Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

6 στοιχεία...





1.
Η κατανόηση του κόσμου ή μιας πτυχής του κόσμου από το ανθρώπινο υποκείμενο δεν αποτελεί μια πράξη ελευθερίας από μόνη της, ίσια ίσια είναι δυνατόν να αποτελεί έργο σκλάβωσης άλλων ανθρώπων και έμβιων όντων αλλά και του ίδιου του κατανοούντος υποκειμένου σε εκείνο το είδος της ελευθερίας που συνήθως αποκαλείται "η ελευθερία" και σημαίνει την υπηρέτηση ενός κοινωνικού συστήματος που (ανα-)παράγεται με την υποταγή της ανθρώπινης εργασίας και της φύσης.
Όπως έχω ισχυριστεί -καθόλου πρωτότυπα βέβαια- και στο παρελθόν, οι κεντρικές έννοιες έχουν κι'αυτές εξαντλήσει την δυνατότητά τους να σημαίνουν κάτι παραπάνω από την κατανόηση και αυτοκατανόηση αυτού του συστήματος, ή μάλλον την ιστορική του συγκρότηση και τις λεπτότερες ή αδρότερες εσωτερικές διαφοροποίησεις του μέσα στον χρόνο. Από τη σκοπιά του καπιταλισμού και των ζηλότυπων ανταγωνιστών του, αριστερών ή συνεπέστερα κομμουνιστών, οι διαφορές αυτές είναι άκρως σημαντικές εφόσον σημαίνουν κάποιες αντικειμενικές δυνατότητες για ένα καλύτερο και ελεύθερο μέλλον.



2.
Νομίζω πως αυτές οι αυταπάτες θα μας ταλανίζουν για πολύ καιρό ακόμα, μέχρι τουλάχιστον ο καπιταλισμός αλλά και τα διάφορα κράτη (που δεν είναι καθόλου απλά εποικοδομήματα του καπιταλισμού ή του όποιου σοσιαλισμού θα προκύψει από την δομική κρίση του) μας ξαναθυμίσουν "πρακτικότερα" τι σημαίνει "αντικειμενική δυνατότητα". 
Αντικειμενική δυνατότητα για ακόμα περισσότερο θάνατο και καταστροφή της ζωής, αντικειμενική δυνατότητα για σχεδιασμένες-χαοτικές ή απλά σχεδιασμένες κυριαρχήσεις της ανθρώπινης ζωής και της εμβιότητας γενικά. Και φυσικά, αντικειμενική δυνατότητα για γνώση, περισσότερη γνώση, "φως!" μέχρι να μην μείνει τίποτα κρυφό σε αυτό τον κόσμο. Να μάθουμε και να ασκήσουμε δηλαδή και την τελευταία δυνατότητα αξιοποίησης, εργαλειοποίησης, τεχνικοποίησης, ορθολογικοποίησης, συγκεντροποίησης, άρα εν τέλει διαφώτισης του υπαρκτού μέχρις εσχάτων αυταπατών πως αυτό μπορεί από μόνο του να κάνει τις κοινωνικές σχέσεις στην εργασία και την διοίκηση, όπως και την ηθική υπόσταση απαλλαγμένες από την κυριαρχία. 
Όπου κυριαρχία, χωρίς να αναφερθούμε στην ωμή βία, είναι σε αφήγηση (θα τα πω χύμα, χωρίς αυστηρή σειρά, όπως μου έρχονται):
έννομη και βίαιη απομάκρυνση και ξένωση του άμεσου παραγωγού από τα εργαλεία της παραγωγής, την γη και τους φυσικούς πορους, σεβασμός στην ιδιοκτησία ατομική κοινωνική ή δημόσια και ιεροποίηση του πράγματος, ιεραρχία, χαφιεδισμός, μυστικοποίηση, κρυψίνοια, απομόνωση του ηθικού υποκειμένου σε ρόλο θύματος, ηγετισμός και λατρεία του ηγέτη, νεποτισμός, γραφειοκρατισμός, κυνισμός, δαιμονοποίηση του διαφορετικού, δογματισμός, θεοκρατία και αντιθεοκρατική θεοκρατία, γλύψιμο, σκύψιμο, ηθικολογία, ελιτισμός και περιφρόνηση του καθημερινού ανθρώπου, μιλιταρισμός, πραγματισμός της υποταγής στο καθιερωμένο, ψευδολογία σπερμολογία συκοφαντία εναντίον του ελεύθερου και απροσκύνητου ατόμου, συγκεντρωτισμός στις αποφάσεις, συγκεντρωτισμός στους θεσμούς, καταναγκαστική εργασία "αν χρειαστεί" για το "καλό" του "έθνους" του ''κόμματος" του "κινήματος'', περιορισμοί ή απαγορεύσεις στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, καταπίεση των γυναικών, καταπίεση και "στρατολόγηση" των παιδιών, καταναγκαστική "παιδαγώγησή" τους, ιατρικοποίηση της ανθρώπινης ψυχής, αχαλίνωτη βία απέναντι στα ζώα και τα έμβια όντα γενικά, αναγκαστικός ουρμπανισμός, διαφανοποίηση της ιερής εσωτερικότητας της ανθρώπινης ψυχής υπό το πρίσμα της επιστήμης ή της πολιτικής αναγκαιότητας, χιλιασμός, φανατισμός, σεκταρισμός, φονταμενταλισμός, χλευασμός του μικρόκοσμου της ζωής (προάγγελος πολέμων και ''ιερών στρατολογήσεων"), απολυτοκρατία, ολοκληρωτικός κολλεκτιβισμός (δεξιός και αριστερός), ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία ηθικολογία, ψευδο-οντολογικά ψευδο-τεκμηριωμένη ηθικολογική ψευδο-ηθική, και άλλα..




3.
Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει βέβαια: η κατανόηση όλων αυτών δεν είναι "γνώση"; 
Θα απαντούσα πως είναι γνώση πραγμάτων στηριγμένη σε ένα σύνολο προθέσεων που δεν αφορούν και πολλούς από το σύνολο των ''γνωριζόντων" που κύριο μέλημά τους είναι η ορθολογική εξουσιαστική ή απλά μυστικιστικο-εξουσιαστική αξιοποίησή τους και εργαλειοποίησή τους ως ξεχωριστών "μερών'' μιας ολότητας που δεν αναγνωρίζεται ως ολότητα παρά μόνον αν είναι σχηματισμένη ως ιεραρχική πυραμίδα νοημάτων και πρακτικών που έχουν περισσότερη ή λιγότερη "αξία" σε σχέση πάντα με τις στρατηγικές και τακτικές βλέψεις της μίας ή της άλλης μερίδας της κυριαρχίας. 
Όμως ακριβώς εδώ ανακύπτει ένα θεμελιακό ερώτημα που αφορά το παρόν, ή μάλλον το κάθε παρόν ενός ανθρώπου που ανήκει στα καταπιεσμένα στρώματα της κοινωνίας. Μπορεί κανείς από δαύτους (βάζω και μένα μέσα) να επιλέξει παρ'όλα αυτά το ένα ή το άλλο "μέρος" της πυραμίδας των σχηματισμένων νοημάτων και πράξεων ή μια άλλη προτεινόμενη πυραμίδα τους; (που παραμένει ωστόσο πυραμίδα, άρα ένα εξουσιαστικό σχήμα της ζωής).





4.
Θεωρώ σχετικά δικαιολογημένο τον "οπορτουνισμό" του καθημερινού ανθρώπου εφόσον έχει να αντιμετωπίσει έτσι κι αλλιώς εξουσιαστικά σχήματα και όχι τον Λόγο και την Πράξη της αληθινής ελευθερίας που εξάλλου θα τον ξεβόλευε από την θέση του αιώνιου θύματος και του αιώνιου ξένου στον κόσμο. Αφού δεν είσαι μέσα στις δράκες της εξουσίας, τωρινής ή επερχόμενης, ή αφού δεν έχεις την πρόθεση να αναμιχθείς στις τραγωδίες, τα δράματα, τις θυσίες και τα τελικά αγαθά της πάλης για την εξουσία, είσαι υποχρεωμένος παραταύτα να επιλέξεις κάποια στιγμή με ποιόν είσαι με βάση αυτήν την απόσταση από τον πυρήνα της πάλης. Και τότε θα επικρατήσουν οι φρόνιμες σκέψεις και θα υπογραφεί το "συμβόλαιο" της εκχώρησης της μαζικής λαϊκής δύναμης που ριζώνει στα αδιόρατα πλέγματα της καθημερινής ζωής. 
Κάθε "συμβόλαιο" είναι κάλπικο, το ξέρεις, αλλά έχει κάποια διάρκεια. Αυτή η διάρκεια μπορεί να παραπλανήσει αν όχι εσένα τις μεταγενέστερες γενιές, όμως γιατί να σκοτιστείς; 
Ο αιφνιδιασμός της λύσης του "συμβολαίου" από τους κυρίαρχους έρχεται συνήθως αργά. Μέχρι τότε ο κυριαρχούμενος έχει γευτεί τη ήρεμη ζωή της κατά παραχώρηση ύπαρξης και τα αγαθά του μελλοντικά σφαγέντος αρνίου. Λίγο πριν ανοίξει ο δρόμος προς το σφαγείο υπάρχουν προτάσεις για ένα νέο "συμβόλαιο" μιας άλλης κατά παραχώρηση ζωής. Φυσικά και αυτές οι προτάσεις προϋποθέτουν ένα είδος θυσίας για κάποια από τα μέλη της κοινότητας των αρνίων. Να θυσιαστούν για να ζήσουν τα αρνία ξανά μια παράταση της ημερομηνίας σφαγής τους.



5.
Πόσοι στ'αλήθεια ξέρουν πόσο καθορισμένη είναι η κοινωνική ζωή και οι διαμάχες της, πολιτικές κοινωνικο-ταξικές κ.α. , από την συνεχή μετάθεση της ημερομηνίας σφαγής των αρνίων της; Εγώ λοιπόν ξέρω και σεις ξέρετε, και οι "άλλοι" ξέρουν, αλλά συνηθίζουμε να κάνουμε ότι δεν ξέρουμε τι ξέρουμε, ο καθείς για τους δικούς του λόγους.
Αλλά αν μου επιτρέπετε, φίλοι και εχθρο-φίλοι, δεν έχω πρόθεση να συνεχίσω να προσέχω πιά τα λόγια μου.
Κανείς δεν με πείθει πως δεν έχει στα χέρια του ένα μαχαίρι σφαγέα, αν και ξέρω καλύτερα από ότι νομίζετε μερικοί, ποιός ήταν και ποιός είναι ο σφαγέας στον τόπο μου (ό,τι και να σημαίνει αυτή η λέξη). Αλλά κανείς. Και αυτό κατά κάποιο τρόπο φάνηκε και φαίνεται από την στάση όλων των σφαγέων, αγαθών και μη, απέναντι στην παροντική πραγματικότητα, αφού οι δράκες έχουν ένα ιδιαίτερο πάθος με το μέλλον, και ειδικά το μέλλον τους. Η απαλλοτρίωση της ζωής των αρνίων, που ξέρετε νομίζω πως ξέρω ότι δεν είναι αθώα του αίματος των άλλων αρνίων και του δικού τους ακόμα, έχει στεφανωθεί από την εκδικητική απεικόνιση αρνίων που εθυσιάστηκαν στο παρελθόν. 
Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν έχω κάνει λάθος που αρνήθηκα τον Νίτσε. Δεν τον απαρνήθηκα γιατί δεν τον εδέχτηκα ποτέ, αλλά εξ'άρχής τον αρνήθηκα. Αναρωτιέμαι λοιπόν πλέον μήπως έκανα λάθος. Μήπως να πάψω να ελπίζω στα αρνία και ίσως στον εαυτό μου ως αρνίον; 
Ανάθεμα λοιπόν στην αρνίσια λογική σας, από ένα αρνίον που σκέπτεται μήπως είναι καλύτερο να είναι ένα άλλο ζώον.



6.
Η αρτιότητα των συλλογισμών για την απαλλοτρίωση της ζωής των θυμάτων της απαλλοτρίωσης έχει την κάλπικη λάμψη της ταυτολογίας, είτε αυτή καθορίζεται από τον Λόγο της αντικειμενικότητας είτε αυτή καθορίζεται από τον Λόγο της υποκειμενικότητας (συνήθως "ηθικής"). 
Στη πραγματικότητα έχουμε εδώ μια οντολογική διακύμανση που αναφέρεται στην ουσία μιας αναγκαιότητας επιβίωσης, άρα μιας επιβαλλόμενης συνείδησης. Η απαλλοτρίωση της ζωής και η ίδια η ύπαρξη "θύμα" που την σημαίνει έχει ένα ιερό περίβλημα που μυρίζει σαν λιβάνι και οράται ως ομιχλώδης ενδυμασία της δικαιολογημένης οργής που μετασχηματίζεται έτσι σε νόημα και υπόσχεση του μέλλοντος. Η αλήθεια αυτής της υπόσχεσης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ειδικά αν γονιμοποιηθεί από έλλογους προσδιορισμούς, αλλά δεν παύει να είναι μια εξαρτημένη αλήθεια, ένα τίποτα σε σχέση με την ελευθερία αν αυτή υπάρξει. Η θυσία δεν έχει νόημα, ούτε το θυσιαστήριο, ούτε τα μαρτυρολόγια, ούτε το παρελθόν. Μόνον η οργή έχει νόημα, και αν θέλετε ο πόλεμος για την καταστροφή της ταξικής κοινωνίας και της κυριαρχίας.






Ι.Τζανάκος            

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..