Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Καθαρή νόηση..



Από σήμερα βιώνω ως μάρτυρας την δίκη για το σκάνδαλο στο Ι.Κ.Α  Καλλιθέας. 
Θα σας ενημερώσω αναλυτικά για τα συμβαίνοντα όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία της κατάθεσής μου.
Το μόνο που μπορώ να πω σήμερα είναι πως τέτοιο καμίνι δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου.
Η εξάντληση που νιώθει κανείς ως μάρτυρας, ακόμα κι αν έχει μιλήσει μόνο μία ώρα, είναι απίστευτη εφόσον η όλη διαδικασία είναι κυριολεκτικά αποκλειστικώς νοητική. 
Η έννοια του αμιγούς Λόγου σχετίζεται σίγουρα με την δικαστική διαδικασία. 
Ούτε τα συναισθήματα ούτε οι γενικές σκέψεις μπορούν να ανασχέσουν την συγκεκριμενότητα και την αφαιρετικότητα (ταυτόχρονα) της νοητικής διαδικασίας και της διαλεκτικής μιας δίκης.







Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Πολιτική καταγγελία..


Ας θαυμάσουμε άλλο ένα "αριστερό", αντισταλινικό, "αντι-αντισημίτικο" μπλόγκ και ας παρατηρήσουμε  το απειλητικό περιεχόμενο της τελευταίας ανάρτησής του. Θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την απόστασή μας από την διαμάχη που παρουσιάζεται σε αυτή την ανάρτηση, αν και θα λάβουμε σαφή θέση. Μπορεί κανείς να ανατρέξει στον "διάλογο" που έχει συντελεστεί για να καταλάβει το πλαίσιο, αν δεν το έχει κάνει ήδη.
Το μπλόγκ λέγεται "Αθέμιτα" και επιτίθεται στο γνωστό κομμουνιστικό μπλόγκ "Leninreloaded"


Αντώνη, έλα στη δικαιοσύνη να μας πεις για τον σταλινισμό που πρεσβεύεις, την αδιάκοπη παρακολούθηση της καθημερινής ζωής των πολιτών από υπηρεσίες με στόχο την εύρεση των αντιφρονούντων, την πολιτική καταστολή στο ιδεολογικό πεδίο με ποινικοποίηση απόψεων αντίθετων από αυτές του εργατικού-σοσιαλιστικού κώματος και εξόντωση (φυσική, πολιτική, επαγγελματική) των αντιπάλων και του κοινωνικού τους περίγυρου, ή απλών υπόπτων, για …παρέκκλιση από τις αρχές του καθεστώτος.
Για την έλλειψη διάκρισης της εκτελεστικής από τη δικαστική εξουσία, με κατασταλτικούς μηχανισμούς και έκτακτα δικαστήρια υπό τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης.
Για τη συγκέντρωση των αντιφρονούντων σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.
Για τις αιμοδοσίες για ολίγους με “καθαρό αίμα”, για τις ένοπλες διαδηλώσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ με κράνη και ρόπαλα, για το ῾ταξικό῾ μίσος που πουλάς, την εξύμνηση εγκλημάτων του δημόσιου διεθνούς (ποινικού) δικαίου (Κατύν), τον αντισημιτισμό, τις γιορτές μίσους για σφαγές του προηγούμενου αιώνα, τις κατασκηνώσεις νεοσύλλεκτων, για την ιδεολογική δουλειά σε νήπια και σε παιδιά δημοτικού, τη συνωμοσιολογία, τη λατρεία του θανάτου, την προβολή της δήθεν αντισυστημικότητας, την καύλα με τα όπλα και την ΟΠΛΑ…
Και, κυρίως, να μας εξηγήσεις, ενώπιον της δικαιοσύνης, πώς θα ανατρέψεις το πολίτευμα και τις θεμελιώδεις αρχές του, δηλαδή: α) την ανάδειξη του Αρχηγού του Κράτους με εκλογή, β) το δικαίωμα του λαού να εκλέγει τη Βουλή με γενικές, άμεσες, ελεύθερες, ίσες και μυστικές ψηφοφορίες μέσα στα συνταγματικά χρονικά πλαίσια, γ) το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, δ) την αρχή του πολυκομματισμού, ε) την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, όπως προβλέπεται στο Σύνταγμα, στ) την αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας από το Σύνταγμα και τους νόμους, ζ) την αρχή της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, και η) τη γενική ισχύ και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που προβλέπει το Σύνταγμα.
Έλα να ισχυριστείς ότι σε έλεγα ῾μαλάκα῾! Το δημοκρατικό πολίτευμα υπερασπιζόμουνα, ηλίθιε!



Όπως βλέπετε δεν έχουν τόση σημασία οι απόψεις του διαχειριστή του "αντισταλινικού'' ιστολογίου όσο οι ξεκάθαρες απειλές του προς τον κομμουνιστή ("σταλινικό'') αντίπαλό του. Σήμερα μπορεί κανείς να διαβάσει το άρθρο ενός άλλου αντικομμουνιστή αρθρογράφου και φιλοσόφου στην Καθημερινή (του Χ.Γιανναρά) όπου ξεκάθαρα μιλάει για το "λάθος" της νομιμοποίησης του κ.κ.ε από τον Καραμανλή.
Από δύο διαφορετικές πηγές, με εντελώς διαφορετικές (υποτίθεται) θεμελιώσεις, έχουμε να κάνουμε με την ίδια "νομική" απειλή. Στην πρώτη περίπτωση όμως (του μπλόγκ "Αθέμιτα") μπορεί κανείς να παρατηρήσει μια πολύ συγκεκριμένη μεθοδολογία συγκρότησης κατηγοριών που παραπέμπουν αλλού, και εμένα τουλάχιστον μου θυμίζουν συγκεκριμένες διεθνοπολιτικές "κατηγορίες". Λόγω του γεγονότος ό,τι ο διαχειριστής του κομμουνιστικού μπλόγκ είναι πανεπιστημιακός με διεθνή αναφορά και "καρριέρα" η επίθεση που του γίνεται έχει ιδιαίτερη σημασία αφού προαναγγέλει ένα είδος δίωξης στον "προνομιακό" χώρο της διανόησης.
Αν μιλάγαμε για ένα συνηθισμένο μπλόγκ όπως λ.χ το δικό μου, που αν και φιλοκομμουνιστικό δεν είναι κομμουνιστικό (κάθε άλλο) αυτό δεν θα είχε σημασία, αν και δεν σας κρύβω πως ένιωσα μια ανατριχίλα με τις "κατηγορίες" που διάβασα.
Μιλάμε για συγκροτημένο "νομικά" αστικό κατηγορητήριο και για μια αποκαλυπτική επίθεση σε έναν άνθρωπο που αν και είναι σίγουρο πως δεν ακολουθεί και τις καλύτερες προπαγανδιστικές μεθόδους είναι διαπιστωμένο πως είναι άμεμπτος όσον αφορά τον αντιφασισμό και τον ανθρωπισμό του (τα λέω αυτά σε σχέση με τα κλασικά ''δημοκρατικά" κριτήρια). 
Δεν έχω εδώ και καιρό τις καλύτερες σχέσεις με τον συγκεκριμένο ιστολόγο, ούτε η πολιτική μας θέση έχει σε ριζικά θέματα ο,τιδήποτε κοινό (παρά το γεγονός πως κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα διαπίστωνε κοινές απόψεις -στο πλαίσιο της αντισταλινικής κοινοτοπίας). Αλλά οφείλω να δηλώσω την συμπαράστασή μου και την υποστήριξή μου σε αυτόν, όπως επίσης και την αηδία μου απέναντι στους αστούς "μαρξιστές", "καταστασιακούς'', "αριστερούς" που οργανώνουν την επίθεση. Τουλάχιστον ας βγάλουν τον μαρξιστικό μανδύα.













Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Αν ζήσει..





Ήταν που πέρασε το δρόμο
και έχασε τα λόγια του
αλλά δε χάθηκε
μόν'ξέχασε για πάντα
από που ήρθε αυτή η φωνή
αλλά δε χάθηκε
και γύρναγε κάθε βράδυ
και μίλαγε στους ξένους
να δει πως θα γυρίσει
ο δρόμος ήταν εκεί
και μπορεί να γυρίσει
αυτού που είναι ο τόπος του
και δε τον ξέρει
ξέρει όμως τον δρόμο
κι αν γυρίσει
δεν θα φύγει ξανά
αν ζήσει κι αντέξει το γυρισμό
αλλά δε χάθηκε
πέρασε το δρόμο
χωρίς να ξέρει το αίμα
ούτε το φονικό
αν ζήσει θα γυρίσει
και θα αντέξει..











Ι.Τζανάκος

ΖΩΉ..




Η ζωή είναι πολύμορφη και ετερογενής κίνηση και δεν εντάσσεται σε κανένα σύστημα που αυτοαναπαράγεται όπως ένα μηχάνημα ή ένας ζωντανός οργανισμός που πεθαίνει, αλλά δημιουργεί μέσα στις ελάχιστες κινήσεις που την διέπουν την σημασία της μελλοντικής της διαφοράς που δεν είναι παρά η ίδια ξανά, πάντοτε ρέουσα και πάντα παραμένουσα στον αγώνα της να μείνει ίδια στις θεμελιακές της δομές. 
Η αναστάτωση που η ίδια η ζωή φέρνει στον "εαυτό" της δεν γίνεται αποδεκτή από την ίδια όταν αναλογιστεί την πορεία της ως υποκείμενο ή "άτομο", αν έχει αυτή την δυνατότητα ή αν της δίνεται από τις συνθήκες αυτή η δυνατότητα.
Η ζωή είναι ένας δημιουργικός χαλασμός που αποκρυσταλλώνεται σε λίγα αποτελέσματα, σημαντικά όσον αφορά την ανελικτική της κίνηση αλλά ποτέ ευχάριστα για την αντιληπτική της μορφοποίηση των "πραγμάτων".
Η ζωή δεν σημαίνει τίποτα άλλο από τον εαυτό της και αυτός ο εαυτός της δεν είναι αυτό που ορίζεται ως εαυτός από τον ίδιο τον εαυτό της όταν μιλάει. Η ζωή περιέχει τους πάντες όσοι είναι φορείς της και όχι μόνον τον άνθρωπο, ή το ένα ή άλλο ξεμοναχιασμένο "άτομο" που σαρκώνει το ακατάλυτο αλλά και ακραία εύθραυστο νήμα της ζωής. Οι επιστήμονες όλων των ειδών γνωρίζουν αυτό το νήμα της κίνησης και το αναλύουν κατατεμαχίζοντάς το, αλλά δεν μπορούν εκ της θέσεώς τους και της επιμονής τους να δεχτούν την βαθύτερη ουσία αυτής της κίνησης που είναι η αυτογνωσία της ύπαρξης και η ανάδυση ενός ερωτήματος που δεν αφορά την επιστήμη (ή "επιστήμη") και απλώνεται σε όλο το φάσμα της χρονικότητας ως ουσίας της έμβιας ύπαρξης και της ενσυνείδητης μορφοποίησης και υπέρβασής της με απόβλεψη την υπέρβαση κάθε μερικού (υλικού, πνευματικού, γνωσιακού) καθορισμού. 
Η πηγή που αναβλύζει μέσα στην πηγή που είναι η ίδια η ζωή δεν είναι κτήμα όσων επιλέγουν ή έχουν τη "τύχη" να επιλέξουν να είναι αυτή η ανάβλυση της ανάβλυσης, η ανάδυση της ανάδυσης, η πηγή της πηγής, η κίνηση της κίνησης, αλλά όλοι οι καθορισμοί και αυτοί οι ίδιοι οι όποιοι υποκειμενικοί φορείς τους είναι κτήμα της ανάβλυσης, της ανάδυσης, της κίνησης της κίνησης.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ, ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΟΜΜΑ, ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΥΤΕ ΕΘΝΟΣ, ΟΥΤΕ ΦΥΛΗ, ΟΥΤΕ ΤΑΞΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΟΥΤΕ ΙΔΕΑ, ΟΥΤΕ ΣΚΟΠΟΣ.
ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ "ΜΕΣΩΝ" ΚΑΙ ΤΩΝ "ΣΚΟΠΩΝ" ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ.







 
Ι.Τζανάκος

Σιωπή..




Δεν έχει σημασία να συνεχίσουμε σα να μην έγινε τίποτα. Έγιναν πολλά και όλα τελείωσαν χωρίς να υπάρχει ορίζοντας, ακόμα. 
Ακόμα; 
Τι περίπλοκος ευφημισμός της κατάστασης εκείνης που σημαίνει την αποτυχία κάθε προσδοκίας και τον εξευτελιστικό αφανισμό της πράξης σε ένα μέλλον που σημαίνει την αντίθεση στο παρόν στην αντίθεσή του και μόνον. Και μόνον. Δεν έχω τη διάθεση να συνεχίσουμε τις κουβέντες με τον φανταστικό μας συνομιλητή. Έχει κατέβει για πάντα στον Άδη του χρόνου και στραμμένος στον εαυτό του κλαίει..
Δε συμπάθησα ποτέ τα κλάμματα και τους θρήνους ακόμα και αυτών που αξίζουν να το κάνουν. Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο και ας μη το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. Ας μην κοιτάμε λοιπόν.
Σιωπή..





Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Ηλιακή προπαγάνδα..




Σήκωσε τον δείκτη στη φωτεινή ευθεία 
που τέμνει τα πρόσωπα όλων
και χάνεται μέσα τους
σα να είναι όλοι τους 
και ο καθένας
ένας κόσμος που ρουφάει τα πάντα..
Αλλά δεν στάθηκε σε αυτό 
θαυμάζοντας
όσο στην ατιμία αυτού του κόσμου
να το θαυμάζει
αυτό..
Γιατί είναι ο κόσμος των αστών
ένας θαυμασμός, ένα ρίγος
για την απεραντοσύνη του καθένα..
κι ας είναι ο καθένας 
ένας βούρκος της απεραντοσύνης αυτής..
μια δυνατότητα από δυνατότητες
που χαλνιέται σα κάλπικος θησαυρός..
Μα τότε τι νόημα έχει να ρίχνεις ακτίνες;
Τι νόημα έχει να κοιτάς μέσα στο μάτι
όλα τα πλάσματα της δυνατότητας;
Αν είναι να χάνονται όλα στο τίποτα
ας γυρίσει κανείς το μάτι του μέσα
στο δικό του μάτι..
είπε μια φωνή προδοσίας..
Όχι, έχει νόημα να σπάς τα βλέμματα
και να γίνεσαι ένας ήλιος χωρίς ελπίδα..
Είναι ίσως το μόνο που έχει νόημα
Καθώς γυρνάς απ'τη δουλειά 
να σφυρίζεις τη διεθνή
ή να μοστράρεις ένα κομμουνιστικό φυλλάδιο..
Περιμένοντας τη στιγμή 
που θα πλαταγίσεις 
ταξικό πάθος
και αποκαλύψεις για τον ταξικό εχθρό..
να μιλήσεις στον γείτονα με μοχθηρή αγάπη
τι τον περιμένει από τους πλούσιους..
και πως ο Στάλιν ήταν ένας άγιος..
Να κάνεις τον χαραμισμένο αριστεριστή
να πιστέψει ξανά
τον φίλο σου να αφήσει τα φαντασμένα λόγια
και τις θεωρίες για το κράτος
και να πιάσει ξανά τη προπαγάνδα..
όπου σταθεί και όπου βρεθεί..
να προκαλεί τον φόβο στους ταξικούς εχθρούς
και να είναι αληθινός ο φόβος..
Αυτά είναι πράγματα φίλοι..








Ι.Τζανάκος

ένας μικρός κακός κόσμος..




Η δυνατότητα να ηττηθείς είναι ένα προνόμιο αν συνυφανθεί με την επερχόμενη ήττα των νικητών σου. 
Η επιστροφή του κυρίαρχου νικητή, που μετήλθε όλων των μέσων για να αποκομίσει την νίκη, στον τάφο της ήττας, γίνεται η ανάσταση αυτού που νικήθηκε απ'αυτόν. 
Η συνάντησή τους δεν είναι κάποια εκδίκηση του ηττημένου, αν αυτός είναι αρκετά έξυπνος και μεγαλόψυχος για να κρατήσει το ηθικό πλεονέκτημα. 
Αυτό το ηθικό πλεονέκτημα είναι κάτι πιό λυσσαλέο, πιό χθόνιο απο κάθε ωμή εκδίκηση. 
Ο προηγούμενος νικητής επιστρέφοντας περιμένει την μετατροπή του σε θύμα επιτέλους, απελευθερωμένος από τις αθλιότητές του που τις ηθικοποίησε με τον λόγο της ''ανάγκης", αλλά επιδιώκοντας τελικά την πλήρη δικαίωσή του μετά από την επικράτηση του κανόνα της εκδίκησης. 
Μπορεί μάλιστα να ισχυριστεί πως ως ακομπλάριστος κυρίαρχος, όταν ήταν κυρίαρχος, ήταν και αγαθότερος εφόσον τελικά όλοι είναι "ίδιοι". 
Οι πόλοι λαμβάνουν την θέση τους μιά από εδώ μιά από εκεί, όπως σε κάθε εθνικιστική διαμάχη, και οι θυσίες διαδέχονται τις αθλιότητες, όντας και οι ίδιες άθλιες και από την πλευρά του θυσιαστή και από την πλευρά του θυσιαζόμενου, είτε ο θυσιαστής είναι απλά ένα κάθαρμα είτε και οι δύο το αόρατο σκεύος μιας αφηρημένης δύναμης. 
Αλλά μεταξύ αυτών των πόλων και όλων των διάσπαρτων δυνάμεων που χτίζουν την ζωή τους στο αίμα, εμφανίζεται κάτι άλλο, από αλλού. Ένας αδιάφορος γι'αυτό τον κόσμο κριτής, που κρίνει μέσα και πάνω από όλα τα θυσιαστικά τελέσματα, όταν έχει τελειώσει ό,τι είναι να τελειώσει από έναν κόσμο που έχει μάθει να κρίνει, να θυσιάζει, να θυσιάζεται, και να κρίνεται από το αντίθετό του..










Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Ο ορίζοντας κλείνει..




Η ημέρα δεν κυλάει γρήγορα όταν ο ορίζοντας κλείνει. 
Ο χρόνος κολλάει και οι σκέψεις περιστρέφονται γύρω από τα αδιέξοδα..
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Ημερολόγιο εργασίας (5)




Δε θέλω να θυμάμαι κάθε μέρα αυτό που γίνεται στη δουλειά, αλλά δε μπορώ να μην θυμάμαι πιά.
Δε προλαβαίνω να ξεχάσω τίποτα πιά, αλλά δεν θυμάμαι και τίποτα διακριτό το ένα από το άλλο.
Ο κόσμος γίνεται ένα μέσα μου όπως είναι σα σμήνος πάνω από το κεφάλι μου. Είναι ένα πράγμα και φωνάζει, ένα πράγμα και καυγαδίζει.
Αλλά σήμερα έγινε ξανά κάτι που με κλόνισε.
Μιά κυρία έσκυψε να μου φιλήσει το χέρι.
Αποτραβήχτηκα με οργή. Σχεδόν την έκραξα με οργή, την ίδια στιγμή που έσπαγε κάτι μέσα μου.
"Την άλλη φορά θα σε διώξω από εδώ" της είπα.
"Ντροπή σου να προσκυνάς έναν υπάλληλο του κράτους. Σήκω όρθια!". Ήθελα να σπάσω αυτή τη λατρεία που ορθώθηκε πάνω μου σαν εφιάλτης και σχηματίζεται σιγά σιγά λόγω της αυτονόητης συμπεριφοράς μου στους ανθρώπους.
Μιά προηγούμενη μέρα μια αληθινά συγκλονιστική φυσιογνωμία ψυχασθενούς, ένας πρώην ελευθερο-επαγγελματίας Σύριος, ένας πραγματικά όμορφος και ψηλόκορμος άνθρωπος είχε σκύψει και αυτός να μου φιλήσει το χέρι.
Είχα τρέξει αρκετή ώρα να ολοκληρώσω τη διαδικασία για την παραλαβή της απόφασης της επιτροπής, ούτως ώστε να πάει στον ξενώνα που έμενε αφού πρώτα είχε τελειώσει με την ανανέωση  της σύνταξής του αναπηρίας. Έπασχε από ψύχωση και αλτσχαϊμερ ταυτόχρονα και είχε πολλές φορές έρθει χωρίς αποτέλεσμα, τρέμωντας από αγωνία για το αποτέλεσμα.
"Φαντάσου να είχαμε ένα κομμουνιστικό κόμμα με 30%" σκέφτηκα. Θα βοήθαγα να σηκωθούν αυτοί οι άνθρωποι όρθιοι. Θα τσακίζαμε το αίσχος. Τι ντροπή είναι αυτή που συμβαίνει..".
Πόσο ντράπηκα δεν μπορώ να σας το περιγράψω και το πόσο παράξενο είναι το συναίσθημα και η σκέψη αυτών των "προσκυνημάτων". Μικρός φίλαγα το χέρι του παππού μου που ήταν ιερέας, κάθε φορά που βγαίναμε από τον Ναό ή ακόμα και σε πιό καθημερινές περιστάσεις. Παρηγορήθηκα πως κάτι τους θυμίζει αυτό που είμαι στ'αλήθεια,...ένας απόγονος ιερέα. Μεγάλωσα με όλο το εκκλησιαστικό περιβάλλον μέσα στην οικογένειά μου, και θητεύοντας ατελείωτες ώρες σε τελετές, λειτουργίες και εσπερινούς. Ιερέας παππούς, ψαλτάδες θείοι, και συνεχές άκουσμα βυζαντινής μουσικής και ανατολικής μουσικής. Μάλλον φέρομαι και θυσιάζομαι σαν ιερέας, όχι κάνοντας κάτι παραπάνω από έναν συνεπή άνθρωπο και γι'αυτό μεταφέρεται όλος ο ναρκισσισμός της ιερατικής ατμόσφαιρας στις κινήσεις μου και το ύφος μου. Το ράσσο μου λείπει. "Να σας ξεκαθαρίσω κάτι" είπα μιά μέρα που δεχόμουν τις κολακείες των "πιστών" μου.."είμαι κομμουνιστής" (είμαι;)...









Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

6 κρίσιμα σημεία..





1. Η ζωή μας δεν πρόκειται να φτιάξει ποτέ, ούτε στο υλικό επίπεδο ούτε στο επίπεδο της αξιοπρέπειάς της, αν δεν ανατραπεί το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα στην χώρα μας και σε όλο τον κόσμο.
2. Αυτό σημαίνει πως ανεξάρτητα από τη θέση της κάθε χώρας σε αυτό το σύστημα και την μεγαλύτερη η μικρότερη σημασία της εντός του αυτό που προέχει είναι η καταστροφή της αστικής τάξης και της εξουσίας της στην χώρα που βρίσκεται ο κάθε λαός, η ανατροπή και η καταστροφή της ντόπιας αστικής τάξης και της εξουσίας της στην χώρα του κάθε λαού, και φυσικά σε όλο τον κόσμο.
3. Η ανατροπή της αστικής τάξης δεν μπορεί  να γίνει χωρίς την οργανωμένη δράση του λαού και της εργατικής τάξης, χωρίς την οργανωμένη πολιτική, πολιτικο-συνδικαλιστική, κοινωνική δράση και πολιτική οργάνωση (κόμμα).
4. Η εργατική τάξη και ο λαός ευρύτερα μιας χώρας είναι μέρος της παγκόσμιας εργατικής τάξης και του παγκόσμιου εργαζόμενου λαού. Δεν υπάρχει καμμία πραγματική διαφορά συμφερόντων και αξιών ανάμεσα στους εργάτες και τον λαό κάθε εθνικότητας και σε οποιαδήποτε χώρα. Το μόνο που υπάρχει είναι άνιση, ανισόμετρη και ετερογενής ανάπτυξη του καπιταλισμού που επιβάλλουν την ανάπτυξη του παγκόσμιου εργατικού λαϊκού κινήματος στην κάθε χώρα και ξεχωριστά, αλλά και διαφορετική ανάπτυξη της λαϊκής συνείδησης που δίνει στον έναν ή τον άλλο λαό την δυνατότητα να κρίνει τους άλλους που βρίσκονται σε χώρες με ισχυρότερη θέση για την έλλειψη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Η διαφορετικότητα των συνθηκών αυτών δημιουργεί την αναγκαιότητα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μία χώρα, χωρίς αυτό να υψώνει "εθνικά" τείχη μεταξύ των εργατικών  τάξεων και να σημαίνει υποστολή της σημαίας της διεθνιστικής αλληλεγγύης και την ανάδειξη ανύπαρκτων διαφορών μέσα στο κίνημα.
5. Η εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της δεν είναι ένα σύντομο μεσοδιάστημα μεταξύ ταξικής και α-ταξικής κοινωνίας, αλλά η διαρκώς εξελισσόμενη κρατική μορφή της πάλης του σοσιαλιστικού λαού, κατασταλτική και δημιουργική, ενάντια στους ταξικούς εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, μέχρι την πλήρη εξάλειψη των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων στην χώρα και όλο τον κόσμο.
6. Η πολιτική αντιπροσώπευση του εργαζόμενου λαού δεν θα αποκτήσει έναν κανονικό χαρακτήρα μέχρι την μερική έστω εδραίωση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, αλλά ακόμα και τότε δεν θα είναι της ίδιας μορφής με την αστική αντιπροσώπευση (κοινοβούλιο-εθνοσυνέλευση) αφού η ψήφος θα σχετίζεται με την συμμετοχή στις παραγωγικές και διοικητικές λειτουργίες του σοσιαλισμού.







Ι.Τζανάκος 

Στοιχεία..





Η βασική αυταπάτη όσον αφορά την δυνατότητα μιάς ουσιαστικής εξέγερσης, στις σημερινές συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας, αφορά την δυνατότητα των λαϊκών τάξεων να ορθώσουν το ανάστημά τους στην καθημερινή ροή της ζωής τους χωρίς να συνειδητοποιήσουν σε στοιχειώδες έστω επίπεδο την σημασία της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής εξουσίας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν δυνατότητες καθόλου να ξεσηκωθεί αυθόρμητα ο λαϊκός κόσμος και η νεολαία, αλλά το όριο έχει ήδη τεθεί με την εξέγερση της νεολαίας τον αξέχαστο Δεκέμβρη, όπου όλα χάθηκαν στο σκοτάδι, παρά το πάθος, ακριβώς γιατί το πάθος δεν είχε μάτια. Σήμερα που η κατάσταση είναι πολύ σοβαρότερη και αφορά το σύνολο του λαού και την τύχη της χώρας μια αυθόρμητη εξέγερση χωρίς στοιχεία εκκίνησης της ταξικής συνειδητότητας των λαϊκών ομάδων είναι ανέφικτη και πιθανόν να έχει και αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα. Αν όμως υπάρξει ταξική συνειδητοποιήση και δημιουργηθούν οι ρηξιακές διαχωριστικές γραμμές τότε ο ξεσηκωμός θα είναι αναπόφευκτος.
Η δουλειά της άρχουσας τάξης έχει γίνει σε αυτό το επίπεδο σε πολλά μέτωπα και είναι αρκετά λεπτομερειακή στις στοχεύσεις της. Το αρχικό αποτέλεσμα της ιδεολογικής προπαγάνδας, της συγκεκριμένης δράσης κρατικών μηχανισμών, και της χρηματοδότησης των καπιταλιστικών κέντρων, ήταν η άνοδος της Χ.Α, με την συνευθύνη βέβαια ενός σημαντικού μέρους του λαϊκού και μικροαστικού χώρου. Η προπαγάνδα οξύνει την πολύχρονη δουλειά της αστικής τάξης και αυτή η προπαγάνδα ως δράση θα οξύνεται ακόμα περισσότερο όσο θα αχνοφαίνονται τα στοιχεία της ταξικής συνειδητοποίησης του λαού και συγκεκριμένα της εργατικής τάξης. Αν βέβαια αυτό συμβεί. Ο στόχος είναι το μυαλό των εργατών και των υπαλλήλων, των ελευθερο-επαγγελματιών και των φτωχών αγροτών. Απορώ πως μπορούν κάποιοι να μην το καταλαβαίνουν αυτό και να πιστεύουν ακόμα πως είμαστε σε "άλλες" ειρηνικές εποχές.











Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Σφυροδρέπανο..

                                                                       


            






Η μορφή των πραγμάτων
σε κάλεσε στο πρόσωπό μου
και γω κλήθηκα ξανά στα πράγματα..
Δεν βρήκα τίποτα άλλο 
από το πρόσωπό σου ξανά
να με καλεί στα πράγματα
ξανά
Και κείνα είχαν το πρόσωπό σου
ξανά
και γύρισα αποκαμωμένος 
σε χώμα
που γνώριζα..
Και κείνο είχε τη φωτιά σου κρυμμένη
στερεωμένη σε πέτρες κοφτερές
που κόβουν
και χτίζουν
και θυμούνται
τα πάντα..
Η μορφή των λόγων 
σε κάλεσε στο πρόσωπό μου
και γω κλήθηκα ξανά στη ζωή..
Δεν βρήκα τίποτα άλλο
από τη ζωή ξανά
να με καλεί στη ζωή
ξανά
και κείνη είχε το πρόσωπό σου
ξανά
και γύρισα κουρασμένος
σε ουρανό που γνώριζα
κόκκινο..
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

κ.κ.ε - συ.ρι.ζα - αντ.αρ.συ.α



Ξεκινώ με θεωρητική ανάλυση, αλλά κάντε λίγο υπομονή ως το τέλος για να ακούσετε την ταπεινή γνώμη μου για τα συγκεκριμένα κόμματα..




Η υπαγωγή της άμεσης εργασίας στην ανώτερη τάξη του Λόγου και η υπαγωγή του Λόγου στην άμεση εργασία είναι μιά ενιαία επαναστατική διεργασία που λαμβάνει χώρα ως διπλή διεργασία της κοινωνικής και ιστορικής ολότητας πρώτη φορά στον καπιταλισμό. 
Αυτή η διπλή και ταυτόχρονα ενιαία επαναστατική διεργασία διακινδυνεύει την υπόστασή της και την ουσία της όταν δεν διευκρινίζεται θεωρητικά και πρακτικά η διαφορά της από την νομοτελειακά μη ολοκληρώσιμη τάση της αστικής κοινωνίας να πραγματοποιήσει την δική της διπλή υπαγωγή. 










Όμως η ενότητα αυτής της διεργασίας που έχει ως νομοτελειακό αποτέλεσμα την δημιουργία μιας ενιαίας αταξικής κοινωνίας δεν αποτελεί το αποτέλεσμα μιας προηγούμενης ενιαίας αταξικής διεργασίας ή την ενδογενή αταξική προϋπόθεση αυτής της ενιαίας διεργασίας. Η ίδια η διεργασία της ενοποίησης της ανθρωπότητας αποτελεί μια διεργασία που επιτείνει τον απόλυτο διαχωρισμό που προϋπάρχει της ενότητας που σημαίνεται ξεκάθαρα και συγκεκριμένα ως "αταξική κοινωνία", και αυτό συμβαίνει γιατί ο φορέας της ενοποίησης, η εργατική τάξη, είναι το απολύτως αποξενωμένο από την αποξένωση μεταξύ των υλικών και διανοητικών όρων της ανθρώπινης ζωής.
Η εργατική τάξη είναι η ριζική εσωτερική ενότητα της ανθρωπότητας που αντίκειται απόλυτα, με την οντολογική έννοια του όρου, σε κάθε διαχωρισμό των όρων της ανθρώπινης ζωής. 
Κάθε διαχωρισμός στην παραγωγή και την σκέψη, και ειδικά το σύστημα του απόλυτου διαχωρισμού που είναι ο καπιταλισμός, είναι οντολογικά αντίθετος με την ριζική ενότητα που είναι η εργατική τάξη. Αυτή η ριζική ενότητα είναι η εργατική τάξη ως φορέας της άμεσης εργασίας (ζωντανή εργασία) και όχι η εργασία γενικά, γιατί το σύστημα την παράγει ως τάξη που περικλείεται στον εαυτό της και όχι στον εαυτό της σε συνάφεια με τους αντικειμενικούς όρους της ύπαρξής της, και ο εαυτός της δεν είναι άλλος από την αφηρημένη υποκειμενικότητα της εργασίας.
Ο προσδιορισμός "ζωντανή εργασία" (ή "εργατική δύναμη") σημαίνει την απόλυτη αφαίρεση της πραγματικής εργασιακής διεργασίας στο επίπεδο της υποκειμενικότητας.











Οι εργάτες, οι ακτήμονες εργαζόμενοι της σύγχρονης παραγωγής, είναι αποκομμένοι από κάθε αντικειμενικό όρο της παραγωγής και γι'αυτό παράγονται ως η καθ'εαυτή και δι'εαυτή υποκειμενική τάξη. 
Υπάρχει ομοιότητα με την τάξη των δούλων στην ελληνο-ρωμαϊκή αρχαιότητα όσον αφορά τον αφηρημένο υποκειμενικό προσδιορισμό της, αλλά η ριζική διαφορά τους έγκειται στο γεγονός πως η αφηρημένη υποκειμενικότητα των δούλων αφορά το σώμα τους ως φορέα της εργασιακής δυνητικότητας ενώ η εργατική τάξη συγκροτείται ως αφηρημένη υποκειμενικότητα σε σχέση με την εργασιακή της ικανότητα, άρα σε σχέση με την ουσιαστική πτυχή της ανθρώπινης ζωής πέρα από την αφηρημένη σωματικότητά της. 
Αυτή η απόλυτη εξορία της αληθινής ρίζας του ανθρώπου σημαίνει την δημιουργία της τάξης εκείνης που είναι πραγματικά εξόριστη από κάθε ενωτικό κοινωνικό προσδιορισμό όσο δεν ενώνεται εντός του όλο το σύστημα των κοινωνικών προσδιορισμών. 
Αυτή η αδυναμία ενοποίησης των επιμέρους κοινωνικών προσδιορισμών είναι αναπόφευκτη στα πλαίσια του καπιταλισμού ακόμα και σε συνθήκες οξείας συλλογικής ταξικής κινητοποίησης των καπιταλιστών και του κράτους τους που προκαλεί την τάση να συλλογικοποιηθεί όλη η κοινωνία κάτω από το σιδερένιο χέρι τους. 











Η αδιαπερατότητα της εργατικής υποκειμενικής ξένωσης δεν μπορεί να σπάσει από κανένα σφυρί της αστικής κοινωνίας, ωστόσο η επιχείρηση υπαγωγής της είναι διαρκής μέσω των αστικο-σοσιαλιστικών πολιτικών ενσωμάτωσης της εργατικής υποκειμενικότητας.











Το πρόβλημα για το απελευθερωτικό κίνημα της εργασίας έγκειται στην αντικειμενική διασταύρωση των σκοπών και ενεργειών του με την επιχείρηση υπαγωγής της στην (διαχωριστική) ενότητα της αστικής κοινωνίας. 
Επειδή η ξενωμένη υποκειμενικότητα δεν μπορεί να συγκροτηθεί στον καπιταλισμό ως κάτι άλλο από αφηρημένο υποκείμενο της εργασίας δεν σημαίνει πως δεν κινείται προς την ενοποίηση με τους αντικειμενικούς όρους της ύπαρξής της. 
Αυτό συμβαίνει και κατά την διάρκεια της παραγωγικής ζωής αλλά και στο επίπεδο της καθημερινότητας (που είναι μέρος και αυτή της παραγωγικής ζωής), αλλά κυρίως συμβαίνει στο επίπεδο της υποκειμενικής στάσης της εργατικής τάξης έναντι της πολιτικής και διοικητικής διεύθυνσης της άμεσης παραγωγής και των άμεσων παραγωγικών σχέσεων. 
Η εργατική τάξη ως το καθ΄εαυτό και δι'εαυτό της αποξενωμένης παραγωγικής υποκειμενικότητας τείνει νομοτελειακά στην καθολικότητα και την ενότητα, με την έννοια μάλιστα της ριζικής ενότητας και καθολικότητας.
Η διπλή υπαγωγική πράξη που αναφέραμε στην αρχή εκφράζεται και ως τάση των εργαζομένων να υπαχθούν οι ίδιοι σε μια υπερκαθορίζουσα ενότητα που θα αίρει την νομοτελειακά αφηρημένη υποκειμενικότητά τους. Αυτό μπορεί όμως να γίνει ο αστικός βραχνάς του εργατικού κινήματος αφού η αυθόρμητη πολιτική τάση του να επιζητά την ενότητα της κοινωνίας μπορεί να συμπλεχθεί με την επιχείρηση της αστικής ενότητας.












Η κριτική του "αυθόρμητου'' έχει σημασία σε αυτό το επίπεδο, αλλά εξ'ίσου και το "μη-αυθόρμητο" μπορεί να κρίνει λανθασμένα το "αυθόρμητο" αν το τελευταίο κινείται σε ένα εξεγερσιακό πλαίσιο ρήξης της ενότητας (τυφλή ρήξη της ενότητας, αλλά ρήξη, σημαίνει κάτι περισσότερο συνειδητό από την συνείδηση που ιεροποιεί την υφιστάμενη ξενωτική κοινωνική ενότητα).












Η διαφορά της διπλής υπαγωγικής πράξης της εργατικής τάξης όταν είναι ανεπηρέαστη από την αντίστοιχη (διπλή υπαγωγική) πράξη των αστών αφορά την δύναμη της επίγνωσης της καθολικότητας της αποξενωτικής ουσίας του καπιταλισμού. Ένα κομμουνιστικό κόμμα, όπως το κ.κ.ε λ.χ έχει σε πλήρη ανάπτυξη την επίγνωση αυτή και δεν συμβιβάζεται με την οποιαδήποτε αυταπάτη για την δυνατότητα της κοινωνικής ενότητας εντός του καπιταλισμού, οργανώνοντας την αφηρημένη υποκειμενικότητα της εργασίας εντός του καπιταλισμού στο μόνο επίπεδο που μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί κεντρικά, στο επίπεδο του κόμματος. 
Οι αριστεροί σοσιαλδημοκράτες (συ.ρι.ζα) προπαγανδίζουν την δυνατότητα συγκρότησης της κοινωνικής ενότητας, εντός της καπιταλιστικής κοινωνίας, παρά την νομοτελειακή διαχωριστικότητα της καπιταλιστικής κοινωνίας όσον αφορά την εργατική υποκειμενικότητα εξυπηρετώντας ανοιχτά τα αστικά συμφέροντα και την αστική ιδεολογία. Το "ισχυρό" σημείο της πολιτικής τους είναι η "υπόσχεση" για άμβλυνση της αθλιότητας, "υπόσχεση" που δεν είναι εντελώς ανυπόστατη ως ρεαλιστική προοπτική των σκλάβων να επιβιώσουν σαν σκλάβοι, αλλά άθλια όταν ενδύεται τον "αριστερό" μανδύα..
Οι αριστεριστές (ανταρσυα) κινούνται σε μια ενδιάμεση θέση που όμως αδικείται κατάφωρα από τους κομμουνιστές γιατί δεν αφορά τόσο την δυνατότητα της κοινωνικής ενότητας εντός του καπιταλισμού από την σκοπιά του αστισμού όσο την δυνατότητα της εξέγερσης ως εμφάνισης της ριζικής ενότητας (η αντ.αρ.συα έχει καταφέρει όντως να σημαίνει και τα δύο. Μπράβο της ασυναρτησία πάντως..)
Ας μη μείνουν λοιπόν οι κομμουνιστές τόσο σίγουροι για την αντικειμενική θέση των αριστεριστών στον χώρο του "αριστερού οπορτουνισμού'', όπου αυτός είναι το άλλο πρόσωπο του ρεφορμιστικού ιδεολογήματος του "αυθόρμητου", και βρεθούν πίσω από τον αριστερισμό ( όπως έμεινε ο αριστερισμός πίσω με την γελοία συμμετοχή του στο μικροαστικό κίνημα των "αγανακτισμένων")...

















Ι.Τζανάκος






       

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Τι άλλο περιμένουν; Εγώ ΤΙΠΟΤΑ..





Η δουλειά μου δεν έχει τελειώσει με τα λίγα που σας έχω πεί. Είναι αδύνατον να αρχίσει καν μια τέτοια δουλειά με την θυσία ενός ατόμου, που δεν έχει ούτε την μορφωτική επάρκεια ούτε τον χρόνο να αρχίσει ένα τιτάνιο έργο, και δεν έχει κανένας ίσως την πραγματική διάθεση να ακούσει έναν εργάτη (όπως λένε φίλοι ό,τι είμαι..αλλά κάποιοι το αμφισβητούν ό,τι ένας υπάλληλος που λιώνει στη δουλειά είναι εργάτης). Ειδικά αν αυτός δεν είναι και τόσο διαθέσιμος να φάει φόλα. Και φόλα μοιράζετε όλοι σας έλληνες δεξιοί, κεντρώοι, και "αριστεροί", με εξαίρεση το κ.κ.ε που μοιράζει στερεωμένη εμπειρία και πίστη αλλά καμμία επίγνωση του "τι έγινε" (έπεσε ο ουρανός, τι καταλάβατε;)...Θα το πιώ το πικρό ποτήρι και θα σας ρίχνω και καμμιά κατάρα. Μη παρεξηγηθείτε. Έχετε όλοι σας τα χάλια σας και γω σκέφτομαι την κοινότοπη ανακάλυψή μου: την ανάγκη της διπλής υπαγωγής. Να πάνε οι κάτω από κάτω τους το πάνω αλλά και το πάνω (όχι οι πάνω) να πάει κάτω (των απο κάτω) ως πάνω. Αυτές οι σκέψεις θέλουν χρόνο και παραπομπές από το κεφάλαιον του Καρόλου Μάρξ αλλά δεν έχω χρόνο και με πονάει το σώμα μου. Πρέπει να αρχίσω να κοιμάμαι καλύτερα. Με πνίγει η εικόνα των αναπήρων που σφάζονται στο γκισέ για ένα επίδομα. Τόσο καιρό περίμενα το κίνημα να μας θυμηθεί, αλλά μόνο ένα πρωτοσέλιδο στον Ριζοσπάστη είδα και μέχρι εκεί. Τι να κάνω; να πάρω τους ετοιμοθάνατους αναπήρους και να οργανώσω διαδήλωση; Εκεί που είμαι θάνατος. 
Ρε δε πάτε στο διάολο όλοι σας καλοί και κακοί; Έχω να κατασκευάσω την οργή μου, την αληθινή οργή μου, και την οργή αυτών που πεθαίνουν μπροστά μου. Όλη τη νύχτα περιμένουν να πιάσουν σειρά. Η πατρίδα σας, οι γέροι σας πεθαίνουν εξευτελισμένοι. Με νοιάζουν νομίζετε οι ταξινομήσεις σας; Κοινωνία και λαός της ντροπής. Τι άλλο περιμένετε; Θα νοιαστώ μόνο για την οργή απο εδώ και στο εξής..





















Ι.Τζανάκος

Έχω προτιμήσεις..



















 













Γενικευμένος και "στενός" υλισμός..




Η ανάπτυξη του υλισμού ως γενικευμένης κοσμοαντίληψης της κοινωνίας προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού και η ανατροπή του καπιταλισμού προϋποθέτει την γενίκευση της επιρροής του υλισμού ως κοινωνικής κοσμοαντίληψης. Ο φορέας της γενίκευσης της επιρροής του υλισμού είναι η εργατική τάξη.




Η εργατική τάξη περιλαμβάνει εντός της όλους τους ακτήμονες μισθοσυντήρητους εργαζόμενους που δεν κατέχουν διευθυντική θέση στο κράτος ή την άμεση παραγωγή, άρα συμπεριλαμβάνει εκτός από τους εργάτες στα εργοστάσια και τους εργάτες γης και τους ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους.  Πολύ κοντά βρίσκονται οι μικρο-ιδιοκτήτες γης.




Η γενίκευση του υλισμού δεν σημαίνει μόνο την διάδοση και διάχυση της θεωρητικής φιλοσοφικής θέσης του υλισμού αλλά και την έμπρακτη μετατροπή της πραγματικότητας ακόμα και εντός του καπιταλισμού στην κατεύθυνση του ανακαθορισμού της οικονομίας και της διοίκησης πάνω στην βάση της θεμελιακής πραγματικότητας της παραγωγικής διεργασίας που είναι η άμεση εργασία. 
Η άμεση εργασία δεν είναι ένα αδιαμεσολάβητο "άμεσο πράγμα" αλλά ακριβώς το αντίθετο, εκείνη η διεργασία που περιέχει ως διαμεσολάβηση όλη σχεδόν την υλική και διανοητική ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι ως αμεσότητα η κατεξοχήν διαμεσολαβημένη αμεσότητα.




Ο ανακαθορισμός της σκέψης και της δράσης όλου του κοινωνικού γίγνεσθαι πάνω στην βάση της υλιστικής κοσμοαντίληψης σημαίνει λοιπόν την ριζική υπαγωγή κάθε διανοητικής, επιστημονικής, και εργασιακής δραστηριότητας, έστω σε εν δυνάμει μορφή, στην ίδια αυτή τούτη την υλική πραγματικότητα που αποτελεί η "άμεση" εργασιακή αρχή. Η μέχρι τώρα επίτευξη αυτής της πρακτικής αναγωγής της κοινωνικής σκέψης και δράσης ανακόπηκε από την καταστροφή του ιστορικού πειράματος του σοβιετικού τύπου κομμουνισμού, καταστροφή που επήλθε και από την δράση των αστικών δυνάμεων όσο και από την ελλειπτικότητα και το αστόχαστο περιεχόμενο του πειράματος.




Η αποτυχία και η καταστροφή του κομμουνιστικού πειράματος από την σκοπιά της εσωτερικής του ελλειπτικότητας έχει να κάνει με την επιρροή του ''θεωρητικού" και πρακτικού ιδεαλισμού. Η θεωρητική και πρακτική αναγωγή της υλιστικής κοσμοαντίληψης στην κοινωνική πραγματικότητα, αν αφορά την υπαγωγή κάθε δραστηριότητας στην εργασιακή αρχή, σημαίνει την αναγωγή πολλών δομών του λεγόμενου εποικοδομήματος σε αυτή την αρχή, σημαίνει λοιπόν την πειθάρχηση των ευρύτερων παραγωγικών λειτουργιών της κατανομής, της διεύθυνσης, του συνολικού προγραμματισμού της άμεσης παραγωγής, στην υλικότητα της υφιστάμενης άμεσης παραγωγής. Από την άλλη αυτή η αναγωγή σημαίνει την μετατροπή της ίδιας τούτης της άμεσης εργασιακής αρχής μέσω της αμεσοποίησης αυτών των ευρύτερων παραγωγικών λειτουργιών. Η πειθάρχηση της ευρύτερης παραγωγικής διεργασίας-λειτουργίας στην υφιστάμενη άμεση εργασιακή αρχή σημαίνει άρα και την πειθάρχηση αυτής της υφιστάμενης αρχής στους κανόνες και τις μορφές της ευρύτερης παραγωγικής διεργασίας-λειτουργίας.
Αυτό σημαίνει, για να το πω πιό απλά και με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, πως λ.χ όχι μόνον το κράτος θα υπαχθεί στην άμεση εργασία αλλά και πως η άμεση εργασία θα υπαχθεί στο σοσιαλιστικό κράτος, ταυτόχρονα. Αν νομίζει κανείς πως μόνο με την κοινωνική-δημόσια ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τις "γενικές συνελεύσεις" των άμεσων παραγωγών θα υπάρξει οικειοποίηση της κρατικής οντότητας και των σχέσεων κατανομής, ανταλλαγής, όπως επίσης και της επιστήμης, μένει στα μισά του δρόμου. Αυτά τα "μισά του δρόμου" είναι ήδη ένα μεγάλο βήμα, και πρέπει να υπερασπιστούμε με πάθος την σημασία και την αρετή έστω αυτής της πορείας (όπως κάνουν τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα, και καλά κάνουν), αλλά είναι ακόμα και έτσι "τα μισά του δρόμου". Για να νικήσει ο αστισμός δεν άρκεσε μόνον η βία και η τρομοκρατία, ο διαρκής πόλεμος ενάντια στις σοσιαλιστικές πατρίδες, αλλά και η εσωτερική αδυναμία και ανικανότητα των κοινωνιών αυτών στο επίπεδο της διοίκησης και της πολιτικής δομής, αδυναμία που εκφράζεται "θεωρητικά" κατά κύριο λόγο στην αδυναμία να γίνει  ανιληπτή η υλικότητα αυτών των δομών, έστω με καταχώρησή τους σε ένα δευτερογενές επίπεδο. Η πολιτική, η κατανομή, οι διανοητικές και επιστημονικές μορφοποιήσεις του "πραγματικού" θεωρήθηκαν ένα "εποικοδόμημα" που πρέπει να αναχθεί πρακτικά στην βάση της άμεσης παραγωγής χωρίς όμως να γίνεται αποδεκτή η υλικότητά τους ως παραγωγικών δυνάμεων, αλλά ακόμα περισσότερο η δυνητική άμεση υλικότητά τους ως άμεσων παραγωγικών δυνάμεων. 
Η άμεση εργασιακή διεργασία "υπήγαγε" τις διεργασίες αυτές αλλά δεν έγινε αντιληπτό πως και αυτή ως αρχή υπάχθηκε σε αυτές. 
Η μη-συνείδηση ή μάλλον η μη-ολική συνειδητοποίηση αυτής της διπλής υπαγωγής δεν σήμαινε φυσικά την πλήρη ανυπαρξία της, το αντίθετο, αλλά την μη-ολοκλήρωσή της. 
Ο γενικευμένος υλισμός θα ολοκλήρωνε την κυριαρχία του αν σήμαινε την ενοποίηση και συγχώνευση όλων των υλικών δομών της εργασίας και την αλληλο-διείσδυσή τους με ίσους όρους οντολογικής συνεισφοράς στο νέο πρότυπο οργάνωσης της κοινωνικής παραγωγής.





Αυτή η αδυναμία ολοποίησης εκφράζεται "προκαταβολικά" στην έννοια της εργατικής τάξης και στις προγραμματικές συγκεκριμενοποιήσεις της με την κατάταξη των εσωτερικών στρωμάτων της και το ειδικό προγραμματικό πλαίσιο οργάνωσης της λαϊκής σοσιαλιστικής οικονομίας.






Ι.Τζανάκος

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..