Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Αντιρρητικές παρατηρήσεις σε 2 σημαντικά άρθρα..


Προϋποτίθεται η ανάγνωση των παρακάτω αναρτήσεων:

Προχωρώ σε βασικές αντιρρητικές παρατηρήσεις που "εμπνεύστηκαν" από τις σημαντικές αναρτήσεις του κομμουνιστή ιστολόγου.. 


Έχω παρατηρήσει πως όταν ο άνθρωπος αναδιπλώνεται στον εαυτό του τον εγκαταλείπει. Αυτό είναι μια παρατήρηση από εκείνες που μπορεί να απηχούν κάτι ή να δείχνουν μια πτυχή των πραγμάτων αλλά και να μην σημαίνουν πολλά πράγματα αν δεν συγκεκριμενοποιηθούν σε σχέση με την συνολική πραγματικότητα στις συγκεκριμένες της εκφάνσεις.

Ο "άνθρωπος" γενικά δεν υπάρχει, αλλά ούτε και το "άτομο", παρά μόνον πλέγματα κοινωνικών σχέσεων που εκφράζονται σε πληθική ή υποκειμενική-ατομική μορφή. Αυτά δε τα πλέγματα ως συγκροτημένα υλικά φαινόμενα δεν διέπονται από υπερ-ιστορικούς νόμους ανεξάρτητους από την ειδική τους ιστορική μορφή, και οι νόμοι που θεωρούμε πως τα διέπουν ως ιστορικοί νόμοι δεν έχουν διευκρινιστεί, επιβεβαιωθεί και αποδειχτεί πειραματικά σε εκείνο τουλάχιστον τον βαθμό που θα τους καθιστούσε γνώσιμους όπως είναι οι θεμελιώδεις νόμοι της φύσης που εξετάζει η φυσική και άλλες θετικές επιστήμες. 
Εγώ προσωπικά θεωρώ πως ο νόμος που έχει σχετικά επιβεβαιωθεί ιστορικο-πειραματικά είναι ο νόμος της αναγκαίας αντιστοιχίας (και κρισιακής αναντιστοιχίας) των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων με τις κοινωνικές παραγωγικές σχέσεις όπως τον διατύπωσε ο Κ.Μαρξ, και με έναν περισσότερο περιγραφικό (αν και έγκυρο εμπειρικά) προσεγγιστικό τρόπο ο νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης όπως τον διαπίστωσε (πάλι) ο Κ.Μαρξ. Όμως σε ένα τόσο ρευστό θεωρητικό πλαίσιο, ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως είμαστε "ικανοποιημένοι" από την γενική μορφή της αλήθειας που μας "χάρισε" ο Κ.Μαρξ, είναι αρκετά δύσκολο να υπερβούμε τις παρατηρησιακές μας προϋποθέσεις που παραμένουν φιλοσοφικές. Πρόκειται για μια αντιφατική και αντινομική τοπο-θέτησή μας στο ιστορικό γίγνεσθαι που προκύπτει ακριβώς εκ της πρόθεσής μας να αντικαταστήσουμε την μερικότητα, την αυθαιρεσία, την "υποκειμενικότητα" της πολιτικής μεταφυσικής (οντολογίας) μέσω της συγκεκριμένης επιστημονικής υλιστικής θεωρίας για τους τρόπους παραγωγής αλλά και της δράσης του εργατικού-λαϊκού κινήματος, αλλά με τα περιορισμένα μέσα που προσφέρει μια εποχή που είναι ούτως ή άλλως καθορισμένη από τους αστικούς όρους της ζωής και της σκέψης. Η κρίση της αστικής κοινωνίας αντανακλάται και στον κοινωνικο-ιστορικό και πολιτικό τόπο-χώρο που δύναται να τους υπερβεί, καταστρέφοντάς τους, με διάφορους αρνητικούς (με την "κακή" έννοια) τρόπους (αστική επιρροή κ.λ.π) αλλά και με έναν ελλειπτικό τρόπο εφόσον εκφράζεται κατά κάποιο τρόπο η μη πλήρης ύπαρξη των προϋποθέσεων για την άρση των αστικών και ευρύτερα ταξικών διαιρέσεων στην θεωρία και την πρακτική. 
Η αρνητική υπερ-ωριμότητα των αστικών σχέσεων δεν αντανακλάται με μια θετική πρώϊμη ωριμότητα της ριζοσπαστικής θεωρίας και πράξης αλλά με την σπερματικότητα, την δυνητικότητα, την "ιδανικότητά" τους, δημιουργώντας μια παράδοξη παραμονή σε αυτό που είναι να αρθεί, δηλαδή στο γενικότερο αντινομικό πλαίσιο που παράγει τις διαιρέσεις της αστικής (ταξικής) κοινωνίας. 
Βέβαια η γενική αντινομία δεν παράγεται στον κομμουνισμό, όπως θεωρούν μερικοί, σε μιαν απλή της αντιστροφική παραλλαγή, αφού η κομμουνιστική θεωρία και πρακτική αντιστρέφει ριζοσπαστικά (αν και παραλλακτικά επίσης) όλους τους όρους των αστικών διαιρέσεων αναδύοντας έναν κρίσιμο παράγοντα αντιστροφής που ορίζεται σε ένα υλικό πλαίσιο που εμπεριέχει εκ της "φύσεώς" του το πραγματικά ενωτικό στοιχείο της κοινωνικής πραγματικότητας που είναι η εργασία σε συμπλοκή με την φύση. Το γεγονός πως αυτό το ενωτικό στοιχείο-πλέγμα παρουσιάζεται στις ταξικές κοινωνίες ως μηδενικό, ως ένα τίποτα που απωθείται ως κεκρυμμένο θεμέλιο, δεν το καθιστά έναν απλό αρνητικό καθορισμό. Αυτή είναι και η ριζική διαφορά κάθε εγελιανίζουσας ή εγελιανής έννοιας της αρνητικότητας με την μαρξική αρνητικότητα που αποτελείται (για μένα) από συγκεκριμένους (θετικούς) ανθρωπικούς καθορισμούς. 
Ο άνθρωπος ως η ρίζα του, η ρίζα του ανθρώπου ως η ουσία του, η ουσία του ως το ρίζωμά του στην εργασία, την φύση, το όντως ον. Αυτή είναι η αληθινή αλήθεια του ανθρώπου που ο ίδιος πρέπει να αναδύσει μέσα στις συνθήκες της καταστροφής της που σημαίνουν και την καταστροφή του, πριν ακόμα συγκροτήσει την ολοκληρωμένη θεωρία και την ολοκληρωμένη πρακτική του ως ακέραιου ενσυνείδητου όντος που βιώνει αντανακλώντας την αταξική και ελεύθερη κοινωνία. Αυτή η προϋποθετική ανάδυση ενός "πράγματος" που δεν μπορεί να αναδυθεί ακέραιο σε συνθήκες ταξικού διωγμού (ταυτόν με την έννοια "κοινωνία" στις ταξικές κοινωνίες), αλλά μπορεί να αναδυθεί κάποτε ως ακέραιο αν μπορέσει να υπάρξει με κάποιον τρόπο ως ακέραιο σε έναν κόσμο που απαγορεύει οντολογικά τέτοιου είδους ακεραιότητα, είναι το αντινομικό (οντολογικό) αγωνιστικό πλαίσιο όχι μόνον των κομμουνιστών αλλά και κάθε ανθρώπου που δεν θέλει να παραμείνει άπραγος και ανήθικος. Αν είναι όμως έτσι μπορεί η αρχική μου, αντιρρητική, παρατήρηση να έχει κάποιο νόημα, γιατί πως αλλιώς μπορεί κανείς να ανταπεξέλθει στον διχασμό της κοινωνικής ζωής και τους διωγμούς της αν δεν αλλοτριώσει την εαυτοτητά του στο αφηρημένο πολιτικό ον αφού αυτό είναι το μόνο πρακτικά θεμελιωμένο και νοηματικά ακέραιο πρόπλασμα της ριζικής κοινωνικής ουσίας του εργαζόμενου ανθρώπου ως ακέραιας; 
Η υπεράσπιση του προσωπικού αλλά και του (απείρως σημαντικότερου) συλλογικού ταξικού εαυτού των καταπιεσμένων είναι ίσως αδύνατη χωρίς μια μορφή πολιτικής "αλλοτρίωσης" και επι-οντολογικοποίησης του συγκεκριμένου υλικού πλαισίου της αστικής κοινωνικής ζωής, αφού ο λόγος για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου διαφορετικά από τον τρόπο του αναπόφευκτου αγώνα της επιβίωσης είναι να τον "ξεχάσεις" περισσότερο παρά να τον επικαλεστείς.






Ι.Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..