Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Πολιτικός μηδενισμός..



Το νόημα της συμβολικής μορφής της πολιτικής περιέχει μια έκταση σημείων που υπερβαίνει την έννοια της πολιτικής όπως εκφράζεται στην ρητή της μορφή. 
Πριν όμως να νοηματοδοτήσουμε διαφωτιστικά ή οντολογικά το μη εκφρασμένο νόημα της πολιτικής θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε αυτό το στοιχείο της μη-έκφρασης, θα έπρεπε λοιπόν να αναγνωρίσουμε πως στην πολιτική έκφραση της κοινωνίας και στην συμβολική της υπάρχει ένα νοηματικό κενό που θα έλεγε κανείς πως αποτελεί συστατικό της στοιχείο ισοδύναμο με τα ρητά και εκφρασμένα σε αφηρημένους κανόνες και συγκεκριμένες κανονιστικές κωδικοποιήσεις στοιχεία. 
Οι ερμηνείες και οι διαφανοποίησεις της πολιτικής μορφής είναι πολλές αν και είναι προφανές πως ισχυρότερες ως προς την διαυγαστικότητά τους είναι αυτές που την ανάγουν στην έννοια-κατάσταση του "συμφέροντος", ταξικού εθνικού ατομικού κ.ο.κ, και στον πόλεμο που σχηματίζεται από τον ανταγωνισμό των "συμφερόντων". Ωστόσο ακόμα και αυτός ο προσδιορισμός του αντικειμενικού θεμελίου της πολιτικής μορφής δεν μπορεί να μας διαφωτίσει όσον αφορά την κενότητα της εσωτερικής της σύστασης. 
Τα κενά σημαίνοντα της πολιτικής μορφής δεν είναι απλά ένα υποδεκτικόν σχήμα ή ένα ρυθμίζον εκμαγείο των πολλαπλών συμφερόντων και της μάχης μεταξύ τους που στερείται εσωτερικής ουσίας αλλά το αντίθετο αποτελούν σήμερα συγκεκριμένους και αρκετά ισχυρούς τρόπους δόμησης του ίδιου του κενού, ή μηδενός. 
Κατά κάποιον τρόπο βέβαια αυτή η αναγνώριση της σημερινής ερεβώδους μηδενικότητας του πολιτικού στοιχείου, όταν είναι ως μηδενικότητα αληθινή και δεν ζωογονείται από την αποφασιοκρατία (ντεσιζιονισμό) που την ''νοθεύει" με τις αρχές μιας κλασικής κυνικής-ρεαλιστικής πολιτικής φιλοσοφίας (όπου το έρεβος είναι απλά το συμφέρον), σημαίνει την απομάκρυνση του "γνωρίζοντος" ή μάλλον του δημοσιοποιούντος από την ενεργή συμμετοχή στην πολιτική. 
Είναι μάλλον απόλυτη προϋπόθεση της σημερινής πολιτικής αλήθειας η απόσπαση από την πολιτική και τις απολογητικές της που σημαίνουν την μυστικοποιητική προφύλαξη της δημιουργικότητας του πολιτικού μηδενισμού όπως αυτός διαμορφώνεται ειδικά ως συσκότιση του καταστροφικού μέλλοντος.  
Η μετατροπή της πολιτικής σκέψης από θεωρητικό ηνίοχο της εκάστοτε χειραγωγητικής πρακτικής σε θεωρητική αλήθεια των ρητών και υπόρρητων θεμελίων της σημαίνει αρχικά την αποκάλυψη στο "κοινό" φως της ποταπής βάσης της αλλά σε ένα ύστερο στάδιο σημαίνει ακόμα περισσότερο την αποκάλυψη της αυθαιρεσίας της, ήτοι του ανυπόστατου αυτού που υπερασπίζεται και της ίδιας ως πρακτικής, όποια συμφέροντα κι αν εξυπηρετούνται και όποιο κι αν είναι το ποιοτικό τους ιστορικό ισοδύναμο εφόσον αποκρύπτεται ο πόνος που έρχεται. 
Θα μπορούσαμε να πούμε πως η πολιτική στηρίζει σήμερα τον εαυτό της σε ένα τερατώδες ψέμμα ως προς την γνώση που φέρεται να έχει. Όταν αποκαλύπτεται το ανυπόστατο της ουσίας της, η οντολογική και επιστημολογική προχειρότητά της, αποκαλύπτεται φυσικά και η αντίστοιχη πιθανή οντολογική και επιστημολογική προχειρότητα των κοινωνικο-ιστορικών και υλικών συμφερόντων που δηλώνει έμμεσα ή άμεσα πως εκφράζει ή θέλει να εκφράσει. Αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει ένα είδος ποιοτικής ισοδυναμίας των δίκαιων και των άδικων ιστορικών ενδιαφερόντων και συμφερόντων των τάξεων, κοινωνικών ομάδων κ.λ.π ή ότι οι κοινωνικές τάξεις ή ομάδες έχουν την ίδια ιστορική δυναμική πάντα και ότι δεν είναι πιθανή η ιστορική ή κοινωνική πρωτοπορεία της μίας ή της άλλης από αυτές (σε διάκριση προς την αντίπαλη), αλλά πως η πολιτική έχει την τάση, μέχρι τώρα τουλάχιστον, να υπερτονίζει την αντικειμενική σημασία και την αντικειμενική ουσία της ίδιας και των συμφερόντων που εκφράζει, ενώ τα πράγματα είναι μερικές φορές πραγματικά στον "αέρα". 
Συμβαίνει κάτι ανάλογο με την κοινωνική θεωρία, την φιλοσοφία, την θρησκεία, την ποίηση, αλλά με μια κακώς εννοούμενη τελικά αρνητική έννοια. 
Από "το κάτω" υπάρχει καχυποψία προς όλους αλλά κάποια στιγμή πραγματικά μπορεί να πιστέψει (το "κάτω") στα παραμύθια και τις ηδονοθηρικές υποσχέσεις του κάθε πολιτικού τυχοδιώκτη, που είναι γενικά σχηματισμένες από τα υλικά της υπόσχεσης μιας "εύκολης εκστρατείας". Θα ήταν πολιτικά έντιμος ένας πολιτικός φορέας ή ένας πολιτικός αν υπόσχονταν λ.χ σήμερα στην Ελλάδα με έπαθλο την ελευθερία μια ζωή με σημαντικές στερήσεις σε σχέση με τον υπάρχοντα "καταναλωτικό" βίο (και όχι ας πούμε στην υγεία), και φυσικά μαζικό εξοπλισμό του λαού για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και ακεραιότητας ενός σοσιαλιστικού συστήματος από τους ιμπεριαλιστές. 
Αντι γι'αυτό, που είναι προς το παρόν μια αναπόφευκτη κατάσταση αν τολμήσει κανείς να πράξει έναν βαθμό μόνον αποδέσμευσης από Ε.Ε και ΝΑΤΟ, ακούγονται ωραία πράγματα για ευημερία και καλή ζωή με εξουσία βέβαια που όμως (είτε επαναστατική ή μασκαράδικη) θα καλύπτει από μόνη της τον "λαό" σε σχέση με όλα αυτά χωρίς να σπάσουν αυγά ή που δίνει την εξουσία στον λαό χωρίς να λέει πως από αυτά τα αυγά θα βγούνε δεινόσαυροι που δεν θα αντιμετωπιστούν με έναν κεντρικό σχεδιασμό και μια κοινωνικοποίηση και τελειώσαμε. 
Πράγματα που δεν τα πιστεύει κανείς, και φυσικά δεν πείθουν και τον προαναφερόμενο (τον "λαό''). 
Ο πολιτικός μηδενισμός ή μάλλον ο μηδενισμός της πολιτικής είναι εδώ το εργαλείο για να ψηθούμε για μια δύσκολη εκστρατεία, για έναν κοινωνικό πόλεμο διαρκείας σαν να πρόκειται για μια απεργία ενός κλάδου ή την κατάληψη της κυβερνητικής ψευδο-κυρίαρχης εξουσίας. 
Τα κενά μεγαλώνουν όταν κάποιος επιχειρήσει να καταλάβει πως δομείται μέσα σε όλα τα πολιτικά ''στρατόπεδα" η σχέση τους με την γνώση που φέρουν όντως για το μέλλον. 
Δεν υπάρχει μη γνώση, κάθε άλλο, υπάρχει ένας τρόπος να μεταθέσουμε τα συμπεράσματα αυτής της γνώσης στο απώτατο μέλλον, υπάρχει δηλαδή ένα πολιτικο-οντολογικό κενό που μπαζώνεται στην κυριολεξία με την "μελλοντική προοπτική", ενώ είναι γνωστό στους γνώστες πως η κατάσταση επείγει, πως ο πλανήτης πεθαίνει από τον βιομηχανικό καπιταλισμό, πως τα κράτη όποια μορφή και να πάρουν είναι ανίκανα να λύσουν τα όποια διαχειριστικά προβλήματα αλλά και να αντικαταστήσουν με επιτυχία τον ιδιωτικό καπιταλισμό (ακόμα και ως επαναστατικά κράτη της μισθωτής εργασίας) σε σχέση με τα θηριώδη σε μέγεθος και βάθος ιστορικά προβλήματα. 
Το παράδοξο της γνώσης είναι εδώ πως οι γνωρίζοντες γνωρίζουν πως έχει τελειώσει κάθε μέλλον για οποιαδήποτε εξουσία που δεν θα είναι το άμεσο εντεταλμένο σώμα του άμεσου παραγωγού και άμεσου πολιτικού υποκειμένου, και επίσης γνωρίζουν πως η μετάβαση σε αυτή την κατάσταση (αν είναι να συνεχίσει να υπάρχει ανθρωπότητα) δεν προκαθορίζεται από καμμία έννοια "δημοκρατίας" αλλά σημαίνει ένα ιστορικό κοιλοπόνημα που θα αλλάξει ακόμα και τις εσωτερικότερες προϋποθέσεις της ανθρώπινης ατομικής οντότητας, με έναν τρόπο καθόλου ευχάριστο και "ορθολογικοποιημένο" για τα ίδια τα άτομα ακόμα κι αν "ανήκουν" στην τάξη της "ιστορικής χάριτος". Ειδικά αν ανήκουν σε αυτήν. 
Οπότε, για να το πω κάπως κρυπτικά, ας αφήσουμε τις κριτικές για τον πολιτικό μηδενισμό του "καθημερινού" ανθρώπου και ας δούμε μήπως αυτός εκτρέφεται εντός των πολιτικών ελίτ, κάθε είδους, λαμβάνοντας μάλιστα την "παραδοσιακή" μορφή του της χειραγώγησης.





Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..