Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Β.Μπένγιαμιν και αριστερο-καντιανές αρλούμπες..


Ό,τι γράφω σήμερα είναι αποτέλεσμα της δυσφορίας που μου δημιούργησε η γοργή, αλλά κουραστική ανάγνωση του ογκώδους βιβλίου του Θ.Γκιούρα  Ελευθερία και ιστορία-με βασική αναφορά στις θέσεις Για την έννοια της ιστορίας του Walter Benjamin. Όσο και να προσπάθησε ο συγγραφέας, με την εμβρίθεια και την πολυμάθειά του, να χαλιναγωγήσει το αντικείμενό του στο νεο-καντιανό νεο-ορθολογικό οικοδόμημα της εχέφρονος "αριστεράς'' δεν τα κατάφερε. Το βιβλίο θα επιστρέψει από εκεί που το έφερα, σε μια ντουλάπα στο χωριατόσπιτο..


Η δυνατότητα να σημειοποιηθεί η αλήθεια δεν μπορεί να περικλεισθεί σήμερα στον ορθολογικό υπερβατολογισμό ή την επιστημολογία. 
Όταν συνέβει αυτό συνέβει κατά την ιστορική φάση που η αλήθεια διαμεσολαβήθηκε αναγκαία από την κριτική που ασκησε η ίδια η ιστορική κοινωνία στις προ-αστικές μορφές του Λόγου. Κάθε κριτική όμως που έχει ασκηθεί από την ιστορική κοινωνία δεν είναι περιεκτική ως προς την προηγούμενη μορφή του Λόγου, αφού η διεργασία της διαλεκτικής άρσης έχει στιγμαστισθεί από την λογική της κυριαρχίας. 
Ό,τι έχει αναιρεθεί έχει αναιρεθεί ως ευτελισμένο, απαξιωμένο, παράλογο, ακόμα και όταν θεωρήθηκε (εν μέρει) ως μια "στιγμή" της ουσίας του αναιρούντος "ανώτερου" στοιχείου. 
Ο κριτικός Λόγος έχει παραχθεί ιστορικά ως ένα αφομοιωτικό τέλος-κατάργηση του κρινόμενου, και αυτό το κρινόμενο διατηρείται συνήθως σαν σκιά του εαυτού του. 
Το αναιρόν στοιχείο θα έλεγε κανείς κρατά στο βασίλειό του το ανηρημένο σαν ένα σύμβολο της νέας κυριαρχίας, ως απόδειξη της ηγεμονικής συμβιβαστικότητας του ηγεμόνα που δεν είναι άλλη από την φυλάκιση στα υπόγεια της θεμελίωσης. 
Σε αυτά τα υπόγεια ζούνε υπάρξεις της γνώσης που δεν είναι υπάρξεις και μνήμες που τους αξίζει η λήθη μέσα στο οικοδόμημα του κυρίαρχου. 
Είμαστε όλοι πεπεισμένοι, στην εποχή του ο καθένας, πως πίσω μας υπάρχει κάτι λειψό, κάτι που δεν είχε λόγο να υπάρχει όπως υπήρξε παρά μόνον για να έρθει αυτό που ζούμε σήμερα. 
Και είναι βέβαια πολύ εύκολο κανείς να απαρνηθεί ένα παρελθόν από τη στιγμή που το παρελθόν δεν μπορεί παρά να είναι και αυτό άθλιο. 
Αναρωτιέμαι αν η τύχη αυτή που επιφύλαξε ο Λόγος της κάθε εποχής είναι και η τύχη του Λόγου της επιστήμης και της κριτικής.
Δεν είναι αναγκαίο να το διευκρινίσουμε πως ο Λόγος μιας δράσης δεν είναι η δράση καθαυτή, αλλά πως αλλιώς θα αποφεύγαμε την παρερμηνεία αν δεν το λέγαμε;
Η διαφορά του Λόγου από τη δράση που σκοπείται να αντιπροσωπευτεί απ'αυτόν έγκειται στην αξίωση της αλήθειας που περιέχει ως Λόγος (της).
Και σήμερα δεν υπάρχει άλλος Λόγος για να αντιπροσωπεύσει την αλήθεια από τον Λόγο όλων των άδοξων διαψεύσεων του Λόγου. 
Η αποφατικότητα της αληθολογικής δράσης είναι αναγκαίος όρος της στοιχειώδους σχέσης με την αλήθεια και την επιδίωξή της, και θύμα αυτής της προϋποθετικής αναγκαιότητας δεν μπορεί να μην είναι και οι αριστερο-διαφωτιστικές αριστερο-καντιανές αρλούμπες..











Ι.Τζανάκος

2 σχόλια:

  1. Δυστυχώς το έχω διαβάσει και εγώ αυτό το βιβλίο, και αγοράσει...Συμφωνώ απόλυτα απόλυτα με την εισαγωγή σου.
    Εδώ καταλαβαίνεις και τη χαοτική διαφορά των εργασιών που διαβάζαμε στο radical desire από αυτά τα βιβλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι η κοσμοθεωρητική θέση που καθορίζει και το βάθος της ερμηνείας, και όχι η εμβρίθεια, χωρίς να αρνούμαστε την εμβρίθεια φυσικά αν υπάρχει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή