Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Δύσκολα πράγματα..




Το κρίσιμο όριο της παγκόσμιας κυριαρχίας είναι εκείνο το εξωτερικό όριο που συμπυκνώνει τις εσωτερικές αντιθέσεις της και την εσωτερική κρίση της ως το πεδίο ανταγωνισμού στο οποίο ξετυλίγονται όλες οι διαστάσεις της ως οργανωμένης και ολικής "εσωτερικότητας" των ποιοτικών καθορισμών της. 
Έτσι λοιπόν ενώ υπάρχει ένας σαφής καθορισμός της κατάστασης που δημιουργείται στο εξωτερικό όριο από τα οικονομικά και πολιτικά ("γεω-στρατηγικά") συμφέροντα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών δυνάμεων αυτό που συντελείται είναι μια κολασμένη ολοποίηση όλων των "εσωτερικών" ποιοτικών καθορισμών των διαφόρων υποσυστημάτων και του συστήματος στο σύνολό του.  
Η ριζική εικόνα, η αλήθεια της κρίσης ενός παγκόσμιου συστήματος εκφράζεται πάντα στο εξωτερικό όριό του που αν και συνδεέται ουσιαστικά με την ειδική του δομή και καθορίζεται από αυτήν (λ.χ καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός) την υπερκαθορίζει από τις αναδυόμενες ολότητες όλων των πιθανολογικών καθορισμών της ανθρώπινης κατάστασης. 
Όταν "ανοίγει" ο κόσμος της κυριαρχίας αυτό σημαίνει πόλεμο, όλεθρο, γενική ρευστοποίηση όλων των υλικών καθορισμών και ανάμιξή τους με τους διανοητικούς, οντολογικούς, "πολιτισμικούς" καθορισμούς. 
Αν θεωρεί κανείς το μέλλον που αναδύεται από το ζοφερό κυριαρχικό παρόν και τις πληγές του ζοφερού κυριαρχικού παρελθόντος ένα "εποικοδόμημα" ας ξεκινήσει για Βαγδάτη, ακόμα υπάρχουν εισιτήρια και αν γνωρίζει κανείς αγγλικά μπορεί να συνενοηθεί με ανθρώπους παντού. 
Εκεί θα τα δει όλα, στην κυριολεξία και μεταφορικά. 
Τα μονοπώλια, τις μυστικές υπηρεσίες, τους στρατούς, τις θρησκευτικές ομάδες, τις "εθνότητες" να αντιμάχονται, φρίκη ελπίδες πίστη.
Το εξωτερικό όριο που συμπυκνώνει αυτή την κρισιακή κατάσταση δεν είναι πάγιο και διαχρονικό αλλά μπορεί να μεταφερθεί σε μέχρι πρότινος  εσωτερικότερες στοιβάδες του συστήματος της παγκόσμιας κυριαρχίας και μερικές φορές (ανοιχτός παγκόσμιος πόλεμος) στα όρια των ίδιων των κυρίαρχων χωρών που το συγκροτούν ηγεμονικά.


[Σημείωση "ελληνικού" ενδιαφέροντος: Ο εφιάλτης διαφόρων μικρο-ιμπεριαλιστών ακολούθων (όπως το ελληνικό κράτος-έθνος) μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι να μετατραπεί ο χώρος του ασήμαντου αυτοκαθορισμού της κυριαρχίας τους σε εξωτερικό όριο αυτού του παγκόσμιου συστήματος ενόσω αυτοί δεν έχουν την ισχύη να την αυξήσουν και να την εδραιώσουν περαιτέρω, πράγμα που στην διεθνοπολιτική σημαίνει απλά και ξάστερα την πιθανότητα ταπεινωτικής μείωσης της επικράτειας τού "έθνους-κράτους" και εθνική συρρίκνωση με ευρύτερες συνέπειες για την πολιτική και ηθική "νομιμοποίηση" τής παρουσίας τους στο εσωτερικό των κοινωνιών τους.
Η συμμετοχή του ελληνικού λαού, της πλειονότητας των εργαζόμενων στρωμάτων, στον φόβο για την αλλαγή της θέσης της χώρας μας στο σκηνικό της μάχης για την παγκόσμια κυριαρχία είναι και αυτή που προκαλεί ένα αδιερεύνητο σύνολο πολιτικών, ηθικών και πολιτισμικών στάσεων που συμπυκνώνονται σε έναν  ειρηνισμό και έναν διεθνισμό της υποτέλειας που πάρα πολύ εύκολα και "λογικά" συνδυάζεται με τον εθνικισμό τον ρατσισμό και τις "ελληνοκεντρικές" φαντασιώσεις. 
Η αδυναμία των ριζοσπαστικών δυνάμεων να κατανοήσουν αυτή την στάση σχετίζεται ή με την συμμετοχή τους στο φοβικό κοσμοπολίτικο "γεω-πολιτισμικό" ιδεολόγημα (ή την ιδεολογία του φόβου) ή με την πλήρη άγνοια της συγκεκριμένης ιεραρχικής δομής του παγκόσμιου συστήματος που δημιουργεί αυταπάτες για τον συγκεκριμένο ρόλο και τις δυνατότητες της άρχουσας τάξης της χώρας. 
Αυτός ο φόβος ή η άγνοια εκφράζεται με την υποτίμηση ή την (αντίστοιχη "αντίθετη") υπερεκτίμηση του προσδιορισμού της "ιμπεριαλιστικότητας" για την αστική τάξη της χώρας και την χώρα την ίδια ως καπιταλιστική. 
Συντελείται μια συνεχώς άστοχη εννοιολογική-ιδεολογική και αναλυτική διακύμανση από το σημείο να θεωρείται η άρχουσα τάξη μιας χώρας σαν την Ελλάδα (και το "σύστημά" της) ιμπεριαλιστική(-ο) όπως οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (με διαφορά μόνον στην γενική έννοια της οικονομικής-πολιτικής ισχύος) έως το σημείο να θεωρείται εξαρτημένη άρχουσα τάξη σε μια εξαρτημένη χώρα-αποικία. Καλή τύχη σύντροφοι...]




Ας προχωρήσω όμως στον μοναχικό δρόμο..
Η σημασία της εξωτερικότητας ενός παγκόσμιου συστήματος της κυριαρχίας (στα πλαίσια πάντα της συνδετικότητας της έννοιας- κατάστασης της εξωτερικότητας με την ίδια την ειδική ουσία που καθορίζει την παγκοσμιότητα), δηλαδή της εξωτερικότητας ως εξωτερικού ορίου της παγκόσμιας κυριαρχίας, δεν έχει προσδιοριστεί με αυτή την σαφήνεια που θα άρμοζε σε θεωρητικούς της σαφήνειας και του "ορθού λόγου". 
Υπάρχουν όλα σε μορφή υπόρρητης νοητικής προϋπόθεσης της ζωντανής σκέψης, και χρησιμοποιούνται σαν στοιχεία της πολιτικής "γραμμής" όταν σφίξουν τα πράγματα, αλλά δεν έχουν προσδιοριστεί ως ουσίες της ειδικής θεωρίας της εκάστοτε ειδικής καθοριστικότητας του παγκόσμιου συστήματος (λ.χ θεωρία για τον "ιμπεριαλισμό"). 
Γι'αυτό δεν σηκώνω κουβέντα, όσες παραπομπές κι αν χρησιμοποιηθούν, η εικόνα είναι σαφής. 
Η εξωτερικότητα της παγκόσμιας κυριαρχίας "δομείται" νοητικά: 
είτε α) σαν εσωτερικό στοιχείο του ειδικού καθορισμού και απολυτοποιείται η συνδετικότητα και η καθοριστικότητα του ειδικού καθορισμού, είτε β) σαν απόλυτη εξωτερικότητα που περιέχει καθορισμούς που διαφεύγουν του ειδικού καθορισμού.
Η αλήθεια δεν είναι "κάπου στη μέση", ούτε σε έναν από τους δύο αναλυτικούς πόλους. 
Η αλήθεια πρώτα, είναι εκεί που βιώνουν οι άνθρωποι τις οριακές συνθήκες του παγκόσμιου συστήματος και της αθλιότητάς του, ως ενεργά και ως παθητικά υποκείμενα της αθλιότητας αυτής. Αυτό ας το κρατήσουμε κι ας μην θέλουμε, κι ας φαίνεται ένα "ρομαντικό" ερμηνευτικό σόφισμα. 
Η δεύτερη αλήθεια, αυτή που μπορεί να κατακτηθεί και από αυτούς που εμβιούν (λιγότερο η περισσότερο) "μέσα" στον πυρήνα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας, βρίσκεται στην μεγαλύτερη απαισιοδοξία όσον αφορά την ικανότητα των ανθρώπων να διαφύγουν υπαρκτικά (άρα και νοητικά) της θέσης τους στον πυρήνα της κυριαρχίας, είτε αυτή η θέση είναι μη-πραγματική με την έννοια της υλικής θέσης είτε αυτή η θέση είναι υλική, είναι δηλαδή καθορισμένη από υλικούς παράγοντες.
Η αισιοδοξία και όταν ακόμα ενδύεται μανδύες απαισιοδοξίας μπορεί να είναι το ιδανικό όχημα του επικινδυνότερου τρόπου ψεύδευσης της ζωής, του αυτο-ψεύδους.  
Αν περιμένει κανείς να υπάρξει "υπέρβαση" της ελεεινής συμμετοχής της πλειονότητας των εργαζόμενων ανθρώπων που ζούν σε ένα ιμπεριαλιστικό κράτος (ακόμα και μικρο-ιμπεριαλιστικό) στην κυριάρχηση και τον εξευτελισμό του "έξω κόσμου" χωρίς αυτή (η υπέρβαση) να σημαίνει θραύση της ιδεολογικής, πολιτικής και πολιτισμικής "αυτοκρατορικής" ταυτότητάς τους θα περιμένει πολύ, πάρα πολύ. 
Αν θέλει κανείς να μένει μόνον στις δηλώσεις των ανθρώπων, αν δεν θέλει κανείς να ακούσει τι λέγεται πίσω από την πόρτα του σπιτιού τους, αν φοβάται κανείς να "στήσει αυτί" μέσα στην σάπια ψυχή τους όταν φαντάζονται τον εαυτό τους ως συμμέτοχο στον "ανώτερο" κόσμο, ας (μην) το κάνει, αλλά ας είναι έτοιμος για εκπλήξεις..







Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..