Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Δύσκολα πράγματα..




Το κρίσιμο όριο της παγκόσμιας κυριαρχίας είναι εκείνο το εξωτερικό όριο που συμπυκνώνει τις εσωτερικές αντιθέσεις της και την εσωτερική κρίση της ως το πεδίο ανταγωνισμού στο οποίο ξετυλίγονται όλες οι διαστάσεις της ως οργανωμένης και ολικής "εσωτερικότητας" των ποιοτικών καθορισμών της. 
Έτσι λοιπόν ενώ υπάρχει ένας σαφής καθορισμός της κατάστασης που δημιουργείται στο εξωτερικό όριο από τα οικονομικά και πολιτικά ("γεω-στρατηγικά") συμφέροντα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών δυνάμεων αυτό που συντελείται είναι μια κολασμένη ολοποίηση όλων των "εσωτερικών" ποιοτικών καθορισμών των διαφόρων υποσυστημάτων και του συστήματος στο σύνολό του.  
Η ριζική εικόνα, η αλήθεια της κρίσης ενός παγκόσμιου συστήματος εκφράζεται πάντα στο εξωτερικό όριό του που αν και συνδεέται ουσιαστικά με την ειδική του δομή και καθορίζεται από αυτήν (λ.χ καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός) την υπερκαθορίζει από τις αναδυόμενες ολότητες όλων των πιθανολογικών καθορισμών της ανθρώπινης κατάστασης. 
Όταν "ανοίγει" ο κόσμος της κυριαρχίας αυτό σημαίνει πόλεμο, όλεθρο, γενική ρευστοποίηση όλων των υλικών καθορισμών και ανάμιξή τους με τους διανοητικούς, οντολογικούς, "πολιτισμικούς" καθορισμούς. 
Αν θεωρεί κανείς το μέλλον που αναδύεται από το ζοφερό κυριαρχικό παρόν και τις πληγές του ζοφερού κυριαρχικού παρελθόντος ένα "εποικοδόμημα" ας ξεκινήσει για Βαγδάτη, ακόμα υπάρχουν εισιτήρια και αν γνωρίζει κανείς αγγλικά μπορεί να συνενοηθεί με ανθρώπους παντού. 
Εκεί θα τα δει όλα, στην κυριολεξία και μεταφορικά. 
Τα μονοπώλια, τις μυστικές υπηρεσίες, τους στρατούς, τις θρησκευτικές ομάδες, τις "εθνότητες" να αντιμάχονται, φρίκη ελπίδες πίστη.
Το εξωτερικό όριο που συμπυκνώνει αυτή την κρισιακή κατάσταση δεν είναι πάγιο και διαχρονικό αλλά μπορεί να μεταφερθεί σε μέχρι πρότινος  εσωτερικότερες στοιβάδες του συστήματος της παγκόσμιας κυριαρχίας και μερικές φορές (ανοιχτός παγκόσμιος πόλεμος) στα όρια των ίδιων των κυρίαρχων χωρών που το συγκροτούν ηγεμονικά.


[Σημείωση "ελληνικού" ενδιαφέροντος: Ο εφιάλτης διαφόρων μικρο-ιμπεριαλιστών ακολούθων (όπως το ελληνικό κράτος-έθνος) μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι να μετατραπεί ο χώρος του ασήμαντου αυτοκαθορισμού της κυριαρχίας τους σε εξωτερικό όριο αυτού του παγκόσμιου συστήματος ενόσω αυτοί δεν έχουν την ισχύη να την αυξήσουν και να την εδραιώσουν περαιτέρω, πράγμα που στην διεθνοπολιτική σημαίνει απλά και ξάστερα την πιθανότητα ταπεινωτικής μείωσης της επικράτειας τού "έθνους-κράτους" και εθνική συρρίκνωση με ευρύτερες συνέπειες για την πολιτική και ηθική "νομιμοποίηση" τής παρουσίας τους στο εσωτερικό των κοινωνιών τους.
Η συμμετοχή του ελληνικού λαού, της πλειονότητας των εργαζόμενων στρωμάτων, στον φόβο για την αλλαγή της θέσης της χώρας μας στο σκηνικό της μάχης για την παγκόσμια κυριαρχία είναι και αυτή που προκαλεί ένα αδιερεύνητο σύνολο πολιτικών, ηθικών και πολιτισμικών στάσεων που συμπυκνώνονται σε έναν  ειρηνισμό και έναν διεθνισμό της υποτέλειας που πάρα πολύ εύκολα και "λογικά" συνδυάζεται με τον εθνικισμό τον ρατσισμό και τις "ελληνοκεντρικές" φαντασιώσεις. 
Η αδυναμία των ριζοσπαστικών δυνάμεων να κατανοήσουν αυτή την στάση σχετίζεται ή με την συμμετοχή τους στο φοβικό κοσμοπολίτικο "γεω-πολιτισμικό" ιδεολόγημα (ή την ιδεολογία του φόβου) ή με την πλήρη άγνοια της συγκεκριμένης ιεραρχικής δομής του παγκόσμιου συστήματος που δημιουργεί αυταπάτες για τον συγκεκριμένο ρόλο και τις δυνατότητες της άρχουσας τάξης της χώρας. 
Αυτός ο φόβος ή η άγνοια εκφράζεται με την υποτίμηση ή την (αντίστοιχη "αντίθετη") υπερεκτίμηση του προσδιορισμού της "ιμπεριαλιστικότητας" για την αστική τάξη της χώρας και την χώρα την ίδια ως καπιταλιστική. 
Συντελείται μια συνεχώς άστοχη εννοιολογική-ιδεολογική και αναλυτική διακύμανση από το σημείο να θεωρείται η άρχουσα τάξη μιας χώρας σαν την Ελλάδα (και το "σύστημά" της) ιμπεριαλιστική(-ο) όπως οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (με διαφορά μόνον στην γενική έννοια της οικονομικής-πολιτικής ισχύος) έως το σημείο να θεωρείται εξαρτημένη άρχουσα τάξη σε μια εξαρτημένη χώρα-αποικία. Καλή τύχη σύντροφοι...]




Ας προχωρήσω όμως στον μοναχικό δρόμο..
Η σημασία της εξωτερικότητας ενός παγκόσμιου συστήματος της κυριαρχίας (στα πλαίσια πάντα της συνδετικότητας της έννοιας- κατάστασης της εξωτερικότητας με την ίδια την ειδική ουσία που καθορίζει την παγκοσμιότητα), δηλαδή της εξωτερικότητας ως εξωτερικού ορίου της παγκόσμιας κυριαρχίας, δεν έχει προσδιοριστεί με αυτή την σαφήνεια που θα άρμοζε σε θεωρητικούς της σαφήνειας και του "ορθού λόγου". 
Υπάρχουν όλα σε μορφή υπόρρητης νοητικής προϋπόθεσης της ζωντανής σκέψης, και χρησιμοποιούνται σαν στοιχεία της πολιτικής "γραμμής" όταν σφίξουν τα πράγματα, αλλά δεν έχουν προσδιοριστεί ως ουσίες της ειδικής θεωρίας της εκάστοτε ειδικής καθοριστικότητας του παγκόσμιου συστήματος (λ.χ θεωρία για τον "ιμπεριαλισμό"). 
Γι'αυτό δεν σηκώνω κουβέντα, όσες παραπομπές κι αν χρησιμοποιηθούν, η εικόνα είναι σαφής. 
Η εξωτερικότητα της παγκόσμιας κυριαρχίας "δομείται" νοητικά: 
είτε α) σαν εσωτερικό στοιχείο του ειδικού καθορισμού και απολυτοποιείται η συνδετικότητα και η καθοριστικότητα του ειδικού καθορισμού, είτε β) σαν απόλυτη εξωτερικότητα που περιέχει καθορισμούς που διαφεύγουν του ειδικού καθορισμού.
Η αλήθεια δεν είναι "κάπου στη μέση", ούτε σε έναν από τους δύο αναλυτικούς πόλους. 
Η αλήθεια πρώτα, είναι εκεί που βιώνουν οι άνθρωποι τις οριακές συνθήκες του παγκόσμιου συστήματος και της αθλιότητάς του, ως ενεργά και ως παθητικά υποκείμενα της αθλιότητας αυτής. Αυτό ας το κρατήσουμε κι ας μην θέλουμε, κι ας φαίνεται ένα "ρομαντικό" ερμηνευτικό σόφισμα. 
Η δεύτερη αλήθεια, αυτή που μπορεί να κατακτηθεί και από αυτούς που εμβιούν (λιγότερο η περισσότερο) "μέσα" στον πυρήνα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας, βρίσκεται στην μεγαλύτερη απαισιοδοξία όσον αφορά την ικανότητα των ανθρώπων να διαφύγουν υπαρκτικά (άρα και νοητικά) της θέσης τους στον πυρήνα της κυριαρχίας, είτε αυτή η θέση είναι μη-πραγματική με την έννοια της υλικής θέσης είτε αυτή η θέση είναι υλική, είναι δηλαδή καθορισμένη από υλικούς παράγοντες.
Η αισιοδοξία και όταν ακόμα ενδύεται μανδύες απαισιοδοξίας μπορεί να είναι το ιδανικό όχημα του επικινδυνότερου τρόπου ψεύδευσης της ζωής, του αυτο-ψεύδους.  
Αν περιμένει κανείς να υπάρξει "υπέρβαση" της ελεεινής συμμετοχής της πλειονότητας των εργαζόμενων ανθρώπων που ζούν σε ένα ιμπεριαλιστικό κράτος (ακόμα και μικρο-ιμπεριαλιστικό) στην κυριάρχηση και τον εξευτελισμό του "έξω κόσμου" χωρίς αυτή (η υπέρβαση) να σημαίνει θραύση της ιδεολογικής, πολιτικής και πολιτισμικής "αυτοκρατορικής" ταυτότητάς τους θα περιμένει πολύ, πάρα πολύ. 
Αν θέλει κανείς να μένει μόνον στις δηλώσεις των ανθρώπων, αν δεν θέλει κανείς να ακούσει τι λέγεται πίσω από την πόρτα του σπιτιού τους, αν φοβάται κανείς να "στήσει αυτί" μέσα στην σάπια ψυχή τους όταν φαντάζονται τον εαυτό τους ως συμμέτοχο στον "ανώτερο" κόσμο, ας (μην) το κάνει, αλλά ας είναι έτοιμος για εκπλήξεις..







Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Ο κύριος Χ ας βάλει το χέρι του..




Στον "χώρο" που βρίσκεται στα εξωτερικά όρια της παγκόσμιας κυριαρχίας (η οποία συμπεριλαμβάνει ως μέρη της και τις περιφερειακές δυνάμεις είτε αυτές θεωρηθούν ιμπεριαλιστικές είτε όχι) διαδραματίζονται ολογενή γεγονότα και δομούνται ολογενείς καταστάσεις που προκαλούν πολλά προβλήματα στους ταχυδακτυλουργούς του αναγωγισμού, όποιου είδους. Αυτά είναι τα κρισιακά φαινόμενα στα όρια των πραγμάτων, τόσο αποκαλυπτικά είναι ως προς την πραγματικότητα στην ολότητά της και αυτή είναι η ευλογία της κρίσης, να καταστρέφει βεβαιότητες και πίστεις και να δοκιμάζει τακτοποιημένες συνειδήσεις. Άλλοι ανακαλύπτουν πίσω από όλα τα οικονομικά συμφέροντα και άλλοι τις εθνοθρησκευτικές διαμάχες, λες και στον συγκεκριμένο "χώρο" μπορεί να κάνει κανείς τόσο ρουτινιάρικες αναγωγές. Ο δε διάλογος των κάθε λογής αναγωγιστών, αν υπάρχει είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικός αν βέβαια κανείς απέχει από τον στίβο του ολέθρου αρκετά εκατοντάδες ή χιλιάδες χιλιόμετρα. Η πιθανότητα να ισχύουν όλα μαζί και όλα να έχουν έναν ισοδύναμο τελικό ρόλο σε ένα ''έδαφος" που είναι έτσι κι αλλιώς γεμάτο φωτιά δεν απασχολεί και πολύ τους ήσυχους και μακάριους αναγωγιστές. Φαντάζομαι πως και η εγγύτερη πραγματικότητα που μυρίζει μπαρούτι πιθανόν να μην τους ανησυχεί εν τη συγκεκριμένη της έννοια, αλλά επίσης ελπίζω να μην χρειαστεί να αυξηθεί ακόμα περισσότερο η προσέγγισή τους προς το μπαρούτι γιατί αυτό θα σημαίνει και την δική μας προσέγγιση. Αν είναι βέβαια να γίνει θα γίνει, γιατί ως γνωστόν η νομοτέλεια δεν αίρεται με ευχές. Αλλά αυτό που αν και είναι γνωστόν πως δεν αίρεται αλλά και δεν υποφέρεται είναι η ατυχία σου να έχεις αποθέσει τις ελπίδες σου για διαλεκτική πολιτική και αντίληψη των πραγμάτων, άρα και την δική σου ταπεινή παρουσία, σε ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει και έχουν παραμείνει σε σχήματα όχι και τόσο επαρκή για την εξήγηση της ίδιας της αναθεματισμένης της πραγματικότητας στην ολότητά της. Βέβαια τα "σε τελική ανάλυση" και άλλα θα προτιμούσα να μην τα σκέφτομαι άλλο γιατί αντί πιά να μου χαρίζουν ένα είδος θεωρησιακής παρηγοριάς με τρομοκρατούν με την αφέλειά τους και την διάδοσή τους σε ανθρώπους που θα έπρεπε να βασανίζουν τις κρίσεις τους και τα στοιχεία τους.
Αμήν και θεός βοηθός, που λέει και το τραγούδι...



Ι.Τζανάκος

Μια άθλια σουνιτική "επιχειρηματολογία"..




Σήμερα θα εξετάσουμε έναν ιδιαίτερο τρόπο "επιχειρηματολογίας" που χρησιμοποιήθηκε από ένα σουνίτη μουσουλμάνο για να διαχωρίσει την θέση του από την φρικαλέα σκοταδιστική σουνιτική οργάνωση ISIS. Ο διαχειριστής του σουνιτικού ισλαμικού ιστολογίου μας λέει το εξής:

Σύνδεσμος εδώ:

Η Χαριτζητική (τρομοκρατική) οργάνωση ISIS « Αχμαντ Ελντιν

ahmadeldin.org/2014/06/23/isis-terrorism/

http://ahmadeldin.org/2014/06/23/isis-terrorism/

" Η Χαριτζητική (τρομοκρατική) οργάνωση ISIS

Την ISISμπορείς να την χαρακτηρίσεις όπως θέλεις: τρομοκρατική, εγκληματική, δολοφονική η μαφιόζικη οργάνωση. Μόνο ένα πράγμα όμως δεν μπορείς και δεν έχεις δικαίωμα να την αποκαλείς, Μουσουλμανική. Επίσης, η συγκεκριμένη οργάνωση και κάθε τρομοκρατική οργάνωση (αλ Κάιντα, Μπόκο Χαράμ, κτλ) σε καμία περίπτωση δεν ανήκει στον Σαλαφισμό (Ορθόδοξο Ισλάμ), αλλά αποκλειστικά και μόνο στον Χαριτζητισμό. 

Τι είναι ο Χαριτζητισμός: Είναι μια αίρεση στο Ισλάμ που ο οπαδός της θεώρει ως ύψιστη αξία την επανάσταση προς τον ηγέτη του Μουσουλμανικού κράτους. Είναι αυτοί που δολοφόνησαν τον χαλίφη και σαχάμπι Ουθμάν καθώς επίσης η πλάνη τους και οι κακοδοξίες τους διαδόθηκαν και στο χαλιφάτο του Αλί (του ξάδελφου του Προφήτη) ο οποίος τους πολέμησε.

Ο Προφήτης Μουχάμαντ (ειρήνη και ευλογία σε αυτόν) καλεί στην υπακοή του Μουσουλμάνου ηγέτη χωρίς επαναστάσεις. Λέει:
«Σας συμβουλεύω, να φοβάστε τον Αλλάχ και να υπακούετε τους αρχηγούς σας, ακόμα και αν είναι ένας Αιθίοπας σκλάβος. Διότι πράγματι, όποιος ζήσει μετά που θα φύγω θα δει πολλές διαφωνίες και διαμάχες» {Αμπού Νταούντ νούμερο 4607 και Τιρμιδί νούμερο 2676}
Ο Αλλάχ ο Ύψιστος λέει:
«Υπακούετε στον Αλλάχ κι υπακούετε τον Απεσταλμένο, και σ’ όσους, ανάμεσα σας, έχουν εξουσία πάνω σας» {Κοράνι 4:59}
Οι Χαριτζήτες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την σημερινή τρομοκρατία αμαυρώνοντας την εικόνα του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων, πιστεύουν επίσης ότι ο Μουσουλμάνος που θα διαπράξει οποιοδήποτε μεγάλο αμάρτημα θεωρείται άπιστος. Η ορθόδοξη Ισλαμική δογματική όμως το απορρίπτει διότι η αποστασία για έναν Μουσουλμάνο πραγματοποιείται όταν έχει διαπράξει πολυθεϊσμό (σιρκ) η έχει πέσει σε ένα από τα ακυρωτικά του Ισλάμ. Ο Ύψιστος λέει:
«Ο Αλλάχ δεν συγχωρεί, όποιον λατρεύει συνέταιρο μ’ Αυτόν. Συγχωρεί όμως, οτιδήποτε άλλο αμάρτημα και σ’ όποιον θέλει» {Κοράνι 4:48}
Οι σημερινοί τρομοκράτες, που δυστυχώς αποκαλούνται Μουσουλμάνοι, έχουν ακριβώς την ίδια μεθοδολογία με την αίρεση των Χαριτζητών. Σκοτώνουν Μουσουλμάνους, τους αποκαλούν άπιστους αυτούς και τους ηγέτες τους, και συχνά στις τρομοκρατικές τους επιθέσεις τα θύματα είναι πιο πολλοί Μουσουλμάνοι με σύγκριση μη Μουσουλμάνους "
Άχμαντ Ελντιν   


Να σας  πω κάπως απλούστερα τι λέει ο κακοήθης σουνίτης:
Μπορεί αυτή η οργάνωση να είναι ακραία σουνιτική, να σφάζει, να εκτελεί μαζικά σιϊτες, να επιβάλλει τον τρόμο και την βία απέναντι σε άλλες θρησκείες, σε άλλα δόγματα του ισλάμ, στις γυναίκες, τους κούρδους. Μπορεί αυτή η οργάνωση να είναι και αυτή προϊόν της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των Η.Π.Α, μπορεί οι φανατικοί ουαχαμπίτες (δεν του αρέσει αυτός ο όρος αλλά τι να κάνουμε) να έχουν υπερτονίσει τα δόγματα του σουνιτικού ισλάμ και να έχουν κατασκευάσει μια ακραία πουριτανική, μισάνθρωπη, μισογυνική, ανόητη ερμηνεία του Λόγου του προφήτη Μωάμεθ, αλλά σύμφωνα με τον κακοήθη "ορθόδοξο ισλαμιστή" ποιοί φταίνε; οι "Χαριτζήτες" (ή Χαριζίτες) και ο "Χαριτζητισμός", δηλαδή έμμεσα οι ίδιοι οι Σιϊτες! (ο χαριτζητισμός είναι μια ριζοσπαστική εκδοχή του "ισοπεδωτικού" εξισωτικού ισλάμ στις αρχές του που αρνείται την εξουσία του Χαλίφη και έχει έμμεση σχέση -σύμφωνα με τους σουνίτες- με τον σιϊτισμό αφού οι χαριτζήτες αρχικά δέχτηκαν τον κανόνα του Αλή -τον σιϊτικό κανόνα-, αν και αναφέρεται σε παλαιές εποχές και δεν φέρει φυσικά καμμία ευθύνη για τις πομπές των ακραίων σουνιτών δολοφόνων και ισλαμοφασιστών).
Έμ και τους σφάζουμε έμ και τους χρεώνουμε (δια της πλαγίας οδού) την σφαγή!
Ντροπή στους σουνίτες και ντροπή στο άθλιο αμερικανοκίνητο και χυδαίο βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας που ενώ αυτό και τα όργανά του είναι υπεύθυνα για την σφαγή και τον συνεχή διωγμό του σιϊτικού ισλάμ (της μάλλον ανοιχτότερης και πιό ενδιαφέρουσας εκδοχής του Ισλάμ) καταλογίζουν και ευθύνες σε αυτό (τα κατεξοχήν θύματα). 





Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Δύση και ψεύδευση..





Η δύση υπάρχει και είναι το ψεύδος. Ένα ψεύδος που κατοπτρίζεται σε τερατώδη κάτοπτρα. 
Η δύση υπάρχει και όπως πάντα ψευδεύει το ον αυτομεσολαβούμενη μεταξύ δύο τέλεια αντικρυστών κατόπτρων που έχουν αναγκαία ένα περιεχόμενο: Τον όλεθρο.
Τώρα..
Μεσολαβώντας την κατόπτρισή της στους βιασμένους τόπους: Ουκρανία, Ιράκ..






Η υπόσταση των πραγμάτων έχει απομακρυνθεί από την ουσία τους; ή μήπως είναι αδύνατη η οποιαδήποτε συζήτηση για την σχέση της ουσίας με την υπόσταση όσο κυριαρχεί το ψεύδος και η παραγωγή του; η χειραγώγηση και η εξαπάτηση και η παραγωγή τους ως τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι διευθετούν τις κρισιμότερες σχέσεις τους; τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και διοίκησης κατά την άμεση παραγωγή των υλικών όρων της ζωής τους και της ίδιας της ζωής τους ως συνολικού φαινομένου; 
Ένας τρόπος για να καταπολεμήσει κανείς το ψεύδος είναι να δημιουργήσει ένα νέο ψεύδος. Το ψεύδος του χωρισμού ανάμεσα στην παραγωγή του ψεύδους και την παραγωγή των υλικών όρων της χειραγώγησης και εκμετάλλευσης των άμεσων παραγωγών. 
Η κυριαρχία, η εκμετάλλευση και η ψευδότητα που επικρατεί στον κοινωνικό κόσμο δεν αποτελούν ξεχωριστά στοιχεία της πραγματικότητας από όπου μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα θεμελιακά που παράγουν και τα θεμελιωμένα που παράγονται από αυτά. Είναι αξεχώριστα στοιχεία της ίδιας πραγματικότητας και κάθε διαχωρισμός τους ως καθορισμών είναι θεμιτός μόνον όταν συνοδεύεται από την άμεση αναφορά της ολότητας των καθορισμών στις οποίες συμπεριέχονται ως ένα από αυτά και ως σημείο της ολότητάς τους. 
Αυτή είναι η άβυσσος που μπορεί να χωρίσει έναν υποστηρικτή της αλήθειας από όλους τους μαρξιστές, αναρχικούς ή άλλους αγωνιστές της κοινωνικής ελευθερίας που προσεγγίζουν την αλήθεια περισσότερο βέβαια από τους "ιδεαλιστές" υποκριτές της κυρίαρχης τάξης αλλά από την άλλη πλευρά δέχονται και επιβοηθούν ένα είδος διαχωρισμού των στοιχείων της ολότητας υπό το πρόσχημα του "υλισμού" ή της "ρεαλιστικής" θεωρίας των καθοριστικότερων "παραγωγικών σχέσεων" ή "σχέσεων εξουσίας" κ.ο.κ. 
Υπάρχει κάποια δυνατότητα να υπερασπιστεί κανείς, σήμερα έστω, την αλήθεια ως ένα καθοριστικό στοιχείο της μελλοντικής ελεύθερης κοινωνίας και να αποκαλύψει το ψεύδος ως ένα αντίστοιχο καθοριστικό στοιχείο των ανελεύθερων ταξικών κοινωνιών;
Το πρώτο καθήκον του υπερασπιστή της αλήθειας είναι να μην κρατάει "ουδέτερη" στάση απέναντι στις διάφορες πολιτικές και κοινωνικές παρατάξεις που σχηματίζονται κατά την διενέργεια των ταξικών αγώνων αλλά να τάσσεται με το μέρος των εξαπατημένων, των εκμεταλλευόμενων, των κυριαρχούμενων. 
Αν και είναι προφανές σε όποιον έχει την στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα πως τα υποτελή στρώματα της κοινωνίας δεν έχουν μιαν έμφυτη σχέση με την αλήθεια βρίσκονται εγγύτερα προς αυτήν αφού είναι αντικειμενικά αναγκαίο για αυτά, ακόμα κι όταν είναι βυθισμένα στον ζόφο της άγνοιας και της υποταγής, να αντιπαλέψουν όχι μόνον την υλική αλλά και την διανοητική πρακτική των κυρίαρχων τάξεων που είναι ζυμωμένη με την ικανότητα και την άσκηση της ψευδο-λογίας και της χειραγώγησης του ανθρώπου. 
Το ψεύδος ως πρακτική δεν συμφέρει τον καταπιεσμένο, άσχετα αν και αυτός καταφεύγει κατά καιρούς στην νοσηρή θαλπωρή του. 
Όσοι βέβαια θέτουν τους καταπιεσμένους ως "φύσει" ταγμένους σε κάποια ενδογενή οντότητα αληθείας απλά τους κολακεύουν, ή φαντασιώνονται μόνοι τους ή ίσως έχουν ως σκοπό την (μελλοντική) χειραγώγησή τους μέσα σε ένα άλλο σύστημα κυριαρχίας. 
Η αλήθεια είναι ένα  επίτευγμα του ανθρώπου και όχι ένα φυσικό επακόλουθο κάποιας κοινωνικο-ταξικής, εθνικής ή άλλης προϋπάρχουσας θέσης.  Όμως:
Στον στίβο της επίτευξης της αλήθειας οι καταπιεσμένοι έχουν μια προνομιακή θέση εκ της κοινωνικής εκκινήσεώς τους που είναι το εξωτερικό υλικό σημείο που αντίκειται στο ψεύδος.  Μόνον τότε είναι ένα καταπιεσμένο ον αληθεύον: όταν είναι εξωτερικότητα του ψεύδους.
Τι πάει να πει αυτό; Αυτό πάει να πει πως η πράξη, ή το ενέργημα του ψεύδους απευθύνεται σε ένα υποδεχόμενο αντικείμενο-στόχο του που είναι ένα άλλο ανθρώπινο ον ή ένα σύνολο ανθρώπων για το οποίο υπάρχει σκοπός να διαμορφωθεί κατά την ενέργεια του ψεύδους. 
Το ψεύδος έχει ανθρώπινο στόχο, είναι ενέργημα, πράξη διαμόρφωσης της υπόστασης των ανθρώπων κατά την τροπικότητα της διάκρισης ανάμεσα στην υπόσταση και την ουσία. 
Καλά! θα πείτε..αυτός είναι ένας αφόρητα αφηρημένος ορισμός του ενεργήματος του ψεύδους, και δεν μας δίνει καμμία πραγματική εικόνα της πρακτικής σημασίας ή ρίζας του ψεύδους. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουμε το ξετύλιγμα της σημασίας αυτής, και έχουμε το δικαίωμα να θέσουμε έναν αφηρημένο ορισμό ως σημείο νοητικής μορφοποίησης της κοινωνικής πρακτικής που έχουμε σκοπό να απεικονίσουμε. 
Η διάκριση που αναφέραμε έχει μεγάλη ιστορία στις φιλοσοφικές και θεολογικές αναζητήσεις της "δυτικής ανθρωπότητας", εκείνου δηλαδή του μέρους της ανθρωπότητας εντός του οποίου αναδύθηκε (με τον ένα ή άλλο τρόπο) το φαινόμενο της παγκόσμιας κυριαρχίας. 
Είναι μια πολιτικο-οντολογική διάκριση που περιέχει βαθύτερες και πολυπλοκότερες νοητικο-κοινωνικές διαμεσολαβήσεις που απλά απεικονίζονται σε αφηρημένη μετωνυμική μορφή στα φιλοσοφικά και πολιτικο-φιλοσοφικά θεωρήματα. 
Αυτά για να λυθεί η όποια προκαταβολική νοητική απόφαση για την "ιδεαλιστικότητα" της πρόταξης αυτής της διακρίσεως. 
Η διαίρεση της ανθρώπινης κοινωνίας σε βιαιοπραγούντες, ψευδολογούντες και εξαπατώντες κυριάρχους και (από την άλλη) σε υποταγμένους, εξαπατημένους, και καταπιεσμένους κυριαρχούμενους δεν είναι από μόνη της (ως διαίρεση) αρκετή για να παράξει την διαμεσολαβητική διαίρεση που αναφέραμε ως διαίρεση ανάμεσα σε "υποστασιακή'' και "ουσιακή" κοινωνική πράξη. 
Σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης μπορούμε να ορίσουμε την (αναφερόμενη) κοινωνικο-οντολογική διαίρεση ως ισχύουσα (όταν ισχύει) στο "σημείο" της κοινωνικής πράξης της εργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο η άμεση παραγωγική (εργασιακή) πράξη μπορεί να οριστεί ως το πεδίο της κοινωνικής ουσίας και η έμμεση παραγωγική πράξη (διοίκηση, διεύθυνση, νομή κ.α) ως το πεδίο της υποστασιοποίησης( "υποκειμενικοποίησης") αυτής τής κοινωνικής ουσίας. 
Η διαίρεση της κοινωνίας σε άμεση και αφηρημένη ουσία και έμμεση και συγκεκριμένη υπόσταση σημαίνει την αναγκαιότητα της ψευδότητας αφού θεμελιώνεται στην απόσπαση και τον χωρισμό της "εργασιακής" υποκειμενικότητας ως ενεργούς συγκεκριμενότητας από την εργασιακή υποκειμενικότητα ως αμεσότητα. 
Η ίδια η ανθρώπινη ενέργεια (δράση) ως συγκεκριμένη υποκειμενική πράξη τίθεται σε οντολογική διάκριση προς την άμεση υλική ενέργεια (δράση) που μεταβιβάζεται με αυτό τον ''τρόπο" στο επίπεδο της αφαίρεσης. 
Η αφαιρετικότητα της υλικής ενέργειας (δράσης) όμως παράγεται ως διαρκής αφαιρετικοποίηση, πράγμα που είναι το ψεύδος καθαυτό. Αυτό είναι το ψεύδος ως κοινωνική πραγματικότητα, η άμεση εργασία-παραγωγή ως το αντικείμενο μιας διαρκούς κοινωνικο-οντολογικής ψευδο-λογίας. 
Είναι πολύ δύσκολο να ισορροπήσουμε νοητικά την συνολική φιλοσοφική εικόνα για τον βαθμό και την ποιοτική σύσταση της ψευδο-λογίας πριν και κατά τον βιομηχανικό καπιταλισμό. Από την μιά η κοινωνική "αφαιρετικοποίηση" που προκαλεί ο καπιταλισμός στην άμεση εργασιακή διεργασία δημιουργεί την εντύπωση μιας μεγαλύτερης ψεύδευσής της, αλλά επίσης από την άλλη πλευρά στα προ-καπιταλιστικά σχήματα της "αφαιρετικοποίησης" ενώ διατηρούνται οι εικόνες μιας μεγαλύτερης συγκεκριμενότητάς της παρουσιάζονται τα εξίσου ψευδή (αν και αγνοημένα ως ψευδή και εξιδανικευμένα ως "αληθή") φαντασιακά πλάσματα της εργασίας ως "θυσίας" (όχι με την έννοια που το έθεσε πολύ αργότερα ο Α.Σμιθ) πόνου, "ιερού" "δουλικού" ή "οργανικού" καθήκοντος κ.λ.π. Συμμετρικά η όλη διεργασία παρουσιάζεται ως μια μερική αλήθευση. Στον μεν καπιταλισμό παρουσιάζεται ως η μερική αλήθεια της αφαίρεσης που όμως έχει την δύναμη της γενικής παρουσίασης και στις προ-καπιταλιστικές κοινωνίες παρουσιάζεται ως ένα υπερβατικοποιημένο φαντασιακό πλάσμα συγκεκριμένων αλλά τεμαχισμένων ανθρώπινων συγκεκριμενοτήτων.



Αυτή την τέλεια τερατωδία, και στις δύο μορφές της την ανέδυσε και την ολοκλήρωσε ο δυτικός κόσμος, ο οποίος βέβαια είναι και ο μοναδικός κυρίαρχος πλέον, με την έννοια πως αυτός υπάρχει και στις τερατώδεις κατοπτρίσεις του στην πρώην ανατολή, πού για ένα διάστημα υπήρξε ως ένα κατακτούμενο έδαφος. Αυτό ήταν η "ανατολή". Πριν από αυτό "ανατολή" δεν υπήρχε. Ήταν άνθρωποι και ταξικές κοινωνίες πέραν της Ελληνιστικής και μετέπειτα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.


Το περιοδικό Newsweek: «Τον Ιανουάριο του 1957, έξη έθνη υπέγραψαν μία συνθήκη στην τοποθεσία του αρχαίου Ρωμαϊκού Καπιτωλίου, κι έφεραν σε ύπαρξη την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα... Ένας ακόλουθος του Πωλ-Ενρί Σπάακ, του τότε Βέλγου υπουργού εξωτερικών, θυμάται ότι είχε πει: ‘Νομίζετε ότι έχουμε θέσει τον θεμέλιο λίθο για μία νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;’ και πρόσθεσε πως ‘είχαμε όλοι νοιώσει έντονα ότι ήμασταν Ρωμαίοι εκείνη την ημέρα’».









Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Αντιρρητικές παρατηρήσεις σε 2 σημαντικά άρθρα..


Προϋποτίθεται η ανάγνωση των παρακάτω αναρτήσεων:

Προχωρώ σε βασικές αντιρρητικές παρατηρήσεις που "εμπνεύστηκαν" από τις σημαντικές αναρτήσεις του κομμουνιστή ιστολόγου.. 


Έχω παρατηρήσει πως όταν ο άνθρωπος αναδιπλώνεται στον εαυτό του τον εγκαταλείπει. Αυτό είναι μια παρατήρηση από εκείνες που μπορεί να απηχούν κάτι ή να δείχνουν μια πτυχή των πραγμάτων αλλά και να μην σημαίνουν πολλά πράγματα αν δεν συγκεκριμενοποιηθούν σε σχέση με την συνολική πραγματικότητα στις συγκεκριμένες της εκφάνσεις.

Ο "άνθρωπος" γενικά δεν υπάρχει, αλλά ούτε και το "άτομο", παρά μόνον πλέγματα κοινωνικών σχέσεων που εκφράζονται σε πληθική ή υποκειμενική-ατομική μορφή. Αυτά δε τα πλέγματα ως συγκροτημένα υλικά φαινόμενα δεν διέπονται από υπερ-ιστορικούς νόμους ανεξάρτητους από την ειδική τους ιστορική μορφή, και οι νόμοι που θεωρούμε πως τα διέπουν ως ιστορικοί νόμοι δεν έχουν διευκρινιστεί, επιβεβαιωθεί και αποδειχτεί πειραματικά σε εκείνο τουλάχιστον τον βαθμό που θα τους καθιστούσε γνώσιμους όπως είναι οι θεμελιώδεις νόμοι της φύσης που εξετάζει η φυσική και άλλες θετικές επιστήμες. 
Εγώ προσωπικά θεωρώ πως ο νόμος που έχει σχετικά επιβεβαιωθεί ιστορικο-πειραματικά είναι ο νόμος της αναγκαίας αντιστοιχίας (και κρισιακής αναντιστοιχίας) των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων με τις κοινωνικές παραγωγικές σχέσεις όπως τον διατύπωσε ο Κ.Μαρξ, και με έναν περισσότερο περιγραφικό (αν και έγκυρο εμπειρικά) προσεγγιστικό τρόπο ο νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης όπως τον διαπίστωσε (πάλι) ο Κ.Μαρξ. Όμως σε ένα τόσο ρευστό θεωρητικό πλαίσιο, ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως είμαστε "ικανοποιημένοι" από την γενική μορφή της αλήθειας που μας "χάρισε" ο Κ.Μαρξ, είναι αρκετά δύσκολο να υπερβούμε τις παρατηρησιακές μας προϋποθέσεις που παραμένουν φιλοσοφικές. Πρόκειται για μια αντιφατική και αντινομική τοπο-θέτησή μας στο ιστορικό γίγνεσθαι που προκύπτει ακριβώς εκ της πρόθεσής μας να αντικαταστήσουμε την μερικότητα, την αυθαιρεσία, την "υποκειμενικότητα" της πολιτικής μεταφυσικής (οντολογίας) μέσω της συγκεκριμένης επιστημονικής υλιστικής θεωρίας για τους τρόπους παραγωγής αλλά και της δράσης του εργατικού-λαϊκού κινήματος, αλλά με τα περιορισμένα μέσα που προσφέρει μια εποχή που είναι ούτως ή άλλως καθορισμένη από τους αστικούς όρους της ζωής και της σκέψης. Η κρίση της αστικής κοινωνίας αντανακλάται και στον κοινωνικο-ιστορικό και πολιτικό τόπο-χώρο που δύναται να τους υπερβεί, καταστρέφοντάς τους, με διάφορους αρνητικούς (με την "κακή" έννοια) τρόπους (αστική επιρροή κ.λ.π) αλλά και με έναν ελλειπτικό τρόπο εφόσον εκφράζεται κατά κάποιο τρόπο η μη πλήρης ύπαρξη των προϋποθέσεων για την άρση των αστικών και ευρύτερα ταξικών διαιρέσεων στην θεωρία και την πρακτική. 
Η αρνητική υπερ-ωριμότητα των αστικών σχέσεων δεν αντανακλάται με μια θετική πρώϊμη ωριμότητα της ριζοσπαστικής θεωρίας και πράξης αλλά με την σπερματικότητα, την δυνητικότητα, την "ιδανικότητά" τους, δημιουργώντας μια παράδοξη παραμονή σε αυτό που είναι να αρθεί, δηλαδή στο γενικότερο αντινομικό πλαίσιο που παράγει τις διαιρέσεις της αστικής (ταξικής) κοινωνίας. 
Βέβαια η γενική αντινομία δεν παράγεται στον κομμουνισμό, όπως θεωρούν μερικοί, σε μιαν απλή της αντιστροφική παραλλαγή, αφού η κομμουνιστική θεωρία και πρακτική αντιστρέφει ριζοσπαστικά (αν και παραλλακτικά επίσης) όλους τους όρους των αστικών διαιρέσεων αναδύοντας έναν κρίσιμο παράγοντα αντιστροφής που ορίζεται σε ένα υλικό πλαίσιο που εμπεριέχει εκ της "φύσεώς" του το πραγματικά ενωτικό στοιχείο της κοινωνικής πραγματικότητας που είναι η εργασία σε συμπλοκή με την φύση. Το γεγονός πως αυτό το ενωτικό στοιχείο-πλέγμα παρουσιάζεται στις ταξικές κοινωνίες ως μηδενικό, ως ένα τίποτα που απωθείται ως κεκρυμμένο θεμέλιο, δεν το καθιστά έναν απλό αρνητικό καθορισμό. Αυτή είναι και η ριζική διαφορά κάθε εγελιανίζουσας ή εγελιανής έννοιας της αρνητικότητας με την μαρξική αρνητικότητα που αποτελείται (για μένα) από συγκεκριμένους (θετικούς) ανθρωπικούς καθορισμούς. 
Ο άνθρωπος ως η ρίζα του, η ρίζα του ανθρώπου ως η ουσία του, η ουσία του ως το ρίζωμά του στην εργασία, την φύση, το όντως ον. Αυτή είναι η αληθινή αλήθεια του ανθρώπου που ο ίδιος πρέπει να αναδύσει μέσα στις συνθήκες της καταστροφής της που σημαίνουν και την καταστροφή του, πριν ακόμα συγκροτήσει την ολοκληρωμένη θεωρία και την ολοκληρωμένη πρακτική του ως ακέραιου ενσυνείδητου όντος που βιώνει αντανακλώντας την αταξική και ελεύθερη κοινωνία. Αυτή η προϋποθετική ανάδυση ενός "πράγματος" που δεν μπορεί να αναδυθεί ακέραιο σε συνθήκες ταξικού διωγμού (ταυτόν με την έννοια "κοινωνία" στις ταξικές κοινωνίες), αλλά μπορεί να αναδυθεί κάποτε ως ακέραιο αν μπορέσει να υπάρξει με κάποιον τρόπο ως ακέραιο σε έναν κόσμο που απαγορεύει οντολογικά τέτοιου είδους ακεραιότητα, είναι το αντινομικό (οντολογικό) αγωνιστικό πλαίσιο όχι μόνον των κομμουνιστών αλλά και κάθε ανθρώπου που δεν θέλει να παραμείνει άπραγος και ανήθικος. Αν είναι όμως έτσι μπορεί η αρχική μου, αντιρρητική, παρατήρηση να έχει κάποιο νόημα, γιατί πως αλλιώς μπορεί κανείς να ανταπεξέλθει στον διχασμό της κοινωνικής ζωής και τους διωγμούς της αν δεν αλλοτριώσει την εαυτοτητά του στο αφηρημένο πολιτικό ον αφού αυτό είναι το μόνο πρακτικά θεμελιωμένο και νοηματικά ακέραιο πρόπλασμα της ριζικής κοινωνικής ουσίας του εργαζόμενου ανθρώπου ως ακέραιας; 
Η υπεράσπιση του προσωπικού αλλά και του (απείρως σημαντικότερου) συλλογικού ταξικού εαυτού των καταπιεσμένων είναι ίσως αδύνατη χωρίς μια μορφή πολιτικής "αλλοτρίωσης" και επι-οντολογικοποίησης του συγκεκριμένου υλικού πλαισίου της αστικής κοινωνικής ζωής, αφού ο λόγος για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου διαφορετικά από τον τρόπο του αναπόφευκτου αγώνα της επιβίωσης είναι να τον "ξεχάσεις" περισσότερο παρά να τον επικαλεστείς.






Ι.Τζανάκος  

Κριτικές παρατηρήσεις στο σημείωμα του Θ.Λιάπα για Σπινόζα / Φίχτε / Χέγκελ


"..Αρχικά μεταφράζουμε από την Wissenschaftslehre του 1794 απόσπασμα όπου ο Φίχτε κάνει κριτική στον Σπινόζα και  σχολιάζουμε ορισμένα ενδιαφέροντα σημεία. Κατόπιν παραθέτουμε την κριτική του Χέγκελ στον Σπινόζα.
Grundlage der gesamten Wissenschaftslehre
Ο Σπινόζα υπερέβη την πρότασή μας, όπως την δείξαμε παραπάνω. Δεν αρνείται την ενότητα της εμπειρικής συνείδησης, αλλά αρνείται τελείως την καθαρή συνείδηση. Σύμφωνα με αυτόν σχετίζεται ολόκληρη η σειρά των παραστάσεων ενός εμπειρικού υποκειμένου προς το μοναδικό καθαρό υποκείμενο, όπως μια μεμονωμένη παράσταση προς μια σειρά παραστάσεων. Στον Σπινόζα το Εγώ(αυτό το οποίο ονομάζει Εγώ του ή εγώ το ονομάζω δικό μου Εγώ) δεν υπάρχει κατ’ εξοχήν(απόλυτο) ,επειδή αυτό το ίδιο υπάρχει· αλλά επειδή κάτι άλλο υπάρχει.

Στον Σπινόζα το θεμέλιο ύπαρξης του Εγώ δεν βρίσκεται στην ίδια του την αυτοσχεσία(βλ. προηγούμενη ανάρτηση για Φιχτε-Ντεκαρτ) αλλά σε κάτι έξω από αυτό που είναι βεβαίως η υπόσταση.


 –Το Εγώ κατά τον Σπινόζα ναι μεν είναι για το Εγώ - Εγώ, αλλά αυτός ρωτά: τι θα ήταν αυτό για κάτι έξω από το Εγώ. Ένα τέτοιο «έξω από το Εγώ» θα ήταν επίσης ένα Εγώ, από το οποίο το τεθειμένο Εγώ (πχ. το δικό μου Εγώ) και άλλα δυνατά θέσιμα(setzbar) Εγώ θα ήταν τροποποιήσεις(Modifikationen). Ο Σπινόζα χωρίζει την καθαρή και την εμπειρική συνείδηση. Το πρώτο Εγώ το θέτει μέσα στο θεό, ο οποίος δεν έχει ποτέ συνείδηση του εαυτού του, επειδή η καθαρή συνείδηση δεν φθάνει ποτέ στην [εμπειρική] συνείδηση· το τελευταίο Εγώ το τοποθετεί στις επιμέρους τροποποιήσεις της θεότητας. Έτσι δομημένο έχει το σύστημά του αδιαμφισβήτα απόλυτη εσωτερική συνέπεια ,επειδή ο θεός βρίσκεται σε ένα πεδίο, στο οποίο ο λόγος δεν μπορεί να τον ακολουθήσει · αλλά έτσι το σύστημα είναι αθεμελίωτο, επειδή τι είναι αυτό που τον νομιμοποιεί, να ξεπεράσει την δοσμένη εντός της εμπειρικής συνείδησης καθαρή συνείδηση;

Θυμίζουμε το σύστημα του Σπινόζα συγκροτείται σε 3 επίπεδα: Υπόσταση ή θεός, κατηγορήματα(έκταση, σκέψη) και τρόποι. Ο θεός είναι η καθαρή συνείδηση και η εμπειρική συνείδηση αποτελεί τροποποίηση αυτής της υπόστασης, άρα ένας τρόπος ύπαρξης της υπόστασης, ο οποίος αντλεί την οντολογική νομιμοποίησή του από την υπόσταση, στην οποία όλα ανάγκονται. Ο Φίχτε πάντως σε μία προσπάθεια να φέρει στα δικά του μέτρα το σπινοζικό σύστημα λέει ότι το «εξω από το (εμπειρικό) Εγώ» είναι και αυτό το ίδιο Εγώ. Άρα ότι η σπινοζική υπόσταση είναι Εγώ. Εφόσον πάντως η υπόσταση είναι ο θεός, θα μπορούσε να έχει κάποια βάση αυτή η ερμηνεία. Λέει επίσης ο Φίχτε ότι θεός του Σπινόζα δεν έχει ποτε συνείδηση του εαυτού, επειδή δεν φθάνει ποτέ στην εμπειρική συνείδηση. Η πρόταση αυτή είναι δύσκολο να ερμηνευθεί και θα επιχειρήσουμε να την εξηγήσουμε στη συνέχεια μέσα από την κριτική του Χέγκελ στον Σπινόζα.

Ο θεός είναι κάτι υπεραισθητό για το οποίο οι εποπτείες και οι αισθήσεις δεν μπορούν να μας πουν τίποτα. Αυτό κάνει το σύστημα του Σπινόζα εσωτερικά συνεπές, επειδή ουσιαστικά ανάγει το θεμέλιο της εμπειρικής συνείδησης στην καθαρή συνείδηση του θεού, της υπόστασης, η οποία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να αναιρεθεί εμπειρικά και άρα από προ-κριτική μεταφυσική σκοπιά το σύστημα του Σπινόζα βρίσκεται στο απυρόβλητο της κριτικής.

 --Αυτό που τον κινεί στο σύστημά του, μπορεί να παρουσιασθεί ως εξής: είναι η αναγκαία επιδίωξη, να φέρει την ανώτερη ενότητα στην ανθρώπινη γνώση. Αυτή η ενότητα υπάρχει μέσα στο σύστημά του· και το λάθος έγκειται απλώς στο ότι αυτός πίστευε ότι εξήγαγε το συμπέρασμά του από θεωρητικά έλλογα θεμέλια(theoretischen Vernunftgründen) ,ενώ όμως απλά κινήθηκε από μια πρακτικη ανάγκη, ότι πίστευε δηλ. ότι συγκρότησε κάτι πραγματικά δεδομένο(υπάρχον, Gegebenes) ,διότι έθεσε ως προμετωπίδα ένα ιδεατό(Ideal) ,το οποίο δεν μπορούμε ποτέ να προσεγγίσουμε. Την ανώτερή του ενότητα θα συναντήσουμε εμείς πάλι στην Wissenschaftslehre· αλλά όχι ως κάτι ,το οποίο είναι, αλλά ως κάτι το οποίο πρέπει(δεον είναι, soll ) να παραχθεί δια ημών, και οχι μπορεί[να παραχθεί δια ημών]. –Επισημαίνω ακόμα ,ότι αν κανείς υπερβεί το Εγώ είμαι, αναγκαία τότε εισέρχεται στον σπινοζισμό [...] και ότι υπάρχουν μόνο δύο συνεπή συστήματα: το κριτικό, το οποίο αναγνωρίζει αυτά τα όρια και το σπινοζικό, το οποίο τα υπερπηδά.

Σε αυτό το σημείο παρουσιάζεται η κριτική του Φίχτε. Αυτό που μας δίδαξε ο Καντ με τις Κριτικές του είναι ότι ο θεωρητικός λόγος δεν μπορεί να υπερβεί τα όρια της αισθητικότητας και άρα μπορούμε να κάνουμε λόγο μόνο για τα φαινόμενα. Λέει ο Καντ στο δεύτερο πρόλογο της Κριτ. Καθ. Λόγου: «Δεν μπορώ λοιπόν ούτε καν να δεχθώ το Θεό, την ελευθερία και την αθανασία, για να ανταποκριθώ στην αναγκαία πρακτική χρήση του λόγου, αν δεν κόψω συγχρόνως από τον καθαρό θεωρητικό(spekulative) λόγο την έπαρση των υπέρμετρων άμεσων εποπτειών του. Γιατί, για να φθάσει ο λόγος σε αυτές, πρέπει να χρησιμοποιήσει τέτοιες θεμελιώδεις αρχές που στην πραγματικότητα δεν εκτείνονται παρά μόνο σε αντικείμενα δυνατής εμπειρίας· άμα όμως αυτές εφαρμοστούν σε κάτι που δεν μπορεί να είναι αντικείμενο της εμπειρίας, τότε το μεταμορφώνουν κάθε φορά πραγματικά σε φαινόμενο και έτσι καθιστούν αδύνατη κάθε πρακτική διεύρυνση του καθαρού λόγου. Έπρεπε λοιπόν να καταργήσω τη γνώση ,για να κερδίσω τόπο για την πίστη·και τούτο γιατί ο δογματισμός της Μεταφυσικής, δηλ. η προκατάληψη, ότι τάχα μπορεί κανένας να προκόψει στην επιστήμη αυτής χωρίς Κριτική του καθαρού λόγου, είναι η πραγματική πηγή κάθε απιστίας που αντιστρατεύεται την Ηθική και που είναι η ίδια πάντα πολύ δογματική(ΒΧΧΧ)

Το υποκείμενο το μόνο που μπορεί να κατορθώσει χωρίς την συνδρομή της αισθητικότητας είναι να αναγνωρίσει ότι το ίδιο υπάρχει. Επαναλαμβάνω ένα απόσπασμα από τον Καντ ,που είχα παραθέσει και στην προηγούμενη ανάρτηση: Στην παρ. 25 της παραγωγής λέει ο Καντ: «αντίθετα έχω συνείδηση εγώ σε μένα του εαυτού στην υπερβατολογική σύνθεση του πολλαπλού των παραστάσεων εν γένει, άρα στην συνθετική πρωταρχική ενότητα της κατάληψης, όχι του πως μου φαίνομαι, ούτε του πως εγώ είμαι αυτός καθ’ εαυτός, αλλά μονάχα ότι είμαι. Αυτή η παράσταση είναι μια νόηση(Denken), όχι μια εποπτεία». Ο Σπινόζα λοιπόν μιλάει για την υπερεμπειρική υπόσταση νομίζοντας ότι θεμελιώνει τους ισχυρισμούς στον θεωρητικό λόγο ,στην πραγματικότητα ωθείται από μια πρακτική ανάγκη στο να συγκροτήσει ένα σύστημα όπου το ιδεατό, καθότι υπεραισθητό ,δεν μπορεί ποτέ να προσεγγισθεί θεωρητικά, παρά μόνο πρακτικά.


ΣΠΙΝΟΖΑ-ΧΕΓΚΕΛ

«Αυτές τις τρεις στιγμές δεν έπρεπε ο Σπινόζα να τις παραθέσει ως έννοιες ,αλλά να τις παράγει(deduzieren). Οι τρεις τελευταίοι προσδιορισμοί  είναι εξόχως σημαντικοί· αυτοί αντιστοιχούν σε αυτό που εμείς ορίζουμε ως καθολικό, μερικό και ενικό. Αλλά δεν πρέπει να εκλαμβάνουμε αυτούς τους προσδιορισμούς μορφικά αλλά στο συγκεκριμένο(konkret) ,αληθινό τους νόημα. Το συγκεκριμένα καθολικό είναι η υπόσταση· το συγκεκριμένα μερικό είναι το συγκεκριμένο γένος. Πατέρας και υιός είναι έτσι μερικά, κάθε ένα εκ των οποίων περιλαμβάνει ολόκληρη την φύση του θεού(μόνο υπό μία ιδιαίτερη μορφή). Ο Τρόπος είναι το ενικό, το πεπερασμένο ως τέτοιο, το οποίο συνδέεται εξωτερικά με το άλλο. Ο Σπινόζα παρουσιάζει μια φθίνουσα πορεία με τους Τρόπους να είναι το πλέον ενδεές. Η έλλειψη του Σπινόζα είναι, ότι αυτός συλλαμβάνει το τρίτο ως Τρόπο, ως κακή ενικότητα(schlechte Einzelheit). Η αληθινή ενικότητα, ατομικότητα, αληθινή υποκειμενικότητα δεν είναι μόνο απομάκρυνση από το καθολικό, το κατ’ εξοχήν προσδιορισμένο· αντίθετα το καθολικό είναι το δια εαυτό Είναι που αυτοπροσδιορίζεται. Το υποκειμενικό είναι έτσι εξίσου η επιστροφή στο καθολικό· το ενικό είναι το παρ’ εαυτό Είναι και έτσι είναι το καθολικό. Η επιστροφή στο καθολικό έγκειται στο ότι το ενικό είναι στον εαυτό του το καθολικό, αλλά σε αυτήν την επιστροφή δεν προέβη ο Σπινόζα. Η αρτηριοσκληρωτική υποστασιακότητα δεν είναι η άπειρη μορφή, αλλά η σκέψη στην οποία εξαφανίζεται η προσδιοριστικότητα»(Verlag Philipp Reclam, σελ. 305, στην ελλ. μτφ σελ. 979). Ο Σπινόζα στην πρόταση 15 του πρώτου βιβλίου λέει:  «Ό,τι είναι, είναι στον Θεό, και τίποτα δεν μπορεί να είναι ή να συλληφθεί χωρίς τον Θεό» και στην απόδειξη που ακολουθεί «...ενώ οι τρόποι (κατά τον Ορ. 5) δεν μπορούν ούτε να είναι ούτε να συλληφθούν χωρίς την υπόσταση· οπότε μόνο στη θεϊκή φύση μπορούν να είναι και μόνο μέσω αυτής να συλληφθούν». Η πρόταση αυτή είναι χαρακτηριστική τόσο από την σκοπιά της επιρροής του Σπινόζα στον Χέγκελ όσο και από την σκοπιά της κριτικής του δεύτερου στον πρώτο. Οι τρόποι ως το ατομικό δεν μπορούν να συλληφθούν παρά μέσω του καθολικού(υπόσταση), όμως δεν ισχύει και το αντίστροφο και άρα η υπόσταση(το καθολικό) μπορεί συλληφθεί δίχως τους τρόπους. Προς επίρρωση της εγελιανής κριτικής παραθέτουμε τον σπινοζικό ορισμό της υπόστασης: «Με τον όρο υπόσταση εννοώ αυτό που είναι στον εαυτό του και συλλαμβάνεται μέσω του εαυτού του». Έτσι η υπόσταση αποκόπτεται από το μερικό και ενικό και η μετάβαση σε αυτά είναι εξωτερική. Αυτά ακριβώς τα αποσπάσματα από την Ηθική επιβεβαιώνουν και την κριτική του Φίχτε ότι «Το πρώτο Εγώ το θέτει μέσα στο θεό, ο οποίος δεν έχει ποτέ συνείδηση του εαυτού του, επειδή η καθαρή συνείδηση δεν φθάνει ποτέ στην [εμπειρική] συνείδηση».

 Στο ίδιο κείμενο ο Χέγκελ επαινεί τον Σπινόζα για την causa sui φύση της υπόστασης και λέει ότι πρόκειται για θεωρησιακή σκέψη που όμως ο Σπινόζα δεν ανέπτυξε μένοντας σε μία άκαμπτη υπόσταση. Όσον αφορά τα κατηγορήματα λέει ναι μεν είναι προσδιοριστικότητα, αλλά ως ολότητα(Totalität). Η ολότητα στον Χέγκελ είναι χαρακτηριστικό του επιπέδου της έννοιας και περιλαμβάνει τόσο την καθολικότητα όσο και την ενικότητα. Ο ορισμός του Σπινόζα έχει ως εξής: «Με τον όρο κατηγόρημα εννοώ αυτό που αντιλαμβάνεται ο νους(στα λατινικά intellectus) στην υπόσταση σαν συνιστόν την ουσία της». Ο Χέγκελ αποδίδει το λατινικό intellectus με το γερμανικό Verstand, δηλ. διάνοια. Λέει λοιπόν «η διάνοια συλλαμβάνει , τα δύο κατηγορήματα, την σκέψη και την έκταση ως την ουσία της υπόστασης· η ουσία δεν είναι ανώτερη της υπόστασης, αλλά η υπόσταση είναι ουσία μόνο ως προς την εξέταση της διάνοιας. Αυτή η εξέταση είναι εξωτερική της υπόστασης· η υπόσταση μπορεί να εξετάζεται με δύο τρόπους, ως έκταση και σκέψη. Κάθε μια είναι ολότητα, ολόκληρο το περιεχόμενο της υπόστασης, αλλά μόνο εντός Μίας μορφής· ακριβώς γι’ αυτό είναι οι δύο πλευρές καθαυτές ταυτόσημες, εις άπειρον. Αυτή είναι η αληθινή ολοκλήρωση. Στα κατηγορήματα συλλαμβάνει η διάνοια την όλη υπόσταση. Αλλά που η υπόσταση μεταβαίνει στα κατηγορήματα ,δεν μας λέει»(ελλ. 978, πρωτ. 304). Άρα εδώ ο Χέγκελ μας λέει μπορούμε κατά τον Σπινόζα να συλλάβουμε την ουσία της υπόστασης μόνο όμως μέσω της διάνοιας και γι’ αυτό από τα άπειρα κατηγορήματα που μπορούν να αποδωθούν στην υπόσταση εμείς διαθέτουμε μόνο δύο.

Το γεγονός πάντως ότι στον Σπινόζα η διάνοια, το intellectus είναι ανθρώπινο και μέσω αυτού μπορούμε να συλλάβουμε την υπόσταση μόνο υπό δύο κατηγορήματα, δείχνει ότι ο Σπινόζα αναγνωρίζει έναν κόσμο της υπόστασης που ανήκει αναγκαστικά σε μια άλλου τύπου διάνοια, η οποία είναι μη-ανθρώπινη..."


Η ερμηνεία της έννοιας της υπόστασης έχει κεντρικό ρόλο στην νεώτερη φιλοσοφία. Η κεντρικότητα αυτή είναι αποτέλεσμα της ίδιας της πρακτικής σημασίας της υποστασιακότητας που σημαίνει τόσο την διανοητική όσο και την υλική πραγματικότητα σε αναφορά προς την συγκεκριμένη ενότητά τους ως καθολικών καθορισμών της συνολικής πραγματικότητας. 
Η επιλογή του γερμανικού ιδεαλισμού ως προς την ερμηνεία της έννοιας αυτής είναι σαφώς προσδιορισμένη από την κεντρικοποίηση του υποκειμενικού (νοητικού) καθορισμού της πραγματικότητας που επιχειρεί. 
Οι ερμηνευτικές δυσκολίες που δημιουργούνται από αυτή την επιλογή έχουν σχέση με την προκρούστεια πρακτική της ερμηνείας που επιχειρείται αφού η πρωτοφανής προσπάθεια νοητικοποίησης του όντος έχει μεν αυτοτελή θετικά αποτελέσματα άσχετα από την ερμηνευτική κακοποίηση όλης της υπόλοιπης φιλοσοφίας αλλά από την άλλη δημιουργεί έναν κακό οδηγό για την ερμηνεία καθαυτή της ίδιας της φιλοσοφίας που φυσικά απαρτίζεται τελικά κυρίως από τις φιλοσοφίες που δεν είναι "εγελιανές" ''καντιανές'' κ.λ.π
Στο θέμα που εξετάζεται εδώ η κακοποίηση είναι προφανής από την εξαφάνιση του οντολογικού προσδιορισμού από έναν φιλόσοφο (τον Σπινόζα) που ενώ έχει μεν καθορίσει ισχυρά την σκέψη του (όπως όλοι οι νεώτεροι φιλόσοφοι, και ειδικά οι καρτεσιανοί και μετα-καρτεσιανοί), από τον υποκειμενικό-νοητικό καθορισμό διατηρεί ωστόσο ζωντανό τον στοχασμό για την αντικειμενική πραγματικότητα ως εξω-υποκειμενικό ον. 
Η δυσκολία που δημιουργείται από την ταυτότητα της υποκειμενικής νόησης με το ον που είναι και το "κοινό σημείο" όλης της νεώτερης φιλοσοφίας έχει να κάνει με την απάλειψη ακριβώς των μη κοινών στοιχείων όταν εξετάζουμε τις φιλοσοφίες στο συγκεκριμένο τους περιεχόμενο. Όταν ο Χέγκελ αποδίδει το λατινικό intellectus με το γερμανικό Verstand, δηλ. διάνοια δεν πραγματοποιεί μιαν ερμηνεία στα πλαίσια μιας (έστω βίαιης) διαλεκτικής σχέσης με το ερμηνευόμενο αλλά έναν πολιτισμικό και πολιτικο-διανοητικό βιασμό χωρίς σεβασμό στο περιεχόμενο της σημασίας που ερμηνεύει. Αυτό δεν συμβαίνει λ.χ με τις ανάλογες ερμηνευτικές τροποποιήσεις που επιχειρεί ένας Ντεκάρτ στις σχολαστικές έννοιες χωρίς να λείπει από μέρους του η ερμηνευτική βία. Η έννοια που εξετάζουμε εδώ ως την μορφή υποκειμενικής σύλληψης (των) δύο θεμελιακών κατηγορημάτων (έκταση-νόηση) του όντος (της υπόστασης) που μπορούν να γίνουν αντικείμενα της υποκειμενικής σύλληψης δεν εκφράζει, στον Σπινόζα, την διανοητική μορφή της υπόστασης αλλά έναν τρόπο ένωσης, τον έλλογο, με εκείνα τα κατηγορήματα ενός άπειρου όντος που μπορεί να υποδεχθεί την ενωτική πράξη του υποκειμένου σε δύο μόνον  τροπισμούς. Αυτός ο περιορισμός στην "τριάδα" της σύλληψης (νόηση-έκταση-διάνοια) δεν αποτελεί ένα είδος ολικής συμπλοκής που περικλείει τα πάντα αλλά την ανθρώπινη μορφή της ολότητας που όμως δεν είναι εξ'αυτού (ως ανθρώπινη μορφή) ένα μονοδιάστατα απορρέον και "κατώτερο'' καθ'έκαστον (ενικόν). Σε καμμία περίπτωση δεν υπάρχει, όπως ισχυρίζεται ο Χέγκελ, εξωτερικότητα της εξέτασης του όντος (υπόστασης) : (Χέγκελ)"αλλά η υπόσταση είναι ουσία μόνο ως προς την εξέταση της διάνοιας. Αυτή η εξέταση είναι εξωτερική της υπόστασης· η υπόσταση μπορεί να εξετάζεται με δύο τρόπους, ως έκταση και σκέψη." Η υπόσταση (κατά τον Σπινόζα) είναι ουσία αφ'εαυτής και εκφράζεται σε ένα ισοδύναμο (αν και περιορισμένο) επίπεδο στην νόηση την έκταση και την ενδογενή σύλληψή τους από την "σκοπιά" της νοητικής τροπικότητας που δεν παράγεται επίσης ως κατώτερη μορφή της κατηγοριακά προσδιορισμένης υπόστασης αλλά απλά ως τρόπος, όπου τρόπος θεωρείται (επαναλαμβάνω) το περιορισμένο αλλά όχι  "κατώτερο" σημείο του όντος ως κατηγοριακού-νοητικού.  
Ο Θ.Λιάπας μας λέει: "Προς επίρρωση της εγελιανής κριτικής παραθέτουμε τον σπινοζικό ορισμό της υπόστασης: «Με τον όρο υπόσταση εννοώ αυτό που είναι στον εαυτό του και συλλαμβάνεται μέσω του εαυτού του». Έτσι η υπόσταση αποκόπτεται από το μερικό και ενικό και η μετάβαση σε αυτά είναι εξωτερική. Αυτά ακριβώς τα αποσπάσματα από την Ηθική επιβεβαιώνουν και την κριτική του Φίχτε ότι «Το πρώτο Εγώ το θέτει μέσα στο θεό, ο οποίος δεν έχει ποτέ συνείδηση του εαυτού του, επειδή η καθαρή συνείδηση δεν φθάνει ποτέ στην [εμπειρική] συνείδηση»" 
Η αυτο-σύλληψη της υπόστασης δεν σημαίνει, όπως ισχυρίζεται ο Θ.Λιάπας συνεχίζοντας την εγελιανή κριτική, μιαν αποκοπή του καθολικού (που αυτή σημαίνει) από το μερικό-ενικό αλλά την εμμενή καθολική ενότητα-ταυτότητα των θεμελιακών είδων του όντος δια της εσωτερικής (στην καθολικότητα) αρνητικότητάς τους. Η άρνηση είναι καθορισμός, όπως μας λέει ο ίδιος ο Σπινόζα εννοώντας θαρρώ την άρνηση ως διαμεσολάβηση των θεμελιακών (και μόνον) καθορισμών. 
Είναι εύλογο βέβαια να επισημάνει κανείς πως σε αυτούς τους θεμελιακούς καθορισμούς η (ατομική μάλλον) νόηση δεν θεωρείται ως παραγωγικό σημείο της όλης διεργασίας, άρα πως είναι και το "ενδεές" που δεν ορίζεται ως ικανό να μεταβεί αφ'εαυτό στον κατηγοριακό "κόσμο'' (της νόησης-έκτασης) και γι'αυτό εξάλλου ορίζεται ως "τρόπος" (όπου ο "τρόπος" θεωρείται από τους εγελιανούς ως μια ενδεής έκφραση τόσο της κλασικής τροπικότητας όσο και της ίδιας της οντολογικής πραγματικότητας). Όμως η τροπικότητα (και) στον Σπινόζα δεν απορρέει από ένα "ύψος", ούτε είναι σημείο μιας ιεραρχικής δομής αλλά υπάγεται σε ένα οριζόντιο επίπεδο μιας εκφραστικής ολότητας. Γι'αυτό εξάλλου ενώ τα κατηγορήματα είναι ολότητες δεν συγκροτούν ένα ξεχωριστό επίπεδο από την υπόσταση, οι έννοιες-κατηγορήματα είναι σημεία (όπως και οι τρόποι) της υποστασιακής υπερ-φύσης. 
Όσον αφορά την φιχτιανή ερμηνεία επιφυλασσόμαστε για μια μελλοντική ερμηνεία. Το μόνο που μπορώ να πω τώρα, προς το παρόν, είναι ότι συμφωνώ. Η σύλληψη της υποστασιακότητας ως μορφής του "εγώ" συνέχεται ομαλότερα με την παράδοση της έννοιας παρά την κριτική που ασκείται, και τυχαίνει να μας οδηγεί σε βαθύτερες οπτικές της από μια αρνητικότερη μάλιστα σκοπιά που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ερμηνεία και της χεγκελιανής χρήσης της όταν ο Χέγκελ συγκροτεί την δική του "υποστασιακότητα" (και είναι τιμιότερος με τις έννοιες, αφού δεν μιλάει για τους άλλους).











      

Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Το κυπριακό μου "σύνδρομο"..




Όταν αφηγείσαι προσωπικές ιστορίες από ένα παρελθόν που έχει χαθεί για πάντα έχεις δύο τρόπους να το κάνεις. Είτε μιλάς από την απόσταση αυτή που έχει σχηματισθεί κάπως ψύχραιμα, είτε κομπιάζεις από συγκίνηση. Είναι συνηθισμένο να κομπιάζει κανείς αν δεν είναι επίδοξος διανοούμενος ή "διανοούμενος", αλλά αν είναι "διανοούμενος" ή μιμείται την "διανόησιν" ντρέπεται να εκφράσει τόσο αδιαμεσολάβητα συναισθήματα. Εξάλλου το συναίσθημα είναι όντως απαγορευμένο ειδικά σήμερα αφού ό,τι πουλιέται έχει συναισθηματικά περιβλήματα και αισθητηριακές επενδύσεις. Αλλά εγώ θέλω σήμερα να κομπιάσω χωρίς καμμία ενοχή μιλώντας για την αγαπημένη μου Κύπρο.
Δεν την γνωρίζω από κοντά, ούτε έχω πατήσει το πόδι μου στον τόπο αυτό. Την αγαπώ όπως λέμε στην ερωτική γλώσσα ιδανικά. Αλλά την αγαπώ νομίζω πραγματικά και όχι όπως την "αγαπούν" οι εθνικιστές που λένε και αυτοί πως "νιώθουν" και αυτοί ένα ρίγος στο άκουσμά της. Αλλά εγώ δεν έχω κανέναν λόγο να ντραπώ με την συμμετοχή στην αισθητηριακή αντίληψη και αντίδραση, ή μάλλον στο φαντασιακό για την Κύπρο, αφού η Κύπρος με απασχολεί από τότε που είμαι παιδί χωρίς αυτό να σχετίζεται με οποιονδήποτε προσχηματισμένο "εθνικισμό". 
Είναι παράξενο αλλά είναι αλήθεια πως σκέφτομαι και στοχάζομαι την Κύπρο από τότε που δεν είχα ιδέαν και αντίληψη για το τι σημαίνει πολιτική "έθνος" μαρξισμός και τα σχετικά. Το μόνο που πραγματικά θυμάμαι είναι την εικόνα του τρόμου της επιστράτευσης όταν ήμουν το καλοκαίρι αυτό στο χωριό μου με τον παππού και την γιαγιά , και ακούγαμε τρομοκρατημένοι τα κυπριακά νέα, και έπειτα τα νέα της επιστράτευσης, από το ράδιο. Θα έλεγε κανείς πως μάλλον εισήχθηκα στην έννοια του πολιτικού γεγονότος που καθορίζει τη ζωή μέσω της Κύπρου, και αυτή είναι μάλλον και η εξήγηση για την συνέχεια του έντονου βιώματος. Οπότε έτσι εξηγείται μάλλον και το συναισθηματικό υπόβαθρο που σας προανέφερα. Μετά από καιρό έμαθα πως η ίδρυση του πολιτικού στοιχείου σε έναν άνθρωπο μπορεί να σχετίζεται με τέτοιου είδους γεγονότα της βίωσης του κόσμου. Στην περίπτωσή μου αυτή η ίδρυση σχετίστηκε, μετά το βίωμα της επιστράτευσης, ακόμα πιό έντονα με βιώματα της εφηβείας. Ακόμη θυμάμαι την σκληρή σύγκρουσή μου με τους συνομηλίκους "πολιτικοποιημένους" έφηβους που έδειχναν με τον ειλικρινέστερο τρόπο την απέχθειά τους για την Κύπρο και τους κύπριους και την πιθανότητα να αναμιχθούν ποτέ σε κάποια στρατιωτική εκστρατεία για την βοήθεια των ελληνοκυπρίων. Είναι σίγουρο πως όλη αυτή την συμπεριφορά την είχαν αποκτήσει από το σπίτι τους, μιας και ανήκαμε σε αυτή την γενιά που είχε κάποια πρωταρχικά βιώματα από την ιστορική στιγμή της επιστράτευσης και τα γεγονότα της Κύπρου από την σκοπιά όμως των γονιών μας , και ειδικά των πατεράδων μας. 
Όλα τα μυστήρια λύνονται λοιπόν. Δεν είχαμε κανέναν λόγο να φιλονικούμε 13χρονα για το ενδεχόμενο της συμμετοχής μας σε έναν πόλεμο αν δεν είχαμε ακούσει έντονα πράγματα στο σπίτι. Ποιό είναι όμως αγαπημένοι μου Κύπριοι φίλοι και σύντροφοι το παράδοξο σε αυτή την ιστορία; 
Το παράδοξο είναι πως αυτός που φαίνεται σε αυτή την ιστορία ως ένας νέος "αριστερός εθνικιστής" σε μια σπαργανώδη αντιπαράθεση με "ειρηνιστές" συμμαθητές του μάλλον εκδήλωνε ένα πρωταρχικό ενδιαφέρον για κάτι που δεν υπερέβαινε μεν την κυρίαρχη ιδεολογία αλλά κτυπούσε τον τοίχο της αθλιότητας  της αδιαφορίας που ενδύονταν ένα είδος "διεθνισμού" για να καλύψει τον αθλιότερο εγωκεντρισμό και την σκατοψυχιά του καλαμαρά που φαντασιώνεται μεγάλες πατρίδες και μεγαλεία αλλά είναι έτοιμος να ξεπουλήσει κάθε "εθνική υπόθεση", όπως την ονομάζει, για να μην χάσει το ωραίο βόλεμά του. 
Επρόκειτο στ'αλήθεια για ξετσίπωτους νεαρούς βολεψίες που πύκνωσαν τις γραμμές του "στρατού" της καλοπέρασης και του βισματώματος στις δεκαετίες του '80 και του '90. Σιγά τώρα μην δώσουν έναν παρά για την Κύπρο. Ούτε όμως και οι γονείς τους ήταν άσχετοι με όλο αυτό. Κάτι γίνονταν επί χούντας και κάποια βολεματάκια είχαν ήδη κανονιστεί. Φτηνά την γλύτωσαν με την Κύπρο και το φιάσκο της χουντικής επιστράτευσης, και μπορούσαν να δώσουν στους απογόνους τους το μήνυμα μιας "ειρηνικής" ζωής. 
Τα αποτελέσματα τα ξέρετε. Αντίθετα με όλα αυτά θυμάμαι την ταπεινότητά μου ως αυτονόητα στρατευμένη στον αγώνα για εκείνο που ορίζανε τότε ως "εθνικο-ανεξαρτησιακό αγώνα". 
Όλος εξάλλου ο χώρος της αριστεράς είχε την πρωτοκαθεδρία σε αυτό το κίνημα και σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ήταν ειλικρινής ο κόσμος της αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου και του κ.κ.ε ; Δεν μπορώ να το γνωρίζω ούτε σήμερα, αφού δεν έχω ξεκαθαρίσει ούτε και σήμερα πως ακριβώς εννοούν την κριτική τους στον εθνικισμό και οι έλληνες και οι κύπριοι φίλοι και σύντροφοι. Μήπως αγνοούν την πιθανότητα ως διεθνισμός να εννοείται αυτό που υπερασπίζονταν τότε τα ρεμάλια οι συμμαθητές μου; είναι σίγουρο τι εννοούμε όταν λέμε "διεθνισμό"; Το δικό μου, αρκετά έντονο και αδιαμεσολάβητο ακόμα, βίωμα έχει να κάνει με το θέμα της Κύπρου, αλλά κυρίως με την παλιανθρωπιά πολλών ελλαδιτών (όπως νομίζω) σε σχέση με τις ίδιες τις δικές τους τις εθνικές δεσμεύσεις. Θα δεχόμουν την απεμπλοκή μου απο το κυπριακό μου "σύνδρομο" αν με έπειθαν όλοι οι "διεθνιστές" των Αθηνών και των Εξαρχείων ότι αναπτύσσουν την εθνο-σκεπτικιστική τους στάση από θάρρος και όχι από βόλεμα και αδιαφορία. Τότε να το συζητήσουμε. Μέχρι τότε μπορώ να υπερασπίζομαι την ειδική μου "συναισθηματική" παθολογία.
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος      

Πολιτικός μηδενισμός..



Το νόημα της συμβολικής μορφής της πολιτικής περιέχει μια έκταση σημείων που υπερβαίνει την έννοια της πολιτικής όπως εκφράζεται στην ρητή της μορφή. 
Πριν όμως να νοηματοδοτήσουμε διαφωτιστικά ή οντολογικά το μη εκφρασμένο νόημα της πολιτικής θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε αυτό το στοιχείο της μη-έκφρασης, θα έπρεπε λοιπόν να αναγνωρίσουμε πως στην πολιτική έκφραση της κοινωνίας και στην συμβολική της υπάρχει ένα νοηματικό κενό που θα έλεγε κανείς πως αποτελεί συστατικό της στοιχείο ισοδύναμο με τα ρητά και εκφρασμένα σε αφηρημένους κανόνες και συγκεκριμένες κανονιστικές κωδικοποιήσεις στοιχεία. 
Οι ερμηνείες και οι διαφανοποίησεις της πολιτικής μορφής είναι πολλές αν και είναι προφανές πως ισχυρότερες ως προς την διαυγαστικότητά τους είναι αυτές που την ανάγουν στην έννοια-κατάσταση του "συμφέροντος", ταξικού εθνικού ατομικού κ.ο.κ, και στον πόλεμο που σχηματίζεται από τον ανταγωνισμό των "συμφερόντων". Ωστόσο ακόμα και αυτός ο προσδιορισμός του αντικειμενικού θεμελίου της πολιτικής μορφής δεν μπορεί να μας διαφωτίσει όσον αφορά την κενότητα της εσωτερικής της σύστασης. 
Τα κενά σημαίνοντα της πολιτικής μορφής δεν είναι απλά ένα υποδεκτικόν σχήμα ή ένα ρυθμίζον εκμαγείο των πολλαπλών συμφερόντων και της μάχης μεταξύ τους που στερείται εσωτερικής ουσίας αλλά το αντίθετο αποτελούν σήμερα συγκεκριμένους και αρκετά ισχυρούς τρόπους δόμησης του ίδιου του κενού, ή μηδενός. 
Κατά κάποιον τρόπο βέβαια αυτή η αναγνώριση της σημερινής ερεβώδους μηδενικότητας του πολιτικού στοιχείου, όταν είναι ως μηδενικότητα αληθινή και δεν ζωογονείται από την αποφασιοκρατία (ντεσιζιονισμό) που την ''νοθεύει" με τις αρχές μιας κλασικής κυνικής-ρεαλιστικής πολιτικής φιλοσοφίας (όπου το έρεβος είναι απλά το συμφέρον), σημαίνει την απομάκρυνση του "γνωρίζοντος" ή μάλλον του δημοσιοποιούντος από την ενεργή συμμετοχή στην πολιτική. 
Είναι μάλλον απόλυτη προϋπόθεση της σημερινής πολιτικής αλήθειας η απόσπαση από την πολιτική και τις απολογητικές της που σημαίνουν την μυστικοποιητική προφύλαξη της δημιουργικότητας του πολιτικού μηδενισμού όπως αυτός διαμορφώνεται ειδικά ως συσκότιση του καταστροφικού μέλλοντος.  
Η μετατροπή της πολιτικής σκέψης από θεωρητικό ηνίοχο της εκάστοτε χειραγωγητικής πρακτικής σε θεωρητική αλήθεια των ρητών και υπόρρητων θεμελίων της σημαίνει αρχικά την αποκάλυψη στο "κοινό" φως της ποταπής βάσης της αλλά σε ένα ύστερο στάδιο σημαίνει ακόμα περισσότερο την αποκάλυψη της αυθαιρεσίας της, ήτοι του ανυπόστατου αυτού που υπερασπίζεται και της ίδιας ως πρακτικής, όποια συμφέροντα κι αν εξυπηρετούνται και όποιο κι αν είναι το ποιοτικό τους ιστορικό ισοδύναμο εφόσον αποκρύπτεται ο πόνος που έρχεται. 
Θα μπορούσαμε να πούμε πως η πολιτική στηρίζει σήμερα τον εαυτό της σε ένα τερατώδες ψέμμα ως προς την γνώση που φέρεται να έχει. Όταν αποκαλύπτεται το ανυπόστατο της ουσίας της, η οντολογική και επιστημολογική προχειρότητά της, αποκαλύπτεται φυσικά και η αντίστοιχη πιθανή οντολογική και επιστημολογική προχειρότητα των κοινωνικο-ιστορικών και υλικών συμφερόντων που δηλώνει έμμεσα ή άμεσα πως εκφράζει ή θέλει να εκφράσει. Αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει ένα είδος ποιοτικής ισοδυναμίας των δίκαιων και των άδικων ιστορικών ενδιαφερόντων και συμφερόντων των τάξεων, κοινωνικών ομάδων κ.λ.π ή ότι οι κοινωνικές τάξεις ή ομάδες έχουν την ίδια ιστορική δυναμική πάντα και ότι δεν είναι πιθανή η ιστορική ή κοινωνική πρωτοπορεία της μίας ή της άλλης από αυτές (σε διάκριση προς την αντίπαλη), αλλά πως η πολιτική έχει την τάση, μέχρι τώρα τουλάχιστον, να υπερτονίζει την αντικειμενική σημασία και την αντικειμενική ουσία της ίδιας και των συμφερόντων που εκφράζει, ενώ τα πράγματα είναι μερικές φορές πραγματικά στον "αέρα". 
Συμβαίνει κάτι ανάλογο με την κοινωνική θεωρία, την φιλοσοφία, την θρησκεία, την ποίηση, αλλά με μια κακώς εννοούμενη τελικά αρνητική έννοια. 
Από "το κάτω" υπάρχει καχυποψία προς όλους αλλά κάποια στιγμή πραγματικά μπορεί να πιστέψει (το "κάτω") στα παραμύθια και τις ηδονοθηρικές υποσχέσεις του κάθε πολιτικού τυχοδιώκτη, που είναι γενικά σχηματισμένες από τα υλικά της υπόσχεσης μιας "εύκολης εκστρατείας". Θα ήταν πολιτικά έντιμος ένας πολιτικός φορέας ή ένας πολιτικός αν υπόσχονταν λ.χ σήμερα στην Ελλάδα με έπαθλο την ελευθερία μια ζωή με σημαντικές στερήσεις σε σχέση με τον υπάρχοντα "καταναλωτικό" βίο (και όχι ας πούμε στην υγεία), και φυσικά μαζικό εξοπλισμό του λαού για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και ακεραιότητας ενός σοσιαλιστικού συστήματος από τους ιμπεριαλιστές. 
Αντι γι'αυτό, που είναι προς το παρόν μια αναπόφευκτη κατάσταση αν τολμήσει κανείς να πράξει έναν βαθμό μόνον αποδέσμευσης από Ε.Ε και ΝΑΤΟ, ακούγονται ωραία πράγματα για ευημερία και καλή ζωή με εξουσία βέβαια που όμως (είτε επαναστατική ή μασκαράδικη) θα καλύπτει από μόνη της τον "λαό" σε σχέση με όλα αυτά χωρίς να σπάσουν αυγά ή που δίνει την εξουσία στον λαό χωρίς να λέει πως από αυτά τα αυγά θα βγούνε δεινόσαυροι που δεν θα αντιμετωπιστούν με έναν κεντρικό σχεδιασμό και μια κοινωνικοποίηση και τελειώσαμε. 
Πράγματα που δεν τα πιστεύει κανείς, και φυσικά δεν πείθουν και τον προαναφερόμενο (τον "λαό''). 
Ο πολιτικός μηδενισμός ή μάλλον ο μηδενισμός της πολιτικής είναι εδώ το εργαλείο για να ψηθούμε για μια δύσκολη εκστρατεία, για έναν κοινωνικό πόλεμο διαρκείας σαν να πρόκειται για μια απεργία ενός κλάδου ή την κατάληψη της κυβερνητικής ψευδο-κυρίαρχης εξουσίας. 
Τα κενά μεγαλώνουν όταν κάποιος επιχειρήσει να καταλάβει πως δομείται μέσα σε όλα τα πολιτικά ''στρατόπεδα" η σχέση τους με την γνώση που φέρουν όντως για το μέλλον. 
Δεν υπάρχει μη γνώση, κάθε άλλο, υπάρχει ένας τρόπος να μεταθέσουμε τα συμπεράσματα αυτής της γνώσης στο απώτατο μέλλον, υπάρχει δηλαδή ένα πολιτικο-οντολογικό κενό που μπαζώνεται στην κυριολεξία με την "μελλοντική προοπτική", ενώ είναι γνωστό στους γνώστες πως η κατάσταση επείγει, πως ο πλανήτης πεθαίνει από τον βιομηχανικό καπιταλισμό, πως τα κράτη όποια μορφή και να πάρουν είναι ανίκανα να λύσουν τα όποια διαχειριστικά προβλήματα αλλά και να αντικαταστήσουν με επιτυχία τον ιδιωτικό καπιταλισμό (ακόμα και ως επαναστατικά κράτη της μισθωτής εργασίας) σε σχέση με τα θηριώδη σε μέγεθος και βάθος ιστορικά προβλήματα. 
Το παράδοξο της γνώσης είναι εδώ πως οι γνωρίζοντες γνωρίζουν πως έχει τελειώσει κάθε μέλλον για οποιαδήποτε εξουσία που δεν θα είναι το άμεσο εντεταλμένο σώμα του άμεσου παραγωγού και άμεσου πολιτικού υποκειμένου, και επίσης γνωρίζουν πως η μετάβαση σε αυτή την κατάσταση (αν είναι να συνεχίσει να υπάρχει ανθρωπότητα) δεν προκαθορίζεται από καμμία έννοια "δημοκρατίας" αλλά σημαίνει ένα ιστορικό κοιλοπόνημα που θα αλλάξει ακόμα και τις εσωτερικότερες προϋποθέσεις της ανθρώπινης ατομικής οντότητας, με έναν τρόπο καθόλου ευχάριστο και "ορθολογικοποιημένο" για τα ίδια τα άτομα ακόμα κι αν "ανήκουν" στην τάξη της "ιστορικής χάριτος". Ειδικά αν ανήκουν σε αυτήν. 
Οπότε, για να το πω κάπως κρυπτικά, ας αφήσουμε τις κριτικές για τον πολιτικό μηδενισμό του "καθημερινού" ανθρώπου και ας δούμε μήπως αυτός εκτρέφεται εντός των πολιτικών ελίτ, κάθε είδους, λαμβάνοντας μάλιστα την "παραδοσιακή" μορφή του της χειραγώγησης.





Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

6 στοιχεία...





1.
Η κατανόηση του κόσμου ή μιας πτυχής του κόσμου από το ανθρώπινο υποκείμενο δεν αποτελεί μια πράξη ελευθερίας από μόνη της, ίσια ίσια είναι δυνατόν να αποτελεί έργο σκλάβωσης άλλων ανθρώπων και έμβιων όντων αλλά και του ίδιου του κατανοούντος υποκειμένου σε εκείνο το είδος της ελευθερίας που συνήθως αποκαλείται "η ελευθερία" και σημαίνει την υπηρέτηση ενός κοινωνικού συστήματος που (ανα-)παράγεται με την υποταγή της ανθρώπινης εργασίας και της φύσης.
Όπως έχω ισχυριστεί -καθόλου πρωτότυπα βέβαια- και στο παρελθόν, οι κεντρικές έννοιες έχουν κι'αυτές εξαντλήσει την δυνατότητά τους να σημαίνουν κάτι παραπάνω από την κατανόηση και αυτοκατανόηση αυτού του συστήματος, ή μάλλον την ιστορική του συγκρότηση και τις λεπτότερες ή αδρότερες εσωτερικές διαφοροποίησεις του μέσα στον χρόνο. Από τη σκοπιά του καπιταλισμού και των ζηλότυπων ανταγωνιστών του, αριστερών ή συνεπέστερα κομμουνιστών, οι διαφορές αυτές είναι άκρως σημαντικές εφόσον σημαίνουν κάποιες αντικειμενικές δυνατότητες για ένα καλύτερο και ελεύθερο μέλλον.



2.
Νομίζω πως αυτές οι αυταπάτες θα μας ταλανίζουν για πολύ καιρό ακόμα, μέχρι τουλάχιστον ο καπιταλισμός αλλά και τα διάφορα κράτη (που δεν είναι καθόλου απλά εποικοδομήματα του καπιταλισμού ή του όποιου σοσιαλισμού θα προκύψει από την δομική κρίση του) μας ξαναθυμίσουν "πρακτικότερα" τι σημαίνει "αντικειμενική δυνατότητα". 
Αντικειμενική δυνατότητα για ακόμα περισσότερο θάνατο και καταστροφή της ζωής, αντικειμενική δυνατότητα για σχεδιασμένες-χαοτικές ή απλά σχεδιασμένες κυριαρχήσεις της ανθρώπινης ζωής και της εμβιότητας γενικά. Και φυσικά, αντικειμενική δυνατότητα για γνώση, περισσότερη γνώση, "φως!" μέχρι να μην μείνει τίποτα κρυφό σε αυτό τον κόσμο. Να μάθουμε και να ασκήσουμε δηλαδή και την τελευταία δυνατότητα αξιοποίησης, εργαλειοποίησης, τεχνικοποίησης, ορθολογικοποίησης, συγκεντροποίησης, άρα εν τέλει διαφώτισης του υπαρκτού μέχρις εσχάτων αυταπατών πως αυτό μπορεί από μόνο του να κάνει τις κοινωνικές σχέσεις στην εργασία και την διοίκηση, όπως και την ηθική υπόσταση απαλλαγμένες από την κυριαρχία. 
Όπου κυριαρχία, χωρίς να αναφερθούμε στην ωμή βία, είναι σε αφήγηση (θα τα πω χύμα, χωρίς αυστηρή σειρά, όπως μου έρχονται):
έννομη και βίαιη απομάκρυνση και ξένωση του άμεσου παραγωγού από τα εργαλεία της παραγωγής, την γη και τους φυσικούς πορους, σεβασμός στην ιδιοκτησία ατομική κοινωνική ή δημόσια και ιεροποίηση του πράγματος, ιεραρχία, χαφιεδισμός, μυστικοποίηση, κρυψίνοια, απομόνωση του ηθικού υποκειμένου σε ρόλο θύματος, ηγετισμός και λατρεία του ηγέτη, νεποτισμός, γραφειοκρατισμός, κυνισμός, δαιμονοποίηση του διαφορετικού, δογματισμός, θεοκρατία και αντιθεοκρατική θεοκρατία, γλύψιμο, σκύψιμο, ηθικολογία, ελιτισμός και περιφρόνηση του καθημερινού ανθρώπου, μιλιταρισμός, πραγματισμός της υποταγής στο καθιερωμένο, ψευδολογία σπερμολογία συκοφαντία εναντίον του ελεύθερου και απροσκύνητου ατόμου, συγκεντρωτισμός στις αποφάσεις, συγκεντρωτισμός στους θεσμούς, καταναγκαστική εργασία "αν χρειαστεί" για το "καλό" του "έθνους" του ''κόμματος" του "κινήματος'', περιορισμοί ή απαγορεύσεις στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, καταπίεση των γυναικών, καταπίεση και "στρατολόγηση" των παιδιών, καταναγκαστική "παιδαγώγησή" τους, ιατρικοποίηση της ανθρώπινης ψυχής, αχαλίνωτη βία απέναντι στα ζώα και τα έμβια όντα γενικά, αναγκαστικός ουρμπανισμός, διαφανοποίηση της ιερής εσωτερικότητας της ανθρώπινης ψυχής υπό το πρίσμα της επιστήμης ή της πολιτικής αναγκαιότητας, χιλιασμός, φανατισμός, σεκταρισμός, φονταμενταλισμός, χλευασμός του μικρόκοσμου της ζωής (προάγγελος πολέμων και ''ιερών στρατολογήσεων"), απολυτοκρατία, ολοκληρωτικός κολλεκτιβισμός (δεξιός και αριστερός), ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία, ψευδο-οντολογικά ψευδο-τεκμηριωμένη ηθικολογική ψευδο-ηθική, και άλλα..




3.
Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει βέβαια: η κατανόηση όλων αυτών δεν είναι "γνώση"; 
Θα απαντούσα πως είναι γνώση πραγμάτων στηριγμένη σε ένα σύνολο προθέσεων που δεν αφορούν και πολλούς από το σύνολο των ''γνωριζόντων" που κύριο μέλημά τους είναι η ορθολογική εξουσιαστική ή απλά μυστικιστικο-εξουσιαστική αξιοποίησή τους και εργαλειοποίησή τους ως ξεχωριστών "μερών'' μιας ολότητας που δεν αναγνωρίζεται ως ολότητα παρά μόνον αν είναι σχηματισμένη ως ιεραρχική πυραμίδα νοημάτων και πρακτικών που έχουν περισσότερη ή λιγότερη "αξία" σε σχέση πάντα με τις στρατηγικές και τακτικές βλέψεις της μίας ή της άλλης μερίδας της κυριαρχίας. 
Όμως ακριβώς εδώ ανακύπτει ένα θεμελιακό ερώτημα που αφορά το παρόν, ή μάλλον το κάθε παρόν ενός ανθρώπου που ανήκει στα καταπιεσμένα στρώματα της κοινωνίας. Μπορεί κανείς από δαύτους (βάζω και μένα μέσα) να επιλέξει παρ'όλα αυτά το ένα ή το άλλο "μέρος" της πυραμίδας των σχηματισμένων νοημάτων και πράξεων ή μια άλλη προτεινόμενη πυραμίδα τους; (που παραμένει ωστόσο πυραμίδα, άρα ένα εξουσιαστικό σχήμα της ζωής).





4.
Θεωρώ σχετικά δικαιολογημένο τον "οπορτουνισμό" του καθημερινού ανθρώπου εφόσον έχει να αντιμετωπίσει έτσι κι αλλιώς εξουσιαστικά σχήματα και όχι τον Λόγο και την Πράξη της αληθινής ελευθερίας που εξάλλου θα τον ξεβόλευε από την θέση του αιώνιου θύματος και του αιώνιου ξένου στον κόσμο. Αφού δεν είσαι μέσα στις δράκες της εξουσίας, τωρινής ή επερχόμενης, ή αφού δεν έχεις την πρόθεση να αναμιχθείς στις τραγωδίες, τα δράματα, τις θυσίες και τα τελικά αγαθά της πάλης για την εξουσία, είσαι υποχρεωμένος παραταύτα να επιλέξεις κάποια στιγμή με ποιόν είσαι με βάση αυτήν την απόσταση από τον πυρήνα της πάλης. Και τότε θα επικρατήσουν οι φρόνιμες σκέψεις και θα υπογραφεί το "συμβόλαιο" της εκχώρησης της μαζικής λαϊκής δύναμης που ριζώνει στα αδιόρατα πλέγματα της καθημερινής ζωής. 
Κάθε "συμβόλαιο" είναι κάλπικο, το ξέρεις, αλλά έχει κάποια διάρκεια. Αυτή η διάρκεια μπορεί να παραπλανήσει αν όχι εσένα τις μεταγενέστερες γενιές, όμως γιατί να σκοτιστείς; 
Ο αιφνιδιασμός της λύσης του "συμβολαίου" από τους κυρίαρχους έρχεται συνήθως αργά. Μέχρι τότε ο κυριαρχούμενος έχει γευτεί τη ήρεμη ζωή της κατά παραχώρηση ύπαρξης και τα αγαθά του μελλοντικά σφαγέντος αρνίου. Λίγο πριν ανοίξει ο δρόμος προς το σφαγείο υπάρχουν προτάσεις για ένα νέο "συμβόλαιο" μιας άλλης κατά παραχώρηση ζωής. Φυσικά και αυτές οι προτάσεις προϋποθέτουν ένα είδος θυσίας για κάποια από τα μέλη της κοινότητας των αρνίων. Να θυσιαστούν για να ζήσουν τα αρνία ξανά μια παράταση της ημερομηνίας σφαγής τους.



5.
Πόσοι στ'αλήθεια ξέρουν πόσο καθορισμένη είναι η κοινωνική ζωή και οι διαμάχες της, πολιτικές κοινωνικο-ταξικές κ.α. , από την συνεχή μετάθεση της ημερομηνίας σφαγής των αρνίων της; Εγώ λοιπόν ξέρω και σεις ξέρετε, και οι "άλλοι" ξέρουν, αλλά συνηθίζουμε να κάνουμε ότι δεν ξέρουμε τι ξέρουμε, ο καθείς για τους δικούς του λόγους.
Αλλά αν μου επιτρέπετε, φίλοι και εχθρο-φίλοι, δεν έχω πρόθεση να συνεχίσω να προσέχω πιά τα λόγια μου.
Κανείς δεν με πείθει πως δεν έχει στα χέρια του ένα μαχαίρι σφαγέα, αν και ξέρω καλύτερα από ότι νομίζετε μερικοί, ποιός ήταν και ποιός είναι ο σφαγέας στον τόπο μου (ό,τι και να σημαίνει αυτή η λέξη). Αλλά κανείς. Και αυτό κατά κάποιο τρόπο φάνηκε και φαίνεται από την στάση όλων των σφαγέων, αγαθών και μη, απέναντι στην παροντική πραγματικότητα, αφού οι δράκες έχουν ένα ιδιαίτερο πάθος με το μέλλον, και ειδικά το μέλλον τους. Η απαλλοτρίωση της ζωής των αρνίων, που ξέρετε νομίζω πως ξέρω ότι δεν είναι αθώα του αίματος των άλλων αρνίων και του δικού τους ακόμα, έχει στεφανωθεί από την εκδικητική απεικόνιση αρνίων που εθυσιάστηκαν στο παρελθόν. 
Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν έχω κάνει λάθος που αρνήθηκα τον Νίτσε. Δεν τον απαρνήθηκα γιατί δεν τον εδέχτηκα ποτέ, αλλά εξ'άρχής τον αρνήθηκα. Αναρωτιέμαι λοιπόν πλέον μήπως έκανα λάθος. Μήπως να πάψω να ελπίζω στα αρνία και ίσως στον εαυτό μου ως αρνίον; 
Ανάθεμα λοιπόν στην αρνίσια λογική σας, από ένα αρνίον που σκέπτεται μήπως είναι καλύτερο να είναι ένα άλλο ζώον.



6.
Η αρτιότητα των συλλογισμών για την απαλλοτρίωση της ζωής των θυμάτων της απαλλοτρίωσης έχει την κάλπικη λάμψη της ταυτολογίας, είτε αυτή καθορίζεται από τον Λόγο της αντικειμενικότητας είτε αυτή καθορίζεται από τον Λόγο της υποκειμενικότητας (συνήθως "ηθικής"). 
Στη πραγματικότητα έχουμε εδώ μια οντολογική διακύμανση που αναφέρεται στην ουσία μιας αναγκαιότητας επιβίωσης, άρα μιας επιβαλλόμενης συνείδησης. Η απαλλοτρίωση της ζωής και η ίδια η ύπαρξη "θύμα" που την σημαίνει έχει ένα ιερό περίβλημα που μυρίζει σαν λιβάνι και οράται ως ομιχλώδης ενδυμασία της δικαιολογημένης οργής που μετασχηματίζεται έτσι σε νόημα και υπόσχεση του μέλλοντος. Η αλήθεια αυτής της υπόσχεσης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ειδικά αν γονιμοποιηθεί από έλλογους προσδιορισμούς, αλλά δεν παύει να είναι μια εξαρτημένη αλήθεια, ένα τίποτα σε σχέση με την ελευθερία αν αυτή υπάρξει. Η θυσία δεν έχει νόημα, ούτε το θυσιαστήριο, ούτε τα μαρτυρολόγια, ούτε το παρελθόν. Μόνον η οργή έχει νόημα, και αν θέλετε ο πόλεμος για την καταστροφή της ταξικής κοινωνίας και της κυριαρχίας.






Ι.Τζανάκος            

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..