Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Η καθολική χρήση στον σοσιαλισμό..




Η μικρή απόσταση που φαίνεται πως χωρίζει την οικονομία του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό δημιουργεί την λανθασμένη εντύπωση σε πολλούς ριζοσπάστες ό,τι θα αρκούσε μια μαζική κινητοποίηση ή ένας δημοκρατικός ξεσηκωμός των μισθωτών εργαζομένων για να μεταβούμε στον σοσιαλισμό.
Όμως το "μέγεθος" της απόστασης κρύβει ένα μεγάλο χάσμα. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μιά άλλη κατάσταση πραγμάτων που περιέχοντας όλες τις αληθινά χρήσιμες παραγωγικές και διανοητικές δυνάμεις που έχει στους κόλπους του το καπιταλιστικό σύστημα σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό όχι μόνον ως προς την χρήση τους αλλά και ως προς τον συσχετισμό των χρήσεων αυτών. Ο καθολικός συσχετισμός των σφαιρών της ζωής, η εξαφάνιση της εκμετάλλευσης, η καταστροφή της αστικής οικονομίας ως ξέχωρης δομής και η καταστροφή της γραφειοκρατικής δομής της πολιτικής, δημιουργούν μία νέα ενοποιημένη χρήση των χρήσεων που έχουν σχηματιστεί στον καπιταλισμό αλλά και όλες τις προηγούμενες εκμεταλλευτικές κοινωνίες. 
Η ποιοτική μεταβολή των παραγωγικών σχέσεων στον σοσιαλισμό συνοδεύεται από την ποιοτική μεταβολή των χρήσεων που σχηματίζονται στην πραγματικότητα πρώτη φορά ως μέρη μιας ενιαίας αταξικής ολότητας που συγκροτεί τις χρήσεις (όσες βέβαια ταιριάζουν σε μια αταξική κοινωνία) σε μια ενιαία και πολύμορφη ενότητα.
Η ριζική διαφορά της σοσιαλιστικής κοινωνίας, ακόμα και όταν εμφανίζεται σε πρωταρχική δυνητική (ιδεολογική και πολιτική) μορφή, από τον καπιταλισμό, έχει να κάνει και με την ιστορικά πρωτότυπη χρήση της ίδιας της χρήσης, δηλαδή με την αυτοδιαμεσολάβηση της χρήσης από τον καθολικό της εαυτό που εμφανίζεται πρώτη και μοναδική φορά ως αντανάκλαση των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων ή ως αντανάκλαση της δυνητικότητάς τους.
Μια σειρά από έννοιες-εικόνες, καταστάσεις, πράγματα, πλέγματα εννοιών-εικόνων καταστάσεων και πραγματών (που περιλαμβάνουν πραγμικές υποστάσεις όπως ένα ποτήρι, ένα έμβιο ον όπως ένα δέντρο, μέχρι την "κατάσταση" της γενικής κοινωνικής δύναμης), μεταμορφώνεται ριζικά από την ειρηνική σοσιαλιστική κοινωνία.
Ο αστικός κυνισμός για έναν σοσιαλιστή είναι ήδη στα σκουπίδια, αφού εκφράζει ακριβώς το αντίθετο από αυτή την ενότητα που φέρει ο σοσιαλισμός στον κόσμο.
Θα έπρεπε να είναι ήδη.. 








Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Ω





ο λόγος για τον οποίο ρωτάνε δεν με αφορά..
τα ρήματα της σιωπής είναι οι αλυσίδες μου..
 
δεν εκτείνομαι λοιπόν 
στις παρακλήσεις τους
που κρύβονται σ'αυτές τις ερωτήσεις..
 
σέρνω τις αλυσίδες μου στον ουρανό..
Τον δολοφόνο αυτό που πλήρωσαν με υποσχέσεις..
 
η ζωή θα μου ανήκει
ακόμα κι'όταν συρθώ στο ικρίωμά του..
 
αυτή η περηφάνεια προκαλεί την απορία
τόσο παράλογη που είναι
στα αγγελούδια της αιωνιότητας
και τους δαίμονες της φθοράς..
 
όχι, δεν είμαι άνθρωπος
θεοί..





Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Όταν..




Όταν χτύπαγαν τα χέρια μας στο κύμα
κι' άκουγαν τ΄άστρα το φως τους
            προσεκτικά
            να πεθαίνει
      Κανείς δεν ήταν εκεί..

Νόμισα πως ήμασταν μόνοι για πάντα
και ρίχτηκα στον βυθό μαζί σου..
Έφτασα στη λάσπη που μας γέννησε..




Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Κομμουνιστικά χαρακτηριστικά..



Όσο θα εντείνεται η εκμετάλλευση των μισθοσυντήρητων και μισθο-εξαρτώμενων δούλων από το κεφάλαιο και οργανώνεται η καθυπόταξή τους μέσω της κρατικής τρομοκρατίας και των αναγκαστικών μέτρων κατίσχυσης των αστικών σχέσεων παραγωγής, τόσο θα μεγαλώνει και το ιδεολογικό θράσος του αστισμού. 
Οι εκστρατείες του αστισμού ενάντια στον "ολοκληρωτισμό" και τον "σταλινισμό" προκαλούν πραγματικά έκπληξη αν αναλογιστεί κανείς τις μικρές δυνάμεις όσων συνεχίζουν να υπερασπίζονται τις αξίες και την ιστορική δύναμη του συγκεκριμένου κομμουνισμού. 
Γιατί ασχολούνται λοιπόν οι αστοί με "τελειωμένες" υποθέσεις; Γιατί;
Μήπως ξέρουν περισσότερα πράγματα από ό,τι ξέρουν οι σοφολογιώτατοι του "αριστερού" δημοκρατικού τόξου, αλλά και από ό,τι ξέρουν οι σκλάβοι οι ίδιοι;
Εμάς φοβούνται;
Μου κάνει εντύπωση.
Δε ξέρω αν είναι το κ.κ.ε η κατάλληλη πολιτική μορφή της εργατικής τάξης, αλλά σίγουρα έχει κάτι το ανησυχητικό για τους αστούς. Είναι ένας χαλύβδινος πυρήνας, ένα σκληρό κουκούτσι. Αυτή η ιδιότητα είναι που προκαλεί την απέχθεια και την ανησυχία όλων των "αριστερών", αριστερών, δεξιών, κεντρώων, δημοκρατών και αριστεριστών, αναρχικών, ακροαριστερών, ακροδεξιών. Αυτή η ιδιότητα είναι που απασχολεί και μένα πλέον. Αυτή την ιδιότητα δεν πρέπει να αφήσουμε να χαθεί, είτε δεχτούμε το κ.κ.ε όπως είναι, είτε προσδοκούμε ένα άλλο κ.κ.ε, ή απλά μια άλλη πολιτική μορφή της εργατικής τάξης.
Η συνεκτικότητα και η ενότητα, η πυρηνικότητα και η "ακαμψία" του κ.κ.ε ή ενός άλλου πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος είναι ο εφιάλτης του καπιταλισμού και όχι οι χαλαροί χώροι των "κινημάτων". Μπορεί να επίκειται ένα άλλο κομμουνιστικό κίνημα, αλλά δεν θα πιστέψω ό,τι θα είναι επικίνδυνο για το "σύστημα" αν δεν έχει ακέραια τα χαρακτηριστικά αυτά, τα τόσο εκνευριστικά για τους μικροαστούς και τους αστούς.








Ι.Τζανάκος

Ξυπνητούρια..




Η δικαιοσύνη είναι μια όμορφη λέξη αρκεί να μην αφορά υπεραξίες, εξουσίες, και τέτοια ξεπερασμένα πράγματα. Αρκεί να είναι το όνειρο του συντριμμένου ανθρώπου που τον σκεπάζει στον καθημερινό τάφο του. Μπορεί να είναι και αυτό που έχει ''σημασία" πιο πολύ απο υπεραξίες, εξουσίες, και τέτοια ξεπερασμένα πράγματα, ένα "όραμα" όπως όλα τα "οράματα" που μοιράζονται στην αγορά των ονομάτων και των ''οραμάτων".
Είναι πεθαμένα αλλά τόσο λαμπρά, είναι γενικότητες αλλά τόσο όμορφες. Και ο χρόνος περνάει με συντροφιά αόρατη και θολές αναμνήσεις μιας εποχής που δεν υπήρξε ποτέ. Της εποχής της "δικαιοσύνης" και της "αλήθειας". Μπορεί κανείς βέβαια να επιστρατεύσει και άλλες γλυκές γενικότητες και να πλέξει ένα ακατανόητο παραμύθι ικανό να σε κάνει να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο από τον δικό του λαβύρινθο. Τι η ''ύπαρξη" τι η ''τραγικότητα", τι'ναι η πατρίδα μας τα όρη τα βουνά, ο έεερωτας....και άλλα σχετικά.
Η συγκεκριμένη μορφή του Λόγου και οι απαιτήσεις της υλικότητας της ζωής, η εικόνα και η σκέψη της συγκεκριμένης δραστηριότητας της εργασίας και των προβλημάτων που περιέχει ο προσδιορισμός "τρόπος οργάνωσης της εργασίας" είναι για την ώρα της δουλειάς. 
Οι περισσότεροι θέλουν να ξεφύγουν από την πραγματικότητα..δυστυχώς (πτωχεύσαμε).
Καλά ξυπνητούρια..
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Νυχτερινό..




Η μέρα ορίζεται στα δικά της όρια σαν να είναι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα στον κόσμο. Αλλά ο κόσμος ορίζεται σε χρονική ροή που περιέχει τον ρυθμό της μέρας καταβροχθίζοντάς τον, κι ας είναι ο ρυθμός της ζωής μας. Αυτό δεν απασχολεί κανέναν σοβαρό άνθρωπο. Οι σοβαροί άνθρωποι ασχολούνται μόνον με τη ζωή τους και τους ρυθμούς της. Όσοι φοβούνται τη ζωή και έχουν τσακίσει τα φτερά τους πάνω στο χαλύβδινο πλέγμα της στρέφουν το βλέμμα τους στον άπειρο χρόνο και τα διαστήματά του που φαντάζονται πως ξεπερνούν τις φυλακές της. Έτσι η νύχτα γίνεται το απαλό στρώμα της φαντασίωσης αυτής, γιατί είναι φαντασίωση να πιστεύεις πως υπάρχει κάτι πέρα απ'τον ρυθμό της μέρας. Τον ρυθμό των άστρων, τον ρυθμό των αλυσίδων, τον ρυθμό της ζωής. Αλλά τι ρυθμός είναι αυτός χωρίς τη νύχτα της ζωής. Η λήθη με ορίζει όπως η νύχτα και το φως τής λάμπας φωτίζει μια γερασμένη πλάτη χωρίς μέλλον. Το απόλυτο μέλλον της αλήθειας που κρύβεται από τα σκυλιά.
Όταν ακούς ένα μακρόσυρτο τραγούδι να καλεί τη ζωή να φύγει από τον εαυτό της, να σπάει τους ρυθμούς με την χαρά της θλίψης του, μη το κάνεις πέρα. Δεν κλαίνε οι ξεδοντιασμένες μέρες σου, δεν είναι η μάνα σου που σε θυμήθηκε. Το αγαπημένο μου μηδέν, που ξεχνάει την ίδια τη φαντασίωσή του. Σκοτάδι που κρύβει μέσα τη δυνατή φωτιά. Κρύσταλλοι από νοήματα υφαίνουν το μέλλον που δεν θα έρθει..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Βιομηχανία φυγάδων..




Ο τρόπος που αναλώνεται μια μοναδική ανθρώπινη ζωή απεικονίζει όλο τον τρόπο παραγωγής μιας κοινωνίας, αλλά και την "ειδική" φάση στην οποία βρίσκεται αυτός. 
Κάθε υποστασιοποίηση του τρόπου παραγωγής περιέχει τον απόλυτο κανόνα της ανθρώπινης υποστασιοποίησης. 
Οι άνθρωποι στις αστικές ταξικές κοινωνίες αναλώνουν τη ζωή τους με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με την συμμετοχή τους σε μια από τις δύο βασικές τάξεις (αστική-εργατική) ή στον ενδιάμεσο "κόσμο" της μικροαστικής κατάστασης, αλλά πάντα την αναλώνουν, χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιήσουν την ουσία της. Ακόμα και οι φυγάδες των τάξεων (κυρίως των κυρίαρχων) που νομίζουν πως μπορούν να "ζήσουν" μακριά από τα βάσανα της μίζερης φτώχειας ή την ανουσιότητα της αστικής θαλπωρής στη πραγματικότητα εγκλωβίζονται στο πιό ψεύτικο απείκασμα του αληθινού κόσμου. Κάποτε οι βασικές τάξεις υποδέχονται αυτούς τους φυγάδες και τους χρησιμοποιούν για τον ένα ή άλλο σκοπό. Κυρίως οι πλούσιοι, και ειδικά οι αστοί, παρακολουθούν με προσοχή τους πειραματισμούς αυτών των "γενικών" υπάρξεων και τους προσγειώνουν στον ειδικό σκοπό τους που είναι η δημιουργία μιας εικόνας ελευθερίας που δεν σχετίζεται με τάξεις και τα τοιαύτα. Είναι ο ιερός σκοπός τους να μοιράσουν το κουτόχορτο μιας γενικής ελευθερίας, ενός "ελεύθερου" κόσμου πέρα από στενούς ορίζοντες. 
Η βιομηχανία εργαλειοποίησης της αδέσμευτης τάχα μου ύπαρξης είναι εκτός από επικερδής και μιά χρήσιμη πολιτικά και ιδεολογικά επιχείρηση όλης της κυρίαρχης τάξης..
Πολύ μίζερος ο μαρξισμός ρε παιδί μου.
Ειδικά ο "σταλινικός''..









Ι.Τζανάκος  

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Συνειρμός..




Η ξένη καρδιά μου χτυπούσε συνέχεια
ξερίζωνε δέντρα και έσπαγε πόρτες κλειστές
Ώσπου ξερίζωσε και μένα απ'τη γη
με πέταξε στους δρόμους και τις νύχτες..
Για λίγο λυπήθηκα στις άκρες τους
και κάποια τραγούδια μουρμούριζαν
τη συμπαράστασή τους 
στον "λυπημένο"..
Αλλά ο άνεμος κράταγε γερά
τους χτύπους της καρδιάς που σς έλεγα,
που απόκτησαν θαρρείς έναν φίλο
και νόμισα πως είναι όλα αυτά ένας σκοπός..
Αυτόν που τραγουδάς 
κι αυτός σε σέρνει σε άλλους δρόμους
που'ναι όλοι ίδιοι 
σκονισμένοι και φαφλατάδες..



Ο κόσμος όμως φίλοι είναι αυτός που ξέρετε
και δε θέλετε να το χωνέψετε
αυτός είναι ο κόσμος των αφεντάδων
φαύλος γητευτής των σκοπών
ανίκητος σα παιδί πεισμωμένο
όπως εσείς..
αυτός είναι ο κόσμος που δε ξέρετε δήθεν
αλλά δεν τον ξέρετε κι'όλας
αλήθεια είναι..
γιατί τα παιδιά δε ξέρουν
και είναι ωραίο να είσαι παιδί χολωμένο
σκληρός με τις αντιφάσεις των γονιών..
όλα δικά σου..



Η ξένη καρδιά μου χτυπούσε συνέχεια
μίλαγε σ'όλους τους περασμένους χρόνους
Ώσπου μίλησε και σε μένα
πράμα που δε πρόβλεψα..
Για λίγο είχαμε έναν λόγο να πούμε
και κάποιοι έστρεψαν το φίδι τους μέσα
σαν ασκητές που εξαπάτησαν 
και τον εαυτό τους..
Αλλά η ομιλία κράταγε γερά
και θά'λεγε κανείς μαρξιστής 
το πως και το τι
μικροαστοί συναισθηματίες γαρ..
το πίστεψα και γω
κι' όλοι οι ακροατές 
χερουβείμ της ταξικής πάλης..
αυτά που γυρνάνε στα περιθώρια της σελίδας
του Βλαδίμηρου..
αλήθεια είναι μερικές φορές..



Ο κόσμος όμως φίλοι μου
είν'αυτός που ξέρετε
κι'αυτός που δε ξέρετε..
πάντως ένας και μοναδικός..
χωρίς τίποτα άλλο να γυρνάει
πέρα δώθε 
και λίγο δω και λίγο κει..
αυτός που ξέρετε είναι
κι'ας μην το ξέρετε πως τον ξέρετε
ή μάλλον
κι'ας μην θέλετε να τον ξέρετε..



Μούργοι..














Ι.Τζανάκος
  

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Το κενό μιας κενής μέρας ενός υπαλλήλου..




Το τέλος της δίκης για μένα συνδυάστηκε με την παταγωδώς αποτυχημένη παρουσία της απεργίας στην αντίληψή μου.
Θα πείτε "πως τα λες άνθρωπε, πες τα απλά".
Είμαι ακριβής και απλός για τους εξής λόγους:
α) σήμερα έπρεπε να πάω στην δίκη αναγκαστικά ως μάρτυρας. Δεν μπορούσα να απεργήσω αλλά ούτε και να δουλέψω.
β) κατά την προσέλευσή μου στο δικαστήριο έπεσα πάνω στη καταιγίδα που είχε ήδη περιορίσει την προσέλευση του κόσμου στους δρόμους (για να συμμετέχουν στην πορεία). Φεύγοντας δεν είδα κανέναν.
γ) ένας κεραυνός έκαψε τη τηλεόρασή μου με αποτέλεσμα να μην δω τίποτα που να αφορά την απεργία.

"Τι νόημα έχουν όλα αυτά κύριε, και μας μπερδεύεις;"

Το νόημα είναι το εξής.
Κατασκεύασα, με τον γνωστό σε σας τρόπο μου, ακόμα έναν ορισμό του κράτους.
Το κράτος δεν βρίσκεται πουθενά όπου υπάρχει κοινωνική παρουσία. Είναι ένας μηχανισμός στηριγμένος στο κενό της κοινωνικής παρουσίας, όπου σήμερα με αυτή την ιδιότητα υφίστανται πλέον μόνον οι μισθοσυντήρητοι εργαζόμενοι. 
Αν μάλιστα εννοήσουμε ως εργαζόμενο παρουσιαζόμενο σώμα και το σύνολο της εργατικής τάξης και τον κάθε ξεχωριστό εργάτη-εργαζόμενο η παρουσία αυτή εξαφανιζόμενη μέσα στην ενεργητική κατασκευή της απουσίας της (που είναι το κράτος) πραγματικά εξαφανίζεται σε όλο της το είναι.
Έπεσα μέσα στη τρύπα του αστικού κράτους!
Δεν ήμουν πουθενά. Ούτε στη δουλειά, ούτε στην απεργία, ούτε στη θέση του καταναλωτή θεατή εργάτη-εργαζόμενου, και όλα αυτά συνέβησαν  αναγκαστικά αλλά και τυχαία.
Αλλά δεν ήμουν ούτε και στην θέση του ενεργού αντίθετου όλων αυτών.
Μα που ήμουν τελικά;
Τι έχει αυτή η τρύπα μέσα της;
Έχει μιά δικαστική έδρα.
Ένα σύνολο δικαστικών παραγόντων που δεν ξέρουν σε ποιά τάξη ακριβώς ανήκουν, είτε είναι κατηγορούμενοι είτε μάρτυρες είτε δικηγόροι.
Για την ακρίβεια οι μόνοι που θα μπορούσαν να ξέρουν, οι μάρτυρες εργαζόμενοι, εκείνη τη στιγμή είναι οι μόνοι που δεν εργάζονται, δεν απεργούν, δεν τρώνε-ραχατεύουν. Δεν είναι τίποτα.
Ο παράγοντας κεραυνός μάλλον έχει να κάνει με την καταστασιακή φράξια στους ουρανούς που νομίζει αυταπατώμενη πως αν κεραυνοβολήσει και κάψει τις τηλεοράσεις μας θα μας ωθήσει στην επανάστα. Νομίζω πως αν συνεργάζονταν καλύτερα με την εισαγγελία τα αποτελέσματα θα ήταν πιο πετυχημένα. Θα μας κλείναν και το ράδιο..






 Ι.Τζανάκος

Σημεία..




.
Η κίνηση προς το μέλλον δεν έχει όρους και καθορισμούς που περιέχουν δεσμεύσεις που προέρχονται από κάπου. Είναι όμως δεδομένη η ανάγκη της αναδρομής στο παρελθόν που είναι αυτό που είμαστε και θα είμαστε σε αυτό το μέλλον.
 
 
.
Η μεταφορική λειτουργία του Λόγου δεν περικλείεται σε αυτή τη κίνηση ως ένα σημείο μιας ευρύτερης σημειακότητας που θα τελείωνε τον Λόγο μέσα στον θρίαμβό του ή την κατάργησή του στην "πράξη". 
Η ανθρώπινη ζωή η ίδια είναι η μετατροπή του κόσμου σε μια τάξη μεταφορικών σημασιών που σημαίνουν την διαρκή μεσολάβηση των πράξεων και των σκέψεων από ένα άλλο περιεχόμενο, χωρίς τέλος και αρχή.
 
 
.
Η ατέρμονη εκδήλωση της ατέρμονης πορείας του ανθρώπινου προς τους σκοπούς αυτής της μεταφοράς είναι η ίδιος ο σκοπός της. Σε αυτή τη διεργασία της εκδήλωσης και της έκφρασης συντελείται ταυτόχρονα η εσωτερικότητα της ίδιας της ουσίας της. 
Η αναγνώριση της ενότητας και της διαφοράς της διεργασίας αυτής είναι η ανθρώπινη ενότητα η ίδια και η μη αναγνώριση της διεργασίας ως ανθρώπινης ενότητας είναι ο κόσμος ως μη ανθρώπινος. 
Το απάνθρωπο του μη-ανθρώπινου εκδηλώνεται σε μια σειρά αιώνων ταξικής σκλαβιάς και καταστροφής, αυτή είναι η ιστορία που γνωρίζουμε μέχρι τώρα ως ολότητα.







Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Σημεία..




.
Ο χρόνος που δεν τον οικειοποιείται κανείς είναι κάτι που ανήκει σε όλους αδιαίρετα. Αλλά είναι ανύπαρκτη η δυνατότητα να υπάρξει ένας τέτοιος χρόνος σε μια ταξική κοινωνία, ακόμα κι αν αυτή είναι μια μονο-ταξική κοινωνία σε πολεμική περικύκλωση από τις κοινωνίες της ταξικής εκμετάλλευσης. Ωστόσο εκεί ο αιώνας υπήρξε και ο αγώνας στην προοπτική της έμπρακτης ελευθερίας που σημαίνει η ελευθέρωση του ανθρώπινου χρόνου δεν έπαψε να πυροδοτεί συνέχεια το μίσος και την ακατανοησία των αλυσοδεμένων στην υπεράσπιση της κυριαρχίας και του θανάτου.


.
Λίγοι μπορούν πλέον να καταλάβουν τι σημαίνει η απάλειψη της έγνοιας για την επιβίωση μέσω του μισθιακού εκβιασμού, και την σημασία του διχασμού που φέρνει το σύστημα της μισθωτής εργασίας στην ίδια την έλλογη υπόσταση των εκβιαζόμενων εργασιακών υποκειμένων:
 
Πολλοί ίσως να μπορούν να καταλάβουν την σημασία της "κοινωνικής συνοχής'', τον ρόλο της κοινωνικής πρόνοιας, την βαρύτητα της επάρκειας ή μη επάρκειας των υλικών αγαθών για την συντήρηση της ανθρώπινης ζωής, ίσως αρκετοί μπορούν επίσης να συλλάβουν την σημασία της αναγκαστικότητας των παραγωγικών σχέσεων, αλλά αν δεν έχουν συνέχεια στα μάτια τους τον απόλυτο εκβιασμό του κεφαλαίου πρός την μισθωτή εργασία, τον εργαζόμενο "ιδιοκτήτη" του εμπορεύματος "εργασιακή δύναμη", δεν έχουν καταλάβει και πολλά απο θεωρία αλλά και από "ζωή".





.
Είμαστε μπροστά σε μια απίστευτη καταστροφή της ελπίδας και της προοπτικής να ζήσει ο εργαζόμενος άνθρωπος ως διαμορφωτής και κύριος της ζωής του:
Είμαστε μπροστά σε μια απίστευτη πολιτική καταστροφή που σημαίνεται από την αστόχαστη μαζική εγκατάλειψη, απο μέρους των "διαφωτισμένων" και μεγάλου μέρους του λαού, της κομμουνιστικής πρότασης -απεγκλωβισμού από τον μισθιακό εκβιασμό του καπιταλισμού- ως συνεκτικής και απόλυτης πρότασης που είναι να συζητηθεί, και τελικά να ακολουθηθεί.
Δεν μιλάμε φυσικά για την "χρήση" του κομμουνισμού ως ενός από τα σημεία μιας πολύμορφης και παρδαλής θεωρίας της "δημοκρατίας''.















Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Μηχανή..




Αν θέλετε να σας πω την εμπειρία μου τελικά από την δίκη που "συμμετέχω" ως μάρτυρας ένα έχω να σας πω. 
Πως δεν μπορώ να πω τίποτα!
Ό,τι πείτε κύριε ελεύθερε πολίτη της αγίας αστικής δημοκρατίας θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σας, και εντός και εκτός δίκης, και κατά την διάρκειά της και μετά την αποπεράτωσή της.
Μπορώ να σας πως σίγουρα κάτι για την αστική κοινωνία και την σχέση της με μια δίκη τέτοιου τύπου, άρα δεν μπορώ να σας πω συγκεκριμένα τίποτα.
Αυτή η αδυναμία να πει κανείς κάτι δημόσια αν και μπορεί να το πει "ιδιωτικά" είναι η κορυφαία έκφραση της αστικής ελευθερίας να μην λες τίποτα και να λες τα πάντα όπως θες στη γυναίκα σου, στον φίλο σου, στον γείτονα, στο λεωφορείο, και ξανά στη γυναίκα σου, αν φυσικά δεν σε "ακούνε" και άλλα αυτιά, μέχρι να σκάσεις απο ελευθερία και να πλαντάξεις από δημοκρατία και στο τέλος να σε βάλουν σε κανένα μπουντρούμι όπου ελεύθερα πάλι θα βολτάρεις ανενόχλητος έχοντας όλη τη δυνατότητα να αναλογιστείς την μοναδικότητα της ύπαρξής σου.
Το μόνο που μπορώ να πω λοιπόν, σαν να είμαι ένα ρομπότ, είναι: "λαϊκή εξουσία, εργατική εξουσία". 
Θα πούνε οι "αντισταλινικοί" αντισταλινίσκοι: 
''Να! το παραδέχεται,,είναι ένα σταλινικό ρομπότ!"..
Ε λοιπόν. Είμαι ένα ρομπότ, μια μηχανή. Μιά βίδα που γυρνάει και γυρνάει γρυλλίζοντας ένα "ολοκληρωτικό" τραγούδι, μέχρι να ανοίξουν οι ουρανοί και να σπάσουν οι αλυσίδες. Τότε θα δείτε..











Ι.Τζανάκος