Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Ένα σημαντικό κείμενο για τον παλαιστινιακό αγώνα..


Αναδημοσιεύουμε από το:
http://intifadagr.wordpress.com

Θα ακολουθήσει από μέρους μας κριτική πραγμάτευση των θέσεων του παλαιστίνιου ηγέτη..


Η Παλαιστίνη ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα: Πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε;

του George Habash
τέως ΓΓ του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Al-Hadaf No 1302 τον Ιανουάριο 2000


Η πραγματικότητα πρέπει να ειδωθεί και όπως είναι τώρα αλλά και όπως διαμορφώνεται. Παρατηρώντας τις αντιθέσεις της πραγματικότητας και τις κατευθύνσεις προς τις οποίες κινούνται, μπορούμε να αδράξουμε την παρούσα στιγμή και τις μελλοντικές της δυνατότητες.
Μια μακρά και πολυδιάστατη εξιστόρηση όπως εκείνη της ιστορίας του Παλαιστινιακού αγώνα είναι ευρύτερη από απ’ ότι μπορεί να περιληφθεί στις σελίδες ενός άρθρου. Το γεγονός αυτό μας αναγκάζει να δώσουμε επιλεκτικές απαντήσεις στο ερώτημα: “Η Παλαιστίνη ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα: Πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε;” Αυτές οι απαντήσεις θα φωτίσουν κάποια σημεία και ζητήματα, ενώ θα αφήσουν άλλα στη σκιά.

1.
Γνωρίζουμε ότι η θρησκευτική καταπίεση που υπέφεραν οι Εβραίοι στα ευρωπαϊκά βασίλεια κατά την περίοδο της φεουδαρχίας του Μεσαίωνα είχε ανατραπεί πριν τα μέσα του 19ου αιώνα, ειδικά γύρω στα 1830, με το γαλλικό πολιτικό σχέδιο που καλούσε για την εγκαθίδρυση μιας εβραϊκής βάσης που θα ενεργούσε για λογαριασμό της Γαλλίας στην Αραβική περιοχή. Αυτό συνέβη αφού ο Ναπολέοντας Βοναπάρτης έχασε το στοίχημα για μια συμμαχία με τα μεσαία στρώματα της Αιγύπτου περίπου στις αρχές του αιώνα και τη στιγμή που η Αίγυπτος έκλινε προς την τάση της Αραβικής ενότητας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μοχάμεντ Άλι και του γιου του Ιμπραήμ.

Με την μετατροπή του ευρωπαϊκού εθνικού καπιταλισμού σε ιμπεριαλισμό τις επόμενες δεκαετίες η ανάγκη για το παλιό σχέδιο εντάθηκε την ίδια στιγμή που έμπαιναν τα θεμέλια του Σιωνιστικού κινήματος. Μετά την εγκαθίδρυση των πρώτων εβραϊκών εποικισμών στα 1880 και μετά τη δημοσίευση των προσδοκιών και ισχυρισμών του Θέοντορ Χεζρλ στο βιβλίο του Der Judenstaat, η Σύνοδος της Βασιλείας το 1897 ανακήρυξε στην πράξη το Σιωνιστικό κίνημα ως ένα από τα αποσπάσματα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και ως κέρβερο των αυξανόμενων αποικιακών φιλοδοξιών του. Ένα σιωνιστικό κράτος θα υπηρετούσε τα αποικιακά συμφέροντα ενεργώντας ως ένα τείχος που θα χώριζε την Αραβική Ανατολή στην Ασιατική επικράτεια από την Αραβική Δύση στην Αφρική και ως αστυνομικός σταθμός θα διασφάλιζε το πέρασμα στην Ινδία, το μαργαριτάρι του βρετανικού στέμματος.

Η διακήρυξη του Μπαλφούρ το Νοέμβριο του 1917 ήρθε ως αναγνώριση των επιτυχιών που σημείωσε το Σιωνιστικό κίνημα σ’ αυτόν τον τομέα. Σηματοδοτεί την έναρξη μιας διαδικασίας ιουδαιοποίησης όλο και περισσότερων παλαιστινιακών εδαφών και τη σιωνιστική μονοπώληση της έναρξης της βιομηχανικής παραγωγής στην Παλαιστίνη, προσελκύοντας τελικά ένα μεγάλο αριθμό εβραίων μεταναστών.

Με την ανάδειξη των ΗΠΑ το κέντρο της σιωνιστικής συμμαχίας μετατοπίστηκε από την Ευρώπη στην Αμερική. Αυτή η πραγματικότητα ενσωματώθηκε στη διαταγή του προέδρου Φρανκλίνου Ρούσβελτ να διευκολυνθεί η μετανάστευση μισού εκατομμυρίου Εβραίων στην Παλαιστίνη το 1945. Έκτοτε η εβραϊκή επιρροή και δραστηριότητα ισχυροποιήθηκαν στους αμερικανικούς θεσμούς, αγγίζοντας την κορυφή κατά τη διακυβέρνηση Κλίντον στην οποία Εβραίοι κατείχαν πέντε θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο και σαράντα θέσεις σε ινστιτούτα που σχετίζονταν με τη Μέση Ανατολή.

Οι σιωνιστές ηγέτες είναι διάνοιες στην κατανόηση της κατάστασης που επικρατεί στον κόσμο και της οργανικής τους σύνδεσης με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η ισραηλινή κυβέρνηση σήμερα συμπεριφέρεται ως κρίκος στην αλυσίδα του παγκοσμιοποιημένου μονοπωλιακού καπιταλισμού του οποίου ηγείται η Αμερική. Η Αμερική παλεύει να αυξήσει την ψυχολογική, πληροφοριακή, πολιτική και οικονομική ηγεμονία που της επιτρέπει να ισχυροποιεί τη λεηλασία της στις πιο μακρινές γωνιές της γης, διαλύοντας πατριωτικά απελευθερωτικά κινήματα και εφορμώντας εναντίον των επιτυχιών τους, θρυμματίζοντας τους δεσμούς που κρατούν ενωμένη την ανθρώπινη κοινωνία, θέτοντας νέους κανόνες σύμφωνα με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και φιλοδοξίες.

Φυσικά αυτό σημαίνει ότι η Αμερική πρέπει να απολαμβάνει καθεστώς ανωτερότητας έναντι της Δυτικής Ευρώπης ως ο μονάρχης ενός μονοπολικού κόσμου. Γι’ αυτό το σκοπό χρησιμοποιεί ποικιλία σημαντικών μέσων – τη συμφωνία για το ελεύθερο εμπόριο, την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πολιτικά προγράμματα που μετατρέπονται σε πολεμικές μηχανές ορισμένες φορές και άλλες φορές εκπληρώνονται με διαπραγματεύσεις, ενώ σε άλλες περιπτώσεις παίρνουν τη μορφή της διαχείρισης αντί της επίλυσης των κρίσεων. Όλες οι επιχειρήσεις της Αμερικής καλύπτονται από σχεδιασμένες καμπάνιες προπαγάνδας, οι οποίες με τη δύναμη και τη συνοχή τους, σχεδόν κυριαρχούν την ανθρώπινη σκέψη. Πράγματι ένας από τους στόχους της παγκοσμιοποίησης είναι η προπαγάνδα να πάρει τη θέση του πολιτισμού και της αλήθειας.

Η παγκοσμιοποίηση βλέπει το Αραβικό έθνος ως πεδίο πειραματισμού. Στην πραγματικότητα ήταν το πρώτο πειραματικό πεδίο για την παγκοσμιοποίηση που δεν επιζητά μόνο την επιβολή υποταγμένων πολιτικών καθεστώτων και ηγεσιών, αλλά και την προσέλκυση κοινωνικών και θεσμικών δυνάμεων οι δραστηριότητες των οποίων διεισδύουν στο λαϊκό υπόστρωμα με σκοπό να τους συνδέσουν με το καθημερινό ψωμί και με τους νόμους της αγοράς που τους τυραννούν. Ο σκοπός γι’ αυτούς είναι να ξεχάσουν εντελώς τα πιο σημαντικά ζητήματα και στόχους -ελευθερία, ανεξαρτησία, πατρίδα, κοινωνικά ήθη- με σκοπό να μετατρέψουν το μεμονωμένο άτομο σε εμπόρευμα, που θα ανταγωνίζεται τους υπόλοιπους με μοναδικό σκοπό να βελτιώσει την τιμή του στην αγορά, ποθώντας βλακωδώς την ικανοποίηση του εγωισμού τους.

Η διαδικασία επίλυσης του Μεσανατολικού που ξεκίνησε στη Διάσκεψη της Μαδρίτης το 1991 είναι σαν μια μπουλντόζα που η παγκοσμιοποίηση χρησιμοποιεί για να σαρώσει όλα τα εμπόδια καθώς κινείται για να πετύχει την ομαλοποίηση των Αραβικών σχέσεων με τους Σιωνιστές και να μεταρρυθμίσει την Αραβική κοινωνία, οικονομία, πολιτική και κουλτούρα για να συμβιβάζεται με τους αμερικανικούς υπολογισμούς και τον ισραηλινό επεκτατισμό.
Σε αυτή τη βάση μπορούμε να δούμε τόσο το νέο πρόγραμμα για τη Μέση Ανατολή που πρόκειται να τερματίσει την Αραβο-ισραηλινή επιθετικότητα και να εγκαθιδρύσει το Ισραήλ ως τοπικό ηγέτη (βλέπε το βιβλίο του Σιμόν Πέρες “Η νέα Μέση Ανατολή”), όσο και το παρόμοιο (αν και λιγότερο απεχθές) Μεσογειακό πρόγραμμα ως απλώς δύο κεφάλαια στον φάκελο της παγκοσμιοποίησης. Το πρώτο βρίσκεται σε μεγαλύτερη συμφωνία με τα αμερικανικά-σιωνιστικά οράματα, το δεύτερο είναι πιο κοντά στα ευρωπαϊκά καπιταλιστικά οράματα. Εμείς θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το πρώτο πρόγραμμα είναι περισσότερο κυριαρχικό και πραγματικό. Επίσης θα πρέπει να γνωρίζουμε την οργανωτική σύνδεση ανάμεσα στις διάφορες πτυχές του παγκόσμιου κεφαλαίου που δεν έχει πια καμία ιθαγένεια ή εθνότητα.

Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός είναι ο πρώτος εχθρός των λαών και των εργατων χωρίς εξαιρέσεις. Στη βάση αυτής της σύγκρουσης διακρίνονται οι προοδευτικές από τις αντιδραστικές δυνάμεις, η ανάπτυξη από την εξάρτηση, εκείνη που παλεύει για την ανθρωπότητα από εκείνη που θέλει να την υποδουλώσει. Ορισμένες φορές η παγκοσμιοποίηση εκφράζεται στρατιωτικά (όπως έγινε στο Ιράκ και τη Σερβία), άλλες πολιτικά (όπως στην περίπτωση του προγράμματος για την επίλυση του Μεσανατολικού), ή οικονομικά (όπως με τη διάλυση της ινδονησιακής ασιατικής τίγρης σε ένα ανοιγόκλειμα του ματιού). Η παγκοσμιοποίηση είναι επίσης εμφανής στα μέσα μαζικής ενημέρωσης (στα οποία ο έλεγχος του 85% της παγκόσμιας πληροφόρησης βρίσκεται στα χέρια τεσσάρων ειδησεογραφικών πρακτορείων) και στη δραστηριότητα των δυνάμεων ασφαλείας (όπως με τον εντοπισμό και τη σύλληψη ενόπλων όπως ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν).

Το Ισραήλ έχει προετοιμαστεί καλά για τις διεθνείς αλλαγές με την ανάπτυξη της τεχνολογίας του και μια παραγωγική οικονομία σχεδόν 87 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως – ένα νούμερο που ξεπερνά τη συνολική παραγωγή των γειτονικών αραβικών χωρών- καθώς και με έναν μοντέρνο στρατό που έχει καταφέρει να μπει στο πυρηνικό κλαμπ και να συνάψει συμμαχία με τον τουρκικό φασισμό υπό την αμερικανική προστασία με σκοπό να υποδουλώσει ολόκληρη την περιοχή. Εμείς πρέπει να σημειώσουμε ιδιαίτερα ότι η “βόμβα” του αγώνα για τις πηγές υδροδότησης οδεύει προς την έκρηξη σε μια περιοχή που το νερό είναι άνισα κατανεμημένο από τη μια χώρα στην άλλη. Η κλοπή του 80% των πηγών ύδατος της Δυτικής Όχθης παρέχει μόλις το 40% του νερού που χρειάζεται η σιωνιστική οντότητα, ενώ οι μελέτες της είναι έτοιμες προς χρήση για την αλλαγή της πορείας του ποταμού Litani, για το χτίσιμο ενός καναλιού ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Νεκρά θάλασσα και άλλα σχέδια.

Η σύνοδος του κογκρέσου στην Αλ Ντόχα για να συζητηθεί η εγκαθίδρυση κοινών αραβο-ισραηλινών οικονομικών προγραμμάτων, οι ολοένα και περισσότερες σημαντικές ισραηλινές εξελίξεις στην Αίγυπτο και στην Ιορδανία, καθώς οι Ισραηλινοί στήνουν φάρμες και εργοστάσια και αγοράζουν μερίδια σε εταιρείες, η σταδιακή υφαρπαγή της παλαιστινιακής γης που συνεχίζεται άσχετα με το αν βρίσκεται το Λικούντ ή το Εργατικό κόμμα στην εξουσία, οι δραστηριότητες των πολυμερών επιτροπών και οι μυστικές ισραηλινές συναντήσεις με Άραβες προέδρους εμπορικών επιμελητηρίων – όλα αυτά δείχνουν τη σιωνιστική τάση οικονομικού και γεωγραφικού επεκτατισμού ύστερα από την εγκαθίδρυση της λεγόμενης ειρήνης.

Το σχέδιο του Ισραήλ είναι εξελισσόμενο, κλιμακούμενο και επιθετικό. Κάθε φορά που οι Άραβες κάνουν μια ακόμη υποχώρηση, το σχέδιο του Ισραήλ γίνεται πιο σκληρό και η αλαζονεία και οι απαιτήσεις του μεγαλώνουν. Τα μάτια τους είναι στραμμένα στο αραβικό πετρέλαιο και στις αραβικές πηγές ύδατος και στις αραβικές αγορές που είναι το ίδιο διψασμένες για τεχνολογικά και καταναλωτικά αγαθά. Εντωμεταξύ ορισμένοι παρασιτικοί ταξικοί σχηματισμοί στο αραβικό κεφάλαιο αποτυγχάνουν να διακρίνουν οτιδήποτε βλαβερό στις αυξανόμενες φιλοδοξίες του Ισραήλ. Λένε ότι όσα μπορεί να προσφέρει η Ευρώπη είναι επίσης διαθέσιμα στο Ισραήλ, μόνο που η απόσταση μέχρι το Τελ Αβίβ είναι μικρότερη.
Μια μερίδα της διανόησης είναι επίσης προσανατολισμένη στην ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Οι φωνές τους έχουν βραχνιάσει υμνώντας τον δυτικό φιλελεύθερο καπιταλισμό χωρίς να αρθρώνουν λέξη για τις ιστορικές κοινωνικές-οικονομικές προϋποθέσεις του. Δεν καταβάλουν καμία προσπάθεια να διαδώσουν την έννοια της εξάρτησης από το ισραηλινό ειρηνευτικό στρατόπεδο και τα οφέλη ενός διακανονισμού, ενώ δεν δίνουν καμία προσοχή στον “χάρτη” της ισραηλινής κοινωνίας που ενώνεται στην αντίθεσή στην εξωτερική αντιπαράθεση. Η ισραηλινή κοινωνική ενότητα ενδυναμώνεται από τις ισραηλινές επιτυχίες στην οικονομική ανάπτυξη, την κοινωνική πρόνοια και τη φιλελεύθερη δημοκρατία για τους Εβραίους. Εκτός από αυτό υπάρχει ο παράγοντας του φόβου γύρω από το κοινό τους πεπρωμένο (η ενασχόλησή τους με τη Masada και το Ολοκαύτωμα) και οι μαζικοί αποικιακοί στόχοι διαποτισμένοι με την κουλτούρα του Τορά.

Ωστόσο η σιωνιστική οντότητα, όπως όλες οι κοινωνίες, διαπνέεται από ποικίλες αντιθέσεις που κρατούνται υπό έλεγχο από τη σιωνιστική επιχείρηση, παρά την επιτυχία λιγοστών φωνών που ακούγονται προς όφελος της ριζοσπαστικής άποψης που βλέπει στο δημοκρατικό κοσμικό κράτος μια λύση στη σύγκρουση και τους στενούς κύκλους που αναγνωρίζουν την καταστροφή που επιβλήθηκε στους Παλαιστινίους το 1948 και δέχονται το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Υπάρχει επίσης ένα ρεύμα που είναι μεγαλύτερο, αλλά στο περιθώριο της ισραηλινής κοινωνίας, που τουλάχιστον καταδικάζει την κατοχή και την επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα.
Κοινοί παρανομαστές μπορούν να βρεθούν με αυτούς τους ανθρώπους, επειδή δεν είναι κάθε Εβραίος σιωνιστής.

2.
Η γενιά μου έζησε την καταστροφή του 1948. Μαζί με τον υπόλοιπο λαό γεύτηκε την ταπείνωση του να εκδιώκεσαι από το σπίτι και την οικία σου και περιπλανήθηκε μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους, στο ύπαιθρο, σε σπηλιές και σε σκηνές στην πορεία μια αιματηρής επιχείρησης εθνικής εκκαθάρισης οι συνέπειες της οποίας διατηρήθηκαν και διογκώθηκαν με πολύ χειρότερο τρόπο μέχρι σήμερα. Σήμερα περίπου τέσσερα εκατομμύρια πρόσφυγες ζουν στην πίκρα της εξορίας.

Πρόσφυγες, οι πρόγονοι των οποίων είχαν τις ρίζες τους στην αραβική γη της Χαναάν πριν από χιλιάδες χρόνια, στερούνται ακόμη του δικαιώματος να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Η περιουσία τους έχει δημευτεί, η πατρίδα τους έχει σφετεριστεί, το όνομά της έχει αλλάξει και η υπόσχεση του Μπεν Γκουριόν το 1949 ότι 100.000 Παλαιστίνιοι θα επιτρεπόταν να επιστρέψουν δεν τηρήθηκε ποτέ.

“Η Παλαιστίνη είναι μια γη χωρίς λαό, οι Εβραίοι είναι ένας λαός χωρίς γη”. Το σιωνιστικό όραμα που ενσωματώνεται σ’ αυτό το σύνθημα βασίζεται στην εκδίωξη του Άλλου, απαγορεύοντας τους γηγενείς της χώρας όπως το εμπνεύστηκαν από την ευρωπαϊκή αποικιακή πρακτική στην Αμερική και την Αυστραλία όπου οι γηγενείς εκριζώθηκαν και η γη εποικήθηκε.

Ωστόσο το παλαιστινιακό δημογραφικό είναι αγκάθι στο φάρυγγα, κάτι που οι σιωνιστές δυσκολεύονται να καταπιούν. Οι Παλαιστίνιοι μεταμορφώθηκαν από άγριες φυλές τη δεκαετία του 1930 σε ένα ενοχλητικό στοιχείο τη δεκαετία του 1960 και μετά σε έναν λαό που αντιστάθηκε και εξαπόλυσε έναν αγώνα τη δεκαετία του 1980 όπως έχει γράψει ο εβραίος ιστορικός Μπαρούχ Κίμερλινγκ.

Η συνθήκη του Όσλο το 1993 είχε σαν στόχο να μαντρώσει και να δαμάσει το παλαιστινιακό ξέσπασμα, και να σπάσει τη ραχοκοκαλιά των πατριωτικών επιχειρήσεων καθώς και να χωρίσει το λαό. Ο λαός έπρεπε να γευτεί την απόγνωση και να νιώσει νικημένος.
Η ηττοπάθεια και ο ατομικιστικός εγωισμός διαδόθηκαν.

Τα κύρια αποτελέσματα που μπορούν να αναμένονται από τη συμφωνία του Όσλο έχουν γίνει τελείως ξεκάθαρα. Είναι μια εθνική απομόνωση των Παλαιστινίων, που τους περιορίζει σε στενές περιοχές μέσα σε αλλοεθνές έδαφος, αποκομμένες από το εξωτερικό, με τη λιμοκτονία να αποτρέπεται μόνο με την εξάρτηση από την ξένη βοήθεια και την εργασία σε εβραϊκά προγράμματα. Αυτή η συμφωνία είναι σχεδιασμένη να διευκολύνει τη συνεχιζόμενη υφαρπαγή της παλαιστινιακής γης όπως συμφωνήθηκε από τα δύο μεγάλα κόμματα, το Λικούντ και το Εργατικό.

Είναι οι εκτελεστές του αποικιοκρατικού προγράμματος στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα από τον Γιγκάλ Αλλόν, μέσω του Γιτζάκ Ράμπιν και μέχρι τον Εχούντ Μπαράκ, που κατάπιε περισσότερο από το 75% της γης, σύμφωνα με τα γραπτά του ισραηλινού ερευνητή Μπενβενίστι. Όλα αυτά συμβαίνουν αφού η Ανατολική Ιερουσαλήμ προσαρτήθηκε “νόμιμα” με διαταγή της Κνεσέτ το 1981 και προσαρτήθηκε πρακτικά με την κυριαρχία του εβραϊκού πληθυσμού έναντι των Παλαιστινίων, στην πόλη όπου περίπου 170.000 Εβραίοι ζουν τώρα σε σύγκριση με 160.000 Παλαιστινίους, που είναι διασκορπισμένοι σε νησιά περικυκλωμένα από εποικισμούς.

“Το Όσλο προετοίμασε το δρόμο για τη συμφωνία του Wadi Arabah” όπως δήλωσε ο Πέρες (αναφερόμενος στη συμφωνία ειρήνης του 1994 του Ισραήλ με την Ιορδανία που υπογράφηκε στο Wadi Arabah). Οι Ισραηλινοί φιλοδοξούν να χρησιμοποιήσουν τους παλαιστίνιους κομπραδόρους ως γέφυρα για τις αραβικές αγορές. Στη δομή της αναδυόμενης Τάξης της Μέσης Ανατολής οι ευκαιρίες να χρησιμοποιηθούν αυτοί οι κομπραδόροι πολλαπλασιάζονται. Το καζίνο που χτίστηκε στην Ιεριχώ είναι ένα παράδειγμα, ένα κέντρο και θα ακολουθήσουν και άλλα.

Ο λαός μας δεν κατάλαβε το σκοπό του πρώτου κύματος των Εβραίων πιονέρων στη χώρα μας. Αλλά όταν οι Εβραίοι άρχισαν να αγοράζουν τη γη, ο λαός μας συνειδητοποίησε τον κίνδυνο και άρχισε να αντιστέκεται στην πώληση της γης. Άρχισαν μια σειρά από αγώνες, ξεκινώντας από πικετοφορίες και διαδηλώσεις, μέχρι την Εξέγερση της Buraq (η σύγκρουση του 1929 με τις προσπάθειες των Εβραίων να πάρουν τον έλεγχο τμήματος της Ιερουσαλήμ παρακείμενου στο λεγόμενο Τείχος Γουέιλινγκ) και ως την απεργία και την Επανάσταση του 1936.

Σχεδόν νίκησαν τη Βρετανία, αφού το Λονδίνο ήταν τότε απασχολημένο με τη νίκη του Χίτλερ στις εκλογές του 1933 και τις κινήσεις του στις γειτονικές χώρες. Αλλά η παραδοσιακή παλαιστινιακή ηγεσία πίστεψε τις υποσχέσεις της “φιλικής Βρετανίας που καλεί τις μάζες να ηρεμήσουν” παρά το γεγονός ότι ήξεραν πως η Βρετανία είχε από την αρχή αγκαλιάσει το σιωνιστικό κίνημα και αντιπροσώπευε την κρυφή δραστηριότητα των σιωνιστικών επιχειρήσεων.

Πόσο το σήμερα θυμίζει το παρελθόν! Η Αμερική είναι ο υποστηρικτής του Ισραήλ σε όλους τους τομείς και τις συνόδους. Και έχει ηγηθεί της διαδικασίας της επίλυσης από το Καμπ Ντέιβιντ μέχρι σήμερα. Θεωρεί τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα “διαφιλονικούμενα εδάφη” αντί για κατεχόμενα εδάφη. Εντούτοις οι παλαιστίνιοι διαπραγματευτές χαίρονται να στηρίζονται στις ΗΠΑ, ποντάροντας σε αυτό και συνεχίζοντας να το επικαλούνται για να παρεμβαίνουν ακόμη περισσότερο. Και στη συνέχεια η πίεση πέφτει ακριβώς πάνω στα κεφάλια τους. Βρίσκονται αναγκασμένοι να επαναδιαπραγματευτούν για πράγματα που είχαν ήδη διαπραγματευτεί και να υπογράψουν νέες συμφωνίες που είναι χειρότερες από εκείνες που προηγήθηκαν και που ρίχνουν τους Παλαιστίνιους ακόμη πιο χαμηλά, στη σκιά μιας ισορροπίας δυνάμεων εξοργιστικά προσαρμοσμένης στο όφελος του ισραηλινού εχθρού.
Ακόμη και ο τερματισμός της πορείας των εβραϊκών εποικισμών είναι κάτι στο οποίο το Ισραήλ ποτέ δεν συγκατένευσε!

Εντούτοις από την πλευρά της η Παλαιστινιακή Αρχή συμφώνησε να καταπολεμήσει την ισραηλινή εξώθηση και την “τρομοκρατία”. Αυτό εγείρει το εξής ερώτημα: γιατί η ηγεσία της Παλαιστινιακής Αρχής ενεπλάκη κατ’ αρχήν στις διαδικασίες της Μαδρίτης και του Όσλο; Το έκανε για να ελευθερώσει την πατρίδα ή το έκανε για να εξασφαλίσει τα περιορισμένα ελιτίστικα και φατριακά συμφέροντα χαραμίζοντας την πατρίδα; Εάν όχι, ποιο είναι το νόημα της αναγνώρισης του Ισραήλ, δηλαδή του σιωνιστικού προγράμματος, στο 78% του συνόλου της Παλαιστίνης; Για πρώτη φορά η παλαιστινιακή ηγεσία από τον al-Hajj Amin al-Husayni συνέπραξε σε μια τόσο επονείδιστη πράξη. Ποιο είναι το νόημα της υπογραφής τους στη Συμφωνία του Όσλο χωρίς τη διακήρυξη ότι τα κατεχόμενα εδάφη είναι παλαιστινιακά εδάφη και ότι οι έποικοι θα εκδιωχθούν από αυτά; Ποιο είναι το νόημα του γεγονότος ότι το Όσλο δεν κάνει καμία αναφορά στα πηγαδίσια νερά που το Ισραήλ σφετερίζεται στο ύψος των 400 εκατομμυρίων ετησίως; Δεν είναι αξιοσημείωτο ότι υπέγραψαν μια πολιτική συμφωνία χωρίς να αναφερθούν στην καταστροφή του 1948 που εκδίωξε τους Παλαιστίνιους, χωρίς να αναφερθούν στην κλοπή της πατρίδας τους, χωρίς να αναφερθούν στο δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων και τέτοιου είδους ζητήματα;

Πολλά ερωτήματα και πολλά μελανά σημεία μπορούν να εντοπιστούν στην κατάσταση ήττας που ταλανίζει τις παλαιστινιακές δυνάμεις. Ήττα και γήρανση του μηχανισμού τους. Δεν μιλάμε εδώ για μια ήττα της πατριωτικής επιχείρησης, επειδή αυτό συνεχίζεται και θα συνεχιστεί από τις επόμενες γενιές και για το δίκαιο του αγώνα μας.Όσο σκληρά κι αν προσπαθούν οι επίσημοι προπαγανδιστές να μας πείσουν για το αντίθετο δεν μπορούν να κάνουν κανέναν να πιστέψει ότι ο λαός είναι ευχαριστημένος με την πολιτική λύση και με τη συνέχιση της κατοχής, τη θεσμοθέτηση της διαφθοράς, τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας κλπ. Αντίθετα οι επικρίσεις αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

Αυτές οι επικρίσεις θα μπορούσαν να μετασχηματιστούν την κατάλληλη στιγμή σε επαναστατική πρακτική σύμφωνα με την αρχή “μια σπίθα μπορεί να ξεκινήσει τη φωτιά” ή σε μια λαϊκή εξέγερση που θα εγείρει το ζήτημα της αλλαγής. Πράγματι οι αιτίες και τα κίνητρα που οδήγησαν στο ξέσπασμα της επανάστασης πριν από δεκαετίες είναι ακόμη εδώ:
Ο λαός + μια κλεμμένη πατρίδα + εκτοπισμένοι πρόσφυγες + αυξανόμενη συνειδητοποίηση, γνώση και ικανότητες + ένα καυτό οργισμένο πάθος. Εκτός απ’ αυτό υπάρχει ένα καρκίνωμα, μια επεκτατική, τυραννική κατοχή που διώχνει τους Παλαιστίνιους και έχει καταστρέψει σχεδόν ό,τι ζωντανό και όμορφο.

Η ηγεσία της χώρας μπορεί να είναι βυθισμένη στη σκουριά, αλλά το ηθικό των μαζών είναι ακμαίο. Είναι γεμάτες ετοιμότητα και απλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να ενεργήσουν. Η εξέγερση στα τούνελ γύρω από το Haram al Sharif στην Ιερουσαλήμ και οι πορείες μνήμης της 15ης επετείου της καταστροφής του 1948 ήταν μόνο ένα δείγμα αυτού του ακμαίου ηθικού που υπερβαίνουν τη στενή οπτική της ηγεσίας -είτε εγκατέλειψαν ή κρύφτηκαν ή τους κατέβαλαν οι ενδοιασμοί και έκαναν πίσω. Αυτό το ηθικό γίνεται ορατό στις ενεργές δυνάμεις και επίσης διαπνέει τις μάζες. Μέσα στα σύνορα του 1948, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι αρνούνται να ενσωματωθούν στο εβραϊκό κράτος εξαιτίας της διαφορετικής τους ταυτότητας και λόγω του ρατσισμού του εχθρού τους. Η πορεία μισού αιώνα έδειξε ότι είναι αδύνατο να εξαλειφθεί η ρατσιστική φύση της σιωνιστικής κρατικής οντότητας ή να επιτευχθεί ισότητα των κατοίκων της. Εκκλήσεις για τέτοιου είδους ζητήματα αντιστοιχούν σε ονειροπολήσεις.

Η εθνική ταυτότητα περισσότερων από ένα εκατομμύριο Παλαιστινίων έχει φτάσει στο επίπεδο της εθνικής πολιτικής διεκδίκησης και δεν είναι απλά ζήτημα ατομικών αστικών δικαιωμάτων. Ο συρρικνούμενος αριθμός των Παλαιστινίων που ψηφίζουν τα σιωνιστικά κόμματα και που συμμετέχουν στις εκλογές της Κνεσέτ είναι μόνο μια ένδειξη του γεγονότος αυτού.

3.
Όταν ο Σύριος Άραβας Shaykh Izz al-Din al-Qassam έδρεπε τους καρπούς της εξέγερσης του 1936, εκείνοι οι Άραβες ηγέτες που ήταν προσδεμένοι στη Βρετανία συνωμότησαν εναντίον του. Το 1948 όταν σε όλες οι αραβικές πρωτεύουσες αντηχούσαν οι λαϊκές πρωτοβουλίες που απέρριπταν το σχέδιο διχοτόμησης που έδινε στους εβραίους εισβολείς το 56% της Παλαιστίνης, τα αραβικά καθεστώτα έστειλαν τις διαλυμένες αμυντικές δυνάμεις τους που σφετερίστηκαν τον έλεγχο του λαϊκού ιερού πολέμου και έτσι έφεραν την ολέθρια καταστροφή στο λαό της Παλαιστίνης. Ως λαός εκδιώχθηκαν πακέτο και η γη τους επίσης σαλαμοποιήθηκε ανάμεσα στο Ισραήλ, την Ιορδανία και την Αιγυπτιακή διαχείριση.
Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι την ήττα του 1967 οι παλαιστίνιοι πρωτοπόροι ήταν ενσωματωμένοι στα αραβικά πολιτικά κόμματα.

Μετά το 1967 η παλαιστινιακή αντάρτικη ταυτότητά τους εγκαθιδρύθηκε και γνώρισε ευρεία αραβική λαϊκή συμπάθεια – μόνο για να αντιμετωπίσει τις σφαγές του Σεπτέμβρη του 1970 (στην Ιορδανία) και άλλες σφαγές στον Λίβανο στα χέρια των καθεστώτων και των φασιστικών δυνάμεων. Οι σχέσεις της παλαιστινιακής αντίστασης με τα καθεστώτα και τον αραβικό λαϊκό κίνημα είχαν παλινδρομήσεις και πολλά λάθη διαπράχθηκαν σε αυτόν τον τομέα. Αλλά ωχριούν μπροστά στο γεγονός ότι η απληστία του ισραηλινού επεκτατισμού ξεπερνάει την Παλαιστίνη για να συμπεριλάβει την κατοχή άλλων αραβικών εδαφών και το Ισραήλ μιλάει ανοιχτά για την επιθετικότητά του απέναντι σε όποιο αραβικό σχέδιο στοχεύει στην ενότητα ή την ανάπτυξη.

Το ξέσπασμα του πολέμου του Ιουνίου του 1967 και μετά από αυτό του πολέμου του Οκτωβρίου του 1973 και μετά του πολέμου του 1982 (η εισβολή στον Λίβανο) και η επιθετικότητα του ΝΑΤΟ ενάντια στο Ιράκ δείχνουν με απόλυτη καθαρότητα ότι ο παλαιστινιακός και ο αραβικός αγώνας αποτελούν ένα στενά συνυφασμένο αγώνα σε αντιπαράθεση με την ιμπεριαλιστική-σιωνιστική συμμαχία. Τα επίσημα αραβικά καθεστώτα δεν έχουν κουραστεί να εκφοβίζουν τις μάζες και να απογυμνώνουν την απόρριψή τους (στην ομαλοποίηση με τους σιωνιστές) από κάθε περιεχόμενο. Την ίδια στιγμή τα καθεστώτα στρώνουν το κόκκινο χαλί για τις ξένες εταιρείες, το ξένο κεφάλαιο και τη δυτική πολιτισμική επίθεση, με στόχο να εμποδίσουν το ξεδίπλωμα της αντίστασης και της εθνικής ανασυγκρότησης. Σπάνια ένα καθεστώς θα βρεθεί στο ίδιο χαράκωμα με τις μάζες. Ωστόσο ο σκοπός που τα καθεστώτα σφυρίζουν ξανά και ξανά για να δικαιολογήσουν την άρνησή τους να παραχωρήσουν ελευθερίες, την μη στοίχισή τους υπό τις φτερούγες της δημοκρατίας, τη δίωξη των διαφορετικών ιδεών και τα βασανιστήρια των διαφορετικά σκεπτόμενων είναι πάντα ότι το εμπόλεμο καθεστώς με το Ισραήλ το επιβάλει αυτό.

Επομένως οι αραβικές ήττες επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά ενώ το Ισραήλ κερδίζει τη μία νίκη μετά την άλλη. Σχέδια που καθορίστηκαν αποκλειστικά σε επίπεδο μεμονωμένων αραβικών κρατών έχασαν τον προοδευτικό χαρακτήρα τους και απέτυχαν να πετύχουν όποιο σημαντικό επίτευγμα σε διάστημα μεγαλύτερο των δύο δεκαετιών. Ούτε ένα σύγχρονο αραβικό κράτος δεν έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να απολαμβάνει τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη που να παρέχει στο λαό εργασιακές ευκαιρίες και ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης χωρίς μαζική ανεργία, βαθιά υπερχρέωση και απεριόριστη εξάρτηση. Ούτε ένα αραβικό κράτος δεν διαθέτει ενεργή κοινωνία πολιτών, γνήσιες νομοθετικές αρχές, μια ικανή ανεξάρτητη δικαστική δομή και μια ειρηνική μετάβαση εξουσίας από τον ένα ηγέτη στον επόμενο. Το χειρότερο πράγμα είναι η αποτυχία να αποκτηθεί πραγματική ανεξαρτησία και πραγματική εθνική κυριαρχία.

Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) είχε προβάλει στο προσκήνιο ως επικριτής και αρνητής αυτών των καθεστώτων, αλλά δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να γίνει ακριβές αντίγραφό τους. Μετά την εγκατάλειψη της Βηρυτού (το 1982) οι παράγοντες της καταστροφής, της διαφθοράς και των ειδικών προνομίων ισχυροποιήθηκαν παρά το γεγονός ότι η PLO δεν είχε δικό της έδαφος και αγορά. Παρά τα σοβαρά ελαττώματα στο πολιτικό σύστημα της PLO, την αχαλίνωτη γραφειοκρατία της και τον διογκωμένο στρατό των άεργων υπαλλήλων, η εγκαθίδρυση της Παλαιστινιακής Αρχής αποτέλεσε ένα βήμα πίσω, εξαιτίας της αχαλίνωτης αναρχίας και διοικητικής και οικονομικής διαφθοράς και του αυξανόμενου αριθμού των δυνάμεων ασφαλείας. Στην πραγματικότητα υπάρχουν αυτή τη στιγμή εννέα σώματα ασφαλείας και αντιστοιχούν στο ήμισυ των υπαλλήλων του κυβερνητικού τομέα. Όλα αυτά οδήγησαν στην αποσάθρωση και στην καταστροφή του οργανωτικού σώματος που ενώνει τον παλαιστινιακό λαό και διεκδικεί την ηγεσία της ιστορικής πρακτικής (τον Εθνικό καταστατικό χάρτη, το χρονοδιάγραμμα, το πρόγραμμα και τη στρατιωτική γραμμή). Ως αποτέλεσμα το σχέδιο του εχθρού είχε κάποια επιτυχία διασπώντας την ενότητα του λαού, ενός λαού που του λείπει η προστασία μιας οικονομικής αγοράς, ή ενός ομόφωνου πολιτικού προγράμματος, ή ενός πολιτισμικού προγράμματος κλπ. Απεναντίας κάθε μέρα οι διαψεύσεις στη ζωή τους αυξάνονται.

Αυτό που μας συνέβη μας αναγκάζει να υποστηρίζουμε ότι οι Άραβες δεν θα έχουν μέλλον, ούτε ελευθερία, ούτε χειραφέτηση, ούτε ανάπτυξη χωρίς ένα αναγεννημένο παν-Αραβικό πρόγραμμα που κάνει βήματα προς την κατεύθυνση της ενότητας και δραστηριότητες που στοχεύουν στην ενότητα που υπερβαίνει τις δομικές τους διαφορές και τις τοπικές κρατικές δομές, άσχετα με το αν είναι αστικού ή λαϊκού χαρακτήρα. Πράγματι δεν είναι πλέον μυστικό ότι η Αραβική Λίνγκα έχει καταληφθεί από ανικανότητα και χρεοκοπία και ότι η αραβική αλληλεγγύη έχει σπάσει. Επιπλέον είδαμε τη διάλυση του Κογκρέσου των Αραβικών Λαών και την αδυναμία των δομών που πήραν τη θέση του. Όλα αυτά επιτρέπουν στα καθεστώτα να τελειοποιήσουν το ρόλο τους αμβλύνοντας την αιχμή του δόρατος ευρέων τμημάτων της διανόησης που είναι συνήθως οι κύριοι φορείς των επαναστατικών και απελευθερωτικών πολιτικών προγραμμάτων.

Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, η αραβική αριστερά έδειξε ότι δεν είχε ακόμη απογαλακτιστεί και έφθινε και κατέρρευσε. Από την άλλη πλευρά, η πτώση του Σάχη και η νίκη της ισλαμικής επανάστασης στο Ιράν σηματοδότησε μια καταιγιστική άνοδο της δύναμης τόσο των ένοπλων όσο και των παραδοσιακών τμημάτων του ισλαμικού κινήματος.

Η αραβική κοινωνία είναι βαριά άρρωστη. Οι κυρίαρχες δυνάμεις, σχέσεις και ιδέες έχουν παλιώσει ενώ οι εναλλακτικές δυνάμεις της επανάστασης δεν έχουν γεννηθεί. Αυτή είναι μια κατάσταση ανικανότητας και ήττας. Αλλά στο βαθμό που η κοινωνία είναι άρρωστη, οι πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές αντιθέσεις βαθαίνουν και το αίτημα για κοινωνική σωτηρία που δείχνει το δρόμο για την έξοδο από την κρίση ισχυροποιείται. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό από τη στιγμή που τα μεγάλα σύγχρονα πολιτισμικά ρεύματα (η εθνική αστική τάξη, η αριστερά και οι ισλαμιστές) καθώς και το ευρύ λαϊκό ρεύμα που αναζητά την τιμή του και την τιμή της πατρίδας του, έχει γίνει πιο δεκτικό στην ιδέα της προσέγγισης κοινών παρανομαστών. Πράγματι υπάρχουν πολιτισμικοί, κοινωνικοί και εθνικοί παρανομαστές που θα συνενώσουν τα ρεύματα τις επόμενες δεκαετίες στο στάδιο της Νέας Τάξης Πραγμάτων, της παγκοσμιοποίησης και του ισραηλινού επεκτατισμού, ενώ το κάθε ρεύμα θα συνεχίζει να δέχεται το άλλο, ανταγωνιζόμενα πάνω σε ζητήματα στα οποία διαφέρουν χωρίς να καταστρέφουν τις δυνατότητες να συνευρεθούν και να συνεργαστούν.
Η υποχώρηση που βιώνει το Αραβικό Έθνος προετοιμάζει το έδαφος για μια σαρωτική λαϊκή αναβίωση. Ένα πράγμα οδηγεί στο αντίθετό του. Αυτό που σχεδιάζει η παγκοσμιοποίηση -ένα κέντρο που παράγει και μια περιφέρεια που καταναλώνει, μια Αμερική που σκέφτεται και έναν κόσμο που επαναλαμβάνει – είτε λέγεται “αμερικανοποίηση του κόσμου” σύμφωνα με τον Alexander Haig, ή “παγκοσμιοποίηση του κόσμου υπό την αμερικανική ηγεμονία” κατά τον Zbigniew Brzezinski, ή “αμερικανικός καπιταλισμός ως το τελευταίο στάδιο της ιστορίας” κατά τον Francis Fukuyama, ή “πάλη μεταξύ πολιτισμών που ωθεί τη δύση να καταστρέψει την ανατολή και τη νομιμότητά της και να αρνηθεί το δικαίωμά της στην ιδιαιτερότητα” κατά τον Samuel Huntington όλα αυτά δεν είναι παρά ο πρόλογος μιας μεγάλης επιχείρησης.

Οι μόνοι που μπορεί η παγκοσμιοποίηση να εξαγοράσει και να διαφθείρει είναι μια μειοψηφία εκείνων των στελεχών της πολιτικής εξουσίας και των ιδρυμάτων που αποσπούν οφέλη και κυνηγούν τις προσοδοφόρες θέσεις. Αυτό είναι αλήθεια ακόμη κι αν η καπιταλιστική δύση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο να εισχωρήσει στους Άραβες διανοούμενους τώρα που έχει εξασφαλίσει στον εαυτό της ότι τα κοσμοπολίτικα παρασιτικά στρώματα είναι σε σταθερή τροχιά γύρω απ’ αυτήν. Θέλει να επιβάλει την “ομαλοποίηση” στην αραβική λογική έτσι ώστε οι Άραβες να δουν την Αμερική ως τον ηγέτη τους και τον ισραηλινό επεκτατισμό ως έναν καλό γείτονα. Η καπιταλιστική δύση έχει ένα εκτεταμένο δίκτυο μη κυβερνητικών οργανώσεων στη διάθεσή της, οι περισσότερες από τις οποίες εξαρτώνται από την κρατική χρηματοδότηση, και επίσης χρησιμοποιεί τις δημόσιες σχέσεις, τους ακαδημαϊκούς και τους διανοούμενους φερέφωνα που τρέφονται με τα ψιχία της παγκοσμιοποίησης για να διευκολύνει την κυριαρχία της πάνω στα κέντρα της κοινωνίας των πολιτών στον τρίτο κόσμο.

Ωστόσο ο πολιτισμός που παραδίδει το όπλο της κριτικής και οι διανοούμενοι που αποκηρύσσουν την κριτική σκέψη χάνουν την ταυτότητά τους. Σε μια περίοδο που η πολιτικο-στρατιωτική ισορροπία δυνάμεων είναι εξαιρετικά δυσμενής, όταν οι χώρες μας χαρακτηρίζονται από την οπισθοχώρηση της οικονομικο-τεχνολογικής βάσης και της παραδοσιακής κοινωνικής δομής και του συστήματος σκέψης, η σημασία του πολιτισμού και του πολιτισμικού μετώπου παίρνει βαρύνουσες διαστάσεις. Είναι ο πολιτισμός που αφυπνίζει τη διανόηση και την ορθολογική σκέψη και που παλεύει ενάντια στις αλλότριες σκέψεις. Ο πολιτισμός υπερασπίζεται την ταυτότητά μας, μορφοποιεί τους στόχους μας και γεμίζει τις λαϊκές μας δυνάμεις με την αίσθηση του αήττητου. Τους δίνει την αναγκαία υπόσχεση, την ελπίδα και την πίστη για το αύριο. Ο πολιτισμός προετοιμάζει το έδαφος και το λιπαίνει για την πολιτική δουλειά και για την επαναστατική πολιτική πρακτική.
Σε αυτή τη βάση τρέφω μεγάλο σεβασμό για το ρόλο των διανοούμενων που θέτουν εαυτούς στο πλευρό των αγώνων του λαού για απελευθέρωση, δικαιοσύνη, δημοκρατία και αραβική ενότητα. Αναλαμβάνουν να σηκώσουν το σταυρό και να διαβούν το μονοπάτι του πόνου ερχόμενοι αντιμέτωποι με την παγκοσμιοποίηση και το σιωνιστικό σχέδιο με όλους τους σοβαρούς του κινδύνους και τα μεγαλειώδη του σχέδια.

4.
Η πολιτική και ο πολιτισμός αναμειγνύονται. Είναι σαν τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Εάν η μεταξύ τους σχέση διαταραχθεί θα χαλάσει και η πρακτική δραστηριότητα. Η πνευματική μορφή ονειρεύεται την ιστορική Παλαιστίνη, τα πορτοκάλια της Τζάφα και τα τείχη της Άκκα. Μυρίζει το άρωμα των αναμνήσεων των προηγούμενων γενεών. Ονειρεύεται την αραβική ενότητα, την εποχή της αραβικής αναγέννησης την περίοδο του Umar και του al-Mutasim. Επικαλείται τον ριζοσπαστισμό του Ali και του Abu Dharr, την ακεραιότητα του Umar ibn Abd al-Aziz, την επαναστατικότητα του Ιωάννη του Βαπτιστή και τα οράματα του Muhammad Ali και του Abd al-Nasir. Ονειρεύεται το τέλος όλων των πράξεων λεηλασίας.
Το πολιτικό πρόσωπο παθιάζεται με αυτά τα όνειρα. Εάν τα εγκαταλείψει πέφτει στην κόλαση της τελικής κρίσεως.

Η αραβο-παλαιστινιακή μας πραγματικότητα δεν χρειάζεται πολλές περιγραφές: διάσπαση, εξάρτηση, οπισθοχώρηση, κατάρρευση των περισσότερων μορφών του επίσημου καθεστώτος, αυξανόμενη χειροτέρευση του επιπέδου ζωής, οπισθοδρόμηση του πολιτισμού. Απέναντι σε όλα αυτά ωστόσο υπάρχουν φωτεινά σημεία. Ένα πάρα πολύ σημαντικό είναι το λαϊκό αίσθημα, η λαϊκή συνειδητοποίηση που καθυβρίζει την ομαλοποίηση με το Ισραήλ και καθυβρίζει εκείνους ανάμεσα στις πολιτικο-οικονομικές ελίτ και σε μικρότερο βαθμό ανάμεσα στην πολιτισμική ελίτ που υπερασπίζονται την ομαλοποίηση.

Ένα ακόμη σημαντικό φωτεινό σημείο είναι η υγιής δραστηριότητα του Hizb Allah στον νότιο Λίβανο. Ένα άλλο είναι η συσσώρευση της εκπαίδευσης Το ποσοστό των δυσαρεστημένων ανθρώπων αυξάνεται – άνθρωποι που ζητούν ελεύθερη σκέψη, ελεύθερη έκφραση και ελεύθερες εκλογές. Η ανάπτυξη της αστικοποίησης, τώρα 40 εκατομμύρια Άραβες ζουν σε πόλεις, ένας αριθμός δέκα φορές μεγαλύτερος από ότι στις αρχές του αιώνα, παρά τον ανατολίτικό και αγροτικό χαρακτήρα αυτών των πόλεων. Εάν η οργή αυτών των τεράστιων ανθρώπινων οικοδομικών τετραγώνων ξεσπάσει ποτέ και εξεγερθούν θα κονιορτοποιήσουν όποιον τους κλείνει το δρόμο προς την απόκτηση της ελευθερίας και των ελπίδων τους.
Μια μερική έκθεση της αυξανόμενης αλαζονείας των ανώτερων τάξεων και μια μερική απομάκρυνση της μάσκας που χρησιμοποιούν για να καλύπτουν την εκμετάλλευση και την κλοπή που διαπράττουν επίσης παρατηρήθηκε.

Όλα αυτά διαμορφώνουν μια μπερδεμένη και αβέβαιη εικόνα. Αλλά οι δυναμικές των αναδυόμενων αντιθέσεών τους οδηγούν σε ένα πράγμα: την αλλαγή. Οι παραδοσιακές δυνάμεις του παρελθόντος που οδηγούσαν την κοινωνία για αιώνες κράτησαν αρκετά. Το ίδιο και οι δεξιές αστικές δυνάμεις που ηγεμόνευσαν την κοινωνία για δεκαετίες. Τίποτα άλλο δεν μένει παρά μόνο οι λαϊκές δυνάμεις που δεν έχουν ακόμη ηγηθεί, δεν έχουν πάρει ακόμη το τιμόνι στα χέρια τους. Σήμερα οι λαϊκές δυνάμεις είναι αποσυντονισμένες και διασπασμένες, αλλά αυτές είναι η απάντηση στο ερώτημα της αλλαγής. Είναι το υποκείμενο και το μέσο της αλλαγής.

Όποιος εξετάσει την εμπειρία της Ιαπωνίας στο δεύτερο μισό του τελευταίου αιώνα και την καπιταλιστική ανάπτυξη που απέκτησε και την κινέζικη εμπειρία το πρώτο μισό του τωρινού αιώνα και της ανάπτυξης που έφερε μαζί της για τα συμφέροντα των λαϊκών δυνάμεων βλέπει εύφορο έδαφος για ελπίδα και μπορεί να σβήσει κάθε ίχνος ηττοπάθειας. Η σημερινή αραβική κατάσταση είναι εξαιρετικά κακή, αλλά εμπεριέχει τρομακτικές δυνατότητες. Οι λαϊκές δυνάμεις πρέπει μόνο να πάρουν τον πολιτικό πρόσταγμα με τις μαζικές, δημοκρατικές, πατριωτικές εναλλακτικές για να ανοίξουν οι αχανείς πύλες προς την ανάπτυξη και την αναγέννηση. Η συμφωνίες επίλυσης που στοχεύουν στην επέκταση του Καμπ Ντέιβιντ σε όλες τις κατευθύνσεις είναι σε τελική ανάλυση ανίκανες να ξεριζώσουν τα στοιχεία που γεννούν τη σύγκρουση.

Η Αίγυπτος το μεγάλο παράδειγμα
Το αιγυπτιακό καθεστώς υπέγραψε την ειρηνευτική συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ το 1978. Αυτό το καθεστώς παρέμεινε παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του καθεστώτος αποχώρησε. Αλλά η ειρήνη με το λαό, με την κοινωνία πολιτών, με τις λαϊκές οργανώσεις, με τα πρόσωπα του πολιτισμού δεν προχώρησε. Ποιο είναι το επίπεδο εμπορίου με το Ισραήλ; Που είναι η ειρήνη που υποτίθεται ότι θα έφερνε σε κάθε αιγυπτιακή οικογένεια ένα σπίτι κι ένα κήπο; Το σχέδιο του Ισραήλ να απομονώσει την Αίγυπτο από τους άραβες γείτονές του έφτασε μήπως στο τέλος;

Εκείνοι που υπέγραψαν τη συμφωνία και ομαλοποίησαν τις σχέσεις ήταν μόνο περιορισμένοι κύκλοι αυτής της κομπραδόρικης αστικής τάξης και της παρασιτικής γραφειοκρατίας -ένα τρωικό άλογο θα μπορούσε να πει κανείς- αλλά δεν ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να διαλύσουν τις ρίζες της σύγκρουσης. Στην πραγματικότητα εξέθεσαν καθαρά τη σύνδεση ανάμεσα στο κοινωνικό ζήτημα και το εθνικό ζήτημα.

Εκείνοι που κρύφτηκαν και παραδόθηκαν, που ολοκλήρωσαν τις επιθυμίες της Αμερικής είναι εκείνοι που πλουτίζουν καταναλώνοντας την τροφή του λαού. Το Ισραήλ παραπονιέται για την “ψυχρή ειρήνη” και την έλλειψη αιγυπτίων τουριστών. Το αιγυπτιακό καθεστώς παραπονιέται για τις τοπικές φιλοδοξίες του Ισραήλ, το μονοπώλιό του, τα πυρηνικά του όπλα και την καθυστέρησή του στην εφαρμογή των συμφωνιών του με την Παλαιστινιακή Αρχή. Ωστόσο και οι δύο πλευρές ξοδεύουν ολοένα και περισσότερα για εξοπλισμούς.
Θα διαρκέσει μια τέτοια επίλυση αν το επίπεδο της αιγυπτιακής λαϊκής πίεσης ανέβει; Εδώ μιλάμε για το Καμπ Ντέιβιντ και την επιστροφή του Σινά. Ποια νομίζετε ότι θα είναι η κατάσταση αναφορικά με το παλαιστινιακό μέτωπο όπου οι κατοχικές δυνάμεις έχουν ανασυνταχθεί στο 6 με 7% της περιοχής της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, που αντιστοιχεί στο 2% ολόκληρης της Παλαιστίνης; Ακόμη κι αν γίνει 10% και επιπλέον 100.000 Παλαιστίνιοι επέστρεφαν στα σπίτια τους θα ικανοποιούνταν το μίνιμουμ των παλαιστινιακών αιτημάτων -γη, το δικαίωμα της επιστροφής, επανόρθωση της τραυματισμένης τιμής; Σε καμία περίπτωση.

Παρά το γεγονός ότι η διεθνής θέληση έχει συνεργαστεί για να υποστηρίξει την επίλυση και η Παλαιστινιακή Αρχή έχει υποσχεθεί να τηρήσει τις υποσχέσεις της, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεώσεων σχετικά με την ασφάλεια, ακόμη κι αν οι πόλεις και οι πυκνοκατοικημένες περιοχές καλύπτονταν όλες με την επίλυση, το πρόβλημα των προσφύγων μέσα και έξω από την Παλαιστίνη (που αντιστοιχούν σε περισσότερους από το μισό παλαιστινιακό λαό) θα έμενε άλυτο. Εντούτοις ήταν αυτοί που τράβηξαν τα όπλα τους μετά την ήττα του Ιουνίου του 1967. Ύστερα υπάρχει η βόμβα του ενός εκατομμυρίου των Παλαιστινίων μέσα στα σύνορα του 1948 που επίσης παραμένουν χωρίς λύση. Υπάρχει επίσης ο ασίγαστος πόνος του λαού στις αγροτικές περιοχές να φύγουν οι εποικισμοί και να ξανακερδίσουν τη γη τους. Υπάρχει η επιθυμία του λαού για ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία μια επιθυμία που αντανακλά το επίπεδο ανάπτυξή τους, είτε με όρους κοινωνικής ή πολιτικής αποκρυστάλλωσης είτε ως τις απαιτήσεις της οικονομικής του ζωής. Τέλος υπάρχει η νόμιμη ανάγκη του λαού να εξασφαλίσει τις βασικές προϋποθέσεις για οργάνωση, για προστασία και για να επιλέξει το δικό του δρόμο για την ανάπτυξη.

Αυτό που συμβαίνει δεν είναι ειρήνη αλλά ένας διακανονισμός. Στην πραγματικότητα δεν είναι διακανονισμός αλλά διαχείριση κρίσης. Για αυτό το λόγο η αναζωπύρωση της σύγκρουσης είναι αναπόφευκτη καθώς το όνειρο των Παλαιστινίων διαπλέκεται με το όνειρο της αραβικής ενότητας, ο παλαιστινιακός πατριωτικός αγώνας με τον αραβικό εθνικό αγώνα, οι στόχοι για εθνική απελευθέρωση με τους στόχους για κοινωνική αλλαγή και δημοκρατία.

5.
Δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε τη νίκη σ’ αυτό το στάδιο των Αμερικανών και των ισραηλινών συμμάχων τους με την υπογραφή των Καμπ Ντέιβιντ – Όσλο – Wadi Arabah μιας σειράς συμφωνιών που ουσιαστικά σηματοδοτούν περισσότερα από ότι τα ίδια τα κείμενά τους. Αυτή η νίκη δεν θα είχε επιτευχθεί αν δεν ήταν τέτοια η κατάσταση του αραβο-παλαιστινιακού υποκειμενικού παράγοντα και ειδικότερα των ατομικιστικής ταξικής φύσης πολιτικών ηγεσιών και των καθεστώτων που διαπραγματεύτηκαν και υπέβαλαν, σε αντίθεση με την κατάσταση που υπήρχε όταν οι Βιετναμέζοι έκαναν τις συμφωνίες τους, για παράδειγμα. Αντίθετα και για μια περίοδο αρκετών δεκαετιών τα στόματα των λαών μας έχουν φιμωθεί και η δραστηριότητά τους παρέλυσε ωσάν η πατρίδα να ήταν η ιδιωτική ιδιοκτησία κυβερνώντων που δεν είχαν καμία κοινωνική σύνδεση με τους υπηκόους τους.

Η εξουσία του αντίπαλου ιμπεριαλιστικού-σιωνιστικού στρατοπέδου και των υποταγμένων και αντιδραστικών αράβων αχυρανθρώπων τους προκύπτει αυτόματα από αυτόν τον παράγοντα. Επιπροσθέτως, φυσικά, η σιωνιστική επιχείρηση απέδειξε την ικανότητά της να διαμορφώνει μια μόνιμη και οργανική συμμαχία με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ξεκινώντας από το στάδιο της εβραϊκής μετανάστευσης και των εποικισμών, μέσω του σταδίου του χτισίματος μιας βιομηχανικής βάσης, ενός στρατού και μιας διοικητικής δομής, μέσω της ανακήρυξης του κράτους και της συγκέντρωσης στη γεωργία για ένα διάστημα και στη βιομηχανία για ένα άλλο, μέχρι την περίοδο της πληροφορίας και της τεχνολογικής επανάστασης και μαζί με αυτήν τη διεύρυνση του τομέα των υπηρεσιών και σε όλες τις περιόδους με το χτίσιμο του ισχυρού και επιθετικού στρατηγικού δόγματος του στρατού (σε αντίθεση με την ονομασία του “Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις”).

Η κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ενός φίλου των Αράβων, ενθάρρυνε την εβραϊκή μετανάστευση στο Ισραήλ στο ύψος των 800.000 ανθρώπων, το ένα τρίτο των οποίων διαθέτει πανεπιστημιακό πτυχίο. Επίσης έδωσε στην Αμερική την ευκαιρία να πορευτεί μόνη ως ο μοναδικός πόλος στον κόσμο με την επιζήμια επιθετική πολιτική της εναντίον των Παλαιστινίων και των άλλων Αράβων. Μια τέτοια οπτική θα πρέπει να μην αποκρύπτει την άλλη πλευρά της εικόνας. Έχουν υπάρξει εξαιρετικά φωτεινά σημεία στον αραβικό αγώνα: η επανάσταση του 1936, η εθνικοποίηση του Καναλιού του Σουέζ και η μάχη του Πορτ Σαΐντ, η έναρξη των παλαιστινιακών αντάρτικών επιχειρήσεων, ο ηρωισμός των αράβων στρατιωτών στον πόλεμο του Οκτωβρίου του 1973 που αποκαθήλωσαν τη φήμη του αήττητου ισραηλινού στρατού, η αταλάντευτη στάση της Βηρυτού το 1982, η λαϊκή ιντιφάντα στην Παλαιστίνη, η ηρωική αντίσταση στον νότιο Λίβανο, η άρνηση του λαού να παραδοθεί και η άρνηση ορισμένων αραβικών διοικητικών κύκλων να υποχωρήσουν και να ενωθούν με την αμερικανική λύση.

Εντούτοις θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η σιωνιστική επιχείρηση δεν έχει περάσει από όλες τις φάσεις της και δεν έχει ακόμη εξαφανίσει όλα τα εμπόδια από το δρόμο της. Τα όνειρά της για οικονομική επέκταση και κατάληψη των πηγών ύδρευσης, το σύνθημα για Ισραήλ από το Νείλο ως τον Ευφράτη, όπως απεικονίζεται στην ισραηλινή σημαία, η συγκέντρωση των περισσότερων Εβραίων του κόσμου, αυτά είναι ζητήματα στην κορυφή της ατζέντας του Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά το Ισραήλ δεν έχει κατορθώσει να ξεπεράσει το δημογραφικό των Παλαιστινίων ούτε να μειώσει την αντίστασή τους. Όλα τα σχέδια για επανεγκατάσταση και αποζημίωση των προσφύγων απέτυχαν να εξαλείψουν τη λαχτάρα και την ιστορική μνήμη της πατρίδας τους. Για να μην πούμε τίποτα για την επιμονή της Συρίας για την επιστροφή των υψιπέδων του Γκολάν και την επιμονή του Λιβάνου για την επιστροφή του κατεχόμενου νότου.

Τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης θα οδηγήσουν στην καταστροφή των Αράβων αν δεν εξεγερθούν και δεν ενωθούν. Αυτό το γεγονός σημαίνει μια αναπόφευκτη συμμαχία με το υπάρχον και σχέδια για το Ισραήλ και καθαρίζει το δρόμο για τη συνέχιση της ιστορικής σύγκρουσης. Το Ισραήλ είναι μια οντότητα που αρνείται να αφομοιωθεί. Είναι σοβινιστική και ρατσιστική, αποκλείει το διαφορετικό και δεν επιλύει καν το εβραϊκό ζήτημα, αφού έχει οδηγήσει τους Εβραίους σε τέσσερις πολέμους ήδη. Ο ίδιος ο χάρτης του Ισραήλ προδίδει εντελώς την ξένη φύση του, ξένος στην κατασκευή και την ιστορία της περιοχής. Η ανωτερότητά του αναζωπυρώνει επιθετικές και αλαζονικές τάσεις στο εσωτερικό του. Η αντιμετώπιση του Ισραήλ απαιτεί:

Α. Βαθιά μελέτη και εκμετάλλευση των αντιθέσεών του. Το πιο σημαντικό συμπέρασμα εδώ είναι ότι η εθνική αντίθεση, όχι η ταξική αντίθεση, είναι ο αποφασιστικός παράγοντας στον αγώνα, παρά τις εσωτερικές ταξικές διαφορές και την πληθώρα των χαμηλής έντασης ταξικών αντιθέσεων. Το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για άλλες αντιθέσεις που είναι επίσης δευτερεύουσες – όπως αυτή μεταξύ των Ανατολικών και των Δυτικών Εβραίων ή όπως εκείνη μεταξύ των φονταμεταλιστών και των κοσμικών.

Β. Η ανάγκη του αραβικού μας έθνους για πρωτοπόρους που θα συνδέσουν τον τοπικό πατριωτισμό με τον αραβικό εθνικισμό, την εθνική απελευθέρωση με την κοινωνική απελευθέρωση, τα πολιτικά ζητήματα με τα πολιτισμικά ζητήματα, τα θεωρητικά ζητήματα με τις διανοητικές και επιστημονικές αναζητήσεις, την ελίτ με τις μάζες, χωρίς να περιορίζεται σε έναν τομέα του αγώνα σε βάρος των άλλων. Και σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρχει μια ηγεσία που να ανταποκρίνεται στο ιστορικό επίπεδο.

Γ. Μια στέρεα σύνδεση ανάμεσα στις τακτικές και τη στρατηγική, επειδή ο οπορτουνισμός και η αδιαφορία προκύπτουν από το προβάδισμα του τακτικού του άμεσου καλού εις βάρος της στρατηγικής και του προγραμματικού σχεδίου.

Δ. Τη σύνδεση των αγώνων των παλαιστινιακών ομάδων σε ένα σύγχρονο λαϊκό ρεύμα με γενικούς και ειδικούς στόχους έτσι ώστε ο λαός να μπορεί να διεξάγει έναν ενιαίο αγώνα και να σφίξει μια γροθιά με γενικούς και ειδικούς στόχους.

Ένα δημοκρατικό κράτος στην ιστορική Παλαιστίνη χωρίς εθνικές, θρησκευτικές ή σεξουαλικές διακρίσεις σε ένα ευρύτερο αραβικό δίκτυο – αυτός είναι ο σημαντικότερος κοινός σκοπός για το λαό μας και η ριζοσπαστική λύση τόσο στο παλαιστινιακό όσο και στο εβραϊκό ζήτημα που θα περιορίσει τους παράγοντες του μίσους και του πολέμου.
Τα σκαλοπάτια στην κλίμακα για την επίτευξη αυτού του στόχου ξεκινούν με την αποχώρηση της κατοχής από τα κατεχόμενα εδάφη του 1967, με την εγκαθίδρυση της αμείωτης παλαιστινιακής κυριαρχίας, την επιστροφή των περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων προσφύγων, τη συγκρότηση της παλαιστινιακής ταυτότητας μέσα στα σύνορα του 1948 με μια μορφή που θα επιλέξει η θέληση του λαού και την αντίσταση στο σιωνιστικό ρατσισμό. Όλα αυτά απαιτούν να διαχωριστούμε από την τωρινό διακανονισμό και να ξαναξεκινήσουμε την πορεία για την απελευθέρωση.

Και τέλος ερχόμαστε στο ερώτημα: Πλησιάζουμε ή απομακρυνόμαστε από την Παλαιστίνη;
Η απάντησή μου είναι ότι ο αγώνας έχει ανοιχτό τέλος και ότι η πολιτική δεν μετριέται με χρόνια αλλά με αλλαγές. Οι στρατιωτικές νίκες του Ισραήλ άγγιξαν την κορυφή τους με την εισβολή στη Βηρυτό. Αλλά αυτό ήταν μόνο ένα σημάδι για την υποχώρηση και την αποχώρηση από τη συνοριακή ζώνη στον νότιο Λίβανο. Αυτό είναι χειροπιαστό γεγονός, όχι ιδεολογική ρητορική.

Όταν κοιτάμε τα κατορθώματα άλλων εθνών, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αραβική κατάσταση στο τέλος του αιώνα είναι χειρότερη από ότι ήταν το 1948, παρά τους παράγοντες του εκσυγχρονισμού και του μοντερνισμού. Ωστόσο αυτό είναι το σκοτάδι που βαθαίνει πριν το ξημέρωμα. Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι οι αραβικές κοινωνικές δυνάμεις δεν θα προβάλουν αντίσταση στις αυξανόμενες εχθρικές επιθέσεις.

Όντως το ζήτημα του μέλλοντος εξαρτάται από το πώς θα αποκτηθεί η βαθιά γνώση πάνω στους τρόπους της εξουσίας, της αντίστασης και της αναγέννησης. Με την αναγέννηση οι Άραβες θα ασκήσουν όλη τους την πίεση στο ιμπεριαλιστικό κέντρο για να τερματίσουν τον ισραηλινό επεκτατισμό, όπως έκανε το κίνημα της αντίστασης στον Λίβανο. Επειδή η ισχύς του Ισραήλ στηρίζεται πρώτα απ’ όλα στη δική μας αδυναμία.

 

 

Προδότες Ταγματασφαλίτες. Τιμή και δόξα στο Κ.Κ.Ε και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο..

Τάγματα Ασφαλείας

Από τη Βικιπαίδεια
Τάγματα Ευζώνων
Συμμετείχε στην κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα
Ενεργά 1943-1944
Ιδεολογία Αντικομμουνισμός
Ηγέτες Ιωάννης Ράλλης (Πρωθυπουργός)
Ιωάννης Πλυτζανόπουλος (Αντισυνταγματάρχης)
Αρχηγείο Αθήνα
Δύναμη 22.000 (1944)
Υπαγωγή Ελληνική Πολιτεία
Σύμμαχοι Γερμανικός στρατός, Ελληνική Χωροφυλακή
Αντίπαλοι ΚΚΕ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ, ΠΕΑΝ
Τα Τάγματα Ασφαλείας (Τάγματα Ευζώνων κατά την επίσημη ονομασία τους ή Γερμανοτσολιάδες, απαξιωτικός χαρακτηρισμός εξ αιτίας του δοσιλογισμού) ήταν παραστρατιωτικές ομάδες που έδρασαν στην Ελλάδα κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ρόλο υποστηρικτικό των Γερμανο-Ιταλο-Βουλγαρικών δυνάμεων κατοχής. Δημιουργήθηκαν από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη κατόπιν έγκρισης της Βέρμαχτ, με σκοπό τη διατήρηση της έννομης τάξης, κυρίως στην ύπαιθρο, πλήττοντας έτσι και την όποια αντίσταση προέβαλε ο ελληνικός λαός.
Τα τάγματα αυτά δημιουργήθηκαν δια του Νόμου 260/1943 που εκδόθηκε στις 18 Ιουνίου του 1943 και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 180 Α'. Τα τάγματα αυτά έδρασαν τον υπόλοιπο χρόνο της κατοχής, κυρίως στη Βόρεια Πελοπόννησο, τη δυτική Στερεά Ελλάδα, ιδίως στην Αιτωλοακαρνανία, την Εύβοια και την Αθήνα. Πολλοί ήταν εκείνοι που τα χαρακτήρισαν ως δοσιλογικά εξ αιτίας των οποίων και καταδικάστηκε στη συνέχεια ο πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης, αλλά όχι όμως και οι εισηγητές της δημιουργίας τους.

Υφιστάμενη κατάσταση

Με την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς τον Μάιο του 1941 οι παραμένουσες στη Χώρα στρατιωτικές δυνάμεις (κυρίως του στρατού ξηράς), μετά την παράδοση του οπλισμού τους διαλύθηκαν. Τα δε υπάρχοντα τότε Σώματα Ασφαλείας που ήταν η Βασιλική Χωροφυλακή, με έδρα την Αθήνα και υποδιοικήσεις σ΄ όλη τη Χώρα, η Αστυνομία Πόλεων, που είχε την ευθύνη ασφάλειας των πόλεων Αθήνας, Πειραιά, Πάτρας και Κέρκυρας, με βασικά καθήκοντα που της είχαν ανατεθεί, μεταξύ άλλων και τη δίωξη των κομουνιστών, το Λιμενικό Σώμα, (διατηρουμένων μόνο των αξιωματικών και υπαξιωματικών), με έδρα τον Πειραιά, και τα άοπλα σώματα Πυροσβεστική Υπηρεσία και η Αγροφυλακή, δεν καταργήθηκαν.
Οι κατακτητές τότε αποφάσισαν σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου την διατήρησή τους για την εσωτερική ασφάλεια με μειωμένη όμως δύναμη. Η πρώτη κατοχική κυβέρνηση που συστάθηκε από Έλληνες δοσίλογους στρατιωτικούς , με πρωθυπουργό τον αντιστράτηγο Γεώργιο Τσολάκογλου, πρώην διοικητή του Γ΄ Σώματος Στρατού, μέσα σε δύο χρόνια έχασε σταδιακά τον έλεγχο της υπαίθρου καθώς άρχισαν ν΄ αναπτύσσονται ομάδες αντιστασιακών που δρούσαν στις ορεινές περιοχές. Τότε οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι που κατείχαν υπό έλεγχο το μεγαλύτερο μέρος της Χώρας εξανάγκασαν την κυβέρνηση να μεταθέσει δυνάμεις της Χωροφυλακής στις μεγάλες πόλεις θεωρώντας ύποπτες για συνεργασία με αντάρτες. Εξέλιξη αυτών ήταν στη συνέχεια η κατάργηση της Αγροφυλακής.
Σημειώνεται όμως ότι στο τέλος του πρώτου χρόνου κατοχής οι κατακτητές είχαν προσπαθήσει ν΄ αναθέσουν στα σώματα ασφαλείας, ιδίως στη Βασιλική Χωροφυλακή, αντιανταρτικά καθήκοντα που υπήρξαν όμως ανεπιτυχή, γεγονός που τους έκανε έτσι καχύποπτους.

Ελληνική αντίδραση

Τον Δεκέμβριο του 1942 η Ανώτατη Διοίκηση των Καραμπινιέρων στη Καρδίτσα εξέδωσε διαταγή συνδρομής των δυνάμεων της εκεί Χωροφυλακής στις επιχειρήσεις κατά των αντιστασιακών. Τότε το Υπουργείο Εσωτερικών στην αρμοδιότητα του οποίου υπάγονταν η Χωροφυλακή και η Αστυνομία Πόλεων διαμαρτυρήθηκε έντονα στην Ανώτατη Διοίκηση των Ιταλών χωρίς αποτέλεσμα. Αλλά και αργότερα η γερμανική διοίκηση με απόφασή της, στις 10 Οκτωβρίου του 1943, ενέταξε τα Σώματα αυτά στη διοίκηση των Ες-Ες παρά την επίσης έντονη αντίδραση του αυτού υπουργείου που προσπάθησε πλέον αυτή τη φορά ν΄ ανασυγκροτήσει την Πολιτοφυλακή που υφίστατο κατά την περίοδο του πολέμου 1940-1941.
Έτσι τον Μάρτιο του 1942, υπό την πίεση των Ιταλών η ελληνική κυβέρνηση δια των Νομαρχών άρχισε να χορηγεί άδειες οπλοφορίας σε ειδικά επιλεγμένα άτομα, τα οποία θα ενίσχυαν τους κατά τόπους Σταθμούς Χωροφυλακής, που είχαν αποδυναμωθεί με κύρια αποστολή την καταστολή του κομμουνισμού και την προστασία από επιθέσεις αντιστασιακών. Αυτά τα άτομα ήταν οι λεγόμενοι τότε «άνευ θητείας χωροφύλακες» που συγκρότησαν περίπου 19 τμήματα Ελλήνων εθελοντών που με την πάροδο του χρόνου τελικά εντάχθηκαν στη δύναμη της Χωροφυλακής.
Σημειώνεται ότι την περίοδο 1941-1943 οι συμπλοκές της Χωροφυλακής και Αστυνομίας με ομάδες αντιστασιακών ήταν αμφίπλευρα πολύ περιορισμένες.

Το παρασκήνιο της δημιουργίας

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1942 παραιτείται ο Γ. Τσολάκογλου και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Παιδείας και Πρόνοιας, (ιατρός - μαιευτήρας), Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος. Οι γερμανικές Αρχές πολύ γρήγορα όμως διαπίστωσαν ότι ο Λογοθετόπουλος παρά το επιστημονικό του κύρος δεν είχε ικανές δυνάμεις επιβολής στο διαμορφωμένο πολιτικό σκηνικό και σε διάστημα μόλις λίγων μηνών αναζητούσαν τον αντικαταστάτη του.

Ο εισηγητής Θ. Πάγκαλος
Την ίδια εκείνη εποχή κάποιοι απόστρατοι αξιωματικοί επικεφαλής των οποίων φέρονταν ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος άρχισαν ν΄ ανησυχούν από την εντεινόμενη δραστηριότητα του ΕΑΜ και ειδικότερα μετά τη δημιουργία του στρατιωτικού του σκέλους ΕΛΑΣ, θεωρώντας ότι αυτές, με το πρόσχημα της αντίστασης κατά των κατακτητών, είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν με το μέρος τους τον λαό της υπαίθρου, υπολογίζοντας ακόμα πως με τον εφοδιασμό τους με οπλισμό από τους Άγγλους θα επικρατούσαν τελικά μετά την απελευθέρωση.

Ο Στ. Γονατάς επίσης βασικός εισηγητής των Τ.Α.
Έτσι μετά από πολλές συζητήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει η ίδια η Κυβέρνηση ν΄ αναλάβει μια ανεξαρτησία κινήσεων και δράσης επ' αυτού του ζητήματος ώστε να ματαιωθούν οι πόθοι αυτών των κομουνιστικών οργανώσεων που έτσι κι αλλιώς παρέμεναν εκτός νόμου. Παράλληλα ανέθεσαν στον φίλο του Πάγκαλου, Ιωάννη Βουλπιώτη ν΄ ανιχνεύσει επ' αυτού τις διαθέσεις των Γερμανών μέσω της φιλίας που διατηρούσε με τον πρώην στρατιωτικό ακόλουθο της Γερμανίας στην Αθήνα Κρίστιαν Φον Κλεμ. Όταν ο συνταγματάρχης Φον Κλεμ ενημερώθηκε σχετικά, και δι' αυτού ο Αρχηγός των Ες-Ες Ελλάδος φέρεται να μετέφερε θετική απάντηση όπου και στη συνέχεια ο Πάγκαλος, με σύμφωνη γνώμη και των άλλων αποστράτων, έσπευσε και ενημέρωσε σχετικά τον Ιωάννη Ράλλη, πείθοντάς τον τελικά ν΄ αναλάβει πρωθυπουργός, δηλώνοντάς του και την ακαταλληλότητά του γι΄ αυτή τη θέση εξαιτίας της προηγούμενης δικτατορίας του για την οποία και είχε διαβληθεί.
Στο σημείο αυτό φαίνεται αφενός μεν πως η επιλογή του Ιωάννη Ράλλη έγινε λόγω της απήχησης που είχε ως παλαιός βενιζελικός πολιτικός τόσο στη Πρωτεύουσα, που χρόνια πολιτευόταν, όσο και στην επαρχία, του οποίου ο αποτρεπτικός του λόγος για σύμπραξη των πολιτών με το ΚΚΕ και τις οργανώσεις του θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικός, παρά τις υπόψη αντίθετες τότε υποδείξεις, που δεν έλειψαν, της ελληνικής κυβέρνησης του Καΐρου και πρωτίστως των Άγγλων που για ίδιο όφελος επιζητούσαν αντίσταση απ΄ όπου και να προέρχεται, αδιαφορώντας για τις εσωτερικές εξελίξεις (αν όχι σκόπιμες). Αλλά και αφετέρου η «περίεργα» άμεση σχεδόν αποδοχή του Ι. Ράλλη από τους Γερμανούς που συνέτειναν σ΄ αυτό εκτός των προτάσεων του Φον Κλεμ και άλλοι παράγοντες, ίσως και εξωθεσμικές οργανώσεις.

Δημιουργία

Η δημιουργία μιας ένοπλης δύναμης που σκοπό της θα είχε τη διατήρηση της έννομης τάξης και την καταπολέμηση των κομμουνιστών του ΕΛΑΣ ήταν όρος που έθεσε ο Ιωάννης Ράλλης προκειμένου να αναλάβει την πρωθυπουργία μετά την παραίτηση του Λογοθετόπουλου.[1] Τη δημιουργία μιας τέτοιας δύναμης υποστήριξαν εξ αρχής οι εισηγητές Στυλιανός Γονατάς και Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος, προκειμένου, όπως υποστήριζαν στην προβαλλόμενη προπαγάνδα τους, να εμποδίσουν μελλοντική επιστροφή του βασιλιά Γεώργιου Β' στην Ελλάδα.[2] Άλλα σημαντικά πρόσωπα που επηρέαζαν την εποχή εκείνη τον πρωθυπουργό ήταν ο υπουργός Ταβουλάρης και ο Ι. Βουλπιώτης.
Από την πλευρά τους οι Γερμανοί είδαν ότι μια δύναμη κρούσης κατά της αντίστασης αποτελούμενη από Έλληνες είχε πλείστα πλεονεκτήματα, καθώς όχι μόνο οι ντόπιοι γνώριζαν καλύτερα το έδαφος, καθώς και τα πρόσωπα που συμμετείχαν στην αντίσταση,[3] που σήμαινε περισσότερο αποτελεσματικοί, αλλά πρώτιστα διευκόλυνε και το δικό τους έργο άνευ εμπλοκής δικών τους δυνάμεων, χωρίς και να παραβλέπεται ο εμφύλιος χαρακτήρας αυτών των συγκρούσεων με ότι σήμαινε για τους ίδιους.
Ως αρχικοί σκοποί της ίδρυσης των Ταγμάτων αναφέρθηκαν η τήρηση της τάξης σε περίπτωση κομμουνιστικών ενεργειών, καθώς και η παρεμπόδιση της επιστροφής του βασιλιά.[4] Ο δεύτερος στην πορεία εγκαταλείφθηκε και πιθανόν αποτελούσε τρόπο για να πεισθούν να καταταχθούν στα Τάγματα οι Βενιζελικοί αξιωματικοί που είχαν αποταχθεί ήδη από το 1936 επί καθεστώτος Μεταξά[5] Από την πλευρά τους, όσοι ανέλαβαν τη συγκρότηση και διοίκηση Ταγμάτων Ασφαλείας υποστήριξαν ότι το έκαναν προκειμένου να προφυλάξουν τον πληθυσμό από τη δράση του ΕΑΜ. Η δημιουργία τους έγινε με νόμο που ψηφίστηκε στις 7 Απριλίου του 1943 και η πρόσκληση για κατάταξη ανακοινώθηκε δημόσια τον Ιούνιο του '43.
Η προσέλευση εθελοντών στα Τάγματα ήταν αρχικά ελάχιστη, κι έτσι πυρήνα της νέας δύναμης αποτέλεσε η φρουρά των ευζώνων του Άγνωστου Στρατιώτη, τον Ιούνιο του 1943. Μέχρι το φθινόπωρο του 1943 η ύπαρξη του Τάγματος ήταν μάλλον τυπική, εν μέρει λόγω και του δισταγμού Γερμανών και Ιταλών να δώσουν όπλα. Με την συνθηκολόγηση της Ιταλίας όμως, το Σεπτέμβριο του 1943, οι Γερμανοί απέκτησαν διπλό πρόβλημα καθώς αφενός πολλά όπλα έπεσαν στα χέρια των αντιστασιακών οργανώσεων, κυρίως του ΕΛΑΣ, με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της αντίστασης, αφετέρου τα ιταλικά στρατεύματα δεν αποτελούσαν πλέον φίλιες δυνάμεις και οι ζώνες ευθύνης τους έπρεπε να ελέγχονται από γερμανικά στρατεύματα. Επίσης, μετά τις ήττες σε Αφρική και Ιταλία, η Ελλάδα έγινε ευάλωτη σε πιθανή συμμαχική απόβαση.[6] Έτσι, εντάθηκαν οι προσπάθειες για τη δημιουργία ντόπιων στρατιωτικών τμημάτων που θα πολεμούσαν την αντίσταση. Τον Ιανουάριο του 1944 η πίεση αυξήθηκε προς τους αξιωματικούς, που κλήθηκαν να καταταγούν υποχρεωτικά στα Τάγματα Ασφαλείας με κυρώσεις, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, τη διακοπή χορήγησης κουπονιών διατροφής και την απώλεια του δικαιώματος σύνταξης, αλλά και προς τους αστυνομικούς, με μαζικές απολύσεις από την Αστυνομία.[7] Ρόλο στη σύσφιξη των σχέσεων των εθνικιστικών οργανώσεων με τους Γερμανούς έπαιξαν και οι επαφές του Βρετανού πράκτορα Στοττ με τους τελευταίους, που κατά τους Βρετανούς έδρασε με δική του πρωτοβουλία.[8]

Συγκρότηση


Οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Το πρώτο Τάγμα Ασφαλείας, ή 1ο Τάγμα Ευζώνων, συγκροτήθηκε τον Μάιο του 1943 και διοικητής του ανέλαβε ο Φωκίων Διαλέττης. Όμως περί τα μέσα Ιουνίου αποφασίστηκε η συγκρότηση τεσσάρων ακόμη ταγμάτων. Έτσι τον Ιούνιο, Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους δημιουργήθηκαν στην Αθήνα άλλα τέσσερα τάγματα, με δυναμικό 300 οπλίτες και 20 αξιωματικούς έκαστο.[9] Η επάνδρωσή τους γινόταν με αξιωματικούς του στρατού, με υποχρεωτική κλήτευση νέων σειρών και αποστράτων αξιωματικών. Η φρουρά του Αγνώστου αποτέλεσε το φυτώριο και για τα επόμενα τακτικά "ευζωνικά τάγματα", καθώς η βασική εκπαίδευση δινόταν εκεί και στη συνέχεια τα Τάγματα έφευγαν για την ύπαιθρο, κυρίως δυτική Ελλάδα και Πελοπόννησο, όπου επιμέρους τμήματά τους ίδρυσαν τοπικά Τάγματα. Για κάθε τάγμα ευζώνων προβλεπόταν δύναμη 600 ανδρών και 50 αξιωματικών, καθώς και ενός Γερμανού αξιωματικού.[10]
Στα Τάγματα κατατάσσονταν κυρίως εξαθλιωμένοι άνθρωποι που προσπαθούσαν έτσι να επιβιώσουν, καθώς η υπηρεσία συνοδευόταν με καλό για την εποχή μισθό και άλλα προνόμια και διευκολύνσεις, εγκληματίες και καταζητούμενοι,[11] αντικομμουνιστές αξιωματικοί, ανάμεσα στους οποίους και αξιωματικοί τoυ ΕΔΕΣ Αθήνας, τους οποίους ο Ζέρβας καταδίκασε το Δεκέμβριο του 1943 και αποκήρυξε περί το Φεβρουάριο του 1944,[12] πολιτικοί καιροσκόποι, καθώς και μέλη οργανώσεων που είχαν έρθει σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ ή είχαν διαλυθεί από αυτόν, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτά των 200 ανδρών της ΕΚΚΑ και μελών ομάδων του "Εθνικού Στρατού" που είχαν έρθει στην ύπαιθρο της Πελοποννήσου σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και κατέφυγαν στις πόλεις, όπως και άτομα που είχαν χάσει συγγενείς τους εξαιτίας της δράσης των ανταρτών και ζητούσαν εκδίκηση.
Από τα παραπάνω συγκροτημένα τάγματα το 2ο Τάγμα, που συγκροτήθηκε τον Ιούνιο, μετακινήθηκε στην Πάτρα προκειμένου εκεί να αποτελέσει τον πυρήνα του 2ου Συντάγματος Ευζώνων. Τα υπόλοιπα τέσσερα τάγματα στην Αθήνα συγκρότησαν το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων Αθηνών, επικεφαλής του οποίου τέθηκε ο Ι. Πλυτζανόπουλος. Οι μονάδες αυτές καθώς και όσες δημιουργήθηκαν στη συνέχεια τέθηκαν υπό της Ανωτάτης Διοίκησης Ευζωνικών Ταγμάτων του υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Επικεφαλής όλων των ταγμάτων αυτών ανέλαβε στις 25 Νοεμβρίου ο προαχθείς σε υποστράτηγο Βασίλειος Ντερτιλής.
Η στολή των τακτικών Ταγμάτων ήταν αυτή των Ευζώνων του Άγνωστου Στρατιώτη, για αυτό το λόγο έμειναν γνωστοί και ως γερμανοτσολιάδες. Από τον Ιανουάριο του 1944 φόρεσαν χιτώνια του πρώην ελληνικού στρατού, και γερμανικά άρβυλα. Στη στολή τους τα ελληνικά εθνόσημα και το στέμμα είχαν αντικατασταθεί με ένα δάφνινο στεφάνι.

Εθελοντικά Τάγματα Χωροφυλακής

Παράλληλα στην Πελοπόννησο ιδρύθηκαν επιπλέον Τάγματα, ως Πρότυπα Τάγματα Χωροφυλακής, που ουδεμία όμως σχέση είχαν με τα τάγματα Ευζώνων τόσο στη στελέχωση όσο και στην οργάνωση. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις του συνταγματάρχη Διονυσίου Παπαδόγκωνα με τους Ιταλούς και κατόπιν με τους Γερμανούς[13] οι μονάδες αυτές σιτίζονταν και εξοπλίζονταν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, ενώ τυπικά υπάγονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και το "Β' Αρχηγείο Χωροφυλακής". Αρχικά διστακτικοί οι Γερμανοί, επέτρεψαν τη δημιουργία των Ταγμάτων αυτών μετά και από προσωπική έγκριση του Χίτλερ, προκειμένου "να γλιτώσουν γερμανικό αίμα".[14] Ο Παπαδόγκωνας, καθώς θεωρούνταν Βρετανόφιλος, προσέφερε τη γυναίκα και την κόρη του ως ομήρους στους Γερμανούς για να πείσει ότι δεν προτίθεται να πολεμήσει αυτούς, προσφορά που οι Γερμανοί αρνήθηκαν δείχνοντας εμπιστοσύνη.[15] Δυο μέρες μετά την έγκριση του Χίτλερ, την 1η Νοεμβρίου του 1943, ιδρύθηκε στη Λακωνία το "Τάγμα Λεωνίδας", με όπλα από τους Γερμανούς[16] και επικεφαλής το Λεωνίδα Βρεττάκο, αδερφό του Τηλέμαχου Βρεττάκου που είχε συγκροτήσει προηγούμενα δύναμη στην Πελοπόννησο και δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ.
Τα Τάγματα της Πελοποννήσου, που συγκροτήθηκαν σε χαλαρότερη βάση, φορούσαν στολές χωροφύλακα, πολιτικά ή παλιές γερμανικές και ιταλικές στολές.[17] Ανώτατος διοικητής των Ταγμάτων ήταν ο αντιστράτηγος -διοικητής των SS και της αστυνομίας στην Ελλάδα- Βάλτερ Σιμάνα. Διοικητές των Ευζωνικών Ταγμάτων χρημάτισαν ο Βασίλειος Ντερτιλής και στη συνέχεια ο Αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος.
Οι πιο γνωστοί Έλληνες αξιωματικοί των ΕΤΧ ήταν οι Διονύσιος Παπαδόγκωνας (διοικητής των Ταγμάτων Πελοποννήσου, σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά στο Γουδί), Παναγιώτης Στούπας (διοικητής του Τάγματος Μελιγαλά, αυτοκτόνησε κατά την πολιορκία της Πύλου από δυνάμεις του ΕΛΑΣ), Λεωνίδας Βρεττάκος (διοικητής του Τάγματος "Λεωνίδας" στη Λακωνία), Νικόλαος Κουρκουλάκος (διοικητής του Τάγματος της Πάτρας) κ.α.

Δράση


Οπλίτης των Ταγμάτων Ασφαλείας φυλά απαγχονισμένο Έλληνα
Η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν κατά βάση αντι-εαμική και αντικομμουνιστική. Αν και έγινε προσπάθεια να εξαπλωθούν σε ολόκληρη τη χώρα, κύριοι χώροι δράσης τους ήταν η Στερεά Ελλάδα (Αγρίνιο και Ναύπακτος) και η Πελοπόννησος (Τρίπολη, Πάτρα, Ναύπλιο, Γύθειο, Καλαμάτα, Σπάρτη κλπ ), καθώς και η Αθήνα, η Εύβοια και κατά καιρούς ορισμένες περιοχές της Θεσσαλίας.[18] Στη Μακεδονία και Θράκη έδρασαν ένοπλοι χωρικοί, μέλη των εθνικιστικών οργανώσεων ΥΒΕ ΕΚΑ και ΠΑΟ, κατέφυγαν στους Γερμανούς έπειτα από απηνείς διώξεις του ΕΛΑΣ σχηματίζοντας τον Εθνικό Ελληνικό Στρατό (ΕΕΣ). Φορώντας πολιτικά ρούχα λειτουργούσαν ουσιαστικά ως φρουρές των χωριών τους, με γνωστότερους αρχηγούς τον Κυριάκο Παπαδόπουλο ή Κισά Μπατζάκ (Πιερία) και το Μιχαήλ Παπαδόπουλο (Μιχάλαγα) στην Κοζάνη. Οι δυνάμεις αυτές δεν υπάγονταν στα Τάγματα Ασφαλείας, ωστόσο ακολουθούσαν τους Γερμανούς σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και φρουρούσαν μαζί διάφορα στραγηγικής σημασίας σημεία (γέφυρες, περάσματα). Στην Κρήτη η συγκρότηση δοσιλογικής στρατιωτικής δύναμης σε γενικές γραμμές απέτυχε.[10] Η συνολική δύναμη των Ταγμάτων έφτασε τις 22.000 στο τέλος της Κατοχής, σε 9 ευζωνικά και 22 εθελοντικά τάγματα.
Η πρώτη αυτόνομη ενέργεια των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Αθήνα ήταν η επιδρομή, στις 27 Νοεμβρίου 1943, στα στρατιωτικά νοσοκομεία και η εκκαθάρισή τους από κομμουνιστές. Διενεργούσαν επίσης ελέγχους σε σπίτια, που αποτελούσαν αφορμή για λεηλασίες και εκφοβισμό των πολιτών.[19] Σε άλλες περιπτώσεις, ξυλοκοπούνταν και βιάζονταν γυναίκες που είχαν συγγενείς στον ΕΛΑΣ, και τα σπίτια τους καίγονταν.[20] Το πρώην ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα αποτέλεσε φυλακή όπου τα Τάγματα κρατούσαν όσους αιχμαλώτους τους δεν έπαιρναν οι Γερμανοί στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου ή δεν στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Τα Τάγματα συμμετείχαν επίσης ενεργά στα μπλόκα, όπως στο πρώτο και δεύτερο μπλόκο της Κοκκινιάς, στο μπλόκο της Καισαριανής, σε επιδρομές μαζί με τα SS στην Καισαριανή, το Βύρωνα και αλλού,[21] καθώς και στην πολιορκία και τη μάχη στο λεγόμενο "Κάστρο του Υμηττού". Φρουρούσαν επίσης τα πτώματα όσων κρεμούσαν οι Γερμανοί έτσι ώστε να μην τα απομακρύνουν οι συγγενείς και να παραμένουν σε δημόσια θέα προς εκφοβισμό.[22]
Τόσο τα Τάγματα Ευζώνων όσο και αυτά του Παπαδόγκωνα συμμετείχαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών μαζί με το γερμανικό στρατό. Τον Ιανουάριο του 1944, το Τάγμα Βρεττάκου συμμετείχε στην εκκαθαριστική "Επιχείρηση Κότσυφας" σε συνεργασία με Γερμανούς.[23] Στις 26 Φεβρουαρίου '44 τα Τάγματα συμμετείχαν σε επιδρομή στην Αχαία, το Μάρτιο του ίδιου χρόνου στη Λακωνία και Μεσσηνία, όπου δεν έδειξαν κανένα οίκτο για τον πληθυσμό, και τον Απρίλιο πάλι σε Αχαία και Ηλεία όπου φέρθηκαν με μεγάλη βαρβαρότητα.[24] Οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν στην Πελοπόννησο και κατά το καλοκαίρι. Τα Τάγματα Ασφαλείας βοήθησαν επίσης στην φύλαξη των Εβραίων της Πάτρας, που στάλθηκαν στο Άουσβιτς,[25] [26] και συμμετείχαν στην προετοιμασία της "Επιχείρησης Καλάβρυτα", που κατέληξε στη Σφαγή των Καλαβρύτων, συλλέγοντας πληροφορίες στα Καλάβρυτα και τις γύρω περιοχές για λογαριασμό των Γερμανών.[27] Στην Εύβοια το εκεί Τάγμα έγινε διαβόητο για την απειθαρχία και τη βιαιότητά του, επιδιδόμενο επίσης σε εκβιασμούς και μαύρη αγορά.[28]
Τα Τάγματα Ασφαλείας έκαναν και αρκετές εκτελέσεις ως αντίποινα για τους φόνους Γερμανών από τους αντάρτες. Στις 15 Μαρτίου του 1944 στην Πάτρα εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές υπό γερμανική επιτήρηση, 40 το Μάρτιο του '44 από το Τάγμα Καλαμάτας[29], ενώ στις 25 Απριλίου τουφεκίστηκαν 110 με πρωτοβουλία του Παπαδόγκωνα σε αντίποινα για τη δολοφονία από τους αντάρτες του Γερμανού στρατηγού Κρεχ, τον οποίο εκτιμούσε.[30] Παράλληλα στις 31 Ιουλίου άντρες του Τ.Α. Αγρινίου κρέμασαν στα Καλύβια 60 αιχμάλωτους ΕΛΑΣίτες και ΕΑΜίτες. Αντίστροφα, οι γερμανικές αρχές τιμωρούσαν με αντίποινα (εκτελέσεις) το φόνο μελών των Ταγμάτων Ασφαλείας, μέτρο που ίσχυε και για τα δικά τους στρατεύματα.[31] Όταν το Μάιο του '44 οι Γερμανοί κήρυξαν την Πελοπόννησο ζώνη πολέμου και απαγόρευσαν την επικοινωνία, τις συγκεντρώσεις, τις μετακινήσεις καθώς και την κυκλοφορία τα βράδυα, με την ποινή σύλληψης ή θανάτου, τα Τάγματα Ασφαλείας ανέλαβαν την τήρηση του μέτρου αυτού.[32]

Σχέσεις με τις δυνάμεις κατοχής

Τα Τάγματα Ασφαλείας συνεργάζονταν στενά με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής,[33] τόσο ως μάχιμη δύναμη σε επιχειρήσεις όσο και σαν σώμα φύλαξης αιχμαλώτων, υποστηρικτική δύναμη, και ως αποσπάσματα θανάτου. Η συνεργασία τους χαρακτηριζόταν από τους ίδιους τους Γερμανούς σε αναφορές τους ως εξαιρετική. Είχαν επίσης συμμετοχή στις γιορτές για τα γενέθλια του Χίτλερ και για την 25η Μαρτίου που διοργάνωσαν οι Γερμανοί.[19] Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου 1944, ο Παπαδόγκωνας του έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα για τη διάσωσή του. Στο τηλεγράφημα απάντησε ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των SS, ευχαριστώντας εκ μέρους του Φύρερ και υποσχόμενος επιπλέον εξοπλισμό για τα Τάγματα.[34] Η συγκρότηση των στρατιωτικών αυτών σωμάτων αποτέλεσε και αντικείμενο προπαγάνδας για τη ναζιστική πολεμική προσπάθεια. Προβλήθηκαν από το Υπουργείο Προπαγάνδας του Βερολίνου ως τα "σκληροτράχηλα παλικάρια στο πλευρό της Βέρμαχτ".[35]
Ένα από τα τελευταία πράγματα που έκαναν οι Γερμανοί αποχωρώντας από την Πελοπόννησο, ήταν να αφήσουν στα Τάγματα Ασφαλείας αποθήκες με πυρομαχικά και οπλισμό, για να συνεχίσουν τον πόλεμο εναντίον των κομμουνιστών. Ο Διοικητής των ευζωνικών Ταγμάτων Πλυτζανόπουλος υποστήριξε, καθώς πλησίαζε η απελευθέρωση, ότι οι Γερμανοί έπρεπε να αποχωρήσουν από την Ελλάδα χωρίς προβλήματα, για να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοκύλισμα.[36] Τα Τάγματα Ασφαλείας κάλυψαν την αποχώρηση των Γερμανών, εντυπωσιάζοντας τον Σιμάνα με την πίστη και την αγωνιστικότητά τους.[37] Στην Πάτρα, ένας από τους όρους που έθεσε ο διοικητής του εκεί Τάγματος Κουρκουλάκος, προκειμένου να παραδοθεί, ήταν να αφεθούν οι Γερμανοί να αποχωρήσουν ανενόχλητοι.[38]
Τα Τάγματα Ασφαλείας καταδικάστηκαν ως προδοτικά με διάγγελμα της κυβέρνησης του Καίρου τον Ιανουάριο του 1944, και με κοινή ανακοίνωση των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΚΚΑ, ΕΔΕΣ και ΕΑΜ το Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου. Στη Συμφωνία της Καζέρτας, που προηγήθηκε της απελευθέρωσης της Ελλάδας, τα Τάγματα Ασφαλείας χαρακτηρίστηκαν όργανα του εχθρού.

Απελευθέρωση

Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής από την Ελλάδα τα Τάγματα πολιορκήθηκαν σε διάφορες πόλεις από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ (Ναύπλιο, Αγρίνιο, Τρίπολη, Κόρινθο, Πάτρα) και παραδόθηκαν είτε σε αυτόν είτε σε βρετανικές δυνάμεις που κατέφθαναν στη χώρα. Ο διοικητής των Ταγμάτων της Πελοποννήσου Διονύσιος Παπαδόγκωνας, μετά την άρνησή του να συμπτυχθεί στην Αθήνα, περικυκλώθηκε στην Τρίπολη από τις δυνάμεις του Άρη Βελουχιώτη στα τέλη Σεπτεμβρίου του '44. Αφού πρώτα απέκρουσε επίθεση του ΕΛΑΣ, έσπειρε την τρομοκρατία στην πόλη,[39] και τελικά παραδόθηκε την 1η Οκτωβρίου σε βρετανικό απόσπασμα μετά από μεσολάβηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και τις εγγυήσεις των Άγγλων αξιωματικών[40] και μεταφέρθηκε αρχικά στις Σπέτσες και από εκεί στην Αθήνα. Το Τάγμα Ασφαλείας Μελιγαλά μαζί με τους εναπομείναντες Ταγματασφαλίτες της Καλαμάτας εξολοθρεύτηκε από τον ΕΛΑΣ μέσα στην κωμόπολη ύστερα απο τριήμερη μάχη (13-15 Σεπτεμβρίου) την οποία ακολούθησε εκτέλεση των αιχμαλώτων Ταγματασφαλιτών, ενώ κατόπιν λυντσαρίστηκαν από το πλήθος στην Καλαμάτα ο νομάρχης Περωτής και άλλοι 17 επιφανείς πολίτες ως κύριοι υποστηρικτές των Ταγμάτων.[41] Δολοφονίες δοσιλόγων έγιναν καθώς και στους Γαργαλιάνους και στον Πύργο. Το Τάγμα Ασφαλείας της Πάτρας αποχώρησε από την πόλη και οι άντρες του απομακρύνθηκαν από τους Βρετανούς[42] και το Τάγμα Ασφαλείας Αγρινίου παραδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου στον ΕΛΑΣ έπειτα από τριήμερη αντίσταση. Στην Αθήνα τα Τάγματα Ευζώνων αφοπλίστηκαν και οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Γουδή.
Οι δοσιλογικές δυνάμεις της Μακεδονίας συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς, περικυκλώθηκαν όμως από τον ΕΛΑΣ και κλήθηκαν να παραδοθούν. Μετά την άρνησή τους ακολούθησε φονική και για τις δυο πλευρές μάχη, που τέλειωσε με την κατάληψη της πόλης από τον ΕΛΑΣ, την οποία ακολούθησαν εκτελέσεις όσων κρίθηκαν ως δοσίλογοι.

Μετά την Κατοχή

Δυνάμεις των Ταγμάτων Ασφαλείας παρέμειναν επιτηρούμενες στο στρατόπεδο στου Γουδή, απελευθερώθηκαν όμως από εκεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου, οπλίστηκαν και πολέμησαν στο πλευρό της κυβέρνησης και των Βρετανών κατά τα Δεκεμβριανά, την ένοπλη σύρραξη στην Αθήνα που σηματοδότησε την αρχή του Ελληνικού Εμφύλιου. Αρκετά μέλη τους δε, ενσωματώθηκαν στα Τάγματα Εθνοφυλακής, το στρατό που δημιουργήθηκε μετά την Κατοχή, επιδιδόμενοι σε βιαιότητες και εκδικητικές πράξεις εναντίον των αριστερών.[43] Στη λογική της συμμετοχής τους στον εμφύλιο με την πλευρά του κυβερνητικού στρατού, αμνηστεύθηκαν πολλοί από τους καταδικασθέντες, μερικοί από τους οποίους ακολούθησαν καριέρα στον Ελληνικό Στρατό.[44] Ο Παπαδόγκωνας, που σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά, προάχθηκε μετά θάνατο με βάση κατοχικούς νόμους, ωστόσο η προαγωγή αποσύρθηκε ως "λάθος" μετά την κατακραυγή που ακολούθησε.[45] Ο εμπνευστής των Ταγμάτων, Ιωάννης Ράλλης, αν και αθωώθηκε από το δικαστήριο των δοσιλόγων για τη δημιουργία των Ταγμάτων, όπως και ο Πάγκαλος, ωστόσο κρίθηκε ένοχος εσχάτης προδοσίας και πέθανε το 1946 στη φυλακή.[46] Μολονότι τελικά τα πρώην μέλη των Τ.Α. βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών μετά τον εμφύλιο πόλεμο, ουδέποτε κατάφεραν να κερδίσουν αισθήματα συμπάθειας ή έστω ουδετερότητας. Μέχρι και σήμερα ο χαρακτηρισμός "ταγματασφαλίτης" είναι στη λαϊκή κουλτούρα ύβρις, συνώνυμη της προδοσίας και του δοσιλογισμού.

Σημειώσεις

Ο όρος "Τάγματα Ασφαλείας" με τη σημασία που του αποδόθηκε για τα Τάγματα Ευζώνων προήλθε κυρίως από την ελληνική προπαγάνδα που ακολούθησε της εποχής εκείνης. Για την ιστορική ακρίβεια όμως Τάγματα Ασφαλείας της ίδιας περιόδου ήταν και άλλα που δημιούργησαν οι Γερμανοί για τον αστυνομικό έλεγχο του ελληνικού χώρου. Αυτά ήταν το Ι και ΙΙΙ Αστυνομικά Τάγματα Εθελοντών που συγκροτούνταν από Ιταλούς πλαισιωμένοι από Γερμανούς και επάνδρωναν την Ειδική Υπηρεσία Ασφαλείας στην οποία υπαγόταν το περιβόητο κτίριο στην οδό Μέρλιν χαρακτηριζόμενο "ανακριτικό άντρο" και το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Επίσης υπήρξαν τα Τάγματα Βέρνερ (3 τάγματα) που συγκροτούνταν από Έλληνες σλαβόφωνους της Μακεδονίας (κομιτατζήδες), όπως και άλλα 19 τμήματα εθελοντών που τοποθετήθηκαν σε διάφορες πόλεις εκτός από νησιά. Τα δε Τάγματα Ευζώνων οι Γερμανοί τα αποκαλούσαν στις επίσημες αναφορές τους ευζωνικά τμήματα. Μάλιστα, τα τελευταία ήταν τα μόνα στα οποία οι Γερμανοί αναγνώρισαν σπουδαίες και αξιοσημείωτες επιτυχίες κατά του κομμουνισμού, σύμφωνα με την από 2 Νοεμβρίου 1944 έκθεση Σιμάνα, του Ανώτερου Διοικητού των Ες-Ες στην Ελλάδα

Βιβλιογραφία-Πηγές

 

 

 

 

 

 

 

Ποιοι κατέδωσαν τους «118» στους γερμανούς ;

 


 

"΄Ολη η Σπάρτη μοιρολογάει . Αν είχε καεί ολόκληρη θάταν λιγώτερο το κακό"



Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος
Τιμή και Δόξα στους «118» πατριώτες...
«Σε κάθε τόπο θα βρεθούν κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα  , που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου , γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για  να αναδειχτούν και να πλουτίσουν στη χώρα τους .» (Αδόλφος Χίτλερ) (Χ . ΓΚΟΝΤΖΟΥ - Κ. ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΟΥ: «Οι Εκπαιδευτικοί στην Εθνική Αντίσταση , σελ. 80)
Η ζωή των ανθρώπων κάποτε , βεβαίως  , κλείνει . Όμως οι λογαριασμοί με την Ιστορία δεν κλείνουν ΠΟΤΕ . Τα ερωτήματα  για την τραγική τύχη των «118» πολλά:
ΕΡΩΤΗΜΑ  : Ποιοι συνέταξαν τους καταλόγους και ποιοι κατέδωσαν τους «118» στους Γερμανούς ;
Στις 2 -11 -1945 και 2-12-1945 δημοσιεύτηκαν , αντίστοιχα , στην εφημερίδα «ΕΘΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ» , οι παρακάτω επιστολές της Λίνας Γ. Γιατράκου που έχασε στο Μονοδέντρι τον άντρα της και τον αδερφό της και της Πότας Βουλούκου που έχασε τον αδερφό της. Ανάμεσα σ’ άλλα  καταγγέλλουν απερίφραστα και τα εξής :
«Αθήνα , 25 Νοέμβρη 1945
Συναγωνιστές
(…) Το χώμα του Μονοδεντριού ποτιζόταν από το αίμα των 118 αγωνιστών . Μέσα σ’ αυτούς είχα τον άντρα μου και τον αδερφό μου . Είμαι περήφανη γι’ αυτό . Οι 118 μάρτυρες ήταν διαλεχτοί της Εθνικής Αντίστασης στον τόπο μας . Γι’ αυτό έξοχα  τους ξεχώρισαν μέσα στη νύχτα οι μασκοφορεμένοι προδότες και τους παρέδωσαν στους φασίστες επιδρομείς .
(…) Τι κι αν φέτος , αν αυτή τη μέρα δεν πέσουν άλλοι 118 αγωνιστές στο Μονοδέντρι , αφού όλος σχεδόν ο τίμιος λαός που αγωνίστηκε για τη λευτεριά , χαροπαλεύει κι έγινε παιχνιδάκι στα χέρια προδοτών , που έβγαλαν πια τις μάσκες ;
Πρέπει με κάθε θυσία να σώσουμε τους ήρωές μας από τα  νύχια των ντόπιων Γερμανών .(…)
                                                     Με συναγωνιστικούς χαιρετισμούς
                                                                Λίνα Γ. Γιατράκου»


Και το δεύτερο γράμμα :
«Αγαπητή Εθνική Δράση
Τις μέρες αυτές του σπαραγμού και του πόνου μας με αγανάκτηση είδαμε ένα ρυπαρό έντυπο της «Χ» που σαν ν’ απολογείται , προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες για τους 118 στους αντάρτες .
Με βδελυγμία αποκρούομε τη συκοφαντία των δολοφόνων της «Χ» , γιατί εμείς είμαστε σε θέση , καλλίτερα από κάθε άλλον , να γνωρίζομε τα περιστατικά , που οδήγησαν στο απόσπασμα τα αγαπημένα μας πρόσωπα .
Στις 25-11-1943 , την προηγούμενη της τραγικής εκτελέσεως , στις 11 το πρωί , ο γερμανός διοικητής της Γκεσταπό Τριπόλεως ταγματάρχης Μπόσελ μας είπε στο γραφείο του όπου πήγαμε  μαζί με τη Φιλή Κουτσονικόλη , αφού προηγουμένως πήρε τηλέφωνο το φρουραρχείο Σπάρτης (Τάγμα Ασφαλείας «Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ») . Η απάντηση που μας έδωσε  ήταν ότι δεν είναι εκεί και να πάμε το απόγευμα στις 5 . Το απόγευμα στις 5 πήγαμε και μας είπε τα εξής : « ΄Εχετε πολλούς εχθρούς . Οι κατηγορίες και οι αποκαλύψεις που μας έδωσε το «Ελληνικό Φρουραρχείο Σπάρτης» (Τάγμα Ασφαλείας «Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ») είναι σοβαρές και οι δικοί σας δεν πρόκειται να βγουν . Μην ελπίζετε . Ο αδερφός σας ήταν διαφωτιστής του ΕΑΜ και έκανε περιοδεία στη Βαρβίτσα , Βαμβακού , Αράχωβα και σ’ άλλα χωριά» .
Από τις λεπτομέρειες που μας είπε , είδαμε ότι ήταν καλά πληροφορημένος από τους προδότες της Σπάρτης . ΄Υστερα από παρακλήσεις να μας πει ποιος κατηγορεί τον αδερφό μου έβγαλε ένα μπλοκ και μου έδειξε το όνομα «Ν…  Β…». (σ.σ. :Το όνομα αναγράφεται ολόκληρο) .Δε μας μένει καμιά αμφιβολία πως ύστερα από τις εκθέσεις του Φρουραρχείου Σπάρτης η τύχη τους είχε προαποφασισθεί .
                                                        Με συναγωνιστικούς χαιρετισμούς
                                                                  Πότα Βουλούκου»

(ΓΙΑΝΝΗ Χ. ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ : Η Εθνική Αντίσταση στη Λακωνία  !941-1945 , σελ.227-229)

Η αλήθεια των παραπάνω επιστολών επιβεβαιώνεται , με τρόπο ωμό και κυνικό, επισήμως και από τους ίδιους τους αυτουργούς με το παρακάτω ιταμό έγγραφο:
«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΣΤΡΑΤΟΣ
ΤΑΓΜΑ «Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ»                                                  Σπάρτη 23-11-43
Αριθμ.Πρωτ.13
Προς
Την Γερμανικήν Διοίκησιν Σπάρτης
Ενταύθα
Κατόπιν προφορικής υμών διαταγής λαμβάνομεν την τιμήν να επιστρέψωμεν συνημμένως την από 22-11-1943 αίτησιν του κ . Δημητρίου Τζιβανοπούλου μεθ’ όλων των συνημμένων και να αναφέρωμεν  ότι οι μεν δύο αδελφοί Δημοσθένης και Ιωάννης είναι ενεργά μέλη του ΕΑΜ , διαφωτισταί και ομιληταί του ΕΑΜ , ανήκοντες εις μαχητικάς ομάδας , οι δ’ έτεροι δύο Σωκράτης και Παρασκευάς ανήκουν εις μαχητικής ομάδα του ΕΑΜ-ΕΠΟΝ και ενήργησαν την επίθεσιν κατά της οικίας του αρχηγού Ε.Σ. κ. Λεωνίδα Βρεττάκου ένθα εφονεύθη ο Γεώργιος Καργάκος  συνάμα δε εκ της οικίας των εγένετο εξόρμησις της επιθέσεως .
Κατόπιν των ανωτέρω άπαντα τα εν τη αιτήσει του πατρός των Δημητρίου Τζιβανοπούλου είναι ψευδέστατα και οι τέσσεροι υιοί του  όχι μόνον δεν πρέπει να απολυθούν εκ των φυλακών Τριπόλεως ένθα κρατούνται , απεναντίας δε απορούμεν πως ούτοι μέχρι σήμερον δεν έχουσι εκτελεσθή .
                                                                  Ο Διοικητής
                                                                   (υπογραφή)
                                                             Λεωνίδας Βρεττάκος»
(ΓΙΑΝΝΗ Χ. ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ- Η Εθνική Αντίσταση στη Λακωνία 1941-1945 , σελ. 420)
Ο ίδιος συγγραφέας στις σελ.218 και 219 του βιβλίου του παραθέτει καταθέσεις αυτουργών της προδοσίας των «118» οι οποίοι παραδέχονται την κατάδοση και την προδοσία των συμπατριωτών τους στους γερμανούς παραθέτοντας και πολλά ονόματα συνεργατών τους :
Κατάθεση Παναγιώτη Σ…:«Σε ζητήματα συλλήψεων ο Λεωνίδας Βρεττάκος μας καλούσε (τη συμβουλευτική επιτροπή που πρόεδρό της είχε τον ίδιο το Σ… ) μετά την σύνταξιν των εκάστοτε καταλόγων , τους οποίους  συνέτασσε σε μυστική συνεδρίαση με το πλέον στενό περιβάλλον του (αναφέρονται πολλά ονόματα) .
Κατάθεση Ιωάννη Περ. Κ…: «Στις συλλήψεις που έγιναν στις 22 Οκτωβρίου 1943 πήραν μέρος οι …(αναφέρονται πολλά ονόματα ).Πάντως οι κατάλογοι συνετάσσοντο υπό της εκάστοτε πολιτικής επιτροπής «Αντικομμουνιστικού Αγώνος»» .
Κατάθεση Ηλία Χ…, ιατρού : «Οι συλλήψεις …εγένοντο καθ’ υπόδειξιν του Λεωνίδα Βρεττάκου και του αμέσου πριβάλλοντός του».
Κατάθεση Θεμ. Γ…:  « …δια τας συλλήψεις κι εκτελέσεις του Οκτωβρίου και Νοεμβρίου 1943 ευθύνονται οι…(αναφέρονται πολλά ονόματα )».
Κατάθεση Λεωνίδα Γ. Π…: «Όλοι αυτοί είναι υπεύθυνοι για τις συλλήψεις και εκτελέσεις Ελλήνων πατριωτών , γιατί με τα γραφεία πληροφοριών και τις ανακρίσεις τους εκουβαλούσαν τον κόσμον στις φυλακές , κι από κει τους παρέδιδαν στους Γερμανούς για τις εκτελέσεις …» .
Έχει επίσης διασωθεί και μαρτυρία του Γιάννη Γραμματικάκη , «Αστραπόγιαννου», από τον ΄Αγιο Δημήτριο Επιδαύρου Λιμηράς , πολεμιστή της Αλβανίας , πρωτεργάτη της Εθνικής Αντίστασης στη Λακωνία και Διοικητή Λόχου του ΕΛΑΣ , ο οποίος ενώ ήταν κρατούμενος στις φυλακές της Σπάρτης στα 1945 , απέστειλε προς τον ανακριτή πλημμελειοδικών Σπάρτης υπόμνημα όπου , ανάμεσα σ’ άλλα έγραφε και τα εξής:
 «..Είναι κλεισμένος ως «ηθικός αυτουργός» της εκτελέσεως του αρχιπροδότου Μητσανά και κρατείται επί 6 μήνες ο αγωνιστής Εμμανουήλ Παπαστάθης , του οποίου τον πατέρα και τον αδερφό εξετέλεσαν οι Γερμανοί , στους οποίους Γερμανούς τους παρέδωσαν οι προδότες της Σπάρτης . Και έτσι στα δυο θύματα Γερμανοπροδοτών προστίθεται και τρίτο θύμα δικαστικής πλάνης !!» .
(ΚΩΣΤΑ ΜΠΡΟΥΣΑΛΗ : «ΟΙ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΙ» σελ. 51 )
Οι παραπάνω επώνυμες και ιστορικές μαρτυρίες επιβεβαιώνονται και από την αντίπαλη (τη γερμανική) πλευρά :
Α.« «Στενότατα συνεργάζονταν τα τάγματα ασφαλείας με τους Γερμανούς και στις εκτελέσεις ομήρων . Η σύλληψή τους εξακολούθησε βέβαια να γίνεται μέσω των ερευνών της μυστικής στρατιωτικής αστυνομίας , μέσω των ερευνών των μονάδων και μετά από πληροφορίες  Ελλήνων ιδιωτών και Ελλήνων  συνδέσμων» αλλά η ανάκριση των ομήρων γινόταν από τον Παπαδόγκωνα , ο οποίος λειτουργούσε ως «κρησάρα» όπως τον χαρακτήρισε ο ίδιος ο Φέλμυ (σ.σ. γερμανός στρατηγός) . Οι όμηροι ανακρίνονταν «από άτομα του επιτελείου του» ανέφερε ο Φέλμυ , «και μόνον όταν εκείνος έκρινε ότι επρόκειτο όντως για υπόπτους συμμορίτες , εκτελούνταν στην κατάλληλη περίπτωση».
(Δίκη Νυρεμβέργης , υπόθεση 7η , σελ.7055) (ΧΕΡΜΑΝ ΦΡΑΝΚ ΜΑΓΕΡ : «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα» ,σελ.507)
Β. «Στην Πελοπόννησο οι όμηροι μεταφέρονταν στα στρατόπεδα της Τρίπολης και της Κορίνθου , των οποίων η διοίκηση βρισκόταν αποκλειστικά στα χέρια της 117ης μεραρχίας καταδρομών . Εκεί τα ονόματά τους «καταγράφονταν σε καταλόγους» ενώ η επιλογή των μελλοθανάτων γινόταν συχνά από ΄Ελληνες καταδότες που κάλυπταν τα κεφάλια τους με κουκούλες από φόβο ότι θα μπορούσαν να πέσουν θύματα ενεργειών αντεκδίκησης . Επειδή δεν διεξάγονταν κανονικές δίκες η ζωή των ομήρων κρεμόταν συχνά από τον καταδότη , ο οποίος μπορούσε  « από εκδίκηση ή μίσος» να κάνει ακόμα και ψευδή κατάθεση.»
(Δίκη Νυρεμβέργης , υπόθ.7η , σελ.7065) (ΧΕΡΜΑΝ ΦΡΑΝΚ ΜΑΓΕΡ : «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα» , σελ.508)
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : «Η ελεύθερη , θαρραλέα και προοδευτική αντίληψη και στάση ζωής» , ο πατριωτισμός , η αγάπη για την ελευθερία  και η αντιστασιακή δράση των «118» εναντίον των κατακτητών , « ήταν η αιτία που το τοπικό αντιδραστικό κατεστημένο σε συνεργασία με το γερμανό κατακτητή» ξεκλήρισε την οικογένεια Τσιβανοπούλου αλλά και άλλες οικογένειες της Σπάρτης και βύθισε στον πόνο και στην ορφάνια δεκάδες ακόμα οικογένειες . «Στο Μονοδέντρι , το Νοέμβρη του 1943 , κόπηκε βίαια ο Ανθός της Σπάρτης και έκτοτε η Σπάρτη πληρώνει (και θα εξακολουθεί να πληρώνει) το τίμημα αυτής της ορφάνιας . Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε !» .
Η Ιωάννα Τσάτσου η οποία είχε προσωπική φιλία με τον εκτελεσθέντα γιατρό Χρήστο Καρβούνη και είχε συνείδηση της ποιότητας των ανθρώπων που εκτελέστηκαν στο Μονοδέντρι  , έγραψε  στα «Φύλλα Κατοχής»:
«΄Ολη η Σπάρτη μοιρολογάει . Αν είχε καεί ολόκληρη θάταν λιγώτερο το κακό .»






Από τον "Κόκκινο φάκελλο"

1) Το κεφάλι του Άρη Βελουχιώτη και του πρωτοπαλίκαρού του Τζαβέλλα. Τα δύο κεφάλια εκτέθηκαν σε κοινή θέα σε φανοστάτη της πλατείας Τρικάλων την Δευτέρα 18 Ιουνίου του 1945

                                                                                 

2) Στρατής Τινός: Εκτέθηκε νεκρός σε κοινή θέα σε καρέκλα καφενείου στην πλατεία της Μυτιλήνης. Ήταν αντάρτης και στέλεχος του ΔΣΕ και σκοτώθηκε το 1949



3) Πάνος Καψής: Το νεκρό του κορμί εκτέθηκε σε σταυρό στην πλατεία της Χαλκίδας μαζί με τα κεφάλια των παλικαριών του Τσάκαλου και Κατσανά. 5 Νοέμβρη του 1949





4)  Γιάννης Αλεξάνδρου: Ο γνωστός Καπετάν Διαμαντής που σκοτώθηκε στις 21 Ιουνίου του 1949 και το σώμα του εκτέθηκε σε άγνωστη τοποθεσία




5) 3 Ιουλίου του 1949, το σώμα ενός νεκρού αντάρτη του ΔΣΕ που πέθανε από τα τραύματά του μετά την μάχη της Αμφιλοχίας, εκτέθηκε στην πλατεία της πόλης. Τον αντάρτη που ως τότε ζητούσε νερό τον αποτελείωσαν ΜΑΥδες με κλοτσιές

6) Τα Χριστούγεννα του 1949 τα κεφάλια των μελών του ΔΣΕ Δημήτριου Καραντζά, Πανωραίας Ιωάννου, Αργύρης Πανάγου και του αντάρτη Βασίλη, κόπηκαν και εκτέθηκαν σε άγνωστο χωριό.

7) Θανάσης Καλαμπόκας: Το κεφάλι του και 8 συντρόφων του κόπηκε και εκτέθηκε στην πλατεία Σπερχειάδας. Μέσα του 1949

8) Ο Καπετάν Πέρδικας, του ηρωικού ΔΣΠ, σκοτώθηκε στις 16-8-1949 και το σώμα του εκτέθηκε στην πλατεία Άρεως στην Τρίπολη πάνω σε σκάλα. Του κρέμασαν και μια πινακίδα που έγραφε " Αυτός είναι ο Πέρδικας"



9) Άνοιξη του 1949, τα κομμένα κεφάλια δύο ανδρών και μίας γυναίκας εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην πλατεία του Αλμυρού Βόλου

10) Θύμιος Πρεκεζές: Σκοτώθηκε το 1946 από παρακρατικούς και το κεφάλι του εκτέθηκε στο χωριό Κολλινές Τρίπολης

11) Το κεφάλι ενός αντάρτη του ΔΣΕ εμφανίζεται το 1949, από αγνώστους σε πάσσαλο στα Τρίκαλα


12) Τα κεφάλια 12 ανταρτών του ΔΣΠ εμφανίζονται το 1948, σε κοινή θέα στην Τρίπολη. Το δεύτερο από αριστερά κεφάλι στην κάτω σειρά ανήκει στον Γερμανάκο 


13) Φλώρινα 12-2-1949, τα κεφάλια 8 ανδρών του ΔΣΕ αποκόβονται από μέλη των ΛΟΚ και των ΜΑΥ και εκτίθενται σε κοινή θέα



14) Τα κεφάλια εννέα ανταρτών εκτίθενται από συμμορία κατσαπλιάδων το 1949 σε χωριό της Μακεδονίας


15) Το νεκρό σώμα του Ευάγγελου Γκόγκλη του ΔΣΕ και 3 συντρόφων του εκτίθενται σε κοινή θέα στην Έδεσσα το 1949

16) Το νεκρό σώμα του Γιώργου Αντζακλή, ταγματάρχη του ΔΣΠ και 7 ανταρτών του βρίσκεται σε κοινή θέα στους Μολάους το 1948. Οι Χίτες τους εξέθεσαν με μακάβριο τρόπο


17) Τα κεφάλια των: Τάσος Μανωλίτσης, Γαζής Νίκος, Γεράσιμος Θέρμος, Ζακυνθινός Κώστας, Κοντογιώργης Γιάννης, Μήνος Παναγιώτης και Παπαδόπουλος Ζώης. Βρίσκονται κρεμασμένα από ζερβικούς στο πεντοφάναρο της Λευκάδας το 1946. Οι άνδρες αυτοί είχαν σκοτωθεί στην μάχη της Πούντας

18) Κεφάλια ανταρτών του ΔΣΕ περιφέρονται σε άλογα στην ελληνική ύπαιθρο





19)   Τα κεφάλια 7 ανδρών του ΔΣΕ σε κοινή επίδειξη από τον ΕΣ. Πιθανότατα σε κάποια επιχείρηση στην Πελοπόννησο

20) Στο βουνό Οίτη, στην θέση Δύο Βουνά δίπλα στην Μουσταφόβρυση ο Γρηγόρης Σγάγιας βρήκε νεκρό έναν κομμουνιστή και κρεμασμένο σε δέντρο. Του είχαν αφαιρέσει με μαχαίρι τα μάτια του. Το σώμα βρίσκονταν σε περίοπτη θέση για να το βλέπουν όσοι πήγαιναν στην βρύση από τα γύρω χωριά. Το περιστατικό έγινε το 1945 

21) Στην Μηλιά Ευβοίας το 1948 ο αντάρτης Σίμος Δήμητρας που κατάγονταν από εκεί εστάλη για αναγνώριση του μέρους. Τον συνέλαβαν δύο ΜΑΥδες και του έκοψαν το κεφάλι με τσεκούρι. Αργότερα το κρέμασαν στην πλατεία.

22) Στην Λίμνη Ευβοίας, το άψυχο σώμα του δολοφονημένου με προδοσία Γεώργιου Βλαχούτσικου (Ευβοιώτης) εκτέθηκε σε κοινή θέα τον Σεπτέμβρη του 1949 απέναντι από τα γραφεία της Χωροφυλακής.


23) Στο χωριό Βουργαρέλι Άρτας το 1949 κεφάλια άγνωστων μαχητών του ΔΣΕ βρίσκονται κρεμασμένα από αγνώστους. Το μακάβριο θέαμα συνοδεύουν και αποκομμένα χέρια και συνεχίζεται για αρκετές μέρες μέχρι που οι κάτοικοι αποφασίζουν να τα ξεκρεμάσουν.

24) Στο χωριό Κωσταλέξι το χρονικό της αθλιότητας ξεκινά ήδη από το 1946. Δημόσιες εκτελέσεις κομμουνιστών και βασανισμοί συνέβαιναν στην πλατεία ενώ το θέαμα των κομμένων κεφαλών ήταν τακτικό..

25) Στο Αίγιο μέχρι το 1949 τα περιστατικά έκθεσης κομμένων κεφαλιών ήταν τόσο πολλά και ανατριχιαστικά που ο τοπικός τύπος ( "Αιγιώτης") δημοσίευσε ένα δυνατό άρθρο του Ανδρέα Βαρελά με τίτλο "Μουλάρια και ντενεκέδες". Το άρθρο αναφέρεται στους διάφορους κατσαπλιάδες που μάζευαν κεφάλια μέσα σε γκαζοτενεκέδες από τα θύματά τους για να πληρωθούν με μια λίρα το κεφάλι...

26) Στην πόλη των Ιωαννίνων, το 1947 κρεμάσ
τηκαν πέντε κεφάλια ανδρών του ΔΣΕ απέναντι από το κτίριο της διεύθυνσης της χωροφυλακής. Το θέαμα ξένισε και ενόχλησε τους κατοίκους και μετά τρεις ημέρες οι χωροφύλακες κατέβασαν τα τρόπαιά τους.

27) Στο χωριό Καστέλι όπως αναφέρει στο σχεδόν αυτοβιογραφικό βιβλίο του ο Αντώνης Κακαράς, περί τα 1949, γνωστή ήταν η καρότσα με τα κεφάλια. Την καρότσα τραβούσαν οι τοπικοί κατσαπλιάδες και την γέμιζαν κεφάλια ανταρτών τα οποία πούλαγαν στον στρατό για μια λίρα το κομμάτι...

28) Το κεφάλι του ηρωικού λοχαγού Ποδιά του ΔΣΕ Κρήτης αποκόπηκε από την συμμορία των Μπαντουβάδων και αφού τοποθετήθηκε σε παλούκι εξετέθη δημόσια στο Ηράκλειο.

29 ) Το κεφάλι του Στέλιου Ψωμά, αντάρτη του ΔΣΕ από το Λογγίτσι της Στυλίδας κόπηκε από το σώμα του το 1949 από τον χωροφύλακα Παλιό και εκτέθηκε στην Στυλίδα για λίγες ημέρες. Αργότερα ο χωροφύλακας το πήγε στην Λαμία για να εισπράξει την αμοιβή.

30) Το κεφάλι του Κώστα Θωμόπουλου, ανθυπολοχαγού του ΔΣΕ Ευβοίας κρεμάστηκε στο χωριό Αγία Σοφία. Οι φασίστες σκύλιασαν που δεν μπόρεσαν να τον πιάσουν ζωντανό , αφού αυτός αυτοκτόνησε, όντας τραυματισμένος στην κοιλιακή χώρα, και έτσι βεβήλωσαν το κορμί του..

31)   Τα κεφάλια των διμοιριτών Φάνη Κερπίνη και Λάκη Παντίδα του ΔΣΕ Ευβοίας κόπηκαν από χίτες και κρεμάστηκαν σε φανοστάτη της Χαλκίδας.

32) Ο αντάρτης του ΔΣΕ Ευβοίας Νίκος Μαχαιράκος που είχε την ατυχία να πιαστεί ζωντανός από τον στρατό το 1949, βασανίσθηκε φρικτά και πέθανε σταυρωμένος σε σκάλα, στην πλατεία του χωριού Ιστιαία

33) Ο αντάρτης του ΔΣΕ Ευβοίας Νίκος Συμεωνίδης (Αθηναίος) αιχμαλωτίσθηκε το 1949 από στρατιώτες του ΕΣ και δόθηκε να τον κατασπαράξουν τα λυκόσκυλα. στην πλατεία της Ιστιαίας

34) Oι έξι αδικοσκοτωμένοι μαχητές του ΔΣΕ στο Ντάμι της Τσερκέζας. Φορτώθηκαν μετά το στυγερό έγκλημα σε έναν αραμπά και τέθηκαν σε κοινή θέα για μερικές μέρες στο Ιππείο της Λέσβου. Όταν η αποφορά ήταν ανυπόφορη τους έθαψαν σε λάκκο στον τοίχο του νεκροταφείου από όπου οι οικογένειές τους του ξέθαψαν κρυφά το 1952. Τα ονόματα των νεκρών είναι: Βασίλης Παπαδέλλης, Σταύρος Καζάκος, Θανάσης Στέφανος, Βασίλης Καλαντζής,  Κώστας Πηγάσης, Στρατής Τσουκαρέλλης.

35) Τα κεφάλια έντεκα μαχητών του ΔΣΠ και του λοχαγού Τάσου Γερμανάκου κρεμάστηκαν στην πλατεία της Σπάρτης στις 6 Ιουνίου του 1947. Οι μαχητές και ο αξέχαστος Γερμανάκος πέσαν μαχόμενοι τους χωροφύλακες του Ραγγόπουλου κοντά στην Σπάρτη.

36) Τα κεφάλια του Νίκου Καράμπελα και του Βλάση Σταυρόπουλου εκτέθηκαν μετά την δολοφονία τους στην πλατεία Κουρμαδά της Ανδρίτσαινας Πελ/σου.

37) Τα κομμένα κεφάλια του Αρχίατρου του ΔΣΠ και στέλεχους του ΚΚΕ, Νίκου Μάστορη και του Θεόδωρου Πρεκεζέ εκτέθηκαν από χωροφύλακες, στην πλατεία της Αράχωβας  (Καρυές) και μετά μερικές ημέρες στην Σπάρτη. Το κεφάλι του Πρεκεζέ εξανάγκασαν να το κουβαλάει ο πατέρας του.

38) Στην πλατεία της Αράχωβας (Καρυές) εκτέθηκε το κεφάλι ενός νεκρού μαχητή του ΔΣΠ που σκοτώθηκε στην μάχη της Βαμβακούς Σπάρτης. Τα λοιπά στοιχεία του νεκρού μας είναι άγνωστα. Το κεφάλι εκτέθηκε στις 9-10-1946.

39) Στο χωριό Δαφνί Σπάρτης το 1947, η ομάδα του ταγματασφαλίτη Γιάννη Παυλάκου με επικεφαλής τον ίδιο, συνέλαβε, βασάνισε και εκτέλεσε τον Παρθύμο Παναγιώτη και τον αδελφό του Παρθύμο Γιώργο. Τα σώματά τους εκτέθηκαν κρεμασμένα για 5 ημέρες και μόνο όταν η αποφορά ήταν ανυπόφορη επετράπη στους κατοίκους του χωριού να τους κατεβάσουν και να τους θάψουν.

40) Τα κομμένα κεφάλια τριών ανταρτών του ΔΣΕ εκτέθηκαν κατά την διάρκεια του εμφυλίου στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου. Τα κεφάλια έμειναν σε κοινή θέα για περίπου μια εβδομάδα και μετά πετάχθηκαν στα σκουπίδια (!) Λοιπά στοιχεία για το σε ποιόν ανήκαν μας είναι άγνωστα.
41) Το κεφάλι του αγωνιστή της ΕΠΟΝ και του ΔΣΕ Ρούσσου Παναγιώτη του Ιωάννη κρεμάστηκε από την συμμορία Παυλάκου στο χωριό Αστέρι Μολάων σε προφυλακτήρα αυτοκινήτου και περιφέρονταν για εβδομάδες σε όλη την περιοχή. Ο Ρούσσος πιάστηκε από τους κτηναναθρώπους στις 20/09/1948 μετά από προδοσία.

42) Ο αριστερός Βασίλης Τσισμαλίδης, μέλος του ΕΑΜ στο Κιλκίς πιάστηκε τον Μάιο του 1946 στο χωράφι του από παρακρατικούς και κυριολεκτικά κομματιάστηκε. Το κεφάλι του κρέμασαν από ένα δέντρο για να το βλέπουν οι άλλοι αγρότες.

43) Το κεφάλι του αγωνιστή Κώστα Αβραμίδη εκτέθηκε το 1947 από παρακρατικούς στο παζάρι του Κιλκίς μαζί με τα κεφάλια τριών ακόμα άγνωστων ανταρτών. Ο Αβραμίδης υπήρξε μέλος της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και την ημέρα που τον πρόδωσε ένας χαφιές της περιοχής είχε επιστρέψει από την εξορία για να δει την μάνα του.

44) Το κεφάλι του ήρωα του ΔΣΠ, Βαγγέλη Ρογκάκου αποκόπηκε από το νεκρό του κορμί μετά την μάχη στο χωριό Άγιος Βασίλειος Κυνουρίας. Η κάρα του μαρτυρικού πολιτικού επιτρόπου εκτέθηκε στο χωριό Παλιοχώρι για μερικές ημέρες. Οι στρατιωτικοί και οι χωροφύλακες πριν το κρεμάσουν σε δέντρο της πλατείας, έπαιξαν μπάλα με το τρόπαιό τους στην πλατεία του χωριού, δείχνοντας καθαρά το μέγεθος του κανιβαλισμού που τους διέπεμπε. Το κορμί του Ρογκάκου πετάχτηκε σε σκυλιά.

45) Το νεκρό κορμί του αγωνιστή του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Κώστα Ξυδέα αιχμαλωτίσθηκε από στρατιώτες του ΕΣ μετά την μάχη στην περιοχή Λάκκα Καρβέλη, στις 13/06/1949. Ο Ξυδέας προέβαλλε αντίσταση 40 λεπτών μαζί με τον υπασπιστή του Νίκο Περδικέα ενάντια σε μεγάλο απόσπασμα στρατού, χωροφυλακής, ΜΑΥ και μερικών χιτών. Τελικά δέχθηκε σφαίρα στο στέρνο και απεβίωσε δίπλα στον νεκρό σύντροφό του. Το νεκρό του κορμί καρφώθηκε σε σκάλα και διαπομπέφθηκε στην Καλαμάτα για αρκετές ημέρες.


Ο ήρωας Κώστας Ξυδέας του ΔΣΠ σε έκθεση των κανιβάλων του ΕΣ στην Καλαμάτα

Ο ήρωας Κώστας Ξυδέας του ΔΣΠ σε έκθεση των κανιβάλων του ΕΣ στην Καλαμάτα








Το κορμί του Κώστα Ξυδέα έξω από το ξενοδοχείο "Πανελλήνιον" στην Καλαμάτα
46) Τα ιερά κορμιά των δύο τελευταίων ανταρτών του ΔΣΕ Σάμου, Γιώργου Σαράντη και Γιάννη Σάλλα μεταφέρθηκαν και εκτέθησαν στην πρωτεύουσα του νησιού τον Οκτώβρη του 1949, μετά την εκτέλεσή τους στα Κόκκινα Χώματα.

47)
Το χωριό Φραγκίστα Ευρυτανίας γνώρισε την φρίκη του εμφυλίου από κοντά αφού συχνά, παρακρατικοί πετούσαν στα χωράφια και τα κτήματα των χωρικών τα κορμιά και τα κομμένα κεφάλια των ανταρτών. Ο δεξιός δάσκαλος Χ. Αλέστας μάλιστα τα πάταγε κάτω για να δείξει την υποτίμησή του

48)
Ο αντάρτης του ΔΣΕ Στάθης Σχοινάς από το Μόδι, τραυματίζεται στις 18/03/1947 από ΜΑΥ και παρακρατικούς στο χωριό Στρόμη. Καθώς δεν καταφέρνει να διαφύγει συλλαμβάνεται και οδηγείται στην πλατεία του χωριού όπου αποκεφαλίζεται με τσεκούρι. Το κεφάλι του κρεμιέται επιτόπου σε δέντρο.

49)
Στα πλαίσια του σχεδίου Τέρμινους, ο ΕΣ και η Χωροφυλακή διενέργησε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις ενάντια στον ΔΣΕ στα Τζουμέρκα. Οι ομάδες του Χάρη Παπαγιάννη και του Παλιούρα δώσαν πολλές και φωνικές μάχες με ΜΑΥδες και στρατιώτες μέχρι που τελικά περικυκλώθηκαν στην περιοχή Ανεμοράχη από υπέρτερες δυνάμεις του στρατού που είχαν έρθει από την Άρτα. Ανάμεσα στις δυνάμεις του μοναρχοφασισμού και οι συμμορίες των παρακρατικών Παπαδόπουλου και Βόιδαρου. Οι αντάρτες μετά από τριήμερη μάχη δοκίμασαν να διασπάσουν τον κλοιό και να μεράσουν στο χωριό Ζυγός βορειανατολικά για να διαφύγουν. Δυστυχώς ελάχιστοι κατάφεραν να περάσουν με την έφοδο και πολλοί αντάρτες σκοτώθηκαν τραυματίστηκαν και πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Το βράδυ τους μετέφεραν στο μοναστήρι των Μελατών και τους βασάνισαν πολλές ώρες μέχρι που και ο τελευταίος υπέκυψε. Οι στρατιωτικοί έκοψαν τα κεφάλια τους και τα τοποθέτησαν σε σακιά ενώ τα σώματα τα έθαψαν κοντά στο μελατιώτικο ποτάμι. Τα κεφάλια μεταφέρθηκαν στην Άρτα, παλουκώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε διάφορα μέρη της πόλης. Ακόμα και στο καφενείο του Μπούση, κοντά στον δρόμο που πηγαίνει προς το Πέτα, στάθμευε ένα τζιπ του στρατού με τέσσερα κεφάλια περασμένα σε σύρμα που κρέμονταν από τον προφυλακτήρα τους. Τέτοια ήταν η ντροπή και το αίσχος των κυβερνητικών δυνάμεων.

50) Στις 15/10/1946, η συμμορία Κατσαρέα εισέρχεται στο χωριό Βαμβακού και εκτελεί στην κεντρική του πλατεία 25 άνδρες, 5 γυναίκες και 3 μικρά παιδιά, όλοι οικογένειες ανταρτών του ΔΣΕ. Στην συνέχεια το κεφάλι ενός εκ των νεκρών (λοιπά στοιχεία δεν είναι γνωστά) κόβεται και καρφώνεται σε παλούκι. Το τρόπαιο της φρίκης μένει σε έκθεση στο χωριό Βαμβακού και αργότερα μεταφέρεται και στο χωριό Αράχοβα (Καρυές).

51)
Τα κεφάλια της δασκάλας Ευαγγελίας Κλαδά και του Δημήτρη Τσαγκαράκη εκτέθηκαν από κυβερνητικές δυνάμεις στο χωριό Καλάμι της Κρήτης και σε άλλα γύρω χωριά. Οι δύο αντάρτες του ΔΣΕ Κρήτης σκοτώθηκαν σε ενέδρα του στρατού στον δρόμο για την περιοχή Αναφυντοχάλαρα το 1948. Η Ευαγγελία Κλαδά τραυματίστηκε σοβαρά και ζήτησε από τους συντρόφους της να την σκοτώσουν. Η περιφορά των τρόπαιων έγινε υπό τις διαμαρτυρίες των κατοίκων του χωριού που προπυλάκισαν τους στρατιώτες φωνάζοντάς τους δολοφόνους.

52)
Τα κεφάλια των ανταρτών του ΔΣΕ Κρήτης Πισσά, Ροζάκη, Μπαντουρογιάννη, Τσιτίλου, Μακριδάκη και Αναγνωστάκη εξετέθησαν στην πλατεία Χανίων μετά τον θάνατό τους. Το περιστατικό αναφέρεται στο βιβλίο "Στα βουνά της Κρήτης και την παρανομία" του Νίκου Μαδαρίτη

53)
Το 1953 και αφού η κοινωνία των Χανίων ησύχαζε πια από τις φρικαλεότητες και τους καννιβαλισμούς του δεξιού παρακράτους, ένα ακόμη κεφάλι εμφανίζεται κρεμάμενο στην πλατεία των Χανίων. Είναι αυτό ενός από τους τελευταίους των ανταρτών, του Αγγελή, που πιάστηκε σε σπηλιά και δολοφονήθηκε με βασανιστήρια...

54)
1949. Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία, στο λιμάνι της Πρέβεζας τέσσερα κεφάλια ανταρτών του ΔΣΕ βρίσκονταν τοποθετημένα σε παλούκια για να τα βλέπουν οι ερχόμενοι με βάρκες από την νότια Ελλάδα.

55)
Στην περιοχή Κλαδισό των Χανίων Κρήτης, τα κεφάλια μερικών ανταρτών του ΔΣΕ κρεμάστηκαν σε σχολείο!  Δεν είναι σίγουρο για το αν επρόκειτω για κεφάλια προαναφερθέντων που απλά μετακινήθηκαν για να εκτεθούν και αλλού. Τα παιδιά του σχοελίου κληθησαν να θαυμάσουν το θέαμα... Πηγή: "Στα βουνά της Κρήτης και την παρανομία" του Νίκου Μαδαρίτη

56)
Aίγιο, 26 Φεβρουαρίου του 1949. Ο κτηνάνθρωπος βουλευτής Σωτηρόπουλος περιφέρει στην πλατεία της πόλης τα κομμένα κεφάλια δύο ανταρτών του ΔΣΕ που σκοτώθηκαν σε επιδρομή της χωροφυλακής και των παρακρατικών το προηγούμενο βράδυ. Το ένα από αυτά ανοίκει στον αντάρτη του ΔΣΕ Λάλιο Ηλία το άλλο όμως ανοίκει στον άτυχο βοσκό Ηλία Μητρόπουλο που δολοφονήθηκε άγρια επειδή βρέθηκε στην ίδια τοποθεσία με τον αντάρτη... (Πηγή άρθρο του Φάνη Ζουρόπουλου προέδρου του ΕΙΕΤ)

57)
24 Φεβρουαρίου του 1949. Τρία κεφάλια κρεμιόνται στα δέντρα της πλατείας του χωριού Λιόπεσι Κουνινάς. Ανοίκουν στους αντάρτες του ΔΣΕ Νίκο Κουνάβη, Χρήστο Γραικιώτη και Δημήτρη Καποτά. Τα κεφάλια παρέμειναν στα δέντρα για καιρό μέχρι που η χωροφυλακή διέταξε να ταφούν και ο νεκροθάφτης τα έθαψε στις ρίζες των δέντρων που κρεμάστηκαν. Πρόσφατα, ο δήμαρχος του χωριού ανακάλυψε τα ιερά οστά και μην ξέρωντας τι να τα κάνει τα έθαψε σε μια σακούλα στο νεκροταφείο. (Πηγή άρθρο του Φάνη Ζουρόπουλου προέδρου του ΕΙΕΤ)

58) 25 Ιανουαρίου 1948. Τα κορμιά των ανταρτών του ΔΣΕ Μιχάλη Κυριακόπουλου, Τρακαδά και Χρήστου Ζερβόπουλου εκτείθενται κρεμασμένα στο δημαρχείο του χωριού Πελεκίστρα της Αιγιαλείας. Στα φρικτά "αποκαλυπτήρια" του μνημείου του εθνικού αίσχους, βγάζει λόγο ο κατσαπλιάς βουλευτής Σωτηρόπουλος ντυμένος στα χακί και ζωσμένος με αυτόματο. (Πηγή άρθρο του Φάνη Ζουρόπουλου προέδρου του ΕΙΕΤ)

59) Η Κωνσταντίνα Κάντζου αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα φρικαλεότητας και κανιβαλισμού του ελληνικού εμφυλίου. Η περίπτωσή της σοκάρει και προκαλεί. Η Κωνσταντίνα Κάντζου κατάγονταν από κάποιο μικρό χωριουδάκι της και για να ξεφύγει από τις διώξεις των ΜΑΥ και τον χωροφυλάκων αναγκάστηκε στα 24 της να ανέβει στα βουνά μαζί με τους δικούς της. Την συνέλαβαν σε επιδρομή κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και την μετέφεραν στην Καστοριά για ανάκριση. Αφού την έδειραν και την βασάνισαν την έστησαν στην πλατεία της Καστοριάς για ώρες με το κεφάλι του γαμπρού της στο ένα χέρι και του θείου της στο άλλο. Το θέαμα προκάλεσε και ανατρίχιασε την κοινή γνώμη. Αργότερα την πέταξαν στο κελί της μαζί με τα δύο κεφάλια για να περάσει μαζί τους την νύχτα.  Η Κωνσταντίνα μεταφέρθηκε αργότερα στις φυλακές Αβέρωφ. Η ιστορία της μας είναι γνωστή από τις συγκρατούμενές της και τον Ριζοσπάστη.

60) Η ηρωική κάρα του καπετάνιου του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ καπετάν Νικήτα (Νικόλαος Πολυκράτης) φωτογραφίστηκε και εκτέθηκε στα χωριά της Τριταίας και στο χωριό Ρουπακιά. Ο καπετάνιος σκοτώθηκε μαχόμενος στις 12 Μαρτίου του 1949 στο χωριό Ρουπακιά μετά από προδοσία.

61) Στις 10 Μάρτη 1949, στη διάρκεια των «Εκκαθαριστικών Επιχειρήσεων», όταν τα τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού είχαν διασπαστεί σε μικροομάδες λόγω εξάντλησης των πυρομαχικών τους ο καπετάν Σφακιανός (Αρετάκης Γιώργος) του ΔΣΠ έφτασε υποχωρώντας μαχόμενος στον Ταΰγετο. Στην προσπάθεια του να επιβιβαστεί σε καΐκι με προορισμό την Κρήτη κατευθύνθηκε νότια επικεφαλής τετραμελούς ομάδας η οποία αποτελούνταν από τους Δημήτρη Τσιριγώτη και την σύζυγο του Νικολέτα, Μιχάλη Τσιριγώτη ,Γιάννη Καρυδόγιαννη .

Στις 26 Απρίλη 1949 δύναμη 150 ανδρών Μ.Ε.Α. από τα χωριά Κότρωνα και Νύφι και ένα απόσπασμα Χωροφυλακής κύκλωσε την περιοχή. Ένα κάτοικος του χωριού Κότρωνας πρόδωσε την σπηλιά «Βαγιολάγκαδο» στην οποία κρυβόταν ο καπετάν Σφακιανός με τους συντρόφους του, όπου μετά από σκληρή μάχη σκοτώθηκαν και οι πέντε αντάρτες.
Το κεφάλι του Σφακιανού και των άλλων ανταρτών τα έκοψαν οι Χωροφύλακες του αποσπάσματος και τα περιέφεραν ως τρόπαια στα γύρω χωριά.

62) Σε επιδρομή στο χωριό Βούστρι της Αιτωλοακαρνανίας, παρακρατικοί, ΕΔΕΣίτες και χωροφύλακες, χτύπησαν ομάδα καταδιωκόμενων αγωνιστών. Οι κανίβαλοι απέκοψαν τα κεφάλια των: Γεροδήμου, Βασίλη Παπαγιάννη, Γιάννη Κατσιφού, και Οδυσσέα Αναστασίου και τα εξέθεσαν σε τάβλα στο χωριό Κατούνα. Το περιστατικό έλαβε χώρα το 1945. Πηγές: Συνέντευξη Αγγελικής Γκαραβέλου-Νίκου Κουφάκη, Αριστείδης Θεοχάρης «Το αντάρτικο στην Στερεά Ελλάδα 1945-1949» εκδ. ΣΕ

63) Το κεφάλι του Ανδρέα Κάτρη, κτηνοτρόφου από την Κατούνα Βάλτου εκτέθηκε στο χωριό του, αφού παρακρατικοί και ΕΔΕΣίτες τον σκότωσαν καθώς πήγαινε να ποτίσει τα ζώα. Ο Κάτρης υπήρξε απλώς συμπαθών και όχι αντάρτης ή κομμουνιστής. Πηγή: Συνέντευξη Αγγελικής Γκαραβέλου-Νίκου Κουφάκη.

64) Τον Γενάρη του 1950, οι κυβερνητικές δυνάμεις δίνουν αψιμαχία στην περιοχή Μεσκλά της Κρήτης. Στην μάχη σκοτώνεται η αντάρτισσα του ΔΣΕ Κρήτης Μαρίκα Μποράκη ετών 19. Οι τραμπούκοι της χωροφυλακής διαπομπεύουν το παιδικό της κορμί στα Χανιά. Δεν σεβάστηκαν ούτε το νεαρό της ηλικίας της, ούτε το γεγονός ότι ο εχθρός τους είχε πια ηττηθεί. Πηγή: Κώστας Γκρίτζώνας «Μαχήτριες του ΔΣΕ» εκδ. ΑΣΚΙ

65) Το έτος 1947, σε τεύχος της Daily Mirror, δημοσιεύεται η μαρτυρία του δεκανέα του αγγλικού στρατού Στίβεν Χάρι Στάρι. Ο δεκανέας αφηγείται τα παρακάτω: «Τον Ιούνιο του 1947, στα Τρίκαλα είδα πλήθος κόσμου και Έλληνες στρατιώτες με αγγλικές στολές και έφιππους που  κρατούσαν κεφάλια κομμουνιστών που εφονεύθησαν σε σύγκρουση με τον ελληνικό εθνικό στρατό. Σταματήσαμε το αυτοκίνητό μας και ο λοχίας Άλφρεντ Κίγκς πήρε φωτογραφίες. Εκείνο το πρωί εξετίθεντο εννέα κεφάλια, οκτώ ανδρών και ένα γυναικός. Δεν ήμαστε κομμουνιστές- συνεχίζει ο Άγγλος-αλλά, εγνωρίζαμε ότι ο Θεός μόνον μπορούσε να σε βοηθήσει αν ήσουν γνωστός ως συμπαθών τους κομμουνιστάς. Η αστυνομία είναι παντοδύναμος και οι μέθοδοί της χειρότερες και από τις μεθόδους της Γκεστάπο.» Πηγή: Κώστας Γκρίτζώνας «Μαχήτριες του ΔΣΕ» εκδ. ΑΣΚΙ

66) Το καλοκαίρι του 1947 οι δυνάμεις του ΕΣ διενεργούσαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή της Τσαριτσάνης. Τότε φυγοδικούσαν πολλοί από το χωριό. Ανάμεσά τους και οι Χρήστος Στράτσιος και Φιλώτας Μανωλιάς. Οι δυο τους προδόθηκαν από συμπατριώτη τους βοσκό, με αποτέλεσμα να περικυκλωθούν από ΜΑΥ και στρατό. Οι δύο αντάρτες αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν παρά να παραδοθούν ζωντανοί. Οι ΜΑΥδες μετέφεραν τα κεφάλια τους στην πλατεία της Τσαριτσάνης για να τα εκθέσουν. Έβαλαν να φωνάξουν την μάνα του Στράτσιου και της είπαν «Άπλωσε την ποδιά σου». Εκείνη είπε «ευχαριστώ» χωρίς να γνωρίζει τι θα επακολουθούσε. Τότε της άδειασαν στην ποδιά το κεφάλι του γιου της. Η άτυχη γυναίκα έχασε επί τόπου το λογικό της και περιδιάβαινε το χωριό ουρλιάζοντας για μέρες μέχρι που την σκότωσαν κι αυτήν γιατί τους ενοχλούσε. Τα αρχικά των κανίβαλων ΜΑΥδων ήταν Λ.Φ. και Τ. Λ.  Πηγή: Κώστας Γκρίτζώνας «Μαχήτριες του ΔΣΕ» εκδ. ΑΣΚΙ

67) Τα νεκρά κορμιά των παρακάτω μαχητών του ΔΣΕ σε έκθεση σε άγνωστη περιοχή της Ελλάδας. Η φωτογραφία ανήκει σαφώς σε κυβερνητική πηγή, αφού μόνο οι κυβερνητικές δυνάμεις συνήθιζαν αυτή την τακτική. Η φωτογραφία μας είναι άγνωστο εάν και πότε έχει δημοσιευτεί σε εφημερίδα ή άλλο έντυπο και ανήκει στο αρχείο του ΚΚΕ. Στην εικόνα εικονίζονται τουλάχιστον 11 αντάρτες.



68) To 1947 μια ομάδα ΜΑΥδων και παρακρατικών εισέρχεται στην πόλη της Νάουσσας. Στην πλατεία Τρούμαν θα σταματήσουν για να ολοκληρώσουν το φρικτό έργο τους. Εκεί βγάζουν τρία κεφάλια από μια σακούλα και τα πετάνε στις πλάκες. Τα κλωτσούν και τα πατάνε χλευάζοντας και βρίζοντας τους "Βούλγαρους". Το ένα κεφάλι είναι της ανταρτοπούλας Ελένης Γαλάνη. Ο πατέρας της που την γνώρισε από τα κατακόκκινα κατσαρά της μαλλιά, το βράδυ το σηκώνει στα χέρια του και το φιλάει. "Θα το πληρώσουν Ελενίτσα" της λέει. Μετά την μάχη της Νάουσσας, ο γέρο-Βασίλης Γαλάνης κι ο μικρός του γιός Στέργιος ανέβηκαν μαζί με τους αντάρτες...

69)
Στις 18-8-1949 ένα κεφάλι αντάρτη εκτίθεται από φαντάρους του ΕΣ και παρακρατικούς στην πλατεία του χωριού Κρίκελλο Ευρυτανίας. Πρόκειται για την κάρα του δάσκαλου Βασιλη Παπανικολάου που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ το 1942 και στον ΔΣΕ το 1946 μετά από μαρτυρικούς διογμούς. Ο δάσκαλος κυκλωμένος στην θέση Κουβελαίικα Κρίκελλου από δυνάμεις του στρατού και παρακρατικούς αποφάσισε να δώσει λεβέντικα τέλος στην ζωή του και να μην υποστέι τα μαρτύρια που του επιφύλασσαν...

70)
To κεφάλι του ΕΠΟΝίτη και μαχητή του ΔΣΕ Ηλία Μπούσγου εκτέθηκε στο χωριό του Ελατόβρυση Ευρυτανίας τον χειμώνα του 1949. Ο αντάρτης που είχε ενταχθεί στον ΔΣΕ το 1947 έχασε την ζωή του σε σύγκρουση με παρακρατικούς και στρατιώτες σε τοποθεσία κοντά στο χωριό όπου και κρύβονταν. Την τοποθεσία πρόδοσε στις αρχές κάποιος συγχωριανός του. Το κεφάλι του πριν το κρεμάσουν, οι κτηνάνθρωποι το παρουσίασαν σαν φρικτό δώρο στην μάνα του.

71)
Την άνοιξη του 1947, μια ομάδα στρατιωτών του ΕΣ και παρακρατικών εισέρχονται στην Άρτα. Μαζεύονται στην πλατεία για να εκθέσουν το περιεχόμενο των σακιών που κουβαλάνε μαζί τους. Μια σειρά κομμένων κεφαλών εκτίθεται στα μάτια του κόσμου. Πρόκειται για τα κεφάλια των νεκρών μαχητών του ΔΣΕ που έπεσαν στην περιοχή Μηλάτες κατά την επιχέιρηση της Νιάλας. Τα κεφάλια ανήκαν σε μαχητές του αρχηγείου Τζουμέρκα του ΔΣΕ που διείσδυσε πρόωρα στην Άρτα με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό και την ήττα του. Τα κεφάλια εκτέθηκαν και σε γύρω χωριά από παρακρατικούς και ΜΑΥ. Ένα από τα κεφάλια των νεκρών ταυτοποιήσαμε ότι ανήκε στον Θεόδωρο Ζαλοκώστα (Παλιούρα) υπολοχαγό του ΔΣΕ και σημαίνοντα κομμουνιστή του αρχηγείου Τζουμέρκα.

72)
To κεφάλι του αντάρτη του ΔΣΕ Ταμπάκου Γεώργιου εκτέθηκε σε χωριά του Ελικώνα αφού ο ίδιος είχε θανατωθεί στα χέρια του αδελφού του που δρούσε στα ΜΑΥ.  (ΠΗΓΗ: Θανάσης Κόκκας: 1108 ημέρες στα βουνά της Ρούμελης)

73)
Στις 26 Νοεμβρίου του 1947 παρακρατικοί του χωριού Μαργιολάτα Παρνασσίδας δολοφόνησαν τον παλιό αντάρτη του ΕΛΑΣ Ηλία Μακρυνιώτη. Μετά το έγκλημα απέκοψαν το κεφάλι του και μαζί με τα ζώα του (η δολοφονία έγινε στο μαντρί του θύματος) κατευθύνθηκαν στην πλατέια του χωριού. Εκεί εξέθεσαν το κεφάλι σε δέντρο αφού πρώτα χτύπησαν με αυτό (!) την γυναίκα και την επτάχρονη κόρη του. (ΠΗΓΗ: Ελένη Τραγγανίδα-Μακρυνιώτη " Μυρτιά του βουνού")

74)
Tον Νοέμβριο του 1949, ο διοικητής της 123ης Ταξιαρχίας ΔΣΕ Λευτέρης Παπαστεργίου, βρίσκεται στα Πιέρια οργανώνοντας ομάδες ανταρτών για να περάσουν στην Αλβανία. Κάτω από συνθήκες ήττας, πείνας και διόξεων, ο "Ολυμπίσιος" παλευει να σώσει ότι απέμεινε από τον ΔΣΕ. Στα μέσα του Νοέμβρη κατεβαίνει στο χωριό του Τσαριτσάνη να βρει ψωμί για να φάει. Του την έχουν στημένη παρακρατικοί και χωροφύλακες και μετά από προδοσία. Εκεί ο Παπαστεργίου θα αφήσει την τελευταία του πνοή. Το κορμί του μεταφέρθηκε στην Ελασσόνα και κρεμάστηκε για πολλές ημέρες από φανοστάστη.

75)
Το κεφάλι του Τσιάκου Γεώργιου μέλους της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αγρινίου και Υπολοχαγού της Λαικής Πολιτοφυλακής του ΔΣΕ κρεμάστηκε το 1949 στην πλατεία Αβόρανης Αγρινίου. Ο Τσιάκος έπεσε ηρωικά σε μάχη με χωροφύλακες στην περιοχή Αραποκέφαλα Τριχωνίδας.

76)
Στις 15 -12-1949, μια όμάδα αγωνιστών του ΔΣΕ με επικεφαλής τον Γιάννη Μαγκλάρα οργανώνει εξόδους αγωνιστών από την χώρα. Η ομάδα αυτή έχει ως βάση της την γιάφκα των Αντωναίων στα Αργύρια Φθιώτιδας. Οι παλιοί τροφοδότες Αντωναίοι όμως έχουν προδόσει στα στερνά τους αντάρτες. Έτσι ο Μαγκλάρας πέφτει με ακόμα 6 συντρόφους του στην θέση Παλιοφυτιές Διλόφου. Τα επτά κεφάλια τους τοποθετούνται από τον στρατό σε κιβώτια πυρομαχικών και εκτίθενται στην πλατεία Σπερχειάδας. Όταν η διαπόμπευσή τους τελείωσε έδωσαν την άδεια να ταφούν σε κοινότάφειο στο νεκροταφείο της πόλης.

77)
Το κεφάλι του Τάκη Παπαιωάννου, δάσκαλου και επιτελάρχη της 144η Ταξιαρχίας εκτέθηκε σε παλούκι στην πλατεία του χωριού του Πλέσσα Δωρίδας. Το κεφάλι επιχείρησε να το θάψει η εξαδέλφη του αλλά οι χίτες του χωριού το ξέθαψαν και το ξαναέβαλαν στην πλατεία. Μόνο την δεύτερη φορά επέτρεψαν στον νεκρό να ησυχάσει.
 

78) O Θεόπιστος Πιτσιλίδης, υπήρξε ένας από τους τελευταίους εν ενεργεία αντάρτες του ΔΣΕ. Το 1950 και ενώ βρίσκονταν σε κρυψώνα με ακόμα 5 συντρόφους του και ένα ασύρματο, κυκλώθηκε από δυναμεις του ΕΣ. Αποφάσισαν να δώσουν τέλος στην ζωή τους με μια χειροβομβίδα αφού κατάστρεψαν έγγραφα και τον ασύρματο. Το σώμα του εξετέθη στα Γρεβενά ως το κορμί του τελευταίου αντάρτη.

79)
To 1949, έξω από το Γυμνάσιο Ακράτας βασανίσθηκε από ΛΟΚατζίδες ο αντάρτης του ΔΣΠ Γιώργης Χαραλαμπόπουλος. Εκεί ο Χαραλαμπόπουλος αναφέρει στην μαρτυρία του στο περιοδικό Εθνική Αντίσταση τεύχος 130, ότι άγνωστοι είχαν κρεμάσει στον φράχτη του Γυμνασίου και 3 κεφάλια ανταρτών.

80)
To 1949, o καπετάνιος του ΕΛΑΣ και αξιωματικός του ΔΣΕ Γιάννης Κατσικόπουλος δίνει τελος στην ζωή του αυτοκτονώντας για να μην πέσει στα χέρια του στρατού ζωντανός. Το πτώμα του μεταφέρεται στην πλατεία Καλαβρύτων και εκτίθεται σε κοινή θέα για πολλές ημέρες.

81)
Το 1948, μετά την μάχη στο Μπούζι Στυμφαλίας, παρακρατικοί αιχμαλωτιζουν μια νεαρή αντάρτισσα του ΔΣΕ. Την πέρασαν για την θρυλική "Δέσπω" του ΔΣΕ και αφού την βίασαν και την κατακρεούργησαν κατέβασαν το κεφάλι της και το κρέμασαν στην πλατέια Τρικάλων Κορινθίας. Το κεφάλι αυτό δεν ανοίκει στην "Δέσπω" (Βούλα Κουρούμαλη). Ήταν το κεφάλι της αδικοχαμένης Διαμάντως Αδαμοπούλου...

82) Tα κεφάλια των ΕΛΑΣιτών Μπαρμπα-Θωμά Μπέλου και του νεαρού Ηρακλή Παυλίδη κόπηκαν και εξετέθησαν μετά από την δολοφονία τους από ΜΑΥ και χωροφύλακες στην άνω πλατέια Αλμυρού.

83)
Το κεφάλι του καπετάν Αλευρά εκτέθηκε στο χωριό Νεσάτες Λοκρίδας το 1947 μετά από επιχειρήσεις του ΔΣΕ στην περιοχή


84) Στην πόλη της Λάρισας μεταφέρεται το 1949 το κορμί του καπετάν Κοσμά για να εκτεθεί σε κοινή θέα προς παραδειγματισμό. Ο Κοσμάς σκοτώθηκε σε επιχείρηση των ΛΟΚ με άλλους αντάρτες στην περιοχή Σπήλαιο 


85)  Το κεφάλι του καπετάν Τσουμερκιώτη εκτίθεται κρεμασμένο στην πλατεία της Καλαμπάκας το 1947 από δυνάμεις του στρατού και της χωροφυλακής. 



86) Τα κορμιά ανταρτών του ΔΣΠ εκτίθεται στο Αίγιο το 1948 από ομάδα στρατιωτών του ΕΣ και χωροφυλάκων. Μαζί τους διαπομπεύονται και αιχμάλωτοι αντάρτες. 



87) Το κορμί του καπετάν Κεραυνού ( Χρ. Αποστολίδης) εκτίθεται στον προαύλιο χώρο του κτιρίου της χωροφυλακής Φλώρινας το 1948



88) Τα νεκρά κορμιά των ανταρτών της Εύβοιας Παπά και Μαγκλαβάνη εκτίθενται μετά την δολοφονία τους από χωροφύλακες και παρακρατικούς το 1946 στην Χαλκίδα 


89) Το κεφάλι του αγνώστου εκδιωχθέντα αγωνιστή του ΕΛΑΣ φωτογραφίζεται στην Χαλκιδική το 1945. Στην φωτογραφία φαίνονται τα σύρματα στα αυτιά του που έχουν περαστεί για να κρεμαστεί το κεφάλι από φανοστάτη ή δέντρο.  (Αρχείο Φαρσακίδης) 


90) Η παρακάτω φωτογραφία έχει ληφθεί στην Χαλκιδική το 1945. Παρουσιάζει την δολοφονία διωκόμενου αγωνιστή από ομάδα παρακρατικών. (Αρχείο Φαρσακίδης) 



91) Αποκομμένες κεφαλές ανταρτών εκτίθενται σε άγνωστη τοποθεσία. Η λεζάντα της εφημερίδας που "φιλοξενεί" την φρικαλέα φωτογραφία αναφέρει: " Παρόμοιον φρικιαστικόν τέλος αναμένει όσους μωρούς θα επιμείνουν από εδώ και εμπρός να ορθώνουν το μικρόν τους ανάστημα εναντίον του Κράτους..."


92) Το κεφάλι του Γιάννη Κόκκαλου αποκόπηκε από την συμμορία του ταγματασφαλίτη Λευτέρη Καλαϊτζή  και εκτέθηκε στο χωριό του Πολυγύρο. Το κεφάλι παρουσιάστηκε πρώτα στην μητέρα του, θέαμα που την οδήγησε στην τρέλα. Το κεφάλι τάφηκε 3 φορές και ξεθάφτηκε από τους παρακρατικούς.  


93) 1948, Βέρμιο, σε μπλόκο παρακρατικών και χωροφυλάκων πιάνονται και δολοφονούνται 23 αγωνιστές του ΔΣΕ. Ανάμεσά τους οι Ρομανόπουλος και Χριστοδουλάκης. Τα σώματά τους εκτίθενται σε άγνωστη τοποθεσία και οι θύτες τους φωτογραφίζονται πάνω τους. 



94) 1948 τέλη, τα κεφάλια των πολιτικών καθοδηγητών Τσιτήλου και Μακριδάκη που έπεσαν μαχόμενοι με ένοπλα τμήματα του ΔΣΕ Κρήτης αποκόπτονται από απόσπασμα χωροφυλακής και ΜΑΥ και εκτίθενται στο χωριό Μεσκλά.
ΠΗΓΗ

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..