Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Δύση και ψεύδευση..





Η δύση υπάρχει και είναι το ψεύδος. Ένα ψεύδος που κατοπτρίζεται σε τερατώδη κάτοπτρα. 
Η δύση υπάρχει και όπως πάντα ψευδεύει το ον αυτομεσολαβούμενη μεταξύ δύο τέλεια αντικρυστών κατόπτρων που έχουν αναγκαία ένα περιεχόμενο: Τον όλεθρο.
Τώρα..
Μεσολαβώντας την κατόπτρισή της στους βιασμένους τόπους: Ουκρανία, Ιράκ..






Η υπόσταση των πραγμάτων έχει απομακρυνθεί από την ουσία τους; ή μήπως είναι αδύνατη η οποιαδήποτε συζήτηση για την σχέση της ουσίας με την υπόσταση όσο κυριαρχεί το ψεύδος και η παραγωγή του; η χειραγώγηση και η εξαπάτηση και η παραγωγή τους ως τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι διευθετούν τις κρισιμότερες σχέσεις τους; τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και διοίκησης κατά την άμεση παραγωγή των υλικών όρων της ζωής τους και της ίδιας της ζωής τους ως συνολικού φαινομένου; 
Ένας τρόπος για να καταπολεμήσει κανείς το ψεύδος είναι να δημιουργήσει ένα νέο ψεύδος. Το ψεύδος του χωρισμού ανάμεσα στην παραγωγή του ψεύδους και την παραγωγή των υλικών όρων της χειραγώγησης και εκμετάλλευσης των άμεσων παραγωγών. 
Η κυριαρχία, η εκμετάλλευση και η ψευδότητα που επικρατεί στον κοινωνικό κόσμο δεν αποτελούν ξεχωριστά στοιχεία της πραγματικότητας από όπου μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα θεμελιακά που παράγουν και τα θεμελιωμένα που παράγονται από αυτά. Είναι αξεχώριστα στοιχεία της ίδιας πραγματικότητας και κάθε διαχωρισμός τους ως καθορισμών είναι θεμιτός μόνον όταν συνοδεύεται από την άμεση αναφορά της ολότητας των καθορισμών στις οποίες συμπεριέχονται ως ένα από αυτά και ως σημείο της ολότητάς τους. 
Αυτή είναι η άβυσσος που μπορεί να χωρίσει έναν υποστηρικτή της αλήθειας από όλους τους μαρξιστές, αναρχικούς ή άλλους αγωνιστές της κοινωνικής ελευθερίας που προσεγγίζουν την αλήθεια περισσότερο βέβαια από τους "ιδεαλιστές" υποκριτές της κυρίαρχης τάξης αλλά από την άλλη πλευρά δέχονται και επιβοηθούν ένα είδος διαχωρισμού των στοιχείων της ολότητας υπό το πρόσχημα του "υλισμού" ή της "ρεαλιστικής" θεωρίας των καθοριστικότερων "παραγωγικών σχέσεων" ή "σχέσεων εξουσίας" κ.ο.κ. 
Υπάρχει κάποια δυνατότητα να υπερασπιστεί κανείς, σήμερα έστω, την αλήθεια ως ένα καθοριστικό στοιχείο της μελλοντικής ελεύθερης κοινωνίας και να αποκαλύψει το ψεύδος ως ένα αντίστοιχο καθοριστικό στοιχείο των ανελεύθερων ταξικών κοινωνιών;
Το πρώτο καθήκον του υπερασπιστή της αλήθειας είναι να μην κρατάει "ουδέτερη" στάση απέναντι στις διάφορες πολιτικές και κοινωνικές παρατάξεις που σχηματίζονται κατά την διενέργεια των ταξικών αγώνων αλλά να τάσσεται με το μέρος των εξαπατημένων, των εκμεταλλευόμενων, των κυριαρχούμενων. 
Αν και είναι προφανές σε όποιον έχει την στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα πως τα υποτελή στρώματα της κοινωνίας δεν έχουν μιαν έμφυτη σχέση με την αλήθεια βρίσκονται εγγύτερα προς αυτήν αφού είναι αντικειμενικά αναγκαίο για αυτά, ακόμα κι όταν είναι βυθισμένα στον ζόφο της άγνοιας και της υποταγής, να αντιπαλέψουν όχι μόνον την υλική αλλά και την διανοητική πρακτική των κυρίαρχων τάξεων που είναι ζυμωμένη με την ικανότητα και την άσκηση της ψευδο-λογίας και της χειραγώγησης του ανθρώπου. 
Το ψεύδος ως πρακτική δεν συμφέρει τον καταπιεσμένο, άσχετα αν και αυτός καταφεύγει κατά καιρούς στην νοσηρή θαλπωρή του. 
Όσοι βέβαια θέτουν τους καταπιεσμένους ως "φύσει" ταγμένους σε κάποια ενδογενή οντότητα αληθείας απλά τους κολακεύουν, ή φαντασιώνονται μόνοι τους ή ίσως έχουν ως σκοπό την (μελλοντική) χειραγώγησή τους μέσα σε ένα άλλο σύστημα κυριαρχίας. 
Η αλήθεια είναι ένα  επίτευγμα του ανθρώπου και όχι ένα φυσικό επακόλουθο κάποιας κοινωνικο-ταξικής, εθνικής ή άλλης προϋπάρχουσας θέσης.  Όμως:
Στον στίβο της επίτευξης της αλήθειας οι καταπιεσμένοι έχουν μια προνομιακή θέση εκ της κοινωνικής εκκινήσεώς τους που είναι το εξωτερικό υλικό σημείο που αντίκειται στο ψεύδος.  Μόνον τότε είναι ένα καταπιεσμένο ον αληθεύον: όταν είναι εξωτερικότητα του ψεύδους.
Τι πάει να πει αυτό; Αυτό πάει να πει πως η πράξη, ή το ενέργημα του ψεύδους απευθύνεται σε ένα υποδεχόμενο αντικείμενο-στόχο του που είναι ένα άλλο ανθρώπινο ον ή ένα σύνολο ανθρώπων για το οποίο υπάρχει σκοπός να διαμορφωθεί κατά την ενέργεια του ψεύδους. 
Το ψεύδος έχει ανθρώπινο στόχο, είναι ενέργημα, πράξη διαμόρφωσης της υπόστασης των ανθρώπων κατά την τροπικότητα της διάκρισης ανάμεσα στην υπόσταση και την ουσία. 
Καλά! θα πείτε..αυτός είναι ένας αφόρητα αφηρημένος ορισμός του ενεργήματος του ψεύδους, και δεν μας δίνει καμμία πραγματική εικόνα της πρακτικής σημασίας ή ρίζας του ψεύδους. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουμε το ξετύλιγμα της σημασίας αυτής, και έχουμε το δικαίωμα να θέσουμε έναν αφηρημένο ορισμό ως σημείο νοητικής μορφοποίησης της κοινωνικής πρακτικής που έχουμε σκοπό να απεικονίσουμε. 
Η διάκριση που αναφέραμε έχει μεγάλη ιστορία στις φιλοσοφικές και θεολογικές αναζητήσεις της "δυτικής ανθρωπότητας", εκείνου δηλαδή του μέρους της ανθρωπότητας εντός του οποίου αναδύθηκε (με τον ένα ή άλλο τρόπο) το φαινόμενο της παγκόσμιας κυριαρχίας. 
Είναι μια πολιτικο-οντολογική διάκριση που περιέχει βαθύτερες και πολυπλοκότερες νοητικο-κοινωνικές διαμεσολαβήσεις που απλά απεικονίζονται σε αφηρημένη μετωνυμική μορφή στα φιλοσοφικά και πολιτικο-φιλοσοφικά θεωρήματα. 
Αυτά για να λυθεί η όποια προκαταβολική νοητική απόφαση για την "ιδεαλιστικότητα" της πρόταξης αυτής της διακρίσεως. 
Η διαίρεση της ανθρώπινης κοινωνίας σε βιαιοπραγούντες, ψευδολογούντες και εξαπατώντες κυριάρχους και (από την άλλη) σε υποταγμένους, εξαπατημένους, και καταπιεσμένους κυριαρχούμενους δεν είναι από μόνη της (ως διαίρεση) αρκετή για να παράξει την διαμεσολαβητική διαίρεση που αναφέραμε ως διαίρεση ανάμεσα σε "υποστασιακή'' και "ουσιακή" κοινωνική πράξη. 
Σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης μπορούμε να ορίσουμε την (αναφερόμενη) κοινωνικο-οντολογική διαίρεση ως ισχύουσα (όταν ισχύει) στο "σημείο" της κοινωνικής πράξης της εργασίας. Σε αυτό το πλαίσιο η άμεση παραγωγική (εργασιακή) πράξη μπορεί να οριστεί ως το πεδίο της κοινωνικής ουσίας και η έμμεση παραγωγική πράξη (διοίκηση, διεύθυνση, νομή κ.α) ως το πεδίο της υποστασιοποίησης( "υποκειμενικοποίησης") αυτής τής κοινωνικής ουσίας. 
Η διαίρεση της κοινωνίας σε άμεση και αφηρημένη ουσία και έμμεση και συγκεκριμένη υπόσταση σημαίνει την αναγκαιότητα της ψευδότητας αφού θεμελιώνεται στην απόσπαση και τον χωρισμό της "εργασιακής" υποκειμενικότητας ως ενεργούς συγκεκριμενότητας από την εργασιακή υποκειμενικότητα ως αμεσότητα. 
Η ίδια η ανθρώπινη ενέργεια (δράση) ως συγκεκριμένη υποκειμενική πράξη τίθεται σε οντολογική διάκριση προς την άμεση υλική ενέργεια (δράση) που μεταβιβάζεται με αυτό τον ''τρόπο" στο επίπεδο της αφαίρεσης. 
Η αφαιρετικότητα της υλικής ενέργειας (δράσης) όμως παράγεται ως διαρκής αφαιρετικοποίηση, πράγμα που είναι το ψεύδος καθαυτό. Αυτό είναι το ψεύδος ως κοινωνική πραγματικότητα, η άμεση εργασία-παραγωγή ως το αντικείμενο μιας διαρκούς κοινωνικο-οντολογικής ψευδο-λογίας. 
Είναι πολύ δύσκολο να ισορροπήσουμε νοητικά την συνολική φιλοσοφική εικόνα για τον βαθμό και την ποιοτική σύσταση της ψευδο-λογίας πριν και κατά τον βιομηχανικό καπιταλισμό. Από την μιά η κοινωνική "αφαιρετικοποίηση" που προκαλεί ο καπιταλισμός στην άμεση εργασιακή διεργασία δημιουργεί την εντύπωση μιας μεγαλύτερης ψεύδευσής της, αλλά επίσης από την άλλη πλευρά στα προ-καπιταλιστικά σχήματα της "αφαιρετικοποίησης" ενώ διατηρούνται οι εικόνες μιας μεγαλύτερης συγκεκριμενότητάς της παρουσιάζονται τα εξίσου ψευδή (αν και αγνοημένα ως ψευδή και εξιδανικευμένα ως "αληθή") φαντασιακά πλάσματα της εργασίας ως "θυσίας" (όχι με την έννοια που το έθεσε πολύ αργότερα ο Α.Σμιθ) πόνου, "ιερού" "δουλικού" ή "οργανικού" καθήκοντος κ.λ.π. Συμμετρικά η όλη διεργασία παρουσιάζεται ως μια μερική αλήθευση. Στον μεν καπιταλισμό παρουσιάζεται ως η μερική αλήθεια της αφαίρεσης που όμως έχει την δύναμη της γενικής παρουσίασης και στις προ-καπιταλιστικές κοινωνίες παρουσιάζεται ως ένα υπερβατικοποιημένο φαντασιακό πλάσμα συγκεκριμένων αλλά τεμαχισμένων ανθρώπινων συγκεκριμενοτήτων.



Αυτή την τέλεια τερατωδία, και στις δύο μορφές της την ανέδυσε και την ολοκλήρωσε ο δυτικός κόσμος, ο οποίος βέβαια είναι και ο μοναδικός κυρίαρχος πλέον, με την έννοια πως αυτός υπάρχει και στις τερατώδεις κατοπτρίσεις του στην πρώην ανατολή, πού για ένα διάστημα υπήρξε ως ένα κατακτούμενο έδαφος. Αυτό ήταν η "ανατολή". Πριν από αυτό "ανατολή" δεν υπήρχε. Ήταν άνθρωποι και ταξικές κοινωνίες πέραν της Ελληνιστικής και μετέπειτα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.


Το περιοδικό Newsweek: «Τον Ιανουάριο του 1957, έξη έθνη υπέγραψαν μία συνθήκη στην τοποθεσία του αρχαίου Ρωμαϊκού Καπιτωλίου, κι έφεραν σε ύπαρξη την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα... Ένας ακόλουθος του Πωλ-Ενρί Σπάακ, του τότε Βέλγου υπουργού εξωτερικών, θυμάται ότι είχε πει: ‘Νομίζετε ότι έχουμε θέσει τον θεμέλιο λίθο για μία νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;’ και πρόσθεσε πως ‘είχαμε όλοι νοιώσει έντονα ότι ήμασταν Ρωμαίοι εκείνη την ημέρα’».









Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..