Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Καθαρή νόηση..



Από σήμερα βιώνω ως μάρτυρας την δίκη για το σκάνδαλο στο Ι.Κ.Α  Καλλιθέας. 
Θα σας ενημερώσω αναλυτικά για τα συμβαίνοντα όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία της κατάθεσής μου.
Το μόνο που μπορώ να πω σήμερα είναι πως τέτοιο καμίνι δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου.
Η εξάντληση που νιώθει κανείς ως μάρτυρας, ακόμα κι αν έχει μιλήσει μόνο μία ώρα, είναι απίστευτη εφόσον η όλη διαδικασία είναι κυριολεκτικά αποκλειστικώς νοητική. 
Η έννοια του αμιγούς Λόγου σχετίζεται σίγουρα με την δικαστική διαδικασία. 
Ούτε τα συναισθήματα ούτε οι γενικές σκέψεις μπορούν να ανασχέσουν την συγκεκριμενότητα και την αφαιρετικότητα (ταυτόχρονα) της νοητικής διαδικασίας και της διαλεκτικής μιας δίκης.







Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Πολιτική καταγγελία..


Ας θαυμάσουμε άλλο ένα "αριστερό", αντισταλινικό, "αντι-αντισημίτικο" μπλόγκ και ας παρατηρήσουμε  το απειλητικό περιεχόμενο της τελευταίας ανάρτησής του. Θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την απόστασή μας από την διαμάχη που παρουσιάζεται σε αυτή την ανάρτηση, αν και θα λάβουμε σαφή θέση. Μπορεί κανείς να ανατρέξει στον "διάλογο" που έχει συντελεστεί για να καταλάβει το πλαίσιο, αν δεν το έχει κάνει ήδη.
Το μπλόγκ λέγεται "Αθέμιτα" και επιτίθεται στο γνωστό κομμουνιστικό μπλόγκ "Leninreloaded"


Αντώνη, έλα στη δικαιοσύνη να μας πεις για τον σταλινισμό που πρεσβεύεις, την αδιάκοπη παρακολούθηση της καθημερινής ζωής των πολιτών από υπηρεσίες με στόχο την εύρεση των αντιφρονούντων, την πολιτική καταστολή στο ιδεολογικό πεδίο με ποινικοποίηση απόψεων αντίθετων από αυτές του εργατικού-σοσιαλιστικού κώματος και εξόντωση (φυσική, πολιτική, επαγγελματική) των αντιπάλων και του κοινωνικού τους περίγυρου, ή απλών υπόπτων, για …παρέκκλιση από τις αρχές του καθεστώτος.
Για την έλλειψη διάκρισης της εκτελεστικής από τη δικαστική εξουσία, με κατασταλτικούς μηχανισμούς και έκτακτα δικαστήρια υπό τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης.
Για τη συγκέντρωση των αντιφρονούντων σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.
Για τις αιμοδοσίες για ολίγους με “καθαρό αίμα”, για τις ένοπλες διαδηλώσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ με κράνη και ρόπαλα, για το ῾ταξικό῾ μίσος που πουλάς, την εξύμνηση εγκλημάτων του δημόσιου διεθνούς (ποινικού) δικαίου (Κατύν), τον αντισημιτισμό, τις γιορτές μίσους για σφαγές του προηγούμενου αιώνα, τις κατασκηνώσεις νεοσύλλεκτων, για την ιδεολογική δουλειά σε νήπια και σε παιδιά δημοτικού, τη συνωμοσιολογία, τη λατρεία του θανάτου, την προβολή της δήθεν αντισυστημικότητας, την καύλα με τα όπλα και την ΟΠΛΑ…
Και, κυρίως, να μας εξηγήσεις, ενώπιον της δικαιοσύνης, πώς θα ανατρέψεις το πολίτευμα και τις θεμελιώδεις αρχές του, δηλαδή: α) την ανάδειξη του Αρχηγού του Κράτους με εκλογή, β) το δικαίωμα του λαού να εκλέγει τη Βουλή με γενικές, άμεσες, ελεύθερες, ίσες και μυστικές ψηφοφορίες μέσα στα συνταγματικά χρονικά πλαίσια, γ) το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, δ) την αρχή του πολυκομματισμού, ε) την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, όπως προβλέπεται στο Σύνταγμα, στ) την αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας από το Σύνταγμα και τους νόμους, ζ) την αρχή της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, και η) τη γενική ισχύ και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που προβλέπει το Σύνταγμα.
Έλα να ισχυριστείς ότι σε έλεγα ῾μαλάκα῾! Το δημοκρατικό πολίτευμα υπερασπιζόμουνα, ηλίθιε!



Όπως βλέπετε δεν έχουν τόση σημασία οι απόψεις του διαχειριστή του "αντισταλινικού'' ιστολογίου όσο οι ξεκάθαρες απειλές του προς τον κομμουνιστή ("σταλινικό'') αντίπαλό του. Σήμερα μπορεί κανείς να διαβάσει το άρθρο ενός άλλου αντικομμουνιστή αρθρογράφου και φιλοσόφου στην Καθημερινή (του Χ.Γιανναρά) όπου ξεκάθαρα μιλάει για το "λάθος" της νομιμοποίησης του κ.κ.ε από τον Καραμανλή.
Από δύο διαφορετικές πηγές, με εντελώς διαφορετικές (υποτίθεται) θεμελιώσεις, έχουμε να κάνουμε με την ίδια "νομική" απειλή. Στην πρώτη περίπτωση όμως (του μπλόγκ "Αθέμιτα") μπορεί κανείς να παρατηρήσει μια πολύ συγκεκριμένη μεθοδολογία συγκρότησης κατηγοριών που παραπέμπουν αλλού, και εμένα τουλάχιστον μου θυμίζουν συγκεκριμένες διεθνοπολιτικές "κατηγορίες". Λόγω του γεγονότος ό,τι ο διαχειριστής του κομμουνιστικού μπλόγκ είναι πανεπιστημιακός με διεθνή αναφορά και "καρριέρα" η επίθεση που του γίνεται έχει ιδιαίτερη σημασία αφού προαναγγέλει ένα είδος δίωξης στον "προνομιακό" χώρο της διανόησης.
Αν μιλάγαμε για ένα συνηθισμένο μπλόγκ όπως λ.χ το δικό μου, που αν και φιλοκομμουνιστικό δεν είναι κομμουνιστικό (κάθε άλλο) αυτό δεν θα είχε σημασία, αν και δεν σας κρύβω πως ένιωσα μια ανατριχίλα με τις "κατηγορίες" που διάβασα.
Μιλάμε για συγκροτημένο "νομικά" αστικό κατηγορητήριο και για μια αποκαλυπτική επίθεση σε έναν άνθρωπο που αν και είναι σίγουρο πως δεν ακολουθεί και τις καλύτερες προπαγανδιστικές μεθόδους είναι διαπιστωμένο πως είναι άμεμπτος όσον αφορά τον αντιφασισμό και τον ανθρωπισμό του (τα λέω αυτά σε σχέση με τα κλασικά ''δημοκρατικά" κριτήρια). 
Δεν έχω εδώ και καιρό τις καλύτερες σχέσεις με τον συγκεκριμένο ιστολόγο, ούτε η πολιτική μας θέση έχει σε ριζικά θέματα ο,τιδήποτε κοινό (παρά το γεγονός πως κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα διαπίστωνε κοινές απόψεις -στο πλαίσιο της αντισταλινικής κοινοτοπίας). Αλλά οφείλω να δηλώσω την συμπαράστασή μου και την υποστήριξή μου σε αυτόν, όπως επίσης και την αηδία μου απέναντι στους αστούς "μαρξιστές", "καταστασιακούς'', "αριστερούς" που οργανώνουν την επίθεση. Τουλάχιστον ας βγάλουν τον μαρξιστικό μανδύα.













Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

ΖΩΉ..




Η ζωή είναι πολύμορφη και ετερογενής κίνηση και δεν εντάσσεται σε κανένα σύστημα που αυτοαναπαράγεται όπως ένα μηχάνημα ή ένας ζωντανός οργανισμός που πεθαίνει, αλλά δημιουργεί μέσα στις ελάχιστες κινήσεις που την διέπουν την σημασία της μελλοντικής της διαφοράς που δεν είναι παρά η ίδια ξανά, πάντοτε ρέουσα και πάντα παραμένουσα στον αγώνα της να μείνει ίδια στις θεμελιακές της δομές. 
Η αναστάτωση που η ίδια η ζωή φέρνει στον "εαυτό" της δεν γίνεται αποδεκτή από την ίδια όταν αναλογιστεί την πορεία της ως υποκείμενο ή "άτομο", αν έχει αυτή την δυνατότητα ή αν της δίνεται από τις συνθήκες αυτή η δυνατότητα.
Η ζωή είναι ένας δημιουργικός χαλασμός που αποκρυσταλλώνεται σε λίγα αποτελέσματα, σημαντικά όσον αφορά την ανελικτική της κίνηση αλλά ποτέ ευχάριστα για την αντιληπτική της μορφοποίηση των "πραγμάτων".
Η ζωή δεν σημαίνει τίποτα άλλο από τον εαυτό της και αυτός ο εαυτός της δεν είναι αυτό που ορίζεται ως εαυτός από τον ίδιο τον εαυτό της όταν μιλάει. Η ζωή περιέχει τους πάντες όσοι είναι φορείς της και όχι μόνον τον άνθρωπο, ή το ένα ή άλλο ξεμοναχιασμένο "άτομο" που σαρκώνει το ακατάλυτο αλλά και ακραία εύθραυστο νήμα της ζωής. Οι επιστήμονες όλων των ειδών γνωρίζουν αυτό το νήμα της κίνησης και το αναλύουν κατατεμαχίζοντάς το, αλλά δεν μπορούν εκ της θέσεώς τους και της επιμονής τους να δεχτούν την βαθύτερη ουσία αυτής της κίνησης που είναι η αυτογνωσία της ύπαρξης και η ανάδυση ενός ερωτήματος που δεν αφορά την επιστήμη (ή "επιστήμη") και απλώνεται σε όλο το φάσμα της χρονικότητας ως ουσίας της έμβιας ύπαρξης και της ενσυνείδητης μορφοποίησης και υπέρβασής της με απόβλεψη την υπέρβαση κάθε μερικού (υλικού, πνευματικού, γνωσιακού) καθορισμού. 
Η πηγή που αναβλύζει μέσα στην πηγή που είναι η ίδια η ζωή δεν είναι κτήμα όσων επιλέγουν ή έχουν τη "τύχη" να επιλέξουν να είναι αυτή η ανάβλυση της ανάβλυσης, η ανάδυση της ανάδυσης, η πηγή της πηγής, η κίνηση της κίνησης, αλλά όλοι οι καθορισμοί και αυτοί οι ίδιοι οι όποιοι υποκειμενικοί φορείς τους είναι κτήμα της ανάβλυσης, της ανάδυσης, της κίνησης της κίνησης.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ, ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΟΜΜΑ, ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΥΤΕ ΕΘΝΟΣ, ΟΥΤΕ ΦΥΛΗ, ΟΥΤΕ ΤΑΞΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΟΥΤΕ ΙΔΕΑ, ΟΥΤΕ ΣΚΟΠΟΣ.
ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ "ΜΕΣΩΝ" ΚΑΙ ΤΩΝ "ΣΚΟΠΩΝ" ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ.







 
Ι.Τζανάκος

Σιωπή..




Δεν έχει σημασία να συνεχίσουμε σα να μην έγινε τίποτα. Έγιναν πολλά και όλα τελείωσαν χωρίς να υπάρχει ορίζοντας, ακόμα. 
Ακόμα; 
Τι περίπλοκος ευφημισμός της κατάστασης εκείνης που σημαίνει την αποτυχία κάθε προσδοκίας και τον εξευτελιστικό αφανισμό της πράξης σε ένα μέλλον που σημαίνει την αντίθεση στο παρόν στην αντίθεσή του και μόνον. Και μόνον. Δεν έχω τη διάθεση να συνεχίσουμε τις κουβέντες με τον φανταστικό μας συνομιλητή. Έχει κατέβει για πάντα στον Άδη του χρόνου και στραμμένος στον εαυτό του κλαίει..
Δε συμπάθησα ποτέ τα κλάμματα και τους θρήνους ακόμα και αυτών που αξίζουν να το κάνουν. Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο και ας μη το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. Ας μην κοιτάμε λοιπόν.
Σιωπή..





Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

ένας μικρός κακός κόσμος..




Η δυνατότητα να ηττηθείς είναι ένα προνόμιο αν συνυφανθεί με την επερχόμενη ήττα των νικητών σου. 
Η επιστροφή του κυρίαρχου νικητή, που μετήλθε όλων των μέσων για να αποκομίσει την νίκη, στον τάφο της ήττας, γίνεται η ανάσταση αυτού που νικήθηκε απ'αυτόν. 
Η συνάντησή τους δεν είναι κάποια εκδίκηση του ηττημένου, αν αυτός είναι αρκετά έξυπνος και μεγαλόψυχος για να κρατήσει το ηθικό πλεονέκτημα. 
Αυτό το ηθικό πλεονέκτημα είναι κάτι πιό λυσσαλέο, πιό χθόνιο απο κάθε ωμή εκδίκηση. 
Ο προηγούμενος νικητής επιστρέφοντας περιμένει την μετατροπή του σε θύμα επιτέλους, απελευθερωμένος από τις αθλιότητές του που τις ηθικοποίησε με τον λόγο της ''ανάγκης", αλλά επιδιώκοντας τελικά την πλήρη δικαίωσή του μετά από την επικράτηση του κανόνα της εκδίκησης. 
Μπορεί μάλιστα να ισχυριστεί πως ως ακομπλάριστος κυρίαρχος, όταν ήταν κυρίαρχος, ήταν και αγαθότερος εφόσον τελικά όλοι είναι "ίδιοι". 
Οι πόλοι λαμβάνουν την θέση τους μιά από εδώ μιά από εκεί, όπως σε κάθε εθνικιστική διαμάχη, και οι θυσίες διαδέχονται τις αθλιότητες, όντας και οι ίδιες άθλιες και από την πλευρά του θυσιαστή και από την πλευρά του θυσιαζόμενου, είτε ο θυσιαστής είναι απλά ένα κάθαρμα είτε και οι δύο το αόρατο σκεύος μιας αφηρημένης δύναμης. 
Αλλά μεταξύ αυτών των πόλων και όλων των διάσπαρτων δυνάμεων που χτίζουν την ζωή τους στο αίμα, εμφανίζεται κάτι άλλο, από αλλού. Ένας αδιάφορος γι'αυτό τον κόσμο κριτής, που κρίνει μέσα και πάνω από όλα τα θυσιαστικά τελέσματα, όταν έχει τελειώσει ό,τι είναι να τελειώσει από έναν κόσμο που έχει μάθει να κρίνει, να θυσιάζει, να θυσιάζεται, και να κρίνεται από το αντίθετό του..










Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Ο ορίζοντας κλείνει..




Η ημέρα δεν κυλάει γρήγορα όταν ο ορίζοντας κλείνει. 
Ο χρόνος κολλάει και οι σκέψεις περιστρέφονται γύρω από τα αδιέξοδα..
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Ημερολόγιο εργασίας (5)




Δε θέλω να θυμάμαι κάθε μέρα αυτό που γίνεται στη δουλειά, αλλά δε μπορώ να μην θυμάμαι πιά.
Δε προλαβαίνω να ξεχάσω τίποτα πιά, αλλά δεν θυμάμαι και τίποτα διακριτό το ένα από το άλλο.
Ο κόσμος γίνεται ένα μέσα μου όπως είναι σα σμήνος πάνω από το κεφάλι μου. Είναι ένα πράγμα και φωνάζει, ένα πράγμα και καυγαδίζει.
Αλλά σήμερα έγινε ξανά κάτι που με κλόνισε.
Μιά κυρία έσκυψε να μου φιλήσει το χέρι.
Αποτραβήχτηκα με οργή. Σχεδόν την έκραξα με οργή, την ίδια στιγμή που έσπαγε κάτι μέσα μου.
"Την άλλη φορά θα σε διώξω από εδώ" της είπα.
"Ντροπή σου να προσκυνάς έναν υπάλληλο του κράτους. Σήκω όρθια!". Ήθελα να σπάσω αυτή τη λατρεία που ορθώθηκε πάνω μου σαν εφιάλτης και σχηματίζεται σιγά σιγά λόγω της αυτονόητης συμπεριφοράς μου στους ανθρώπους.
Μιά προηγούμενη μέρα μια αληθινά συγκλονιστική φυσιογνωμία ψυχασθενούς, ένας πρώην ελευθερο-επαγγελματίας Σύριος, ένας πραγματικά όμορφος και ψηλόκορμος άνθρωπος είχε σκύψει και αυτός να μου φιλήσει το χέρι.
Είχα τρέξει αρκετή ώρα να ολοκληρώσω τη διαδικασία για την παραλαβή της απόφασης της επιτροπής, ούτως ώστε να πάει στον ξενώνα που έμενε αφού πρώτα είχε τελειώσει με την ανανέωση  της σύνταξής του αναπηρίας. Έπασχε από ψύχωση και αλτσχαϊμερ ταυτόχρονα και είχε πολλές φορές έρθει χωρίς αποτέλεσμα, τρέμωντας από αγωνία για το αποτέλεσμα.
"Φαντάσου να είχαμε ένα κομμουνιστικό κόμμα με 30%" σκέφτηκα. Θα βοήθαγα να σηκωθούν αυτοί οι άνθρωποι όρθιοι. Θα τσακίζαμε το αίσχος. Τι ντροπή είναι αυτή που συμβαίνει..".
Πόσο ντράπηκα δεν μπορώ να σας το περιγράψω και το πόσο παράξενο είναι το συναίσθημα και η σκέψη αυτών των "προσκυνημάτων". Μικρός φίλαγα το χέρι του παππού μου που ήταν ιερέας, κάθε φορά που βγαίναμε από τον Ναό ή ακόμα και σε πιό καθημερινές περιστάσεις. Παρηγορήθηκα πως κάτι τους θυμίζει αυτό που είμαι στ'αλήθεια,...ένας απόγονος ιερέα. Μεγάλωσα με όλο το εκκλησιαστικό περιβάλλον μέσα στην οικογένειά μου, και θητεύοντας ατελείωτες ώρες σε τελετές, λειτουργίες και εσπερινούς. Ιερέας παππούς, ψαλτάδες θείοι, και συνεχές άκουσμα βυζαντινής μουσικής και ανατολικής μουσικής. Μάλλον φέρομαι και θυσιάζομαι σαν ιερέας, όχι κάνοντας κάτι παραπάνω από έναν συνεπή άνθρωπο και γι'αυτό μεταφέρεται όλος ο ναρκισσισμός της ιερατικής ατμόσφαιρας στις κινήσεις μου και το ύφος μου. Το ράσσο μου λείπει. "Να σας ξεκαθαρίσω κάτι" είπα μιά μέρα που δεχόμουν τις κολακείες των "πιστών" μου.."είμαι κομμουνιστής" (είμαι;)...









Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

6 κρίσιμα σημεία..





1. Η ζωή μας δεν πρόκειται να φτιάξει ποτέ, ούτε στο υλικό επίπεδο ούτε στο επίπεδο της αξιοπρέπειάς της, αν δεν ανατραπεί το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα στην χώρα μας και σε όλο τον κόσμο.
2. Αυτό σημαίνει πως ανεξάρτητα από τη θέση της κάθε χώρας σε αυτό το σύστημα και την μεγαλύτερη η μικρότερη σημασία της εντός του αυτό που προέχει είναι η καταστροφή της αστικής τάξης και της εξουσίας της στην χώρα που βρίσκεται ο κάθε λαός, η ανατροπή και η καταστροφή της ντόπιας αστικής τάξης και της εξουσίας της στην χώρα του κάθε λαού, και φυσικά σε όλο τον κόσμο.
3. Η ανατροπή της αστικής τάξης δεν μπορεί  να γίνει χωρίς την οργανωμένη δράση του λαού και της εργατικής τάξης, χωρίς την οργανωμένη πολιτική, πολιτικο-συνδικαλιστική, κοινωνική δράση και πολιτική οργάνωση (κόμμα).
4. Η εργατική τάξη και ο λαός ευρύτερα μιας χώρας είναι μέρος της παγκόσμιας εργατικής τάξης και του παγκόσμιου εργαζόμενου λαού. Δεν υπάρχει καμμία πραγματική διαφορά συμφερόντων και αξιών ανάμεσα στους εργάτες και τον λαό κάθε εθνικότητας και σε οποιαδήποτε χώρα. Το μόνο που υπάρχει είναι άνιση, ανισόμετρη και ετερογενής ανάπτυξη του καπιταλισμού που επιβάλλουν την ανάπτυξη του παγκόσμιου εργατικού λαϊκού κινήματος στην κάθε χώρα και ξεχωριστά, αλλά και διαφορετική ανάπτυξη της λαϊκής συνείδησης που δίνει στον έναν ή τον άλλο λαό την δυνατότητα να κρίνει τους άλλους που βρίσκονται σε χώρες με ισχυρότερη θέση για την έλλειψη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Η διαφορετικότητα των συνθηκών αυτών δημιουργεί την αναγκαιότητα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μία χώρα, χωρίς αυτό να υψώνει "εθνικά" τείχη μεταξύ των εργατικών  τάξεων και να σημαίνει υποστολή της σημαίας της διεθνιστικής αλληλεγγύης και την ανάδειξη ανύπαρκτων διαφορών μέσα στο κίνημα.
5. Η εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της δεν είναι ένα σύντομο μεσοδιάστημα μεταξύ ταξικής και α-ταξικής κοινωνίας, αλλά η διαρκώς εξελισσόμενη κρατική μορφή της πάλης του σοσιαλιστικού λαού, κατασταλτική και δημιουργική, ενάντια στους ταξικούς εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, μέχρι την πλήρη εξάλειψη των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων στην χώρα και όλο τον κόσμο.
6. Η πολιτική αντιπροσώπευση του εργαζόμενου λαού δεν θα αποκτήσει έναν κανονικό χαρακτήρα μέχρι την μερική έστω εδραίωση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, αλλά ακόμα και τότε δεν θα είναι της ίδιας μορφής με την αστική αντιπροσώπευση (κοινοβούλιο-εθνοσυνέλευση) αφού η ψήφος θα σχετίζεται με την συμμετοχή στις παραγωγικές και διοικητικές λειτουργίες του σοσιαλισμού.







Ι.Τζανάκος 

Στοιχεία..





Η βασική αυταπάτη όσον αφορά την δυνατότητα μιάς ουσιαστικής εξέγερσης, στις σημερινές συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας, αφορά την δυνατότητα των λαϊκών τάξεων να ορθώσουν το ανάστημά τους στην καθημερινή ροή της ζωής τους χωρίς να συνειδητοποιήσουν σε στοιχειώδες έστω επίπεδο την σημασία της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής εξουσίας. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν δυνατότητες καθόλου να ξεσηκωθεί αυθόρμητα ο λαϊκός κόσμος και η νεολαία, αλλά το όριο έχει ήδη τεθεί με την εξέγερση της νεολαίας τον αξέχαστο Δεκέμβρη, όπου όλα χάθηκαν στο σκοτάδι, παρά το πάθος, ακριβώς γιατί το πάθος δεν είχε μάτια. Σήμερα που η κατάσταση είναι πολύ σοβαρότερη και αφορά το σύνολο του λαού και την τύχη της χώρας μια αυθόρμητη εξέγερση χωρίς στοιχεία εκκίνησης της ταξικής συνειδητότητας των λαϊκών ομάδων είναι ανέφικτη και πιθανόν να έχει και αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα. Αν όμως υπάρξει ταξική συνειδητοποιήση και δημιουργηθούν οι ρηξιακές διαχωριστικές γραμμές τότε ο ξεσηκωμός θα είναι αναπόφευκτος.
Η δουλειά της άρχουσας τάξης έχει γίνει σε αυτό το επίπεδο σε πολλά μέτωπα και είναι αρκετά λεπτομερειακή στις στοχεύσεις της. Το αρχικό αποτέλεσμα της ιδεολογικής προπαγάνδας, της συγκεκριμένης δράσης κρατικών μηχανισμών, και της χρηματοδότησης των καπιταλιστικών κέντρων, ήταν η άνοδος της Χ.Α, με την συνευθύνη βέβαια ενός σημαντικού μέρους του λαϊκού και μικροαστικού χώρου. Η προπαγάνδα οξύνει την πολύχρονη δουλειά της αστικής τάξης και αυτή η προπαγάνδα ως δράση θα οξύνεται ακόμα περισσότερο όσο θα αχνοφαίνονται τα στοιχεία της ταξικής συνειδητοποίησης του λαού και συγκεκριμένα της εργατικής τάξης. Αν βέβαια αυτό συμβεί. Ο στόχος είναι το μυαλό των εργατών και των υπαλλήλων, των ελευθερο-επαγγελματιών και των φτωχών αγροτών. Απορώ πως μπορούν κάποιοι να μην το καταλαβαίνουν αυτό και να πιστεύουν ακόμα πως είμαστε σε "άλλες" ειρηνικές εποχές.











Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Γενικευμένος και "στενός" υλισμός..




Η ανάπτυξη του υλισμού ως γενικευμένης κοσμοαντίληψης της κοινωνίας προϋποθέτει την ανατροπή του καπιταλισμού και η ανατροπή του καπιταλισμού προϋποθέτει την γενίκευση της επιρροής του υλισμού ως κοινωνικής κοσμοαντίληψης. Ο φορέας της γενίκευσης της επιρροής του υλισμού είναι η εργατική τάξη.




Η εργατική τάξη περιλαμβάνει εντός της όλους τους ακτήμονες μισθοσυντήρητους εργαζόμενους που δεν κατέχουν διευθυντική θέση στο κράτος ή την άμεση παραγωγή, άρα συμπεριλαμβάνει εκτός από τους εργάτες στα εργοστάσια και τους εργάτες γης και τους ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους.  Πολύ κοντά βρίσκονται οι μικρο-ιδιοκτήτες γης.




Η γενίκευση του υλισμού δεν σημαίνει μόνο την διάδοση και διάχυση της θεωρητικής φιλοσοφικής θέσης του υλισμού αλλά και την έμπρακτη μετατροπή της πραγματικότητας ακόμα και εντός του καπιταλισμού στην κατεύθυνση του ανακαθορισμού της οικονομίας και της διοίκησης πάνω στην βάση της θεμελιακής πραγματικότητας της παραγωγικής διεργασίας που είναι η άμεση εργασία. 
Η άμεση εργασία δεν είναι ένα αδιαμεσολάβητο "άμεσο πράγμα" αλλά ακριβώς το αντίθετο, εκείνη η διεργασία που περιέχει ως διαμεσολάβηση όλη σχεδόν την υλική και διανοητική ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι ως αμεσότητα η κατεξοχήν διαμεσολαβημένη αμεσότητα.




Ο ανακαθορισμός της σκέψης και της δράσης όλου του κοινωνικού γίγνεσθαι πάνω στην βάση της υλιστικής κοσμοαντίληψης σημαίνει λοιπόν την ριζική υπαγωγή κάθε διανοητικής, επιστημονικής, και εργασιακής δραστηριότητας, έστω σε εν δυνάμει μορφή, στην ίδια αυτή τούτη την υλική πραγματικότητα που αποτελεί η "άμεση" εργασιακή αρχή. Η μέχρι τώρα επίτευξη αυτής της πρακτικής αναγωγής της κοινωνικής σκέψης και δράσης ανακόπηκε από την καταστροφή του ιστορικού πειράματος του σοβιετικού τύπου κομμουνισμού, καταστροφή που επήλθε και από την δράση των αστικών δυνάμεων όσο και από την ελλειπτικότητα και το αστόχαστο περιεχόμενο του πειράματος.




Η αποτυχία και η καταστροφή του κομμουνιστικού πειράματος από την σκοπιά της εσωτερικής του ελλειπτικότητας έχει να κάνει με την επιρροή του ''θεωρητικού" και πρακτικού ιδεαλισμού. Η θεωρητική και πρακτική αναγωγή της υλιστικής κοσμοαντίληψης στην κοινωνική πραγματικότητα, αν αφορά την υπαγωγή κάθε δραστηριότητας στην εργασιακή αρχή, σημαίνει την αναγωγή πολλών δομών του λεγόμενου εποικοδομήματος σε αυτή την αρχή, σημαίνει λοιπόν την πειθάρχηση των ευρύτερων παραγωγικών λειτουργιών της κατανομής, της διεύθυνσης, του συνολικού προγραμματισμού της άμεσης παραγωγής, στην υλικότητα της υφιστάμενης άμεσης παραγωγής. Από την άλλη αυτή η αναγωγή σημαίνει την μετατροπή της ίδιας τούτης της άμεσης εργασιακής αρχής μέσω της αμεσοποίησης αυτών των ευρύτερων παραγωγικών λειτουργιών. Η πειθάρχηση της ευρύτερης παραγωγικής διεργασίας-λειτουργίας στην υφιστάμενη άμεση εργασιακή αρχή σημαίνει άρα και την πειθάρχηση αυτής της υφιστάμενης αρχής στους κανόνες και τις μορφές της ευρύτερης παραγωγικής διεργασίας-λειτουργίας.
Αυτό σημαίνει, για να το πω πιό απλά και με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, πως λ.χ όχι μόνον το κράτος θα υπαχθεί στην άμεση εργασία αλλά και πως η άμεση εργασία θα υπαχθεί στο σοσιαλιστικό κράτος, ταυτόχρονα. Αν νομίζει κανείς πως μόνο με την κοινωνική-δημόσια ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τις "γενικές συνελεύσεις" των άμεσων παραγωγών θα υπάρξει οικειοποίηση της κρατικής οντότητας και των σχέσεων κατανομής, ανταλλαγής, όπως επίσης και της επιστήμης, μένει στα μισά του δρόμου. Αυτά τα "μισά του δρόμου" είναι ήδη ένα μεγάλο βήμα, και πρέπει να υπερασπιστούμε με πάθος την σημασία και την αρετή έστω αυτής της πορείας (όπως κάνουν τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα, και καλά κάνουν), αλλά είναι ακόμα και έτσι "τα μισά του δρόμου". Για να νικήσει ο αστισμός δεν άρκεσε μόνον η βία και η τρομοκρατία, ο διαρκής πόλεμος ενάντια στις σοσιαλιστικές πατρίδες, αλλά και η εσωτερική αδυναμία και ανικανότητα των κοινωνιών αυτών στο επίπεδο της διοίκησης και της πολιτικής δομής, αδυναμία που εκφράζεται "θεωρητικά" κατά κύριο λόγο στην αδυναμία να γίνει  ανιληπτή η υλικότητα αυτών των δομών, έστω με καταχώρησή τους σε ένα δευτερογενές επίπεδο. Η πολιτική, η κατανομή, οι διανοητικές και επιστημονικές μορφοποιήσεις του "πραγματικού" θεωρήθηκαν ένα "εποικοδόμημα" που πρέπει να αναχθεί πρακτικά στην βάση της άμεσης παραγωγής χωρίς όμως να γίνεται αποδεκτή η υλικότητά τους ως παραγωγικών δυνάμεων, αλλά ακόμα περισσότερο η δυνητική άμεση υλικότητά τους ως άμεσων παραγωγικών δυνάμεων. 
Η άμεση εργασιακή διεργασία "υπήγαγε" τις διεργασίες αυτές αλλά δεν έγινε αντιληπτό πως και αυτή ως αρχή υπάχθηκε σε αυτές. 
Η μη-συνείδηση ή μάλλον η μη-ολική συνειδητοποίηση αυτής της διπλής υπαγωγής δεν σήμαινε φυσικά την πλήρη ανυπαρξία της, το αντίθετο, αλλά την μη-ολοκλήρωσή της. 
Ο γενικευμένος υλισμός θα ολοκλήρωνε την κυριαρχία του αν σήμαινε την ενοποίηση και συγχώνευση όλων των υλικών δομών της εργασίας και την αλληλο-διείσδυσή τους με ίσους όρους οντολογικής συνεισφοράς στο νέο πρότυπο οργάνωσης της κοινωνικής παραγωγής.





Αυτή η αδυναμία ολοποίησης εκφράζεται "προκαταβολικά" στην έννοια της εργατικής τάξης και στις προγραμματικές συγκεκριμενοποιήσεις της με την κατάταξη των εσωτερικών στρωμάτων της και το ειδικό προγραμματικό πλαίσιο οργάνωσης της λαϊκής σοσιαλιστικής οικονομίας.






Ι.Τζανάκος

Αν γίνει κάτι...





Η απόσπαση από τη ζωή έχει ένα μεγάλο τίμημα. Να μη ξέρεις που πατάς ούτε στην θεωρία.
Και έτσι η απόσπαση από τη ζωή και το κλείσιμο σε κάποιον εαυτό, σε κάποια "ψυχή" και σε κάποιο ιδανικό αποχυμωμένο από την επαφή του με τον κόσμο στους δρόμους, τα στέκια, τους χώρους εργασίας, γίνεται το τέλειο μακέλεμά του.
Και τότε κερδίζουν οι καπάτσοι, οι καταφερτζήδες που σου παίρνουν τη ζωή και συ κάθεσαι να παλεύεις μια μάχη που δεν είναι μάχη χτίζοντας φρούρια σε τόπους που δεν υπάρχει κανένα στρατηγικό πεδίο μάχης. Και τότε σου φταίνε όλα και τότε ανακαλύπτεις παντού εχθρούς, και ακόμα κι αν αυτοί υπάρχουν γελάνε χαιρέκακα με την αφλογιστία σου. 
Μα θέλω να ξέρω. Σε τι κόσμους ζούνε πολλοί άνθρωποι; Πόσο δύσκολο είναι να ρωτήσουν, να μάθουν, να γυρίσουν τους δρόμους, να στήσουν αυτί σε κανά καφενείο;
Πόσο δύσκολο είναι να βγάλουν τον εαυτό τους από το σπίτι που τον έκλεισαν;
Και να πείς πως είναι τίποτα μοναχοί. Πολλοί από αυτούς ζούνε σε "κανονικές" συνθήκες, αλλά η εσωστρέφειά τους και η σιγουριά τους πως τα ξέρουν όλα και πως όλα τα προβλέπουν και πως είναι μεγάλοι στρατηλάτες, κάποτε τους βγαίνει σε μια απρέπεια που θα έπρεπε να τους κάνει να σκεφτούν. Γιατί οι άλλοι τους γυρνάνε τη πλάτη;
Γιατί κανείς δεν ασχολείται μαζί τους; Είναι τόσο σημαντικοί όπως νομίζουν που όλη αυτή η σιωπή σημαίνει πως τους φοβούνται; Έννοια σας και ό,τι φοβίζει τους "ισχυρούς" φαίνεται. Μυρίζει παντού η παρουσία του, όλοι στο δρόμο μιλάνε γι'αυτό.
Όλα τα άλλα απλά δεν υπάρχουν, δεν είναι τίποτα, υφίστανται όπως η καρέκλα που βλέπω απέναντι.
Αν γίνει κάτι θα σας πω φίλοι...αλλά δε χρειάζεται, θα το καταλάβετε μόνοι σας...
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Ψυχιατρική επιστήμη..





Η χρησιμοποίηση λειτουργιστικών και συστημικών εννοιών δεν είναι γενικά ένοχη για την συγκεκριμένη χρήση αυτών των εννοιών στο πλαίσιο της "γενικής θεωρίας των συστημάτων", του "λειτουργισμού" κ.λ.π που έχουν συνήθως σχέση με συγκεκριμένες επιλογές στην επιστημολογική θεμελίωση, γλώσσα, και κατεύθυνση διαφόρων επιστημών. Αλλά ακόμα και αυτές οι επιστήμες που εντάσσονται, όπως είναι στην σημερινή τους μορφή, στο γενικό ιδεολογικό πλαίσιο του "συστημισμού" και του λειτουργισμού δεν ανήκουν γενικά σε μια ενιαία κατηγορία που πρέπει να κριθεί με βάση ένα γενικό ιδεολογικό κριτήριο. 
Έτσι λ.χ η επιλογή των λειτουργιστικών και συστημικών εννοιών στην κοινωνική ανθρωπολογία, την κοινωνιολογία, την ιστορία, την πολιτική οικονομία, έχει αρκετές "σκοτεινές" πτυχές που δεν σημαίνουν πάντα κάτι το μεμπτόν ή απαραίτητα συστημικό με την τρέχουσα έννοια του όρου αλλά σίγουρα ένα είδος ασαφούς, και για αυτό αμφισβητήσιμης, έκφρασης της γενικής παραγωγικής και επιστημονικής δύναμης ως σχετικά ουδέτερης κοινωνικής δύναμης. Από την άλλη η χρησιμοποίηση αυτών των εννοιών σε επιστήμες όπως η ψυχιατρική, η βιολογία και άλλες πιο "σκληρές" υλιστικές επιστήμες, ενώ δεν αίρει την αμφισβήτηση, την δικαιολογημένη αμφιβολία και καχυποψία, συνοδεύεται από συγκεκριμένα και αναμφισβήτητα αποτελέσματα.
Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο θέμα της "ψυχιατρικής'', και θα αναφερθώ ξανά.
Όταν ένας ψυχίατρος μιλάει για ρύθμιση του ψυχικά ασθενούς και επαναφορά της λειτουργικότητάς του μπορεί να εννοεί πολλά επικριτέα πράγματα και να υπηρετεί την ταξική πειθαρχική αντίληψη της θεραπείας όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την είσοδο της (δυτικής) ανθρωπότητας (και έπειτα όλου του κόσμου) στην αστική καπιταλιστική νεωτερικότητα, τους θεσμούς εγκλεισμού, την βιολογικοποίηση της σκέψης κ.α πολλά. Δεν θα επεκταθώ επι αυτού, αφού αρκεί να αναφερθεί κανείς στα κλασικά έργα του Μ.Φουκώ αλλά και άλλων στοχαστών, με πρώτο και καλύτερο τον Κ.Μάρξ. Όλα αυτά είναι κοινός τόπος. 
Θα αναφερθώ περισσότερο σε αυτά τα πράγματα που δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να ξέρουν οι διάφοροι "αριστεροί" η ακόμα και κομμουνιστές θεωρητικοί όταν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των θεωρητικών που ρέπει προς την ψυχανάλυση ή ακόμα και την θεωρία της απόλυτης "αυτονομίας" του κοινωνικού έναντι του υλικού-βιολογικού και φυσικού υποστρώματος του ανθρώπου. Η ψυχιατρική μετά από δύο περίπου αιώνες αυταρχισμού και ωμού βιολογικού αναγωγισμού έχει κάνει τεράστια βήματα με την ανάπτυξη της γνώσης των νευροχημικών διεργασιών που συντελούνται στον εγκέφαλο. 
Η ανάπτυξη αυτής της γνώσης συνδέεται άρρηκτα με την ανάπτυξη της νέας δαρβινικής θεωρίας, της νέας βιολογίας καθώς και της γενικής θεωρίας των συστημάτων που προαναφέραμε. Αυτό που ενοχλεί πολλούς αριστερούς είναι ό,τι αποδείχτηκε πως δεν υπάρχει μόνον κοινωνικός καθορισμός της ψυχοπαθολογίας, ακόμα κι αν γίνεται αποδεκτή από αυτούς η ύπαρξη νευρο-χημικής βάσης αλλά πάντα στο επίπεδο του "αποτελέσματος", αλλά ένας πολύπολοκος συνκαθορισμός βιολογικού και κοινωνικού στον οποίο το βιολογικό δεν παίζει τον ρόλο του υλικού "κομπάρσου". Εννοείται πως η δεξιά έχει εκμεταλλευτεί οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά αυτές τις ανακαλύψεις, καθώς τα νέα πεδία διαλύουν συν τοις άλλοις τις ουτοπικές αυταπάτες για μια πλήρη "εξυγίανση" της ανθρώπινης "φύσης" πάνω στη βάση ολικών μετασχηματισμών της διεαυτής κοινωνικής υλικότητας. 
Η ψυχοπαθολογία ήρθε στον άνθρωπο για να παραμείνει για πολύ ακόμα, ακόμα και στις καλύτερες κοινωνικές συνθήκες και μάλιστα αυτό δεν συμβαίνει μόνον στην βάση της κοινωνικής και οικογενειακής βίας αλλά ούτε μόνον στην βάση ενός ανύπαρκτου "ασυνείδητου" και των διαφόρων "δραμάτων" του. Συμβαίνει και πάνω στην βάση βιολογικών δυσλειτουργιών, συστημικών δυστοπιών του οργανισμού και πολλών ακόμα παραγόντων που εδράζονται στην διαχρονική μάλλον πολυπλοκότητα της συναρμογής των διαφόρων επιπέδων που συναπαρτίζουν το ανθρώπινο. 
Ο άνθρωπος είναι ένα πολύ λεπτό "πράγμα" που πάντα θα κινδυνεύει από την εγκεφαλικο-οργανική "αποσυναρμολόγηση'', σε όποια μορφή της κοινωνίας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αθεράπευτα παλίμπαιδες αριστεροί, μέχρι να μεγαλώσουν, αρνούνται να κατανοήσουν τον σκληρό υλισμό της ψυχιατρικής επιστήμης. Αραδιάζουν στατιστικές για την επίδραση των κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών στην "ψυχική" σφαίρα και νομίζουν πως με αυτό τον τρόπο θα τρομοκρατήσουν τους ψυχιάτρους αλλά μένουν άναυδοι όταν αυτοί απλά επικροτούν την θέση τους. Με λίγα λόγια οι ψυχίατροι δεν λένε ποτέ πως οι κοινωνικές συνθήκες δεν αφορούν την ψυχική νόσο, το αντίθετο. Επίσης δεν έχουν καταλήξει όσον αφορά το αιτιακό πλέγμα και τις "πρωταρχικές" γενεσιουργές αιτίες ακόμα και αυτής της ψύχωσης και της σχιζοφρένειας γενικά, που είναι αναμφισβήτητο πλέον πως έχουν ισχυρές βιολογικές ρίζες. Οι ψυχίατροι δεν δίνουν μαγικά μαντζούνια ούτε χαρίζουν ελπίδες στους ασθενείς τους αλλά ούτε και στους διάφορους βιαστικούς "κοινωνιο-κεντριστές". Συγκροτούν την επιστήμη τους όπως όλοι οι επιστήμονες στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, ανάλογα με τις ταξικές στοχεύσεις της κυρίαρχης ή της κυριαρχούμενης τάξης και την κοινή επιστημολογική βάση της επιστήμης τους. Επιζητούν την ρύθμιση του ασθενούς κυρίως με φαρμακευτικές λύσεις που επηρεάζουν το νευροχημικό επίπεδο του εγκεφάλου, όπου "ρύθμιση" είναι να μπορέσει ο ασθενής να μην ακούει "φωνές'', να μη φαντάζεται παντού εχθρούς, να μην θέλει να αυτοκτονήσει, να μπορεί να κοιμηθεί και άλλα. Αν αυτό είναι γενικά "αστική" επιστήμη, τι να πω;
Θα μεγαλώσουν ποτέ κάποιοι;
 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος    

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Υλισμός και εργασία..




Υπάρχει ένας μακρύς δρόμος που συνεχίζει και δεν διασταυρώνεται πλέον με κανέναν άλλον, ακόμα κι αν διά αυτού πορεύονται πολλοί ή λίγοι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το αίσιο ή ανύπαρκτο τέλος του. Γιατί σε αυτό τον δρόμο τα μόνα που υπάρχουν ως πιθανότητες είναι το αίσιον ή το τίποτα. Ακολουθείς αυτό τον δρόμο ή όχι, ακόμα κι αν μείνεις μόνος. Αλλά αυτό τον δρόμο δεν μπορείς να τον διαβείς ως το τέλος του μόνος. Ποιός είναι αυτός ο δρόμος;
Ο δρόμος της πρακτικής υλοποίησης του ιδανικού της ελευθερίας. Γιατί έχουμε όλα τα θεωρητικά και τεχνικά μέσα για να συλλάβουμε την έννοια της ελευθερίας, απομακρυνόμενοι μάλιστα για πάντα από τις "ελευθεριακές" ή φιλελεύθερες αυταπάτες, αλλά δεν έχουμε ακόμα υλοποιήσει αυτή την έννοια παρά σε αποσπασματική μορφή.







Θεωρώ πως όλο τον 19ο και 20ο αιώνα ό,τι είχε σχέση με κάτι από αυτό το ιδανικό ήταν το κομμουνιστικό κίνημα, με την τραγικότητά του και τις αξεπέραστες ακόμα αντιφάσεις και αντινομίες του. Γιατί η ελευθερία δεν έχει κανένα νόημα, ειδικά τώρα, αν δεν είναι ελευθερία του ριζικού στοιχείου της ανθρώπινης ζωής, της άμεσης εργασίας, και δεν μπορεί να γίνει ούτε καν συλληπτή αν δεν περιέχει την κοινωνική ουσία που ενσαρκώνει και εκφράζει έμπρακτα αυτό το ριζικό στοιχείο.











Ο κομμουνιστικός υλισμός είναι σε μεγάλο βαθμό η θεωρία της υλοποίησης των προαιώνιων ιδανικών της ελευθερίας, αλλά επίσης ως θεωρία υλοποίησης είναι και αυτή η θεωρία που μετασχηματίζει την ίδια την ουσία των ιδανικών αυτών ενώνοντάς τα με αυτό το ριζικό στοιχείο. Γι' αυτό κάθε μετάβαση σε μια κατάσταση που εκφράζει τον κομμουνιστικό υλισμό δεν μπορεί να σημαίνει απλά μια αναδιατύπωση του φιλοσοφικού υλισμού αλλά κύρια την ολοκληρωμένη επέλευσή του στον πραγματικό κόσμο μέσω της ανάδειξης του εργασιακού στοιχείου. Αυτό δεν αίρει την θεμελιακή θέση του θεωρησιακού και επιστημονικού υλισμού στην ιστορική και επίκαιρη θεμελίωση του κομμουνιστικού υλισμού. Οι διακρίσεις που σχηματίζει ο θεωρησιακός και επιστημονικός υλισμός όσον αφορά την "ψυχή", τον "θεό", την "μορφή", το "πνεύμα" είναι μη αναιρέσιμες. 
Δεν υπάρχει "ψυχή", "θεός", "πνεύμα", αν και οι έννοιες αυτές περιέχουν υλιστικές παραστάσεις όσο εκφράζουν με αλλοτριωμένο τρόπο την εργασιακή αρχή. Υπάρχει λοιπόν θέμα οικειοποίησης εννοιών και παραστάσεων οι οποίες ήταν ξένες προς τον θεωρησιακό και επιστημονικό υλισμό, αλλά αυτή η οικειοποίηση, όσο θαρραλέα κι αν είναι, δεν μπορεί να υπερβαίνει τις γενικές αρχές του υλισμού.








Το γεγονός πως υπάρχουν ανεξερεύνητες από τον υλισμό, ακόμα, αναπαραστάσιμες και διαλεκτικά παρουσιασμένες  καταστάσεις, και αυτές έχουν δοθεί στον "ιδεαλισμό" είναι προϊόν όχι μιάς ανικανότητας που απορρέει από τις "αρχές" της υλιστικής φιλοσοφίας αλλά μάλλον από την έμμεση υποταγή των φορέων της στην ιδεαλιστική θεωρητική κυριαρχία. Μιά από τις κλασσικότερες υποταγές αυτού του είδους, με πολιτικό αποτέλεσμα, είναι αυτή που απορρέει από την παραχώρηση υλικών δομών εργασίας στο "εποικοδόμημα". Η φιλοσοφία και η μεταφυσική της "ψυχής", του "πνεύματος", μπαίνει από τη πίσω πόρτα με την κατάταξη υλικών πολιτικο-οικονομικών και διανοητικών δομών εργασίας στον χώρο των επιφασιακών φαινομένων της "συνείδησης"..


















Ι.Τζανάκος
   

Βουνά..




Θυμάμαι πως άκουγα από τους παλιούς πως όταν πήγαιναν στο χωράφι πριν ακόμα βγεί ο ήλιος κουβάλαγαν μαζί τους εκτός από το ψωμοτύρι και τις ελιές τους και κανένα οργανάκι, αν ξέρανε να κουτσοπαίζουν. Κατά το μεσημεράκι, μετά το μεσημεριανό κολατσό, έπιαναν το σκοπό και μερικές φορές έφερναν και καμμιά βόλτα χορεύοντας πάνω στη γή τους. Όπως καταλάβατε, όταν δούλευαν στη γη δεν είχαν μεσημεριανό στο σπίτι, αν ήταν φυσικά η περίοδος εκείνη που απαιτούσε ολοήμερη εργασία -μέχρι το απόγευμα. Το δέρμα έσκαγε αν ήταν καλοκαίρι. Τα κόκκαλα πόναγαν αν ήσουν γέρος (απο σαράντα και πάνω), τα μάτια πόναγαν από τον ήλιο, ο ιδρώτας έκανε τον πόνο των ματιών ακόμα χειρότερο. Και το απόγευμα όταν γύρναγαν στο σπίτι ύψωναν το κανάτι με το δροσερό νερό που χύνονταν στο στόμα τους και το λαρύγγι σαν χείμαρος σε μια έρημο. Μιλάμε πάντα για μικροιδιοκτήτες ορεισίβιους αγροτο-κτηνοτρόφους και όχι για κολλήγους και πεδινούς που τράβαγαν μεγάλο κουπί και έπεφταν ξεροί από την  κούραση, ζώντας σε ξεροτόπια ή λασποτόπια και σε πλινθόσπιτα. Δε μπορώ να φανταστώ τον πόνο αυτό, μιας και έχω διηγήσεις από το βουνό. Αλλά και στο βουνίσιο τόπο η ζωή ήταν σκληρή, άγρια, γεμάτη συγκρούσεις και θάνατο. Κάποιος μου έλεγε πως σε κάθε πέτρα υπήρχε αίμα, σε κάθε σπίτι ένα παλιό μίσος, σε κάθε άνθρωπο η αγωνία του βίαιου θανάτου.
Οπότε τι κι αν ήταν η ζωή μυθική; οι ορεισίβιοι αγρότες συντοπίτες μου, άνθρωποι πρακτικοί, πέταξαν τη τσάπα, άφησαν τα στοιχειωμένα σπίτια, άφησαν το τραγούδι και τον κόσμο του τρόμου και του γδικιωμού και κατηφόρισαν στην πόλη. Αυτή η κάθοδος δεν ήταν καθόλου ομαλή, τρείς γενιές μετά, θα έλεγε κανείς πως ακόμα και οι φαντασιακά "απόγονοι" αυτής της φάρας έχουν ακόμα στο μυαλό τους το βουνό. Συνήθως όλα χάνονται σε ένα μικροαστικό σύννεφο εξιδανίκευσης, αλλά μερικές φορές τυχαίνει να μένει κάτι. Εγώ έζησα μεγάλα διαστήματα, όλα σχεδόν τα καλοκαίρια της ζωής μου αλλά και λίγους χειμώνες, σε αυτό τον παράξενο τόπο, και πάντα όταν γύρναγα στην πόλη στην οποία γεννήθηκα ένιωθα ξένος. Με τον καιρό αποδεσμεύτηκα από τα τοπικιστικά συναισθήματα αλλά έβλεπα τα βουνά όλης της χώρας σαν έναν κοντινό τόπο. Την Ήπειρο ειδικά. Ακόμα πιο κοντά σε μένα. Σκέφτηκα πως σε μια σοσιαλιστική κοινωνία δεν θα "είχα" κάποια μικρή κατοχή γής σε έναν τόπο αλλά θα ανέβαινα στα βουνά. Θα ήταν πιό εύκολο. Όλο και κάποιοι σύντροφοι θα θέλανε να πάρουν "μετάθεση" σε κάποια κομμούνα της πόλης ή της πεδιάδας και έτσι οι κενές θέσεις θα ήταν πολλές. Θα υπήρχε τίποτα άραγε που να θύμιζε αυτές τις διηγήσεις που άκουγα με τόσο πάθος μικρός; Σίγουρα η διατήρηση της αγριότητας και της κακιάς φτώχειας είναι κάτι απαράδεκτο, αλλά ένα είδος λυτρωτικής αποξένωσης και ψυχικής ορεινότητας δεν είναι κακό για μένα. Μπορεί να λατρεύω τα πάντα, τη γη τη θάλασσα τους ανθρώπους τις γυναίκες τα πλήθη που χάνομαι μέσα τους, αλλά η σκέψη μου είναι πάντα σε αυτά τα βουνά. Και δεν μου αρέσουν καθόλου όλες αυτές οι ανοησίες για την ζωή εκεί από τους διάφορους περιηγητές, στρατόκαβλους, τουρίστες και επιστήμονες ανθρωπολόγους ακόμα..




Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Η συγκεκριμένη κοινωνικοποίηση..




Η κατάργηση των κοινωνικών διαχωρισμών δεν γίνεται με την αφηρημένη άρση τους από μιά γενική κοινωνική δύναμη. 
Η κατάργηση των κοινωνικών διαχωρισμών δεν γίνεται με την γενική δύναμη της παραγωγικής κοινωνικοποίησης, όπως κι αν εννούμε αυτήν την παραγωγική κοινωνικοποίηση.  Και αναφέρομαι φυσικά απο κοινού τόσο στην αστική (αστικο-σοσιαλιστική) όσο και στην παραδεδομένη κομμουνιστική σοσιαλιστική έννοια παρά τις τεράστιες διαφορές τους .
Η κοινωνικοποιητική δύναμη των εργαζόμενων και συγκεκριμένα των εργαζόμενων στην άμεση παραγωγή αίρει τους κοινωνικούς διαχωρισμούς όταν σημαίνει την υπαγωγική απορρόφηση και ενσωμάτωση κάθε μορφής αφαίρεσης στην άμεση παραγωγική διεργασία. Και μία από αυτές τις αφαιρέσεις είναι η κοινωνικοποιητική δύναμη σε διάκριση από τους συγκεκριμένους επιμερισμούς και στοιχειοποιήσεις της. 
Με αυτή την έννοια η άρση της ανταλλαγής και της κατανομής ως των κατεξοχήν αφηρημένων διεργασιών τής παραγωγής δεν συμβαίνει μόνο με την γενίκευσή τους και την υπαγωγή τους στην κοινωνικοποίηση, είτε αυτή σημαίνει την αστική κοινωνικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων είτε την υπαγωγή τους στην κυρίαρχη κοινωνικοποιημένη παραγωγή (κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχος της παραγωγής, κεντρικός σχεδιασμός κ.λ.π, που σημαίνουν ως πρώτο σημαντικό βήμα την ύψωση της άμεσης εργασίας στο επίπεδο της αφαίρεσης της αστικής κοινωνίας και την μερική άρση της).
Η κατάργηση της ανταλλαγής και της κατανομής ως των κατεξοχήν αφηρημένων διεργασιών της παραγωγής συμβαίνει με την συγκεκριμενοποίηση της γενικής τους άρσης, συμβαίνει δηλαδή με την άρση της αφαίρεσης ακόμα κι αν αυτή είναι η αφηρημένη άρνηση της αστικής αφαίρεσης.
Η διαλεκτική ένωση της αφηρημένης κοινωνικής παραγωγής με τα συγκεκριμένα στοιχεία της και τους συγκεκριμένους επιμερισμούς της δεν συμβαίνει χωρίς την πρότερη αφηρημένη άρση της. 
Αλλά η ολοκληρωμένη άρση της αφηρημένης κοινωνικής παραγωγής και η συνεπακόλουθη ένωσή της, ως αρθείσας, με τα συγκεκριμένα στοιχεία της και τους επιμερισμούς της συμβαίνει με την καταργησή της ως αφηρημένης παραγωγής μέσω της υπαγωγής της σε αυτά τα συγκεκριμένα στοιχεία και επιμερισμούς.
Ένας κεντρικός σχεδιασμός ως μιά αφηρημένη αρχή της κοινωνικής επανάκτησης των αναρχικών και ανεξέλεγκτων διεργασιών της αγοραίας ανταλλαγής και της ατομικής ιδιοκτησίας των παραγωγικών μέσων και της εργατικής δύναμης δεν είναι τίποτα, μα τίποτα, αν δεν στηριχθεί αμέσως, και χωρίς να περιμένει κανείς τον κομμουνισμό του απώτατου μέλλοντος, στον συγκεκριμένο κομμουνισμό των ενικοτήτων ή ποιοτικών μοναδικοτήτων της παραγωγής
Αν δεν γίνει αυτό, η αντεπαναστατική επιστροφή τής "αγοράς" και της "ιδιωτικής" πρωτοβουλίας θα είναι αναπόφευκτη. Η ανάπτυξη των διαφορών, των κλάδων τους και των τομέων τους, και των παραγωγών τους, και η άμεση ενοποίησή τους σε άμεσες ενότητες άρσης των διαφορών με την αλληλοδιείσδυσή τους και την άμεση αλληλοαναφορά τους είναι ο καλύτερος τρόπος για να μην γίνει "αναγκαία" η επιστροφή της αφηρημένης παραγωγής, της "αγοράς" ή της ατομικής (ιδιο-)κτησίας. 
Ο κεντρικός σχεδιασμός της παραγωγής θα γίνει "απο κάτω" αν οι "κάτω" και οι "άνω" γίνουν ένα, αλλά και οι "άλλοι" παραγωγοί γίνουν επίσης ένα, και θα γίνουν ένα όντως αν δεν είναι ένα αφηρημένο Εν, αλλά ένα Εν που περικλείει διαφορές χωρίς να τις διαχωρίζει από εαυτόν..
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος      

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Εργατική δύναμη (και κάποιες αρχικές αρνήσεις μας)



Η εργασιακή δύναμη, όπως εξάλλου και η σωματικότητα του ανθρώπινου υποκειμένου, γίνονται αντιληπτά και παρουσιάσιμα όταν η εργασία και ο άνθρωπος διαχωρίζονται από τους εξωτερικούς αντικειμενικούς όρους τής ουσίας τους. 
Θα μπορούσαμε να πούμε πως ακόμα και ο όρος ''ουσία'' (ή "υπόσταση") παρουσιάζεται σαν ξέχωρος από την εξωτερική αντικειμενικότητά του όταν ο ανθρώπινος φορέας του έχει αποκοπεί από την εξωτερικότητα που συναπαρτίζει, ως αντικειμενική εξωτερικότητα, μαζί με την ιδιο-σωματική και ιδιο-εργασιακή υποκειμενικότητα την ολική, ήτοι αληθινά ουσιαστική, ουσία του.
Η ιστορική ενσάρκωση αυτής της κλονιστικής και πρωτοφανούς διεργασίας για το ανθρώπινο γένος είναι η εργατική τάξη όπως διαμορφώνεται στον καπιταλισμό, ειδικά το πυρηνικότερο και κεντρικό μέρος της, δηλαδή η βιομηχανική εργατική τάξη.
Ενώ οι ρομαντικοί κριτικοί του καπιταλισμού θεωρούν πως αυτό είναι μια εν γένει καταστροφική απώλεια της ανθρωπινότητας, και οι φορείς αυτής της απώλειας οι εκπεσόντες άνθρωποι της αλλοτριωμένης ουσίας τού "αληθινού'' ανθρώπου, οι επαναστάτες θεωρούν: α) πως αυτή η αλλοτρίωση της ανθρώπινης ουσίας από το εξωτερικό της (ανόργανο) σώμα είναι μια μεταβαίνουσα στιγμή της καθολικής επανάκτησης και καθολικής ανακατασκευής  τόσο της γνώσης όσο (και κυριότερα) της πρακτικής ουσίας του ανθρώπου και: β) πως η εργατική τάξη εντός του καπιταλισμού ως η έκφραση της καθολικής αποστέρησης της γενικής ουσίας τού κόσμου της παραγωγής είναι ακριβώς εκείνο το "υποκειμενικοποιημένο σώμα" που μπορεί όχι μόνον να επανενωθεί με την ολότητα της παραγωγής και της ζωής αλλά και να αναδιατάξει την ίδια την ολότητα ενώνοντάς την με το συγκεκριμένο δημιουργικό στοιχείο τής υλικής της πραγματικότητας.
Η εργατική τάξη, ως ολότητα και ως συνειδητή ταξικά ("ατομική") εργασιακή μονάδα, ανακαλύπτει πως η ριζική ουσία της πραγματικότητας, και μάλιστα η ουσία της πραγματικότητας ως ολότητας, είναι αυτή η ίδια, και αυτό το ανακαλύπτει αρχικά μέσα στην διαδικασία συνειδητοποίησης της καθολικής της αποξένωσης από την εξωτερική αντικειμενικότητα της ουσίας της.  
Η ανώτερη μορφή συνειδητοποίησης της ταξικής της κυριάρχησης έρχεται όταν συνειδητοποιεί την αποξένωση τής εσωτερικής της αντικειμενικότητας (σύνολο ικανοτήτων) από την οικεία πραγμάτωσή της σε εξωτερική αντικειμενικότητα, όταν δηλαδή ανακαλύπτει πως έχει "περιοριστεί" ως υποκειμενικότητα στον αφηρημένο εαυτό της, ήτοι στον αυτοκαθορισμό της μόνον ως ένα σύνολο ικανοτήτων που πραγματώνονται υπό τους υλικούς και διανοητικούς όρους που επιβάλλει με ωμούς και πιο εκλεπτυσμένους τρόπους η αστική τάξη..
Γι'αυτό το επαναστατικότερο σύνθημα που βάζει η εργατική τάξη στην σημαία της είναι το:
"Κάτω το σύστημα της μισθωτής εργασίας".
Ένα σύνθημα που σημαίνει την άρση τόσο της ατομικής ιδιοκτησίας και διοίκησης της παραγωγικής μηχανής όσο και την άρση κάθε μορφής εμπορευματοποίησης και χρηματικής ανταλλαγής που αφορά την εργατική δύναμη και εν γένει την εργατική υποκειμενικότητα. Η διττή αυτή άρση που εμπεριέχεται στο σύνθημα αυτό σημαίνει σε φιλοσοφικό επίπεδο την άρση του υποκειμενισμού ως ενός συστήματος σκέψης που ενισχύει και νομιμοποιεί-ιεροποιεί την αποκοπή του υποκειμένου από τους αντικειμενικούς όρους της ουσίας του, είτε αυτοί είναι εξωτερικοί είτε εσωτερικοί αντικειμενικοί όροι..
Η εργατική τάξη συνειδητοποιείται ως εργατική (εργασιακή) δύναμη που εντός του καπιταλισμού αντίκειται αντικειμενικά στους εξωτερικούς-αντικειμενικούς όρους της ουσίας της, ήτοι στα εργαλεία παραγωγής, τους "φυσικούς πόρους" κ.λ.π .
Η μορφή αυτής της αποξένωσης είναι διττή, αν και η ουσία που ενώνει τις δύο πλευρές της είναι μία. Η αποξένωση της υποκειμενικότητας τής εργασίας από τους αντικειμενικούς-εξωτερικούς όρους τής ουσίας της εκφράζεται τόσο στην κυριαρχούμενη ύπαρξή της ως "ακτήμων" σε σχέση με αυτούς τους όρους όσο και στην (άλλη) κυριαρχούμενη ύπαρξή της ως εμπόρευμα.
Ποιά είναι εκείνη η πλευρά τής μορφής τής αποξένωσης τής εργασιακής υποκειμενικότητας που δημιουργεί την "άλλη" πλευρά της μορφής; Ένα μεταφυσικό ερώτημα για πάντα αναπάντητο.
Η αποξένωση της υποκειμενικότητας τής εργασίας από τους αντικειμενικούς-εξωτερικούς όρους τής ουσίας της είναι συνυφασμένη εσωτερικά με την ύπαρξή της ως εμπόρευμα με την μορφή "εργασιακή δύναμη-εμπόρευμα''. 
Υπάρχει αλληλοκαθορισμός των δύο μορφών τής μίας μορφής, αλλά, το κυριότερο, αυτές οι μορφές της ενιαίας μορφής είναι εκδηλώσεις της κοινής ιστορικής ουσίας τους που είναι ο απόλυτος διαχωρισμός της υποκειμενικότητας τής εργασίας από τον ίδιο της τον εαυτό ως αντικειμενικό εξωτερικό Ον, είτε: α) αυτός ο διαχωρισμός είναι ο πραγματοποιημένος αφηρημένος διαχωρισμός ανάμεσα στην αντικειμενικότητα τής εργασιακής ενέργειας ( την εργασία ως συγκεκριμένη πράξη όταν συντελείται) και την υποκειμενικότητα της εργασιακής ενέργειας ( την εργασία ως αφηρημένη -εμφωλεύουσα- δυνατότητα της συγκεκριμένης εργασιακής πράξης, εκφρασμένη ως σύνολο ικανοτήτων) [μιλάμε για το αποξενωτικό υπόστρωμα της μορφής "εμπόρευμα-εργατική δύναμη"], είτε: β) αυτός ο διαχωρισμός είναι ο πραγματοποιημένος συγκεκριμένος διαχωρισμός ανάμεσα στην υλική αντικειμενικότητα τής εργασιακής ενέργειας (μέσα παραγωγής, "φυσικοί πόροι") και την υλική υποκειμενικότητα της εργασιακής ενέργειας (την σωματική υπόσταση ως συγκεκριμένη γενική και ειδική ικανότητα χρήσης της υλικής αντικειμενικότητας της παραγωγής) [μιλάμε για το αποξενωτικό υπόστρωμα της μορφής "ιδιοκτησιακή και διαχειριστική αποστέρηση της εργασίας από τους υλικούς εξωτερικούς όρους της"].
Η άρση της εμπορευματοποίησης της εργατικής δύναμης και η άρση της αποστέρησης της κατοχής και διοίκησης των μέσων παραγωγής της εργασιακής διεργασίας (της) δεν σημαίνει βέβαια κατάργηση τής "αφαίρεσης" "εργατική δύναμη", ούτε πλήρη κατάργηση τής διαδικασίας ανταλλαγής της και της σχέσης κατανομής-ιδιοκτησίας με τους αντικειμενικούς όρους που είναι απαραίτητοι για την ενεργοποίηση και (ανα)παραγωγή της, αλλά κατάργηση της κυριαρχίας της ως αφαίρεσης που κυριαρχεί. 
Η εργατική δύναμη αίρεται μαζί με την εμπορευματική της μορφή ως αφηρημένη δύναμη, αίρεται μερικά, και φυσικά δεν διασώζεται καν ως "έννοια" και "πράξη" διαχωρισμού, όπως και η ανταλλαγή της (που είναι η βασική ανταλλαγή στην καπιταλιστική κοινωνία) και η σχέση κατανομής και ιδιοκτησίας αίρεται ως αφηρημένη δύναμη ("αγορά εργασίας"-ούστ!-"μισθωτή, χρηματικά αμοιβόμενη εργασία"-όξω!- "ατομική ιδιο-κτησία των μέσων παραγωγής και υλικής ύπαρξης"-στα τσακίδια!), η σχέση ανταλλαγής και κατανομής αίρεται μερικά, και φυσικά δεν διασώζεται καν ως "έννοια'' και "πράξη" διαχωρισμού, παρασύροντας μαζί της και αυτό το μπουρδέλο που λέγεται "αγορά", αλλά και "ατομική ιδιοκτησία γενικά''..
Τόσο το "αφηρημένο" όσο και το "συγκεκριμένο" της αστικής κοινωνίας να πάνε στο διάολο και ακόμα παραπέρα...αυτά τα "φιλοσοφικά'' σαν πρώτες παρατηρήσεις...

Με Μαρξ-Έγκελς-Λένιν-Στάλιν-Μάο και ακόμα παραπέρα, όσο πιο μακριά από το μπουρδέλο..














Ι.Τζανάκος     

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Ημερολόγιο εργασίας (4)




Η κούραση είναι δείκτης πολλών πραγμάτων. Θέλεις να ξεκουραστεις; σημαίνει πως επιθυμείς να σηκωθείς; ή μήπως θέλεις να αναπαυτείς για πάντα; Είσαι κουρασμένος αλλά μπορεί να συνεχίζεις μέχρι να πέσεις ξερός από την κούρασή σου. Θα ξανασηκωθείς; Θέλεις να ξανασηκωθείς; Μπορείς να ξανασηκωθείς;
Όλο το απόγευμα σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο για την έννοια της εργασιακής δύναμης και την εμπορευματοποίησή της. Δε μπόρεσα να αρθρώσω μια κανονική σκέψη, κι όταν έφτασα εδώ είπα κάτι θα γράψω από σκέψεις χρόνων.
Αλλά να, προτιμώ να μιλήσω για την κούρασή μου και την κούραση γενικά. Θέλω να μη πάω αύριο στη δουλειά. Να ξυπνήσω πρωί πρωί, να γράψω αυτό το αναθεματισμένο κείμενο, και να μη πάω στη δουλειά. Έχει κάτι ειρωνικό το γεγονός πως είμαι "εργασιακή δύναμη" που θέλει να γράψει για τον εαυτό της χωρίς να ξέρει τι ακριβώς θα γράψει όντας "εξαντλημένη" εδώ και καιρό. Φαντάσου τι γίνεται σε ένα εργοστάσιο..για λίγο που πήγα θυμήθηκα τις αναμνήσεις του πατέρα μου...ακόμα τρέχει ο άνθρωπος. Όλοι του οι φίλοι πεθάνανε νωρίτερα από το "κανονικό". Όλοι εξοντώθηκαν από την εργοστασιακή εργασία, και αυτός τη γλύτωσε λόγω της πρόωρης πνευμονικής ασθένειάς του που τον απώθησε απο κει και λόγω της "οικογενειακής" παράδοσης του "φεύγω". Η μάνα μου έλεγε πως μερικές φορές ξεκίνησε για δουλειά και κατέληξε σε πρωϊνές προβολές στα σινεμά του Πειραιά...τον έσωσε το θέαμα θα έλεγα και μια γυναίκα με κατανόηση. 
Άλλες, πειραιώτικες εποχές..
Τώρα είναι σαν να έχουμε κολλήσει. Μα τι είμαστε; λαπάδες; Γιατί δε τα βροντάμε; Υπολογισμοί και άλλες συνθήκες που τους προκαλούν. Και που να πας; Στο χωριό; να σου πω δεν είναι άσχημη ιδέα...αλλά ούτε να αρμέγουμε ξέρουμε ούτε να σπέρνουμε ούτε να τρυγούμε και να φροντίζουμε δέντρα, και η έκταση ελάχιστη..2 στρέμματα. Θα πληρώσω και φόρο. Μισο-προλεταριακές καταστάσεις ταλάντευσης και αδιέξοδα ούτε καν μικροαστικά.
Θα πάω να μάθω καμμιά τέχνη, αρτοποιϊα λ.χ να μάθω να κάνω κάτι με τα χέρια. Όλο έγγραφα και εγκύκλιοι...αει σικτίρ. Κάτι με τα χέρια. Να σκέφονται τα χέρια και όχι μόνο το μυαλό. Αυτό δεν είναι προλεταριακό εκ φύσεως. Μάλλον προυντονικό μου φαίνεται το θέμα, αν και ένας εργάτης μπορεί να είναι αρτεργάτης. Δε το βλέπω εύκολο να ξεκουνήσω. Αντε να μας απολύσουν πιά. Βαρέθηκα, βαρεθήκαμε...συνάδερφοι στη δουλειά με δεσμεύσεις και χωρίς δεσμεύσεις λένε το ίδιο κάπως "αυτοκαταστροφικό''..."να μας απολύσουν επιτέλους...αει σικτίρ!"
Λές αύριο να κατορθώσω να γράψω για την εργασιακή δύναμη;
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Σοσιαλισμός-εργασιακή δύναμη-αυτοδιοίκηση της παραγωγικής μονάδας..





Η δομή μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας έχει κάποια σταθερά χαρακτηριστικά που δεν μπορούν να αφαιρεθούν χωρίς να αναιρεθεί ο προσδιορισμός "σοσιαλιστική". Το βασικότερο είναι η κοινωνική ιδιοκτησία στα βασικά μέσα παραγωγής και τους "φυσικούς πόρους". 
Απο εκεί και πέρα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε σοσιαλιστικής κοινωνίας διαφέρουν και μπορούν να υπάρξουν πολλές μορφές σοσιαλισμού. 
Πέρα όμως από τις ιδιαιτερότητες που έχουν να κάνουν με την ιστορικότητα της κοινωνίας, το επίπεδο της ανάπτυξής της, τα ιδιαίτερα υλικά και "πνευματικά" χαρακτηριστικά της, υπάρχουν χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν το ένα ή το άλλο ''μοντέλο" σοσιαλισμού σε σχέση με θεμελιακές επιλογές για το περιεχόμενό του. 
Αυτά αφορούν την σχέση με το έθνος-κράτος (και την μορφή των πολιτικών θεσμών), την αγορά ή την διατήρηση των εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων, την σχέση των βασικών τομέων της παραγωγής, όπως επίσης την σχέση των αστικών κέντρων με την ''ύπαιθρο''.
Εάν διατηρείται, παρά τις διαφορές που αναφέραμε, το θεμελιακό στοιχείο της κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και των "φυσικών πόρων'' υπάρχει ο προσδιορισμός του σοσιαλισμού.
Σε αυτό το σύστημα υπάρχει άρχουσα τάξη;
Εξαρτάται από άλλους παράγοντες και όχι μόνον από την κοινωνική ιδιοκτησία των μ.π . 
Πάντως αυτή η κοινωνία δεν είναι καπιταλιστική.
Ούτε η διατήρηση του έθνους-κράτους, της εμπορευματο-χρηματικής σχέσης ή ακόμα ακόμα ενός είδους "αγοράς", ούτε η παραμονή σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία ορίζουν την κοινωνία αυτή ως καπιταλιστική. 
Εδώ ας διευκρινίσουμε κάτι. 
Η διατήρηση των εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων μπορεί να σημαίνει καπιταλισμό ή "εσωτερική" συνύπαρξη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής αν επεκτείνεται στην διάθεση της εργασιακής δύναμης. 
Αν δηλαδή η εργασιακή δύναμη είναι εμπόρευμα (σε ένα "μέρος" τουλάχιστον της οικονομίας) τότε παρά την κοινωνική ιδιοκτησία υπάρχει καπιταλισμός. Παράδειγμα:
Ένα εργοστάσιο υπό δημόσια ή κοινωνική "κατοχή" δεν πρέπει να προσλαμβάνει εργάτες χωρίς να τους καθιστά με την πρόσληψη συνυπεύθυνους και ενεργούς συν-ιδιοκτήτες της οικονομικής μονάδας.  Αν δεν συμβαίνει αυτό έχουμε καπιταλισμό.
Αυτό δεν σημαίνει πως η οικονομική μονάδα (το εργοστάσιο) έχει ξεχωριστή ιδιοκτησία από την κοινωνία, κατεχόμενη από τους εργάτες του, ή πως υπάρχουν ατομικοί τίτλοι συν-ιδιοκτησίας (ή μετοχές) αλλά το ακριβώς αντίθετο, ό,τι ως ξεχωριστή μονάδα είναι ήδη συν-ιδιοκτησία όλων των εργαζόμενων και αν ένας εργαζόμενος "έρχεται" να δουλέψει σε αυτό ενεργοποιώντας την συν-ιδιοκτησία του ενεργοποιεί ταυτόχρονα ένα επιπλέον δικαίωμα, αλλά και μια "πρόσθετη" εύθύνη, λόγω της συμμετοχής του στην συγκεκριμένη παραγωγική διεργασία που συντελείται εκεί. Μιά λύση για να μην τολμήσει κανείς να αποκόψει μια οικονομική μονάδα από το σύνολο της κοινωνικής παραγωγής είναι η ξεκάθαρη κρατική-δημόσια ιδιοκτησία αλλά και διοίκηση όλων των οικονομικών μονάδων. 
Σε αυτή την περίπτωση όμως η συμμετοχή της εκάστοτε μοναδικής εργασιακής δύναμης σε αυτή ή την άλλη οικονομική μονάδα είναι προϊόν διοικητικής εντολής. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα την ύπαρξη "γραφειοκρατικής" εξουσίας ή ένα είδος αυταρχισμού αφού η διοικητική εντολή ως μορφή καταναγκασμού μπορεί να είναι αποτέλεσμα ανοιχτών δημοκρατικών διαδικασιών και επίσης μπορεί να σημαίνει απλά το πλαίσιο της ελευθερίας μιας εργασιακής μονάδας. 
Ας πούμε μπορεί να λέγεται " εκεί και εκεί υπάρχει δουλειά, είναι επιλογή σας να δουλέψετε όπου θέλετε με βάση όμως το κεντρικό σχέδιο που αποφασίστηκε απο κοινού, αλλά μόνον αυτές οι επιλογές υπάρχουν". Το θετικό με αυτή την μορφή διοίκησης της παραγωγής  είναι πως η ξεχωριστή οικονομική μονάδα δεν μπορεί να αποφασίσει για το "προσωπικό" της. 
Είναι βασικό λοιπόν ή να μην υπάρχει καμία οικονομική αυτονομία της επιχείρησης-οικονομικής μονάδας όσον αφορά την πρόσληψη του προσωπικού της, ή σε ένα πιό "ελευθεριακό" μοντέλο η κάθε πρόσληψη να είναι ταυτόχρονα παραχώρηση συνεταιριστικής ιδιότητας στον προσλαμβανόμενο.
Εδώ ας δούμε, όσοι ελπίζουμε και υποστηρίζουμε έναν μη-κρατικό σοσιαλισμό, επιτέλους κάτι:
Η παρουσία του σοσιαλιστικού κράτους στην διοίκηση της οικονομίας και των ξεχωριστών επιχειρήσεων δεν μπορεί να αντικατασταθεί έτσι εύκολα και απλά με τις φαντασιώσεις περί "αυτο-διοίκησης" και "αυτοδιαχείρισης", εκτός κι αν μιλάμε με κρυψίνοια γιά έναν λαϊκό καπιταλισμό ή σοσιαλ-καπιταλισμό που πολύ εύκολα μπορεί να εκπέσει ακόμα και στις πιό σκληρές μορφές καπιταλισμού. Η παρουσία του σοσιαλιστικού κράτους στην οικονομία μπορεί να αντικατασταθεί μόνον αν είναι διασφαλισμένη η πλήρης και απόλυτη κατάργηση της εμπορευματικής μορφής διάθεσης της εργασιακής δύναμης, του "εμπορεύματος-εργασιακή δύναμη".
Αυτό προυποθέτει όχι μόνον την συνεχή και ρεαλιστική οικονομικά δημοκρατική ενεργοποίηση των εργαζομένων ως διοικητών της παραγωγικής ολότητας αλλά και ένα συγκεκριμένο καταναγκαστικό περιεχόμενο αυτής της δημοκρατικής ενεργοποίησης που δεν σημαίνει την μετατροπή των οικονομικών μονάδων σε αυτόνομες μονάδες που διοικούνται και οργανώνονται σε διάκριση προς τις άλλες.








Ι.Τζανάκος     

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Το αδιανόητο εργαλείο...




Η μορφή της παραγωγικής δύναμης μιας κοινωνίας αντιστοιχεί σε ένα καθορισμένο σύστημα ιδεολογικών μορφών μέσω της νομικής μορφής των σχέσεων κατανομής. Οι σχέσεις κατανομής όμως "πριν" μορφοποιηθούν ιδεολογικά είναι στοιχεία της μορφής της παραγωγικής δύναμης και όχι ένας ιδεολογικός, άρα καθορισμένος, καθορισμός. Οι σχέσεις κατανομής ως στοιχεία της ολότητας των παραγωγικών σχέσεων αλληλοκαθορίζονται με τις άμεσες παραγωγικές σχέσεις. Η επικέντρωση των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κινημάτων στις σχέσεις κατανομής δεν είναι ένα ιστορικό "ατύχημα" ή η αποτύπωση ενός λάθους. 
Η επικέντρωση αυτή αντανακλούσε και αντανακλά την μειονεκτική θέση των άμεσων παραγωγών σε σχέση με τους πολιτικούς και νομικούς όρους της παραγωγής. Η άρνηση της μειονεκτικότητας της θέσης των ακτημόνων παραγωγών στο επίπεδο της κατανεμητικής πρακτικής σημαίνει ταυτόχρονα την προσπάθεια απεγκλωβισμού από την πολιτική αδυναμία στην ρίζα της πολιτικής ως ξεχωριστής παραγωγικής δομής και ενέργειας και (ταυτόχρονα) τον εγκλωβισμό σε αυτήν την δομή (της πολιτικής).
Πως να μιλήσει κανείς για μια εργατική, λαϊκή, αληθινά αριστερή πολιτική, αν δεν ενταχθεί σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο και τα αδιέξοδά του;
Ο κάθε πικραμένος αριστεριστής ή "αυτόνομος" μπορεί να φαντάζεται την "υπέρβαση" αυτών των θλιπτικών όρων με μια κίνηση προς τα "μπρός", αλλά η ίδια η πραγματικότητα δεν επιτρέπει μιά εύκολη φυγή, όσο μάλιστα θα υπάρχει η παγκόσμια κυριαρχία του κεφαλαίου και η τεχνική, διανοητική, οικονομική υπεροπλία του και όσο αυτό το πράμα θα είναι εγγενώς εξοπλισμένο επίσης με την τρομοκρατική δύναμη της καταστροφικής ιδεολογίας του.
Από την άλλη είναι ανάγκη να γίνει και μια "φυγή" προς τα μπρός. Ο εγκλωβισμός πρέπει να υπερβληθεί και με μια δυναμική πέραν των ορίων της κατανεμητικής και "πολιτικής" δυναμικής. 
Η υπέρβαση των πολιτικών όρων της παραγωγής σηματοδοτεί, όσο είναι εφικτή, ένα άνοιγμα στην αληθινή ελευθερία της απροϋποθετικότητας και μια δημιουργική σχέση με την πραγματικότητα.
Οι εργαζόμενοι μπορούν να υπερβούν την θλιπτική παρουσία των σοσιαλιστικών όρων της κοινωνικής ύπαρξης του α-ταξικού τους κόσμου, και θα το έκαναν αν δεν περιβάλλονταν από έναν τόσο εχθρικό και αποφασισμένο να καταστρέψει κόσμο. Πιθανόν ένα είδος απο-εμμενοποίησης της πολιτικής παρουσίας των καταπιεσμένων της γης θα ήταν η υπέρβαση αυτών των περιοριστικών όρων της ζωής μέσα σε έναν εκμεταλλευτικό κόσμο κατά την διάρκεια ακόμα της πολιτικής και οικονομικής τους αναίρεσης. Ένας έμπρακτος ουτοπισμός που θα σήμαινε αυτή η υπέρβαση των πολιτικών όρων της παραγωγικής διεργασίας θα ήταν ένα μέσο μάχης ή μάλλον ένα απαραίτητο μέσο υλικής πραγματοποίησης  αυτού του αδιανόητου για τον "ωφελιμιστή" πολίτη αυτής της κοινωνίας, που θα εμψύχωνε το αμετακίνητο της μαχητικότητάς μας.
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Παραγωγή-Κατανομή-Σοσιαλισμός..





Η μορφή των παραγωγικών δυνάμεων είναι η κύρια παραγωγική δύναμη, ο ποιοτικός προσδιορισμός τους, και δεν περιορίζεται στην άμεση παραγωγή και την μορφή της αλλά περιλαμβάνει τον τρόπο οργάνωσης της κατανομής, της κατανάλωσης και της ανταλλαγής των μέσων παραγωγής και των τελικών προϊόντων της άμεσης παραγωγικής διεργασίας. 
Ο ίδιος ο Μάρξ μιλάει λ.χ για την κατανάλωση ως "παραγωγική κατανάλωση" (παραγωγή της εργασιακής δύναμης) ή ακόμα ακόμα για την κατανομή ως διεργασία που περιλαμβάνεται όχι μόνον στην (τελική) διανομή τού προϊόντος της άμεσης παραγωγικής διεργασίας αλλά και στην γενικότερη παραγωγική διεργασία. 
Οι σχέσεις ιδιοκτησίας και διεύθυνσης των εργαλείων παραγωγής καθώς και οι σχέσεις ιδιοκτησίας των "πρώτων υλών" είναι σχέσεις παραγωγής και μορφές των παραγωγικών δυνάμεων και όχι μόνον "εποικοδομήματα'' των (άλλων) παραγωγικών σχέσεων ή του τρόπου παραγωγής ως μορφής που δεν συμπεριλαμβάνει τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Μπορούμε να πούμε πως για τον μαρξισμό οι σχέσεις ιδιοκτησίας και διεύθυνσης των εργαλείων παραγωγής αλλά και των υπόλοιπων υλικών μέσων ύπαρξης είναι και μέρος του πυρήνα των παραγωγικών σχέσεων ως παραγωγικές σχέσεις κατανομής και μέρος του λεγόμενου "εποικοδομήματος". 
Αν αυτό είναι αντίφαση του μαρξισμού ή ένα δημιουργικό μέρος του ας το αποφασίσει ο καθένας ανάλογα με την θέση του. Η νομική μορφή των σχέσεων κατανομής και ιδιοκτησίας είναι και αυτή ένα υλικό μέρος των ίδιων των σχέσεων κατανομής. 
Μπορούμε έτσι να "ανέλθουμε" την ιεράρχηση των παραγωγικών σχέσων και να φτάσουμε ως τις διανοητικές μορφές τους που επίσης αποτελούν ένα σύστημα παραγωγικής δραστηριότητας. 
Η διαφορά εδώ έγκειται στο γεγονός πως όσο ανερχόμαστε πρός τις διανοητικές μορφές της παραγωγής εισερχόμεθα στο πεδίο του αποτελέσματος, εκεί δηλαδή που το γεγονός της μορφής περιέχεται ως αποτέλεσμα στην όλη διεργασία παρά το γεγονός πως αποτελεί και το ίδιο ένα αίτιο που επενεργεί διαθλαστικά στις "γενεσιουργές" αιτίες του. 
Η διαφορά των διανοητικών μορφών με τις σχέσεις κατανομής και την νομική-πρακτική μορφή τους έγκειται στο γεγονός πως οι σχέσεις κατανομής και οι μορφικές νομικές πρακτικές τους δεν είναι αποτελέσματα της άμεσης παραγωγικής διεργασίας αλλά ως μέρη της ευρύτερης παραγωγικής διεργασίας και αποτελέσματα και αίτια της άμεσης παραγωγικής διεργασίας (υπάρχει δηλαδή αλληλοκαθορισμός και αλληλοδιείσδυση τους ως καθορισμών και οντολογική "ισοδυναμία". Είναι και οι δύο καθορισμοί υλικοί ). 
Οι πολιτικο-φιλοσοφικές αποφάσεις όσον αφορά αυτούς τους προσδιορισμούς είναι καθοριστικές για την τοποθέτηση του καθένα. 
Κάθε διαφορετική έναρξη σε αυτά τα θέματα οδηγεί σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους, αφού η αντίληψη για την πολιτική και το έθνος-κράτος καθορίζεται άμεσα από αυτές τις διαφορετικές ενάρξεις.
Αλλά και εντός της ίδιας έναρξης υπάρχουν κομβικά σημεία που δια-χωρίζουν τους δρόμους των πολιτικών στοχαστών και των "ιδεολογικών" υποκειμένων. 
Ας πούμε εδώ, θεωρώντας τις σχέσεις κατανομής και τις νομικο-πρακτικές τους μορφές ως παραγωγικές σχέσεις διαχωριζόμαστε τόσο από την σοσιαλδημοκρατική παράδοση όσο και από την λενινιστική της ρηξιακή συνέχεια. 
Επίσης διαχωριζόμαστε και από την "αντεξουσιαστική" ή αυτόνομη παράδοση που θεωρεί επίσης τις σχέσεις κατανομής και ιδιοκτησίας ως έναν ξεχωριστό, μη παραγωγικό, "βουλητικό" συντελεστή της πραγματικότητας.
Η ίδια η πραγματικότητα συναρμόζει και συνδέει τις επιμέρους πραγματικότητες της παραγωγικής διεργασίας ως μέρος της ολότητας της παραγωγής. 
Όχι μόνον η ιδιαίτερη αστική ή σοσιαλιστική μορφή των παραγωγικών δυνάμεων αλλά και η ίδια η καθαυτή μορφή ως μορφή είναι γενική παραγωγική δύναμη. 
Δεν υπάρχει μη-παραγωγική εργασία και παραγωγή. Κάθε μορφή παραγωγής είτε είναι σοσιαλιστική ή καπιταλιστική ή είτε "συμμετέχει" στην άμεση παραγωγή υπερ-αξίας ή όχι ("συμμετέχοντας" έμμεσα με την παραγωγή εμπορευματικών ή μη εμπορευματικών προϊόντων που καταναλωνόμενα συντελούν στην αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης που έπειτα "καταναλώνεται" για να παράγει υπεραξία) είναι παραγωγική. Αυτό που κρίνεται ιστορικά κρίνεται σε σχέση με τα αξιακά και οικονομικά κριτήρια της κάθε ιδιαίτερης ταξικο-κοινωνικής μορφής.
Η αντικατάσταση της μιάς συνολικής μορφής παραγωγικότητας από μιά άλλη δεν σημαίνει πως η προγενέστερη κρίνεται με εμμενή τρόπο. 
Η νέα παραγωγικότητα δεν είναι παραγωγικότερη της παλαιάς, ούτε εκφράζει μιάν "αληθινότερη'' παραγωγικότητα. 
Απλά, ως νέος συνολικός συσχετισμός που αίρει τον παλαιό εγκαταλείπει κάποιες μορφές παραγωγής λόγω του αυτογενούς ποιοτικού προσδιορισμού του. Δεν υπάρχει σοσιαλιστική διαφθορά, δεν υπάρχει σοσιαλιστική πορνεία, δεν υπάρχει σοσιαλιστική διαφήμιση, δεν υπάρχει σοσιαλιστική εξαχρείωση των δημόσιων υπηρεσιών. Όλες αυτές οι παραγωγικές δραστηριότητες που συναντιώνται σε ταξικές κοινωνίες δεν είναι μη-παραγωγικές. Είναι μη αποδεκτές από την έννοια και την πρακτική των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων όχι ως μη παραγωγικές αλλά ως άθλιες παρά την παραγωγικότητά τους. Οι αστοί έχουν ιεροποιήσει την παραγωγή και την πολλλαπλότητα των προσδιορισμών της αλλά την ίδια στιγμή με άφταστη υποκρισία αποκλείουν τις παραγωγές που ασκούν χωρίς ενδοιασμό. Πολλοί αριστεροί και κομμουνιστές ορθώς αποκλείουν επίσης όλες αυτές τις άθλιες παραγωγικές πρακτικές από την συνολική μορφή της παραγωγής που επιζητούν και προπαγανδίζουν αλλά επίσης υποκύπτουν στην υποκρισία της αστικής ηθικής της παραγωγής. Για την ακρίβεια είναι τα κατεξοχήν θύματά της αμυνόμενοι, λές και πρέπει να απολογηθούνε για το αστικό πορνείο με την γενική έννοια που το διαποτίζει από άκρη ως άκρη: την παραγωγή. Εδώ όμως βλέπουμε πως ανακύπτει πάλι ένα σημαντικό θέμα και ερώτημα:
Είναι ο σοσιαλισμός ένα σύστημα της γενικής παραγωγικής δύναμης που μάλιστα ξεδιπλώνει σε όλο το βάθος και την ποικιλία του τον ποιοτικό προσδιορισμό της; Νομίζω ξεκάθαρα όχι. 
Ο σοσιαλισμός είναι ένα σύστημα πειθαρχημένου και περιορισμένου πλούτου και ουσιαστικής ευημερίας που προκύπτει από τον συνειδητό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικοποιημένης κατανεμητικά παραγωγικής διεργασίας. 
Στο σοσιαλισμό κανείς δεν θα "τρώει με χρυσά κουτάλια", αν και κανείς δεν θα πεινάει και δεν θα πεθαίνει γιατί δεν έχει φάρμακα και στέγη.
Στον σοσιαλισμό θα δωθεί ιδιαίτερη σημασία στις συλλογικές κατανεμητικές πρακτικές και την ενσυνείδητη μορφοποίηση όλων των μορφών της παραγωγής με βάση την ικανοποίηση των ποιοτικοποιημένων υλικών αναγκών των εργαζομένων.
Στον σοσιαλισμό δεν θα υπάρχει εμπορευματική παραγωγή, τα όποια ανταλλασόμενα προϊόντα της παραγωγής δεν θα ενοποιούνται στην καθολική μορφή-εμπόρευμα. 
Στον σοσιαλισμό ακόμα κι αν υπάρχουν επιμέρους τοπικές αγορές δεν θα υπάρχει αγορά.
Στον σοσιαλισμό δεν θα υπάρχει χρήμα.
Στον σοσιαλισμό δεν θα υπάρχει μισθωτή ή αμοιβόμενη με χρήματα ή κρατικά πιστοποιητικά εργασία. Η κατανομή του τελικού προϊόντος θα γίνεται από τις δημοκρατικά συγκεντροποιημένες κοινότητες των παραγωγών με βάση το κεντρικό σχέδιο που θα περιλαμβάνει και τις κεντρικές συμφωνίες μεταξύ των παραγωγικών συλλογικοτήτων. Οι ανταλλαγές μεταξύ των ξεχωριστών παραγωγικών συλλογικοτήτων θα γίνονται χωρίς την διαμεσολάβηση χρήματος.
Ο σοσιαλισμός δεν είναι νομοτέλεια. Είναι η ενσυνείδητη και ποιοτικά καθορισμένη νομοτέλεια και ως τέτοια δεν υπακούει σε "φυσικούς" νόμους της "παραγωγής" αλλά στην ελεύθερη και αναγκαία βούληση της ολότητας που ''γνωρίζει" τους υλικούς και "φυσικούς" περιορισμούς για να τους αναιρέσει ως νομοτέλειες και να τους εξορίσει δια παντός στον εξωτερικό προς την κοινωνία τόπο της "ανάγκης".












Ι.Τζανάκος