Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Ταυτότητα και πολλαπλότητα..




Η γονιμότητα της υποκειμενικότητας περιέχεται στους πολλούς καθορισμούς της πραγματικότητάς της και σημαίνει την συνάντηση πολλών ετερογενών καταστάσεων αλλά από την άλλη σημαίνει την πυρηνική ένωση όλων αυτών σε αυτήν ως αδιάσπαστη μονάδα. 
Η υποκειμενικότητα, είτε μιλάμε για ένα "'άτομο" είτε για μια ομάδα ανθρώπων, δεν υφίσταται χωρίς την πύκνωση όλων των ετερογενών καθορισμών που την χαρακτηρίζουν σε ένα μοναδικό ον που διεκδικεί και αξιώνει την παρουσία του ως μοναδικού ακριβώς μέσα από την ενότητα των πολλών καθορισμών και αναδύει την σημασία τους μόνον ως πτυχών αυτής της ενότητας. 
Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κανένα "κενό σημαίνον" που να υφίσταται ως "κενό" παραπάνω από εκείνο το διάστημα που χρειάζεται για να διαμορφωθεί ως περιεκτικό (σημαίνον). 
Από εκεί και πέρα διαδραματίζεται ένας συνεχής αμυντικο-επιθετικός αγώνας για την μορφή, την ισχύ και τους συσχετισμούς της ταυτοτικής παρουσίας στον κοινωνικό κόσμο, και τα διάφορα περιεχόμενα που την εμπλουτίζουν δεν γίνονται περιεχόμενα αν δεν υπαχθούν στο αφηγηματικό πλαίσιο και τις προδιαγεγραμμένες δυνατότητες αυτής της ταυτοτικής παρουσίας. 
Αν κρατήσουμε καλά αυτή την διάσταση των πραγμάτων θα μπορέσουμε ίσως να ανασυγκροτήσουμε μια συνεκτική εικόνα των ταυτοτικών παρουσιών, δηλαδή των κοσμοθεωριών, των συλλογικών σημασιών κ.α , που σήμερα έχουν τρωθεί από την διαρκή αποδόμηση-πολλαπλοποίηση στην οποία τις έχουν υποβάλλει οι μετα-νεωτερικοί αναλυτές και στοχαστές.  
Αυτή η αποδόμηση-πολλαπλοποίηση έχει καταστρέψει πλέον και την ερευνητική ικανότητα, αν και σαν "σκοπό" της είχε ακριβώς την "αδέσμευτη" από "ταυτοτικότητες" έρευνα..





Ι.Τζανάκος

5 σχόλια:

  1. Αν διαβάσεις τον ΑντιΟιδίποδα κάπου σε μια από τις πρώτες σελίδες, θα δεις την εικόνα του υποκειμένου ως συστήματος, η κίνηση του οποίου διέρχεται σε μια γραφική παράσταση από διάφορα σημεία (ordinary points), ''καταστάσεις'' του συστήματος, στις οποίες αποδίδεται κάποιο όνομα/ονόματα. Η εκκίνηση είναι από το 0 της γραφικής παράστασης, το ''σώμα δίχως όργανα'', το οποίο ως 0-απουσία σημαίνεται από την ιδέα της ''παρουσίας'' στον κάθετο άξονα. Οι βαθμοί έντασης στον άξονα αυτό (κάθετος) ποικίλουν, ενώ στον οριζόντια άξονα, έχουμε τον εκτασιακό άξονα του χρόνου ως διαδοχή πριν και μετά. Οι ''καταστάσεις'' του συστήματος είναι τα σημεία τομής μιας βαθμίδας έντασης με τη χρονική στιγμή. Αυτές είναι οι ''συντεταγμένες''.
    Το Υποκείμενο δεν είναι ούτε ο ''βαθμός 0'', δηλαδή το κενό σώμα με όργανα, ούτε ένα σημείο-κατάσταση έντασης, αλλά η διαρκής αναλογία του σώματος-σημείο αναφοράς/0 με τις εντασιακές ποσότητες.
    Το σημείο 0 είναι το συμβάν ως κενό σημαινόμενο και κενό σημαίνον, αλλά η ενεργός πραγματικότητά του είναι το γίγνεσθαι του γραφήματος. Το υποκείμενο είναι αυτό το γίγνεσθαι. Η ''πύκνωση'' που λες είναι η διαδοχή των σημείων ως το κινητό σημείο-τομή του υποκειμένου.

    Το 0 είναι η λεγόμενη ''Απόλυτη Διαφορά'' ή ελάχιστη διαφορά κάθετου και οριζόντιου άξονα (singularity point, συμβάν) που αυτοδιαφοροποιείται στα ordinary points-καταστάσεις/σημεία (εδώ το σημείο δες το και με την έννοια σημαίνον/σημαινόμενο).
    Στον κάθετο εντασιακό άξονα έχουμε τον άξονα του κατηγορήματος και των βαθμών ομοίωσής του (''βάθος'' της έννοιας), στον οριζόντιο εκτασιακό έχουμε το πλάτος της έννοιας, τον αριθμό των ονομάτων-καταστάσεων που υπάγονται σε αυτήν.

    Τελικά το υποκείμενο είναι η κλίση της καμπύλης. Όταν αλλάζει η κλίση έχουμε μια τομή στην υποκειμενικότητα.

    Από κει και πέρα, υπάρχει το ζήτημα των διαφόρων διαγραμμάτων στα διάφορα κατηγορήματα που μπορεί να πάρει το υποκείμενο ως υπόσταση.

    Οι λεγόμενες ''επιθυμητικές μηχανές'' αντιδιαστέλλονται με το σώμα δίχως όργανα, οι Ντ-Γκ μιλούν για έλξη και άπωσή τους (ή άπωση είναι η λεγόμενη ''απώθηση''), αναλογία έλξης και άπωσης κάνει την καμπύλη, αλλά για την ακριβή φύση των επιθυμητικών μηχανών επιφυλάσσομαι γιατί έχει και άλλες πλευρές.
    Μπορούμε να απομυστικοποιήσουμε λίγο αυτούς τους όρους, που είναι και λίγο...μορφαριές της εποχής? (Μάης του 1968);
    Μπορούμε να εγελιανοποιήσουμε/διαλεκτικοποιήσουμε αυτό το πλαίσιο; Νομίζω ναι. Βλ. διδασκαλία περί του Είναι τα περί διαφορικού λογισμού, του μέτρου και το πόση σημασία έχουν για το πέρασμα στην Ουσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρειάζεται σίγουρα ένας βαθμός μαθηματικής γνώσης, ειδικότερα του ολοκληρωτικού-διαφορικού λογισμού, μιας και η συγκεκριμένη υποστασιοποίηση των εννοιών που κάνουν οι Ντελέζ-Γκουαταρι είναι σε διαφορερική κατεύθυνση από αυτή που γίνεται με την θεωρία των συνόλων. Αυτή η κατεύθυνση, εδώ, είναι πιο κοντά στον επιστημονικό υλισμό και ταυτόχρονα πιο κοντά σε μια πιο συνεκτική θεωρία για την ταυτότητα, οπότε η εγελιανοποίηση που προκρίνεις δεν ειναι καθόλου ανέφικτη, παρά τις προθέσεις λ.χ του Ντελέζ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Eriugena

    Υπάρχει μια σύνδεση πάντως με τα σύνολα βαθιά, ήδη από την εποχή του Φρέγκε συζητιόταν το κενό σύνολο. Αυτός είναι μια μεγάλη τομή. Προυπόθεση πάντως του να υπαχθεί κάτι σε ένα σύνολο είναι για την παραδοσιακή θεωρία των συνόλων να είναι σαφώς ορισμένο. Το ίδιο θεωρεί ο Φρέγκε για την υπαγωγή στις έννοιες. Εδώ υπάρχει μια ρωγμή που ανοίγει το δρόμο για τη μετέπειτα ασαφή λογική, αλλά και στους Ντ-Γκ που αναφέρουν ρητά άλλωστε τα ασαφή σύνολα, ώστε να παίξουν με κάτι που δραπετεύει της ''συνολοταυτιστικής λογικής''. Δραπετεύοντας από τους συνολιστικούς εγκλεισμούς, εκφράζει αυτό το Χ την καθολικότητα των διαφορών και της κίνησης, κομμουνισμός ως η πραγματική κίνηση που καταργεί....κλπ κλπ.
    Πάντως είναι πολύ ενδιαφέρον που κάνουν χρήση της λέξεις ''υποκείμενο'' στον αντι-οιδίποδα, όπως κάνει ο ντελέζ στο βιβλίο για τον Χιουμ, γενικά είναι σπάνιο για αυτούς.

    Είχες γράψει κάτι για το Μηδέν ως εντελές και αληθέστερο του Είναι ως κενή αφαίρεση, όταν σχολίαζες τον Χέγκελ, νομίζω αυτή η παρατήρηση ήταν πολύ σημαντική, για τη σχέση με το 0 που συζητάμε.
    Χρειαζόμαστε και μια ιστορία του 0, πέρα από τη γνωστή πρώτη εισαγωγή του, και εννοώ θεωρίες που αναπτύχθηκαν γύρω από αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η μετάβαση στο καθορισμένο Είναι, και ουσιαστικά στην ουσία, έννοια κ.λ.π είναι όντως ένα κουβάρι που πρέπει να λυθεί κάποτε. Και σε αυτό το κουβάρι της "μετάβασης" είναι που εμπλέκεται το μηδεν, και οι μορφές του μηδενός. Απλά εδω υπενθύμισα πως όλα κάποια στιγμή καταλήγουν στο καθορισμένο Είναι, στην ταυτότητα και την δομή, αυτό νομίζω δεν πρέπει να το ξεχνάμε, και δεν το ξεχνάμε!. Πιθανόν είμαστε ως "χώρος" σε τόσο σπαργανώδη ακόμα φάση (ιστορικά) που είναι αδύνατον να μην αναφερόμαστε στην έννοια του μηδενός, του κενού κ.λ.π

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. σας χαιρετώ φίλοι μου, να, εδώ! μέρος δεν μπορ΄να πάρω στα λεγόμενα σας.
    σας εύχομαι καλησπέρα.
    ακούμε τώρα muse ,συγκεκριμένα αυτή τη στιγμή isolated system, σας τους προτείνω ανεπιφύλακτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή