερογενούς στρατηγικής προς το υπάρχον (παγκόσμιο και τοπικό) καθεστώς. 
Και αυτό δεν είναι προϊόν μόνον μιας απολυτοποιητικής επιθυμίας αλλά της ίδιας της δομής της πραγματικότητας. Και δεν υπάρχει κανένας που μπορεί να με πείσει πως για αυτό αρκεί μια "επανάληψη", έστω με αποτελέσματα διαφοροποίησης. Υπάρχει αντίθετα η ανάγκη ενός εντελώς ετεροποιητικού στρατηγικού και τακτικού πλαισίου που αν και φυσικά θα (επ-)αναλάβει όλη την επαναστατική παρακαταθήκη θα προσθέσει το μοναδικό ιστορικό στοιχείο της ριζικής διαφοράς προς τον καπιταλισμό
Δεν πρόκειται για μια "μηδενιστική" γραμμή. Το αντίθετο. 
Η καθορισμένη άρνηση του καπιταλισμού, και μόνον πλέον, περιέχει δυνατότητες αναδιατάξεων του κοινωνικού που δεν έχουν γίνει αντιληπτές ακόμα στην ετερογένειά τους. Η καθολική άρνηση του "συστήματος" πέρα από τον εκμηδενιστικό της χαρακτήρα περιέχει "θετικότητες'' που θα εκπλήξουν πολλούς από τους υποστηρικτές της διατήρησης της "θετικότητας''..
(Αυτό το είδος της ενότητας "καθολικής άρνησης" και "διατήρησης ή επαναφοράς θετικοτήτων" έχει κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό και επικίνδυνο. Υπάρχει ένα είδος συνύπαρξης εκμηδενισμού και θετικότητας που προκαλεί έναν λογικό φόβο λόγω της ισχυρής συνοχής των πολικοτήτων αυτών που θυμίζει την διαλεκτική της αστικής κοινωνίας και των παθογενειών της. Το αντιλαμβάνεστε νομίζω πως το αντιλαμβάνομαι, αλλά πρέπει να αναρωτηθείτε και σεις μήπως αυτή είναι και η μοίρα της εποχής μας και κάθε εποχής από εδώ και στο εξής).

















Ι.Τζανάκος  

Η αλλαγή της αλυσίδας. Ο κόσμος των πολλών βαρών..




Η παρόρμηση ενός εγκλωβισμένου ανθρώπου να φύγει μακριά από τα δεσμά του είναι ένα μέσο να αποδεχθεί τα δεσμά κάθε μορφής. Απομακρυνόμενος μέσα στην φαντασία του από τη συγκεκριμένη αλυσίδα που σέρνει ήσυχα ή με θόρυβο ανακαλύπτει έναν άλλο κόσμο που δεν έχει αλυσίδες, ακόμα κι αν έχει όλα τα στοιχεία μπροστά του ό,τι αυτός ο άλλος κόσμος έχει σκλαβιά και αλυσίδες. 
Όπως ο εσωτερικός μετανάστης "έφτιαξε" μέσα στο μυαλό του την εικόνα μιας ελεύθερης πόλης που τον περίμενε και ο εγκλωβισμένος κάτοικος στο άθλιο διαμερισματάκι της Αθήνας "φτιάχνει" την εικόνα μιας ελεύθερης υπαίθρου. 
Η ανάγκη να έχεις κάτι όσο είναι αδύνατον να βγάλεις την αλυσίδα. Και να το έχεις μόνος σου αφού μόνος σου είσαι έτσι κι αλλιώς. 
Αλλά μπορείς ωστόσο να φύγεις. 
Όχι μόνον μπορείς αλλά φεύγεις και για ένα μεγάλο διάστημα μπορείς να απολαύσεις την ελευθερία της νέας σκλαβιάς. Έφυγε ο καρκίνος και έχω τώρα παραπληγία. Νιώθεις καλύτερα με την εξαφάνιση της ιδιαίτερης μορφής της ασθένειας μέχρι να αρχίσεις να αισθάνεσαι βαρειά και να κατανοήσεις καλά τη νέα αλυσίδα. 
Αυτή η ποικιλομορφία του κόσμου δεν είναι μόνο μια αφηρημένη και ενδιαφέρουσα ιδιότητά του αλλά και ένα παιχνίδι με αλυσίδες και επαναθεμελιώσεις της σκλαβιάς. 
Καθείς ένας νεοφώτιστος μιας νέας θρησκείας ώσπου το βάρος της γενικής κατάστασης να απλώσει την σκιά του σε όλη την ύπαρξη. 
Μέσα στο γενικό σκοτάδι τού γενικού πένθους αναδύεται η μορφή του Εν-ός ως μηδενός και μέσα στην μορφή που ενώνει αυτό το εναλλασσόμενο Έν-Μηδέν αναδύεται ένα υπαρκτικό ανταλλακτήριο μεγαθηριακών διαστάσεων που είναι το μέγεθός του όχι μόνον στην διάσταση της έκτασης του μέσου και μεγάλου κόσμου των διαμεσολαβήσεων αλλά και στην ελαχιστότερη μορφή. 
Η κυριαρχία της δημοκρατίας μέσα στην ελάχιστη δύναμη των φυγών και των αυταπατών. 
Η ελευθερία ως ένα ελαστικό διάστημα που ενώνει την ελαχιστοποίηση με την μεγιστοποίηση της σκλαβιάς. 
Ο απόλυτος εγκλωβισμός εντός της εναλλαγής και της κατάρρευσης των βαρών.
Το βάρος δεν έχει άλλο βάρος από την ελαστικότητα της ενέργειας των αεί υποκαθιστώμενων και αντικαθιστώμενων σωμάτων που είναι εντός της βαρύτητας. 
Ο θάνατος κάθε σώματος σε αυτό τον κόσμο της βαρύτητας υποκαθιστά και αντικαθιστά αμέσως τον χώρο-σώμα που καταλαμβάνει "αυτό" το σώμα με ένα "άλλο" σώμα είτε αυτό είναι ένα σώμα άλλου είτε είναι το σώμα μας που μετατίθεται σε έναν άλλο κόσμο του ίδιου και απαράλλακτου αλλά πολύτροπου κόσμου. 
Η ύπαρξη αυτή είναι έναντι ενός ερωτήματος ενοχής και ενοχοποίησης που απορρέει από την αμετακίνητη βαρύτητα της γενικής ενοχής και της γενικής πρόσκλησης να λάβεις θέση σε μια εναλλαγή.














Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Βαθιά μέσα στον ζόφο. Μια "προσωπική" ματιά..




Η εντύπωση που έχω αποκομίσει από την εμπειρία μου στις υγειονομικές επιτροπές σε σχέση με την επιρροή της ασθένειας στον άνθρωπο είναι αρκετά αρνητική, με την κοινότοπη έννοια του "αρνητικού". Δεν μιλάω μόνον αναφερόμενος στο καθαυτό ιστορικό του ασθενούς ή την σχέση της βιολογικής δυσλειτουργίας με την ψυχική και νοητική κατάστασή του. Αυτό είναι θέμα των ιατρών και των επιστημόνων αν και φυσικά ούτε αυτοί έχουν το μονοπώλιο της γνώσης και την απόλυτη αυθεντία. Μιλάω για την εικόνα που έχω και από την γενικότερη παρουσία των ασθενών, των συγγενών και φίλων τους, σε όλη τη διεργασία υποβολής αιτήσεων και σε άλλες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η όλη διαδικασία είναι βέβαια εξευτελιστική και βίαιη. Συνωθούνται όλοι σε ένα στενό γκισέ (εγώ είμαι από πίσω), και συντελούνται πραγματικά εξευτελιστικές για την ανθρώπινη υπόσταση σκηνές. 
Η όλη αυτή διαδικασία με έχει κάνει πλέον αρκετά επιφυλακτικό και απαισιόδοξο γνωρίζοντας φυσικά πως ένα μεγάλο μέρος της σκοτεινιάς μου προκαλείται από την ειδικά καπιταλιστική και γενικά ταξική δομή που προκαλεί τον συγκεκριμένο εξευτελισμό του ανάπηρου ανθρώπου. Μέχρι να εγκαταστήσουμε ανθρώπινες συνθήκες τι θα γίνει; Θα δεχόμαστε τη μοίρα και τον ζόφο;
Έχει κανείς από τους φίλους και εχθροφίλους που έρχονται σ'αυτή την ιντερνετική καλύβα επίγνωση της αθλιότητας αυτής; Πως θα έπρεπε να αντιδράσουμε σε αυτή την πτώση;
Δεν έχω άλλη λύση για μένα από τη φυγή. Κανείς ανάπηρος δεν έχει παράπονο από εμένα, το αντίθετο έχω γενικά επιτελέσει με ζήλο τα καθήκοντά μου, και δεν θέλω τώρα να σταθούμε σ'αυτό. Είτε φύγω είτε όχι η απορία παραμένει και το πρόβλημα παραμένει. Η αποκτήνωση και ο εξευτελισμός παραμένει, και η δική μου προσωπική στάση δεν έχει καμμία σημασία, όντως, παρά μόνον να ακολουθήσει τα αυτονόητα.
Η όλη κατάσταση και η όλη ένταση δεν έχει τέλος. Τέλος δεν έχει και ο εξευτελισμός, ο αυτοεξευτελισμός. 
Έχω μπροστά μου την ταπεινωτική εικόνα των καυγάδων μεταξύ των αναπήρων για την "ουρά" στο γκισέ. 
Πάντα υπάρχει καυγάς, φωνές, και τελικά το επιχείρημα είναι "ξέρεις τι έχω εγώ; καρκίνο" ή ό,τι άλλο για να κατακτηθεί η σειρά προτεραιότητας. 
Υπάρχουν στιγμές που εκνευρίζομαι πραγματικά με αυτές τις συγκρίσεις των παθήσεων και τους ίδιους τους αναπήρους. 
Αλλά μπορείς να εκνευριστείς με καρκινοπαθείς, ψυχοπαθείς, νεφροπαθείς, παραπληγικούς; Μπορείς;
Κάποια από αυτές τις μέρες μπήκα σε ένα από τα αξιολογότερα μαρξιστικά μπλογκ, μετά από καιρό, για να διαβάσω κάτι αξιόλογο. Και όντως είδα πολλά όμορφα πράγματα και αρκετές (μη εγκεφαλικές) λαμπρές αναλύσεις του διαχειριστή του. Κάτι όμως με στεναχωρούσε, και για αυτό δεν ευθύνεται ο ίδιος αλλά η δική μου, αλλόκοτη πλέον οπτική. Είμαι, σκέφτηκα, ένας προνοιακός υπάλληλος. Κάτι κοντά σε παππά και γραφειοκράτη, αλλά έχω "αρπάξει" την ατμόσφαιρα του χώρου μου. Όλα τα άλλα δεν με αγγίζουν πολύ πιά. Πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτηκα να μη συμμετέχω σε απεργία λόγω αυτής της αφομοίωσής μου από τον χώρο. Τελικά έκανα, αλλά η "ενοχή" παρέμεινε. Μείναν πίσω πολλές επιτροπές και για πολλούς αναπήρους η σύνταξη ή το επιδοματάκι θα καθυστερήσουν λόγω της συμμετοχής μου στην απεργία.
Ούτε αυτό δεν έχει σημασία όμως. Το θέμα δεν είναι να κάνω ηθικολογία τώρα και να σας την μοστράρω με καλές θεμελιώσεις και να σας κάνω κόντρα. Το θέμα είναι πως φύγω δεν φύγω ο πόνος θα παραμείνει. Ίσως το να φύγω με κάθε τρόπο θα ήταν η αλήθεια αυτής της θητείας. Έχω καθαρίσει με τη συνείδησή μου. Δεν υπάρχει όντως καμμία ελπίδα, εδώ. Καμμία. Έχει έρθει το τέλος όλων των ελπίδων. Μέχρι να συνέλθει κάποια θεσμική λειτουργικότητα, αν αυτό έχει κάποια σημασία, που δεν έχει μάλλον, θα έχουν λιώσει εκατοντάδες άνθρωποι. Ανάπηροι ή "ανάπηροι". Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Κοινοποίησα το πρόβλημα, θαρρώ χωρίς φόβο αν και υπάλληλος, ήτοι δεμένος από τον δημοσιουπαλληλικό κώδικα. Ούτε αυτό έχει σημασία. Τα αριστερά κόμματα και ειδικά το κ.κ.ε έκαναν ότι μπορούσαν. Ο Ριζοσπάστης μια μέρα βγήκε πρωτοσέλιδο με το θέμα των αναπήρων.  Εκείνη τη μέρα πραγματικά επιβεβαίωσα την πίστη μου σε αυτούς τους στριφνούς σταλίνες που πέρα από την αντιπάθεια που τους τρέφω και μου τρέφουν αν μη τι άλλο δεν με απογοήτευσαν ποτέ ως προς την ακλόνητη δέσμευσή τους πρός την συγκεκριμένη ανθρωπιά τους. Αρκετά όμως με αυτά.Τι άλλο να κάνουν δηλαδή οι άνθρωποι; Έχει σημασία τώρα να κάνω παράπονα και να κριτική;
Αυτό που με "προβληματίζει" είναι η βαρύτητα της κατάστασης. Η κυρίαρχη κατάσταση είναι σαν την βαρύτητα. Απόλυτη αλλά επίσης και εξελισσόμενη ως κατάρρευση στον πυρήνα του βάρους. Το ίδιο παραδόξως συμβαίνει και με την αληθινή ηθική. Είναι απόλυτη και όσο η βαρύτητα της κυριαρχίας αυτοκαταρρέει στον εαυτό της αυτοκαταρρέει και η ηθική σε ένα απόλυτο βάρος. Δεν μιλάω για την "κρίση" αξιών, αλλά για το αντίθετο. 
Μιλάω για την αναπόφευκτη επι-βάρυνση της κατάστασης με βάρη και βαρειές καταστάσεις. Ίσως θα έπρεπε να χαιρόμαστε με αυτό. Σο-βαρεύει η κατάσταση. Αν και πάντα περίμενα αυτή την επι-βάρυνση τώρα τη φοβάμαι, γιατί δεν είχα επίγνωση της δύναμης της δυσοίωνης κατάστασης. Οι άνθρωποι χωρίζονται άσχημα. Καλώς χωριζονται και απορρέει αλήθεια. Αλλά κακώς χωρίζονται σε ένα κολασμένο "περιβάλλον''. 
Η ματιά ενός προνοιακού..
Είναι ειρωνεία λεκτικής προελεύσεως να μιλάω για πρόνοια. Η θεία πρόνοια που γνωρίζω τώρα είναι βαθιά μέσα στον ζόφο..
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος  

3 σημεία για την επανάληψη και την διαφορά..



1.
Η επανάληψη παράγει την διαφορά ή η διαφορά παράγει την τροποποιημένη επανάληψη;
Αν δεχτούμε την ιστορική μοιρολατρία τότε συμβαίνει το πρώτο. Δεν έχει σημασία αν γίνεται αποδεκτή η δυνατότητα της εμφάνισης της διαφοράς. 
Αυτό που προκρίνεται είναι η προσαρμογή στην νόρμα-κανονικότητα και την σοφία της νομοτέλειας, άσχετα αν αυτή θεωρείται ως ανθρώπινη και επινοημένη και όχι "φυσική".
Αν δεχτούμε την ιστορία ως δημιουργική δύναμη τότε συμβαίνει το δεύτερο. Δεν έχει σημασία αν γίνεται αποδεκτή η απολυτότητα της προϋπαρξης της ταυτότητας που επαναλαμβάνεται. Αυτό που προκρίνεται είναι η μη-προσαρμογή στην νόρμα και η ένωση με την ασάφεια και τον κίνδυνο της υποκειμενικής δημιουργίας, άσχετα αν αυτή θεωρείται ως ιδρύουσα μιαν άλλη νόρμα-κανονικότητα.





2.
Αυτό που ξέρουν καλά οι άνθρωποι είναι να προσαρμόζονται σε κάτι που προυπήρξε. Και σε αυτό υποβάλλονται με μερικά βασανιστήρια πίστης και σταθερότητας από όλους αυτούς που έχουν επιφορτιστεί να τηρήσουν την πίστη. Είναι αλήθεια βέβαια πως υπάρχει εγγύηση σε ότι υπήρξε. 
Εγγύηση νίκης και ήττας, δόξας και αθλιότητας. Ο σταθερός δρόμος οδηγεί κάπου, ενώ ο δρόμος της προ-τεθειμένης διαφοράς οδηγεί σίγουρα σε μια μακρόχρονη απομόνωση. 
Τι κι αν η διαφορά περιέχει ένα είδος ενσωμάτωσης του επαναλαμβανόμενου; 
Αυτό που δεν περιέχει είναι την εγγύηση ό,τι όλα δεν θα παραμείνουν σε ένα πρωταρχικό στάδιο επεξεργασίας. 
Αλλά αυτά όλα έχουν ήδη αποφασιστεί. Δεν έχω να προσθέσω πολλά. 
Μόνον ένα τελευταίο.





3.
Η μεγάλη μάχη είναι αρχικά ένα παιχνίδι συμβολικών θεμελιώσεων. Ό,τι προλάβει ο κάθε χώρος θα το "βάλει" μέσα στην δυνητικότητα τού μέλλοντος. 
Οι εγχαράξεις και οι δρόμοι τους συγκροτούν ένα πλέγμα που προκαθορίζει το μέλλον. 
Αυτό το μέλλον θα περιέχει ό,τι συγκροτήθηκε ως πλέγμα και δεν θα περιέχει ό,τι αποκλείστηκε από αυτό ή έλαβε έναν περιθωριακό μικρο-χώρο εντός του. 
Ό,τι και να λένε όσοι διαλαλούν την νομοτελειακότητα της σχέσης μορφής-περιεχομένου, και την νομοτελειακότητα της επανάληψης (του ταυτού), ό,τι θα επικρατήσει στο μέλλον δεν έχει ήδη επικρατήσει στον χάρτη του παρόντος ή στον χάρτη-πλέγμα που σχηματίζεται σε εποχές όπως αυτή που ζούμε.











Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Αξίες..





Η έλλειψη ενδιαφέροντος για τον άνθρωπο με ανησυχεί όταν την αντιλαμβάνομαι, όσο κι αν καταλαβαίνω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτή προκαλείται σχεδόν αναπόφευκτα. Αλλά δεν μπορείς αν είσαι άνθρωπος να επικαλείσαι συνέχεια τις συνθήκες και να κάνεις αυτήν την "συνθηκο-λόγηση" πραγματική συνθηκολόγηση μπρός στην δήθεν αντικειμενικότητά της. 
Δεν μπορεί κανείς βέβαια να "αγαπάει" όλο τον κόσμο σαν να τον ξέρει προσωπικά αλλά μπορεί να κάνει τους ορθούς συλλογισμούς και να προτάσσει την ανάγκη ορθών συλλογικών πράξεων σε σχέση με την ανθρώπινη οντότητα. Ίσως αυτή είναι και η έσχατη αξία πίσω ή πάνω από την οποία δεν μπορεί κανείς να υποχωρήσει.
Υπάρχει σίγουρα μια μεταβλητή κατάσταση της εξουσίας και της οικονομικής δομής που απορρέει από την ταξική και ιεραρχική δομή της κοινωνίας που δεν επιτρέπει γενικούς και αόριστους ανθρωπισμούς ή μάλλον τους καθιστά ύποπτους αν είναι στηριγμένοι στις γνωστές απάτες τού ελέους και του οίκτου, απάτες που εκφράζουν και ενισχύουν την δομή υπεροχής των κυρίαρχων τάξεων. Αυτό, από την άλλη, δεν σημαίνει πως μπορούμε επίσης να κάνουμε ένα άλμα στο κενό του μέλλοντος. 
Το να προσπερνάς το σώμα και τον πόνο, λέγοντας πως δεν είναι της πολιτικής "αρμοδιότητας", μπορεί επίσης να είναι ένα άλλο είδος πολιτικής στάσης αγριότητας και κυνισμού.
Οι υπολογισμοί και οι τακτικές της πολιτικής και η ατσαλάκωτη μανία της να είναι συνεπής στο συλλογικό και μη-ηθικό σώμα της πόλης ή της τάξης, η εγγενής "στρατηγικότητά" της, η μυστικοποιημένη αντινομικότητά της σε ένα σώμα συνέπειας και ιστορικής συνέχειας, δεν μπορούν να είναι το φάρμακο για κάθε παθολογία και η αξία για κάθε συλλογική πράξη. 
Και όμως η ανοιχτή αντινομικότητα, ο σπαραγμός και η αδιέξοδη αγωνία των πραγματικών ανθρώπων, κάποτε παράγουν πολιτική με τον ριζικότερο τρόπο. 
Το σφάλμα και η ενοχή τους παραμένουν και δεν αλλοιώνονται δυστυχώς με την κριτική που τους ασκεί η ιστορία αλλά το ίδιο παραμένει και το μήνυμα. Και σε αυτό το μήνυμα είναι να κριθεί το ανθρώπινο, προσωπικό, περιεχόμενο. 
Και είναι εφικτό να γίνει αντιληπτό αυτό το περιεχόμενο και υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να οργανώσουν την αξία και το ήθος αυτού του περιεχομένου.
Κάποτε ο Λένιν μίλησε για την αυτοθυσία στην εργασία. Αυτή κατά κάποιο τρόπο, όπως και η αδερφοσύνη, και όλες οι ''τυπικές" αξίες, πρέπει να προϋπάρχουν. Με όλες τις αντινομίες τους και όλη την επικινδυνότητά τους. Με την αφέλειά τους. 
Γνωριζόμαστε κύριοι;









Ι.Τζανάκος 

Κοινωνική φαινομενικότητα. Φαινομενικότητα;




"Επιτέλους να ησυχάσουν τα πράγματα!"
Ποιοί το λένε αυτό και σε ποιούς χώρους;
Αδυνατούμε ακόμα να προσδιορίσουμε ποιοί και από ποιούς χώρους το λένε. Επίσης αδυνατούμε ακόμα να προσδιορίσουμε τι σημαίνει κάθε φορά αυτή η επιτακτική φράση.
Ενώνει πολλές διαφορετικές κατηγορίες καταστάσεων και ανθρώπων σε διαφορετικές στιγμές. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για την αντίθετη επιτακτική επίκληση.
Μπορούμε όμως να πούμε πως αυτοί που σήμερα στην Ελλάδα το λένε σε όλους τους τόνους είναι όσοι δεν χρωστάνε, έχουν καταθέσεις και όσοι έχουν εξασφαλισμένη σύνταξη (μη χρωστώντας επίσης) ή όσοι χρωστάνε λίγο και όσοι έχουν εξασφαλισμένη σύνταξη και χρωστάνε επίσης λίγο.
Όλοι "αυτοί" δεν είναι κοινωνική τάξη με την κλασική κοινωνιολογική έννοια, αλλά είναι "αυτοί" που ψήφισαν ό,τι σήμερα μας (σας) κυβερνάει.
Στην άλλη όχθη βρίσκονται όσοι χρωστάνε τση μιχαλούς, είναι άνεργοι και θα πάρουν σύνταξη του αγίου..




Ι.Τζανάκος

Δικηγόροι και παπάδες..




Το προαπαιτούμενο ενός διαλόγου υποτίθεται πως είναι ο σεβασμός του άλλου. Όμως σε κάθε διάλογο σιγοβράζει ένα ηφαίστειο και σε κάθε συνάντηση συναντιώνται άλλοι κόσμοι που θα μπορούσαν να πολεμούν για πάντα .
Ο σεβασμός αυτός θα μπορούσε να σημαίνει την εικόνα ενός ενιαίου κόσμου όπου οι διαφορετικοί κόσμοι θα είχαν αφανιστεί ως δυνητικά συγκρουόμενοι. 
Όμως μάλλον σημαίνει την εξιδανίκευση ενός πρόσκαιρου κατασταλάγματος της σχέσης κυριαρχίας, είτε κυριαρχεί ένας κόσμος και απαιτεί υποταγή που ονομάζει σεβασμό είτε κυριαρχείται ένας κόσμος και ζητά έλεος που ονομάζει σεβασμό.
Ο αφέντης ζητά σεβασμό. Ο δούλος ζητά σεβασμό. 
Ένας καλός δικηγόρος ή ένας καλός παπάς μπορεί να εξυπηρετήσει και τους δύο αναλόγως τής συγκυρίας.
Κάποτε ο κόσμος ήταν γεμάτος παπάδες. Τώρα είναι γεμάτος δικηγόρους. Τώρα τελευταία εμφανίστηκαν ξανά πολλοί παπάδες.
Παπάδες και δικηγόροι έχουν πολλά να κάνουν ακόμα.



Ι.Τζανάκος



Το πρόβλημα με τις λέξεις δεν είναι ότι λένε πολλά ή λίγα αλλά ότι πάντα λένε.
Η μαρτυρία δεν τους ανήκει, ούτε η ροή μπορεί να κλειστεί μέσα τους. 
Γι'αυτό και ανακαλύπτουμε τα ρήματα μιμούμενοι αυτή την αδυναμία. Η αδυναμία μπορεί να μην είναι κάτι καλύτερο αν την μιμηθείς αλλά είναι τουλάχιστον κάτι εμφανές ως μίμηση. Αρκεί να μη τη θεωρήσεις ένα είδος δύναμης ή κάτι που υπάρχει μέσα στην ροή.
Χωρίς λέξεις και ρήματα τι θα μπορούσε να είναι ο Λόγος;

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Η πραγματική πραγματικότητα..





Η λειτουργία του ορίου στους όρους που συγκροτούν το εντός και το εκτός τής οντότητας που οριοθετείται το καθιστά θεμελιακό συντελεστή τόσο της εσωτερικότητας όσο και της εξωτερικότητας. 
Θα μπορούσε να πεί κανείς πως το όριο είναι στην πραγματικότητα ο διαμορφωτής τους και όχι το αντίθετο. Αυτό όμως έχει συνέπειες που αφορούν την ανάλυση της δομής τής πραγματικότητας και τής ίδιας τής έννοιας της πραγματικότητας.
Η υλική πραγματικότητα παρουσιάζεται ως δεδομένη και είναι δεδομένη εφόσον μιλάμε για την μη-έμβια φύση. Όταν όμως μιλάμε για τον κόσμο του έμβιου δεν υπάρχει υλική πραγματικότητα ως δεδομένη γενικά. 
Κάθε αλληλεπίδραση μεταξύ των εμβίων και των εμβίων με τον μη-έμβιο κόσμο σημαίνει αλληλοκαθορισμό και αλληλοδιείσδυση των αντικειμενικών με τους υποκειμενικούς όρους της πραγματικότητας. 
Η "αντικειμενική πραγματικότητα" των υλιστών του 19ου και 20ου αιώνα ως έννοια που επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί για να σπάσει ο αλληλοκαθορισμός και η αλληλοδιείσδυση των αντικειμενικών με τους υποκειμενικούς όρους με την δημιουργία μιας εντελώς δεδομενικής πραγματικότητας πέρα από το υποκείμενο δεν σήμαινε τίποτα άλλο από μια ακόμα υποκειμενική αντίληψη που είχε αντικειμενική πραγματικότητα τις συγκεκριμένες ιστορικές ανάγκες που κάλυπτε όπως όπως.
Δεν ερευνήθηκε η αντικειμενικότητα του υποκειμένου αλλά απλά θεωρήθηκε το πολύ μιά διαθλαστική παθητικότητα της "εξωτερικής" πραγματικότητας. 
Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι  πως κατασκευάστηκε μιά ίσως από τις απλοϊκότερες και χονδροειδέστερες εικόνες της οριακότητας ως τρόπου συγκρότησης της ίδιας τής πραγματικότητας. 
Η εσωτερικότητα που οριοθετεί, η τυπική παραδοσιακή μεταφυσική κατασκευή, αντικαταστάθηκε από την εξωτερικότητα που όχι μόνον οριοθετεί αλλά και κυριαρχεί την εσωτερικότητα. Φυσικά η ανάγκη για μια θεωρία του ανθρώπινου υποκειμένου δεν μπορούσε παρά να καλυφθεί. Και καλύφθηκε με τον γνωστό σχολαστικό τρόπο. Η ωμότητα των διαχωρισμών συνοδεύτηκε από την λεπτολογία των διακρίσεων.
Αυτό που δεν εξετάζεται τόσο στον υλισμό όσο και στις άλλες νεωτερικές αντιλήψεις είναι η μεταβατικότητα του ορίου, του περάσματος, ως συγκροτητικού όρου της κάθε έμβιας πραγματικότητας.
Η πραγματικότητα των εμβίων ούτε είναι γενικά αντικειμενική ούτε επινοείται γενικά ως νόμος.
Η συγκεκριμένη λειτουργία της αφορά πάντα την υποκειμενική διαμεσολάβησή της. Η οριακότητα αυτής της διαμεσολάβησης είναι η ίδια η διαμεσολάβηση, ή μάλλον το σύνολο των διαμεσολαβήσεων. Το υποκείμενο είναι το όριο και το πέρασμα, και το όριο-πέρασμα είναι η πραγματική πραγματικότητα.
Αυτό που δυσχεραίνει την κατανόηση τής υποκειμενικής συγκρότησης τής έμβιας πραγματικότητας ως ουσίας της πραγματικότητας είναι πως αυτή εννοείται συνήθως ως "ατομική".
Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Λόγος ως μυστηριακό σώμα. Ο Λόγος ως μουσική..





Η μορφή της αισθητηριακής ενέργειας παρουσιάζεται να αποτελεί έναν κόμβο πλοκής των δύο διαφορετικών τρόπων της ανθρώπινης συνείδησης: του Λόγου και της αίσθησης. 
Και ενώ ως μορφή εκφράζει την κυριαρχία του Λόγου την ίδια στιγμή καθορίζεται θεμελιακά από την αισθητηριακή πραγματικότητα.
Η αισθητηριακή πραγματικότητα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι επακριβώς προσδιορισμένο στα πλαίσια της νόησης αν και οι νεώτερες ανακαλύψεις γιά τον εγκέφαλο έχουν αποκαλύψει την άμεση συνάφειά της με την λειτουργία του εγκεφάλου και το νευρικό σύστημα που είναι διευθυνόμενο (σε ένα πλέγμα αναδράσεων και αλληλεπιδράσεων με την λειτουργία των οργάνων) από τον εγκέφαλο. 
Παραμένει, παρ'όλα αυτά που φανερώνει η πλοκή της αισθητηριακότητας με την εγκεφαλική (άρα νοητική) λειτουργία, η σημασία της σωματικότητας. 
Το ανθρώπινο σώμα αντιπροσωπεύεται στην αισθητηριακότητα. Αυτό που αισθανόμαστε δεν βρίσκεται στον εγκέφαλο. Υπάρχει πάντα ένας εντοπισμός που δεν μπορεί να αναλυθεί με την αναφορικότητα του νευρικού δικτύου στο κέντρο του. 
Η ανθρώπινη σωματικότητα έχει μιαν αυτάρκεια (σε σχέση με το πλέγμα του νευρικού δικτύου και το κέντρο του) που φαίνεται ως αυτάρκεια να αποκτά μερικές φορές μυστηριακό χαρακτήρα και υφή. 
Η ανθρώπινη σωματικότητα έχει τον χαρακτήρα μιας περιφερειακής δομής που παραμένει ωστόσο εντός του προσδιορισμού τής εσωτερικότητας τού ανθρώπινου και αξιώνει υπεροχή και αυταξία. 
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ένα παράδειγμα αναλογίας με την ανθρώπινη σωματικότητα. 
Όταν ακούμε μουσική δεν μπορούμε να πούμε πως αυτή ακούγεται μόνον μέσα στο κεφάλι μας όπως σε ένα σχετικά παραπλήσιο παράδειγμα θα μπορούσαμε να πούμε για κάθε αισθητηριακή εντύπωση ακόμα κι αν πρόκειται για την εικόνα ενός πράγματος. Η μουσική έχει έναν αντίστοιχο με το σώμα περιφερειακό εντοπισμό. Είναι εκεί, κάπου μεταξύ του μέσα μας και του έξω μας.
Η μορφή της αισθητηριακής ενέργειας λοιπόν, σε μια σειρά από συγγενείς προσδιορισμούς, φαινομενικά έτερους μεταξύ τους, δεν εκφράζει μόνον μιαν άλλη από τον Λόγο μεν αλλά υπαγμένη σε αυτόν πραγματικότητα, αλλά έναν άλλο Λόγο.
Ο άλλος Λόγος που αντιπροσωπεύεται στην μορφή τής αισθητηριακής ενέργειας δεν μπορεί τελικά να εκφραστεί πλήρως με τους συγκεκριμένους νοησιαρχικούς περιορισμούς τής Φιλοσοφίας και της Επιστήμης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχει "φύσει" σύγκρουση μεταξύ τους. 
Μάλλον η δυτική Φιλοσοφία όπως τελικά διαμορφώθηκε ως εννοιο-κεντρική και ορθολογική και ο δικός της εννοιολογιστικός περιορισμός του "Νοητού Κόσμου" δημιουργεί αυτή την σύγκρουση ή φαίνεται πως δεν μπορεί να την αποτρέψει. 
Η ανθρώπινη σωματικότητα, η μουσική και η υπερβασιακή όραση του χρόνου, πρέπει να εκφραστούν ως ανώτερες μορφές του Λόγου που έχουν την ίδια θέση, την ίδια ουσία και την ίδια ποιοτική υπεροχή με αυτό που εννοούμε σήμερα ως Λόγο.
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Αποχώρηση..





Η αλήθεια ενός αμφιπαθούς τόπου είναι αναδυόμενη κάθε στιγμή. Ο χρόνος κυλάει αναδύοντας συνέχεια την ευλογία και την κατάρα της αμφιπάθειας των τόπων εκείνων που μοίρα τους είναι να ενώνουν τον κόσμο όλο, τους τόπους όλους.







Αν οι λαϊκές δυνάμεις που ζούν μέσα σε αυτούς τους τόπους και είναι αυτοί οι τόποι δεν μιμηθούν το αίσχος του διαχωρισμού και της αλλοτρίωσης της ζωής θα ορθώσουν όχι μόνο την αλήθεια της αμφιπάθειας αλλά την αλήθεια όλου του κόσμου.
Οι έννοιες και οι παραστάσεις, οι δοξασίες και οι συνήθειες, οι ιδέες και οι αξίες ρευστοποιούνται σε μια απροσδιόριστη ενότητα που τείνει στην οικουμενική ενότητα. 









Αλλά αυτή η οικουμενική ενότητα δεν είναι η ενότητα γενικά, η ανθρωπότητα γενικά, η αξία γενικά. Είναι η αλήθεια του τραύματος ενός κόσμου που ήταν ο κόσμος και δεν είναι πιά. Είναι η αλήθεια της ισχύος ενός κόσμου που ήταν η ισχύς και δεν είναι πιά. Ούτε έχει σημασία να είναι αυτός ο κόσμος ξανά ο κόσμος όλος. Ούτε έχει σημασία να είναι αυτή η ισχύς ξανά η ισχύς που μορφοποιεί τον κόσμο.
Η αδυναμία να είναι ο κόσμος αυτός, που μας παραδόθηκε σαν θραύσμα και παρελθόν, ένας ακέραιος και ισχυρός κόσμος δεν είναι μόνον κατάρα. Είναι η ευκαιρία να είναι ο κόσμος ιδέα και αξία και πρόσκληση ειρήνης. Μιά μνήμη που δεν επιθυμείται ως επιστροφή. Μιά επιστροφή που δεν επιθυμείται ως ακεραιότητα.











Η αλήθεια της αλήθειας ενός τόπου που μοιράζεται στους βασικούς αντιπάλους που διεκδικούν την αλήθεια του όλου δεν είναι απλά μιά παράδοση. Ούτε ένα κλειδί που ανοίγει τις κλειστές πόρτες της οικουμένης. Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά αλλά μόνον η πρόσκληση της ειρήνης. Η αλήθεια της ήττας ενός κόσμου που ήταν αυτός που άξιζε τη νίκη δεν είναι η επιστροφή του ως νικηφόρου κόσμου. Τι ψέμμα.
Η αλήθεια της ήττας αυτού του κόσμου είναι η ενότητα του κόσμου ως ενότητα των διαφορών.
Η γεφύρωση την οποία είναι ανίκανοι οι δυνατοί αυτού του κόσμου να επιτύχουν με την έπαρση και την ισχύ που στηρίζει και εμψυχώνει αυτή την έπαρση.







Η αλήθεια ενός τόπου καλό θα ήταν να μην ονομάζεται και είναι απλά ανάγκη το γεγονός πως ονομάζεται. Ανάγκη λάθους και πολέμου.







'Εχουν κληθεί όλοι στην παραίτηση από την αλήθεια αυτού που παραδόθηκε στον τόπο μας ως αίνιγμα. Και την ακολουθούν την κλήση αυτή με εμβατήρια και παιάνες επιστροφής ή με την όραση του θραύσματος ως θραύσμα. Υπάρχουν και αυτοί που δεν γνωρίζουν τίποτα.






Εγώ λοιπόν θα εγκαταλείψω πιά την πρόσκληση στον πολιτικό Λόγο και την πολιτική όσο αυτοί που είναι άξιοι να ενώσουν την αλήθεια αυτού του τόπου με την οικουμένη θα αρνούνται να επιτελέσουν με θάρρος το καθήκον αυτό για το οποίο είναι πλασμένοι. Ο Λόγος αποσύρεται πάντα και τον ακολουθώ στον μυστικό του τόπο.










Ι.Τζανάκος 
 

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Στρατηγική και τακτική ύπαρξη / Η κοινωνική οντολογία του πολέμου..




Η επισφαλής κίνηση μιας κοινωνίας δεν αποτελεί από μόνη της μιά αξία άξια να διατηρηθεί στο άπειρο. 
Αλλά η ουσία τής διαρκούς δυσαρμονίας μεταξύ των στρατηγικών και τακτικών που υφίστανται ως διαρθρωτικό στοιχείο της κοινωνίας ή μίας τάξης της έχει να κάνει με την απάρνηση τής επισφαλούς κίνησής της όσο διατηρούνται ακόμα τα αίτια που την προκαλούν. 
Η αναγνώριση τής επισφάλειας ως θεμελιακής κατάστασης όταν αυτή είναι όντως θεμελιακή κατάσταση δεν σημαίνει την επιδίωξη της "ασφάλειας" ή της "ανασφάλειας" αλλά ένα είδος πρώτης (θεωρητικής) ανα-συναρμολόγησης τής σχέσης τακτικής και στρατηγικής μέσα σε μιά κοινωνία ή σε μία τάξη της στην οποία αυτή ως σχέση έχει αποδομηθεί. 
Η αναγνώριση της επισφάλειας είναι το πρώτο βήμα ανασυγκρότησης της ενεργητικής σχέσης μιας κοινωνίας με τους στρατηγικούς και τακτικούς όρους της ύπαρξής της. 
Το κοινό πεδίο τής ταξικής πάλης και των ανειρήνευτων κοινωνικών αντιθέσεων είναι αυτό το πεδίο που συγκεντρώνει την τακτική και την στρατηγική ύπαρξη μιάς κοινωνίας.
 
 
 
 
 
Σε μιά ταξική και ιεραρχική κοινωνία η επισφάλεια είναι ένας "διαχρονικός" κανόνας. Όχι μόνον οι σχέσεις μεταξύ των "εσωτερικοποιημένων" κοινωνικών τάξεων αλλά και οι σχέσεις μεταξύ εθνών-κρατών, διεθνικών συνασπισμών, πολιτισμών, θρησκειών, δομούνται μέσα σε ένα διαρκή πόλεμο στον οποίο κυριαρχεί η πλήρης μεταβλητότητα και η αναταραχή των όρων της συγκρότησής τους ως σχέσεων. Τα όποια μεταβατικά "ειρηνικά" στάδια δεν είναι παρά στιγμές προετοιμασίας της επερχόμενης σύγκρουσης που ανακεφαλαιώνει και ανανεώνει τις προηγούμενες. Η εξιδανίκευση του πολέμου ως κορυφαίου σημείου έκφρασης αυτής της προετοιμασίας ή αντίθετα η προσπάθεια πλήρους απαξίωσής του με ηθικά και συναισθηματικά κριτήρια δεν είναι παρά επιβεβαίωση της σημασίας του για την συγκρότηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Η αλήθεια για τον πόλεμο βρίσκεται όμως σε αυτό το πεδίο που προαναφέραμε και τις πιθανές αιτίες του: το πεδίο της στρατηγικής-τακτικής.






Η τακτική και η στρατηγική έχουν υλικό υπόστρωμα. Είναι μορφές έκφρασης μιας βασικής υλικής δομής που έχει να κάνει με την παραγωγική διεργασία ως ολότητα. Η παραγωγική διεργασία συγκεντρώνει όλους τους προσδιορισμούς της δραστηριότητας των παραγωγών και των διευθυντών τής παραγωγής σε μια ολότητα που τους επικαθορίζει ενεργητικά.
 
 
 
 
 
 
Η ταξική-ιεραρχική κοινωνία στηρίζεται σε μια βασική διάκριση μεταξύ αυτών που υπηρετούν την τακτικότητα τής (κοινωνικής) ύπαρξης και σε αυτούς που υπηρετούν την στρατηγικότητα τής (κοινωνικής) ύπαρξης.
Η ολότητα σε αυτή την κοινωνία αναγνωρίζεται μόνον στο επίπεδο της στρατηγικής. Με λίγα λόγια ολότητα θεωρείται μόνον ό,τι υπηρετεί την στρατηγική οργάνωση της κοινωνίας.
 
 
 
 
 
 
Η επισφάλεια στην κίνηση της ταξικής κοινωνίας παρουσιάζεται από την σκοπιά της στρατηγικής δομής ως μη-εναρμόνιση τής τακτικής δομής. Η αποτυχία συν-αρμογής παρουσιάζεται ως αδυναμία υπαγωγής των τακτικών στους στρατηγικούς όρους.
Οι στρατηγικοί όροι παρουσιάζονται ως μη υπερετούμενοι ορθά.
Τα "καθήκοντα" και οι "υπηρεσίες" των ταπεινών υπηρετών της τακτικής ύπαρξης παρουσιάζονται ως καθήκοντα τους και ως δεόυσές τους υπηρεσίες. Το καθήκον είναι πάντα καθήκον και η υπηρεσία πάντα καθήκον. Δεν αναγνωρίζουν οι ταξικές κοινωνίες την ανάγκη να ζήσει κανείς χωρίς να υπάγεται σε έναν καθηκοντολογικό σκοπό, σε μια υπόθεση, ειδικά αν ανήκει κανείς στην λεγόμενη κατώτερη τάξη. Σε όλα πρέπει να είναι κανείς υπόχρεως αν είναι "κάτω" ό,τι κι αν κάνουν οι "πάνω". Αν οι "πάνω", οι "στρατηγοί", κάνουν συνέχεια λάθη, αν είναι σε ευκολότερη και λίγοτερο επικίνδυνη υπηρεσία και καθήκον, αυτό δεν απασχολεί κανέναν, μερικές φορές ούτε τους "κάτω". 'Όλα είναι για την μεγάλη ιδέα, το μεγάλο καθήκον, τον μεγάλο σκοπό, τις μεγάλες προοπτικές.
Μπορεί να γίνει αποδεκτή μια τέτοια κατάσταση από τους "κάτω"; Αν οι "πάνω" έχουν κάθε λόγο να κρατηθούν στην θέση της στρατηγείας και να την προασπιστούν ως κύρια με κάθε μέσο οι "κάτω" δεν είναι δυνατόν να δέχονται για πάντα την άσκοπη θυσία. 




Οι στρατηγικές δομές βιούν μέσα στην παραγωγή της επισφάλειας και της ασφάλειας. Είναι υπεύθυνες για την κάθε γεγονικότητα σε αυτό τον κόσμο που παράγεται ως επισφαλής και πολεμικός κόσμος που χαρίζει μεσοδιαστήματα "ειρήνης". 
Οι οικονομικοί ανταγωνισμοί των μεγάλων "στρατηγικών" επιχειρήσεων, οι πόλεμοι, οι ιμπεριαλιστικές εκστρατείες (και όλα αυτά μαζί), αλλά και οι ιδεολογικοί, πολιτισμικοί, εθνικοί, ανταγωνισμοί που τους ακολουθούν και τους εμψυχώνουν μερικές φορές, κατασκευάζονται μέσα στις (νεωτερικές) αστικές στρατηγικές δομές. 
Οι (νεωτερικές) αστικές στρατηγικές δομές είναι αυτοί οι ανταγωνισμοί.





Πως κινείται μιά ιδέα για την στρατηγική δομή που δεν αποδέχεται την διαχρονία των ανταγωνισμών και του πολέμου;
Πως πολεμάει ένας εχθρός του πολέμου;
Πως ανταγωνίζεται ένας εχθρός του ανταγωνισμού;
Αν πει κανείς πως αρκεί μια φυγή στο μέλλον, όπου οι στρατηγικές δομές δεν θα είναι πολεμικές, αυταπατάται. Αποκρύπτει την επισφάλεια και τον φόβο ως γενικό κανόνα της ταξικής κοινωνίας ακόμα και από την πλευρά του καταπιεζόμενου.
Αν πει κανείς πως αρκεί μια προσαρμογή στην στρατηγική του ταξικού παρόντος, πάλι αυταπατάται.
 
 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος