Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Θεολογικές αντιστοιχίες: Δύση και Ισλάμ υπό το πρίσμα της οντο-θεολογίας..




Η έξοδος του υποκειμένου από τον "εαυτό" του θεωρήθηκε από διάφορες φιλοσοφικές και θρησκευτικές παραδόσεις ως μιά εκστατική διεργασία που μεταφέρει τον "εαυτό" σε ένα σύνολο καθορισμών του ανθρώπινου που τού ήταν μέχρι τότε ξένοι.


Η εκστατική διεργασία μπορεί να πει κανείς πως είναι το θετικό αντίστοιχο αυτού που οι δυτικοί ονόμασαν αποξενωτική αλλοτρίωση αφού σημαίνει την απώλεια του εαυτού στο ξένο χωρίς αυτό να σημαίνει την ευτέλεια και τον ψυχικό και σωματικό εξανδραποδισμό του αλλά την περίκλεισή του από ένα ανώτερο Ον το οποίο συγκροτείται από το ταυτόν του περιερχόμενου σε έκσταση εαυτού και το έτερον με το οποίο αυτός έρχεται σε επαφή και συνύφανση.


Η νέα συνύφανση του εαυτού δεν είναι μια ιδιαίτερα ευτυχής κατάσταση αφού οι δυσκολίες που δημιουργούνται από την συσχέτιση με το Άλλο δεν είναι απλά οι δυσκολίες μιάς εργασίας, τα αναγκαστικά παρεπόμενα μιάς κοπιαστικής ενέργειας που ωστόσο "αναμένει" την ευτυχή κατάληξη της όλης διεργασίας σε ένα προϊόν που ενώνεται με τον αρχικό παραγωγό του, με το υποκείμενο που πυροδότησε την διεργασία και εντάχθηκε σε αυτήν.


Ο δρόμος της εκστατικής ενότητας με το ριζικό Άλλο είναι επαχθής αφού η έκσταση έχει ως τελικό της αποτέλεσμα την διάλυση του αρχικού παραγωγού σε μια νέα ύπαρξη, σε ένα νέο "έθνος" που θα απαρτίζονταν από ετερογενή στοιχεία αλλά δεν θα σήμαινε ούτε το ένα ούτε το άλλο από αυτά. Ο εκστατικός άνθρωπος αγγίζει το Άλλο  ως το συν-συγκροτόν στοιχείο του εαυτού του στο μέλλον και τον εαυτό του ως ένα αναιρούμενο στοιχείο σε αυτό τον νέο εαυτό.

 
Αυτό που δεν θέλει να φανταστεί ένα ισχυρό υποκείμενο είναι το ενδεχόμενο να αποξενώσει τον εαυτό του μέσα στον ζόφο της υπαρκτικής αλλοίωσης συνδημιουργώντας μια νέα ύπαρξη στην οποία και θα αναγνώριζε και δεν θα αναγνώριζε τον εαυτό του.
Όμως τα πάντα στον κόσμο είναι δημιουργήματα μιας τέτοιας διεργασίας που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καμίνι που καταστρέφει τις ταυτότητες μετασχηματίζοντας-καταστρέφοντάς τες σε μια νέα.



Αυτά όλα δεν συμβαίνουν μαζικά τόσο συχνά. Αλλά συμβαίνουν πραγματικά μόνον μαζικά. Τα υποκείμενα δεν έχουν την επιθυμία να συμβούν. Όμως η εκστατική διεργασία έχει την εικόνα μιας καθαρά προσωπικής ενέργειας, και είναι αλήθεια πως όταν η μαζική ενέργεια συμβαίνει, αλλάζοντας τον κόσμο, έχει "ακολουθήσει" χρονικά την έκσταση ενός μοναχικού (κατά τα φαινόμενα) υποκειμένου που εξέρχεται του ταυτοτικά καθορισμένου εαυτού του.
Η αλήθεια δεν είναι ένας εσωτερικός περίπατος μέσα στο υπάρχον του αυτοκαθορισμένου εαυτού ή έστω μια έξοδος από αυτόν με τελική κατάληξη την επιστροφή σε έναν μετασχηματισμένο αλλά Ίδιο εαυτό.
Η αλήθεια είναι ο πόνος της εξόδου από το ταυτόν.
Όμως αυτό που λέγεται μπορεί να σημαίνει ένα τίποτα όταν δεν καθορίζεται από την επίγνωση της ιστορικής εκδίπλωσης του κακού.



Η ιστορία είναι το πεδίο ανάδυσης του κακού όπως δεν εξιδανικεύεται από τις φιλοσοφίες της ιστορικής προόδου και της ταυτοτικής δύναμης όταν η τελευταία διανέμει τις καθησυχαστικές ιδεολογίες της για την γένεση και εδραίωσή της.
Η ιστορία ακυρώνει τον αρχικό δημιουργικό πόνο της εξόδου από τον ταυτοτικό εαυτό με την επικράτηση της παγίωσης σε μια νέα θεσμοποιημένη ταυτότητα του εαυτού, και αυτό συμβαίνει με την θεμελίωση εθνών, θρησκειών και ιστορικών τάξεων, παγκόσμιων ολοτήτων και τοπικών υποστασιοποιήσεών τους.



Η δύση κατασκεύασε έναν κόσμο όπου ο θανάσιμος αγώνας για την ταυτότητα ενδύθηκε τον μανδύα του απόλυτου τέλους του και μετέφερε αυτό το είδος του κακού μέσα σε κάθε ψυχή του κόσμου παρασέρνοντας τα πάντα στο δικό της τέλος και την δική της μορφή κακού. 
Αυτή η επιβολή όμως δεν είναι μια επιβολή όπως αυτές που συνέβαιναν πάντα κατά την διάρκεια και την έκβαση του ταυτοτικού αγώνα, αφού το περιεχόμενό της ήταν και είναι η ανάδυση και ανάδειξη, με την βία, της θεωρητικής ουσίας του υλικού κόσμου σε μοναδική ουσία του κόσμου. 
Γι'αυτό εξάλλου η κυρίαρχη μορφή της δυτικής εξουσίας δεν μπορεί παρά να είναι μια μορφή οικουμενικής δημοκρατίας, ένα είδος παγκόσμιας ελευθεριακής αυθεντίας, που ταυτίζεται ενεργά με την τελική καταστροφή και αυτο-καταστροφή του κάθε αγώνα για την ταυτότητα και την υπέρβασή της σε ένα ήσυχο και νεκρικό τέλος.
Μέχρι ένα σημείο όλο αυτό το σχέδιο φαίνονταν να έχει αίσια νεκρική έκβαση και ακόμα και η αριστερά τού δυτικού θανάτου βολεύτηκε καλά στο απολυτοκρατικό όραμα τής δύσης για ένα τέλος.



Σε αυτή την εκστρατεία η δύση συναντά πλέον έναν δύσκολο αντίπαλο έναν αληθινά συντηρητικό αντίπαλο που δεν έχει καμμία πρόθεση και καμμία επιθυμία να συνθηκολογήσει και ο οποίος είναι οντολογικά πανίσχυρος ακριβώς γιατί περιέχει εντός του ένα είδος ομοιότητας με αυτήν.
Κανένα προκεχωρημένο φυλάκιο δεν μπορεί να τον εξοντώσει, όπως δεν μπορεί κανείς να τον καταλάβει όπως αυτός υφίσταται μέσα στην ζοφερή εκστατικότητά του που την εννοεί. 
Μιλάμε για το Ισλάμ..



Αφού η δύση επιθύμησε με τόση σοβαρότητα να είναι έμπρακτα χυδαία αθεϊστική και αφού θέλησε με τόσο σθένος να αρνηθεί κάθε μορφή εκστατικής ύπαρξης, θα έχει τώρα να αντιμετωπίσει τα απειλητικά απομεινάρια της έκστασης και της πίστης σε εκείνο το πεδίο ακριβώς που καταλαβαίνει: στο πεδίο της απόλυτης ταυτότητας,  στο πεδίο της μοναδικής αλήθειας που ακυρώνει την εκστατική διεργασία, με την διαφορά πως (στο Ισλάμ) αυτή η έκσταση διατηρείται αρκετά ενεργή για να αποτελέσει έναν αντίθετο (οντολογικό) πόλο στον μηδενισμό της δύσης..










Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Ρατσισμός-δυτικισμός και εθνική στρατηγική..



Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε διαχωριστεί ως έθνος από τον κόσμο που περιβάλλει τον δυτικό κόσμο που εκφράζει και ασκεί τον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό σε όλη τη γη θα μας οδηγήσει μεσο-μακροπρόθεσμα σε μια πραγματική εθνική καταστροφή. 
Γιατί είναι δύσκολο να αποφύγουμε την εθνική καταστροφή;
Τι πρέπει να κάνουμε για να αποφύγουμε την εθνική καταστροφή;



Η ανα-δημιουργία του ελληνικού έθνους στηρίχθηκε κυρίως στις αναδυόμενες αστικές δυνάμεις αλλά και την εξαρτημένη και ημι-ανεξάρτητη αγροτιά.
Αυτό είναι το γενικό υλικό πλαίσιο της αναδημιουργίας του έθνους, αλλά ένα σημαντικό και σε σχέση με την ουσία ευρύτερο πλαίσιο ανα-ανάδυσης του έθνους ήταν και είναι η σχέση του με τον δυτικό κόσμο. 
Η ανάπτυξη της αστικής οικονομίας, των αστικών θεσμών και του αστικού κράτους, και τέλος η ιδεολογία της κοινωνίας καθορίστηκε από την συνύφανση του νέου έθνους με τον δυτικό κόσμο. 
Αυτό ως ιστορικό "συμβάν" έχει τόσες διαστάσεις που είναι αδύνατον να το εξετάσουμε πλήρως σε ένα σημείωμα. 
Θα ήθελα να παραμείνουμε στο εξής γεγονός: Η προοδευτικότητα του δυτικού κόσμου, που ήταν και είναι το βασικό εργαστήριο εδραίωσης αλλά και κατασκευής των παγκόσμιων αστικών σχέσεων, έχει αρχίσει να εκλείπει ολοκληρωτικά. 
Αυτό σημαίνει πως κάποτε μαζί με τις σχέσεις κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, την ιδεολογία και την πρακτική του δυτικού ιμπεριαλισμού, υπήρχαν ενεργά στην δύση μια σειρά από ουσιαστικές προόδους και ελευθερίες για την ανθρώπινη ζωή τις οποίες είναι αδύνατον να απεμπολήσουμε γενικά και αφηρημένα αν θέλουμε να μιλάμε για ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου. 
Ήδη από την εποχή που αυτές οι πρόοδοι και οι ελευθερίες ήταν ενεργές δυνάμεις υπήρχε μια κολασμένη συνύπαρξή τους με τις (αστικές) σχέσεις κυριαρχίας που τις ακύρωνε και τις καθιστούσε μια μάσκα της πραγματικής καπιταλιστικής και μετέπειτα ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής κόλασης. 
Με την είσοδο του δυτικού αστικού κόσμου στον θανάσιμο ανταγωνισμό του με τις δυνάμεις που τον υπονομεύουν με ιστορικές αξιώσεις (εργατικό-κομμουνιστικό κίνημα και αντι-αποικιοκρατικό κίνημα) , ήδη από την αρχή ήδη του 20ου αιώνα, το πλαίσιο έχει αλλάξει δραματικά και το βάρος των διαφόρων πτυχών της δυτικής αστικής κοινωνίας έχει αλλάξει. Επικρατεί κυρίως το κατασταλτικό και ρατσιστικό στοιχείο της αστικής πρακτικής και συνείδησης.
Έτσι, ενώ στην πρώιμη αστική εποχή, αλλά ακόμα και στην πρώτη ιμπεριαλιστική εποχή της δύσης, υπήρχε ένα είδος συνύπαρξης των αντιδραστικών και των προοδευτικών πτυχών του αστισμού μετά τον μεσοπόλεμο και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο καθιερώθηκε σιγά σιγά, και μερικές φορές αφανώς με την έννοια πως γίνονταν λεπτή ιδεολογική δουλειά, το ξεκάθαρο αντιδραστικό πλαίσιο.
Όμως εδώ θα ήθελα να κάνω μια ουσιαστική παρέκβαση.



Οι νεόκοπες αστικές κοινωνίες που αναδύθηκαν παντού μετά την παγκόσμια εκστρατεία του δυτικού κόσμου ήταν αποτέλεσμα μιας θεμελιακής στρέβλωσης της ιστορικής πορείας και όχι ενός "φυσικού" εξελικτικού προτσές (βέβαια, όλες οι αστικές κοινωνίες δημιουργούνται μέσω μιας μορφής βίαιης επιτάχυνσης της διεργασίας της αστικοποίησης, αλλά εδώ μιλάμε για μια ακόμα μεγαλύτερη επιτάχυνση της αστικοποίησης που έρχεται έξωθεν και περικλείει ακόμα πιο ακραίες μορφές βίας)
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν τελικά σε αρκετά μη-δυτικά μέρη του κόσμου (στρατηγικής σημασίας για την ανθρωπότητα) κανονικές αστικές κοινωνίες από τη σκοπιά των αστικών σχέσεων παραγωγής, κάθε άλλο. 
Όμως αυτές οι αστικές κοινωνίες ήταν αποτέλεσμα μιας ανώμαλης ιστορικής επιτάχυνσης που υπήρξε ως άμεσο αποτέλεσμα της αχρείας δυτικής πρακτικής τής (αποικιακής και ιμπεριαλιστικής) κυριαρχίας. 
Ακόμα και μια "πρωτοπόρα" στην "αστική πρόοδο" μη-δυτική εθνική κοινωνία όπως η (νεο-)ελληνική είχε και έχει ακόμα πάνω της και μέσα της τα σημάδια αυτής της ανώμαλης επιτάχυνσης και ταλανίζεται ακόμα από τα ερωτήματα που προκαλούν οι μεγαλο-συνεταίροι της και αφέντες της, τής δύσης.
Για να αναφερθούμε στην δική μας περίπτωση κάπως αναλυτικότερα θα έπρεπε πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα:
Πρώτον και βασικότερο, ο ελληνισμός και η πραγματικά σημαντική παράδοσή του, τόσο στο επίπεδο της λογιοσύνης όσο και στο επίπεδο της "λαϊκής ζωής", τέθηκε στην υπηρεσία των (πρωτο-)ρατσιστικών αποικιοκρατικών δυνάμεων της δύσης που ηγεμόνευαν πάντα τις αστικές δυνάμεις της νέας Ελλάδας. 
Στο πρώτο χρονικό σημείο της αστικής ανάδυσης καταστράφηκε κάθε κουλτούρα πολυ-εθνικής συνύπαρξης και πνευματικής ανοιχτωσιάς που είχε διατηρηθεί ακόμα και σε συνθήκες θρησκευτικής και εθνικής καταπίεσης του ελληνισμού.  
Δεν μιλώ βέβαια για την συνύπαρξη των ρωμιών με τους μουσουλμάνους αλλά για την ίδια την "έννοια" του ρωμιού που περιελάμβανε πολλές εθνότητες υπό το ηγεμονικό θρησκευτικό-πολιτισμικό σχήμα του ελληνισμού.
Οι καλαμαράδες του ελληνικού αστικού κράτους μετεξέλιξαν τις κατά τα άλλα "κανονικές" πολεμικές πρακτικές των αγωνιζόμενων αγροτών και πρωτο-αστών (που περιλαμβάνανε και την εκδίωξη των επήλυδων εποικιστών τούρκων, με τις όποιες  απεχθείς συνέπειες σήμαινε αυτό) σε μέρος της εθνικιστικής ιδεολογίας και πρακτικής του αστικού κράτους. 
Σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο, που υπαγορεύονταν φυσικά και από ρεαλιστικούς-πρακτικούς λόγους, μετεξέλιξαν γοργά το κοινωνικό όραμα για μια νέα ανατολική πολυ-εθνική (αστική πλέον) αυτοκρατορία υπό την ηγεμονία του ελληνισμού σε ένα στενόκαρδο και στενόμυαλο όραμα επικράτησης ενός δυτικού εθνικού κράτους επι της "ανατολής".
Αυτό είχε τρομακτικές συνέπειες που ακόμα δεν έχουν υπολογιστεί, καταρχάς για τον ίδιο τον ελληνισμό. 
Η εθνική ιδεολογία και η εθνική πρακτική έχει καθοριστεί από αυτόν τον "δυτικισμό". 
Τα αποτελέσματα για τον ελληνικό εθνικό πληθυσμό μπορεί μέχρι πρόσφατα να ήταν σε κάποιο βαθμό θετικά, όντως θετικά, μιας και αυτός ο πληθυσμός έδρεψε αγαθά μιας σύγχρονης δυτικής αστικής κοινωνίας που δεν είναι διόλου ευτελή, όπως η σύγχρονη αντίληψη για την θέση της γυναίκας, η τεχνική πρόοδος, οι αστικο-δημοκρατικοί θεσμοί κ.ο.κ, για να μην αναφερθούμε και στα απολύτως "ρεαλιστικά" αγαθά της εθνικής εδαφικής ολοκληρωσης, την ανάπτυξη μιας ευρείας εσωτερικής επικράτειας σε σχέση με τον εκμηδενισμό του εσωτερικού πολιτικού και πολιτισμικού αυτοκαθορισμού επί οθωμανικής βαρβαρότητας κ.ο.κ 
Τώρα ήρθε η ώρα να δρέψουμε ή να μην δρέψουμε τα αρνητικά αγαθά αυτού του δυτικισμού. 
Η δύση έχει εξελιχθεί πλέον σε έναν απόλυτα κυνικό και αυτο- και ετεροκαταστροφικό μηχανισμό παγκόσμιας κυριαρχίας, και οι ιδέες-πρακτικές της που κάποτε περιείχαν ένα αντιφατικό πλαίσιο δράσης έχουν μετεξελιχθεί σε βραχνά και θηλιά για όλο τον κόσμο, και φυσικά για τους ίδιους τους λαούς της.
Ενώ όμως αυτό είναι για τους λαούς της δύσης, και για τους λαούς που βρίσκονται σε ένα εξωτερικό σχετικά πλαίσιο προς αυτήν, ένα "θέμα" που μπορούν να το εξετάσουν με μια σχετική αποστασιοποίηση, για τους ρωμιούς το θέμα είναι ζωτικότερο και άπτεται πρακτικότερων αποφάσεων, πολύ σύντομα. Πολύ σύντομα. Για να γυρίσει όμως το τιμόνι προς την ανατολή, ό,τι και να σημαίνει αυτό, πως γίνεται αυτό; Ποιές είναι ας πούμε οι πρακτικές και "πνευματικές" προϋποθέσεις μιας τέτοιας αλλαγής πορείας;
Επειδή γενικά δεν έχω χρόνο θα τα συνοψίσω πολύ απλά τα πράγματα σε αυτό το "πεδίο'' σε 3 σημεία.





1. Οι σύγχρονοι έλληνες δεν είναι ιδιοκτήτες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. 
Αυτονόητο ακούγεται, αλλά δεν είναι. 
Θα γίνει πραγματικά καταληπτό αν καταλάβουν πως είναι "ιδιοκτήτες" μιάς άλλης δυσκολότερης "πνευματικής" θέσης. 
Της θέσης του μεταίχμιου ανάμεσα σε δύο διακριτούς κόσμους, τον κόσμο του Ισλάμ και της δυτικής νεωτερικότητας.



2. Οι σύγχρονοι έλληνες δεν είναι δυτικός λαός, ούτε πρόκειται ποτέ να ενταχθούν ομαλά στον δυτικό ιμπεριαλισμό, ακόμα κι αν καταφέρουν παροδικά να γίνουν "τσόντα" σε μια νέα ιμπεριαλιστική εκστρατεία της δύσης στην "ανατολή". 
Σκοπός τους πρέπει να είναι, άσχετα από την ταξική ή ιδεολογική τους θέση η αποστασία από την δύση, αποστασία που θα έχει και πρακτικά και ιδεολογικά και πολιτισμικά τιμήματα.



3. Πέρα από την αχρειότητα των δυτικο-ρατσιστικών αντιλήψεων για τον υπόλοιπο κόσμο στην Ελλάδα πλέον εκλείπει και η όποια αποτρόπαια "χρησιμότητά" τους για το έθνος για την εδραίωση των εσωτερικών σχέσεων κυριαρχίας του, αφού ο μόνος τρόπος ανάπτυξης και εδραίωσης ακόμα και των στοιχειωδέστερα αναπτυγμένων σχέσεων στην παραγωγή και τους κοινωνικούς θεσμούς δεν μπορεί να διέλθει μέσα από την εδραίωση των παλαιότερων και ύστερων μορφών του δυτικού ρατσισμού, ούτε στο εσωτερικό του τόπου ούτε στο εξωτερικό. 
Ο εθνικισμός-ρατσισμός εκτός από όλα τα άλλα είναι επικίνδυνος και για τα στρατηγικά εθνικά συμφέροντα. 
Αυτό θα το αναπτύξουμε σε μια ξεχωριστή δημοσίευσή μας
Η μίμηση και η ακολούθηση των δυτικών (ρατσιστικών) προτύπων εθνικής οικονομικής και πολιτικής συγκρότησης πέρα από αυτογενώς αποτρόπαιο γεγονός, εδώ είναι και γελοία πράξη, στοιχείο ξένο πρός την πραγματική προοπτική του τόπου. 











Ι.Τζανάκος 


Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Ριζικές επιλογές..




Η δυνατότητα να αποδειχθεί ή να μην αποδειχθεί η αλήθεια δεν αποτελεί το σημείο εκείνο που απασχολεί τους παραχαράκτες της και τους προπαγανδιστές του ψεύδους που σήμερα υπερ-πλεονάζουν στον κόσμο. 
Αυτό που τους απασχολεί είναι να κατακλυσθεί η μαζική σκέψη από ένα εκ των υστέρων μετριασμένο ψεύδος αφού πρώτα έχει διανεμηθεί σε αρκετές ποσότητες το απόλυτο ψεύδος.
Οι ψεύτες ακολουθούν την στρατηγική δημιουργίας εκείνης της τελικής ουδετερότητας που έρχεται αφού πρώτα έχει προηγηθεί ένας κατακλυσμός ψευδών. 
Γνωρίζοντας πως το ψεύδος "έχει κοντά ποδάρια" και πως στο τέλος θα υπάρχει έκθεση των ψευδών στο φως επιδιώκουν μια τελική ουδετεροποίηση της αλήθειας με την ανάμιξή της με το ψεύδος τους. 
Γι'αυτό και όλοι οι ενδιάμεσοι "χώροι" μεταξύ της αλήθειας και του ψεύδους είναι πλέον οι πιο επικίνδυνοι αφού συμπίπτουν με τις στρατηγικές επιδιώξεις αυτών που ψευδόμενοι και προπαγανδίζοντας το ψεύδος ξέρουν πως αυτό που έχει σημασία γι'αυτούς είναι να μην εμφανιστεί η αλήθεια σε μια πλήρη ακεραιότητα. 
Η πραγματικά ριζοσπαστική διανοητική πράξη σήμερα, στο επίπεδο της κοινωνικής συνείδησης, της εργατικής-ταξικής και αληθινά ανθρώπινης συνείδησης, θα ήταν να στοχεύσει κανείς πρώτα σε αυτόν τον ενδιάμεσο "χώρο" πριν ακόμα αυτός γίνει (όταν συμβαίνει αυτό) το σημείο υποδοχής της συστηματικής ψευδολογίας.
Ποιός είναι όμως αυτός ο ''ενδιάμεσος" χώρος, και πως προσδιορίζεται πολιτικά, φιλοσοφικά, υπαρκτικά;
Θα ήταν πολύ βιαστικό να δώσουμε έναν γενικό ορισμό του, αλλά δεν είναι δυνατόν να μην επιχειρήσουμε κάποια ανίχνευση των πραγμάτων στο γενικό τους σχήμα. Ας κάνουμε μια βασική σκιαγράφηση και ας δούμε έπειτα τι σημαίνει προπαγανδιστικός πόλεμος σε σχέση με το θέμα που θίξαμε.






Η τραγική αποτυχία του εργατικού κινήματος να αντιμετωπίσει τον σύγχρονο καπιταλισμό, ήτοι τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, έχει δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για να "ανθίζουν" όλα τα φαινόμενα της ταξικής προδοσίας και του συμβιβασμού με τον ιμπεριαλισμό. 
Δεν είναι αναγκαίο να ψάξουμε "συνωμοσίες" και "μηχανισμούς" πίσω από τα πράγματα. 
Η ίδια η δυναμική των πραγμάτων δίνει στα κοινωνικά υποκείμενα δύο επιλογές: 
'Η να συμβιβαστούν με την "μοίρα" τους και το ψεύδος που γεννιέται συνεχώς ως αναγκαία διαμεσολάβηση της αστικής πραγματικότητας ή να περιέλθουν σε ένα είδος απομόνωσης και πολιτικής και ιδεολογικής περικύκλωσης από αυτή την πραγματικότητα, αφού δεν υπάρχει (ενεργώς) σε παγκόσμιο επίπεδο, άρα συνεπαγωγικά και σε τοπικό επίπεδο, καμμία εμφανής θετική προοπτική ανατροπής των ιδεολογικών, άρα και πολιτικών συσχετισμών.
Η μόνη δυνατότητα για ιδεολογική και πολιτική ανατροπή εμφανίζεται στην περίπτωση μιας παγκόσμιας κρίσης που θα μετεξελίσσονταν άμεσα σε ένα είδος παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης ανάμεσα στα διάφορα παγκόσμια καπιταλιστικά μπλόκ που έχουν σχηματιστεί ή σχηματίζονται. 
Όσο δεν συμβαίνει αυτό οι μάζες βρίσκονται σε εκείνη την κατάσταση που είναι διαχειρίσιμη από τις άρχουσες τάξεις "τους".  
Οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα παγκόσμια καπιταλιστικά μπλόκ έχουν μεταφερθεί στις περιφερειακές ζώνες της ισχύος τους, αν και με άνισο τρόπο. 
Όπως λέει και ο φίλος Δημήτρης δημιουργούνται συνέχεια κάποια "κενά" σημεία στον παγκόσμιο χάρτη που δεν "κλείνουν" με μια άμεση σύρραξη μεταξύ των δυνάμεων που συναντιούνται σε αυτά αλλά με την δημιουργία ολοένα  νέων "κενών", με την δημιουργία δηλαδή όλο και περισσότερων ζωνών διάχυτου πολέμου και ημι-κρατικών συγκρούσεων με έντονο το εθνοτικό,  θρησκευτικό-σεκταριστικό και χαοτικό κέλυφος αυτών των συγκρούσεων. 
Αυτή η πολεμική κατάσταση είναι "ιδανική" για μια διαρκή χρονική μετάθεση της κύριας σύγκρουσης και για την δημιουργία μιας μελλοντικής εσωτερικοποίησής της στο κοινωνικο-οντολογικό επίπεδο των διαφόρων κυρίαρχων χωρών.
Αυτό βέβαια δεν είναι η στρατηγική όλων των καπιταλιστικών μπλόκ αλλά μια αρκετά αποσαφηνισμένη στρατηγική των "δυτικών" δυνάμεων και της Ιαπωνίας. 
Η στρατηγική περικύκλωσης της Κίνας και της Ρωσσίας κυρίως και δευτερευοντως του Ιράν έχει ενεργοποιηθεί σε αυτό το πλαίσιο, με την άμεση σύμπραξη του Ισραήλ, και αφορά την "ειρηνική'' διάλυσή τους μέσα σε ένα οξύ εθνοτικών, θρησκευτικών και άλλων ιδεολογικά ασαφών αντιπαραθέσεων στο "εσωτερικό" τού αυτοκαθορισμού της δικής τους αστικής κυριαρχίας (που περιλαμβάνει και τις δικές τους περιφέρειες επιρροής).
Το πιθανό λάθος αυτών των χωρών, που είναι και πιστεύω η αχίλλεια πτέρνα τους είναι πως περιμένουν κάποια στιγμή να γίνει μια κεντρική επίθεση, ενώ αυτό που θα έπρεπε να επιδιώξουν θα ήταν να προκαλέσουν αυτές οι ίδιες την ρήξη τους με την "δύση".
Αυτό όμως το "λάθος" υπαγορεύεται μάλλον (άρα δεν είναι γενικά και αόριστα λάθος) από τις συνυφάνσεις των κεφαλαίων τους με τα δυτικά κεφάλαια, και ευρύτερα από την αλληλεξάρτηση των καπιταλιστικών οικονομιών. 
Ίσως σιγά σιγά έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως στο βάθος του χρόνου υπάρχει η πρόθεση των δυτικών να τις διαλύσουν μέσα σε ένα χάος εσωτερικών αντιθέσεων για τις οποίες όντως δεν έχουν να πράξουν πολλά όσο οι κοινωνίες τους διαπερνώνται από εκείνες τις ιδιαίτερες αντιφάσεις που ακόμα τουλάχιστον δεν διαπερνούν τις δυτικές αστικές κοινωνίες. 
Υπάρχουν σημαντικά προβλήματα στην δόμηση του αστικού τους κράτους και η συναίνεση του "πληθυσμού" που είναι αντικείμενο της ''εσωτερικής" κυριαρχίας τους δεν είναι και τόσο εξασφαλισμένη. Βέβαια, αντίθετα από ό,τι θεωρούν (;) οι δυτικοί σε αυτές τις κοινωνίες μια πιθανή ανατροπή των πολιτικών ελίτ που κυριαρχούν σε μια ισορροπία θα ανέδυε ακόμα πιο ριζοσπαστικές αντι-δυτικές δυνάμεις, αλλά μέχρι να συνέβαινε αυτό ο δυτικός τυχοδιωκτισμός θα έπαιρνε μια ανάσα και η δύση θα μπορούσε να ετοιμαστεί για την τελική σύγκρουση που ξέρει ότι κάποτε θα έρθει. 
Ο μοναδικός τρόπος για την Ρωσσία, την Κίνα, και το Ιράν, να αντιμετωπίσουν την δύση είναι να αφήσουν τις αυταπάτες για την ειρηνική δημιουργία ενός ''εναλλακτικού" παγκόσμιου οικονομικού μηχανισμού και να πυροδοτήσουν κάποια στιγμή από μόνες τους την ολική ρήξη με τον δυτικό κόσμο, και χωρίς απαραίτητα αυτό να σημαίνει άμεσα παγκόσμιο πόλεμο πάντως θα σημαίνει εμπορικούς πολέμους, επιστροφή στους δασμούς και τον εκτεταμένο οικονομικό προστατευτισμό, κλείσιμο των συνόρων με την στενή και ευρεία έννοια, και άμεσο πολιτικο-πολεμικό ανταγωνισμό στις "ρευστές" περιφέρειες.
Αυτές οι "ρευστές" περιφέρειες που μπορούν πολύ εύκολα να περιέχουν και αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες (δεν είναι λοιπόν περιφέρειες με την έννοια που το έθεταν οι θεωρητικοί της εξάρτησης και της θεωρίας για την "μητρόπολη-περιφέρεια"), θα είναι το αντικείμενο της σφοδρότερης αντιπαράθεσης και το πεδίο συνάντησης όλων των ενδο-καπιταλιστικών αντιθέσεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεωρώ πως μια τέτοια περιφέρεια αποτελεί και η χώρα μας. Σε αυτό λοιπόν το σημείο-κέντρο της παγκόσμιας αντιπαράθεσης (σε ένα από τα κέντρα..) θα εκφραστεί καταρχάς μια ανηλεής ιδεολογική και προπαγανδιστική διαμάχη που θα αφορά την θέση της χώρας στο παγκόσμιο σκηνικό, και θα τεθεί το ζήτημα της αλήθειας και του ψεύδους στο επίπεδο της άμεσης πρακτικής δράσης, ό,τι και να περιέχει η έννοια "άμεση πρακτική δράση". Τι σημαίνει αυτό σε σχέση με το αρχικό θέμα το οποίο πραγματευτήκαμε σε συντομία, το θέμα της "ενδιάμεσης" περιοχής των προπαγανδιστικών μηχανισμών των ψευτών της δύσης; 
Θα μιλήσουμε με λίγα λόγια..



Η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί η "ελληνική επικράτεια" ως σημείο αντιπαράθεσης των σχηματιζόμενων δυο παγκόσμιων μπλόκ είναι ισχυρή. Αμέσως με την εμφάνιση των δύο δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας θα σχηματιστεί ένα ιδεολογικό δίπολο.
Από την μια μεριά θα αναπτυχθεί ένα φιλο-δυτικό μέτωπο που θα περιλαμβάνει την πλειονότητα της συντηρητικής δεξιάς, την πλειονότητα της άκρας δεξιάς, τους σοσιαλδημοκράτες, την άκρα "διεθνιστική" αριστερά με βασικό ιδεολογικό άξονα την "ειρηνική" παραμονή της χώρας στην δυτική σφαίρα επιρροής, πράγμα που φυσικά θα καλύπτεται μερικές φορές από τα χάσματα που διαιρούν αυτές τις ομάδες. Αυτό που θα συνέχει αυτό τον "χώρο" ως αντίληψη "αλήθειας" θα είναι η έννοια της καταλλαγής, της μεσότητας, της μετριοπάθειας.
Στην άλλη πλευρά θα συγκεντρωθούν όλες οι αντίθετες δυνάμεις που ωστόσο δεν θα συγκροτούν μέτωπο αφού οι μεταξύ τους διαιρέσεις είναι πραγματικές και δεν αποτελούν απλά προφάσεις και επικαλύψεις των στενών και ιδιοτελών συμφερόντων τους. 
Δεν αποκλείεται λοιπόν κατά την διαμάχη για την ηγεμονία-κυριαρχία αυτού του "αντι-δυτικού" μπλόκ (το οποίο μερικοί, εντός του, θα αρνούνται μέχρι τέλους να το ονομάσουν έτσι) να διεξαχθεί ένας σκληρός πόλεμος που θα δίνει την εικόνα δύο διαφορετικών μπλόκ, που συμπροστιθέμενα με το ήδη υπάρχον φιλοδυτικό θα δημιουργούν την εικόνα τριών μπλόκ. 
Στην πραγματικότητα το αντικείμενο του αγώνα μέσα στο αντι-δυτικό μπλόκ θα είναι η μορφή της κοινωνίας μετά την ρήξη με την δύση.
Η διαφορά των συγκρούσεων που θα διεξαχθούν μέσα στο αντι-ιμπεριαλιστικό μπλόκ με τις εσωτερικές συγκρούσεις μέσα στο φιλο-δυτικό μπλόκ έγκειται στον τρόπο με τον οποίο θα διεκπεραιωθεί το θέμα της αλήθειας και της προπαγάνδας.
Στην περίπτωση που το ένα ή άλλο μέρος του αντι-ιμπεριαλιστικού μπλόκ επιλέξει να ακολουθήσει το ψεύδος της ειρήνης απέναντι στους δολοφόνους της δύσης θα έχει άμεσα προσχωρήσει στο εχθρικό στρατόπεδο, το στρατόπεδο των "ειρηνιστών", των "διεθνιστών" και των "φιλελεύθερων-δημοκρατών" δούλων της δύσης. Η προσχώρηση στην "μεσότητα" σε αυτή την περίπτωση θα είναι μια προσχώρηση στο αντίθετο στρατόπεδο.
Κανείς δεν γνωρίζει ποιός θα υποχωρήσει και αν θα υποχωρήσει στον φιλειρηνισμό της υποτέλειας και του θανάτου.
Πάντως ο "χώρος" ενός συμβιβασμού, ή ο "χώρος" της καταλλαγής θα είναι, σε όποια φάση -αλλά ειδικά σε αυτήν, ο "χώρος" της εθελοδουλείας, ο "χώρος" που το ψεύδος θα βρεί το τελευταίο καταφύγιό του. 
Σε αυτό τον περιφερειακό ταξικό και πατριωτικό πόλεμο θα νικήσει όποιος δεν αφήσει ποτέ τα όπλα του και δεν πάψει να ξεριζώνει κάθε τι που εκφράζει την κυριαρχία της δύσης μέσα στην χώρα..






Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Δύο πρότυπα προπαγάνδας και νοήματος: Εκσυγχρονισμός<>Ταυτότητα



Δείτε σε αυτό το καλογυρισμένο προπαγανδιστικό βίντεο πως οι υποστηρικτές του Σάχη  παρουσιάζουν σήμερα τον "εκσυγχρονισμό" που συντελέστηκε με την επικράτηση των αστικών σχέσεων στο Ιράν, και επίσης τον δυτικοκεντρικό και δυτικόφιλο εθνικισμό-μιλιταρισμό ως "εναλλακτική" ιδεολογία στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η χωρίς ντροπή από μέρους των δυτικόφιλων εθνικιστών-φιλομοναρχικών χρησιμοποίηση και της "ειρηνιστικής" και "δημοκρατικής" ιδεολογίας και η αξιοποίηση των αντιπολιτευτικών κινημάτων (το "πράσινο" κίνημα), για να ενισχυθεί η κριτική στο αντιδυτικό καθεστώς..

   




Στον αντίποδα μπορούμε να παρακολουθήσουμε την προπαγανδιστική μηχανή των φονταμενταλιστών που στηρίχθηκε στον θρησκευτικό μύθο της μάχης της Καρμπάλα, βασικό μύθο του σιιτισμού. Κατά την διάρκεια του ιρανο-ιρακινού πολέμου, που υπήρξε με την απόλυτη ευθύνη του Ιράκ και του ευρω-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού οι μαχητές του ριζοσπαστικού σιιτικού Ισλάμ στρέφονται στην μαζική θυσία υπό τους "ήχους" του θρησκευτικού μύθου.




Αποφάσεις για το ιστολόγιο...



Με αφορμή την εντεινόμενη επίθεση στο ταπεινό αυτό σελιδάκι, βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να αποφασίσω τα εξής:

1) Θα δημοσιεύονται μόνο επώνυμα σχόλια, και όχι σχόλια ανώνυμα έστω με ψευδώνυμο (επώνυμο είναι ένα σχόλιο με ιντερνετική υπογραφή και όχι απαραίτητα το πραγματικό όνομα του σχολιαστή).
2) Δεν θα δημοσιεύονται σχόλια με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τον διαχειριστή του ιστολογίου ή κάποιον άλλο σχολιαστή, επώνυμα ή ανώνυμα (με ή χωρίς ψευδώνυμο).
3) Δεν θα δημοσιεύονται σχόλια με ρατσιστικούς απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για ολόκληρους λαούς ή ολόκληρες γεω-πολιτισμικές "επικράτειες".

Λυπάμαι πολύ που θα το πω, αλλά οι χειρότεροι σχολιαστές προέρχονται από τον "αριστερό" και "αριστερίστικο" χώρο και αυτό για μένα είναι άλλη μια απόδειξη της ευτέλειας που έχει πλέον κατακλύσει την λεγόμενη αριστερά, ειδικά αυτήν που έχει σαλπάρει για την κυβερνητική "εξουσία".
Τους συνιστώ ψυχραιμία, θα την πάρουν την εξουσία και όλα τα όνειρά τους θα πραγματοποιηθούν.
Δεν χρειάζεται άγχος, υπομονή χρειάζεται και επιμονή. Όλα θα πάνε καλά. Για να μην ταράζονται με κακά πράγματα και λεγόμενα, και για να μην οργίζονται καλό θα ήταν να μην έρχονται εδώ, υπάρχουν και άλλα μέρη όπου θα αισθανθούν σαν το σπίτι τους. Εδώ είναι αφιλόξενο μέρος για ευρω-λάγνους, καταστασιακά πτώματα, τυχοδιώκτες της δεκάρας..









Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Προς κομμουνιστές και αναρχικούς όλων των αποχρώσεων..


                                                                            

Οι δυνατότητες που έχουμε πλέον, "στα χέρια μας" σχεδόν, να καταργήσουμε κάθε αδικία και προκατάληψη, είναι τεράστιες και αυτό δεν είναι αρκετά κατανοητό ακόμα και σε μας τους ίδιους, σε όσους ισχυριζόμαστε πως ο σκοπός μας είναι η κατάργηση της αδικίας και της προκατάληψης.
Προτιμώ να τα λέω έτσι τα πράγματα γιατί σε τελική ανάλυση έτσι είναι τα πράγματα όσον αφορά τον κεντρικό σκοπό που είναι χαραγμένος μέσα στην ανθρώπινη ζωή, και ας μην σας ξενίζει η έννοια "σκοπός" και το γεγονός πως αυτός φαίνεται να είναι χαραγμένος μέσα στο ανθρώπινο. 
Είναι γνωστό σε όλους τους ανθρωπολόγους, τους γλωσσολόγους, τους επιστήμονες που ασχολούνται με τον ανθρώπινο ψυχισμό πως ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, είναι μέσα στον εαυτό του, "νιώθει" πλήρης, όταν η ζωή του περιβάλλεται από σεβασμό, αγάπη, ενδιαφέρον, ελευθερία επιλογών, ισότητα και αναγνώριση της προσωπικής αξίας. 
Είναι λοιπόν γνωστό πως ο άνθρωπος είναι το μοναδικό πλάσμα στον έμβιο κόσμο που έχει την πληρότητά του μόνον όταν εμβιεί σε κόσμο ειρήνης, ελευθερίας και ισότητας, παρά το γεγονός πως επίσης μπορεί να προσαρμοστεί σε ακραίες "πολεμικές" συνθήκες ύπαρξης με έναν τρόπο μάλιστα που τον καθιστά ταυτόχρονα το αγριότερο πλάσμα.
Αυτή η διττότητα της "ανθρώπινης" φύσης είναι κάτι που πραγματικά με τρελλαίνει, εμέναν, που για να το παινευτώ, δεν μπορώ να πατήσω μυρμήγκι χωρίς αυτό να μου προκαλεί μια βαθιά δυσφορία. 
Αλλά ας είμαστε όλοι ειλικρινείς, ίσως αυτή η δυσφορία να υπάρχει σε όλους, ακόμα και στους αγριότερους ανθρώπους.
Ίσως λοιπόν εμείς οι άνθρωποι να είμαστε πολύ παράξενα πλάσματα, αυτή η παραξενιά μας να είναι εκείνη που μας κάνει εύθραυστους απέναντι σε ένα ανυπεράσπιστο μικρό όν αλλά την ίδια στιγμή ικανούς να πυροδοτήσουμε τον μεγαλύτερο πόλεμο.
Είναι όμως αυτός ο πόλεμος χωρίς λόγο;
Τι είναι αυτό που κάνει όλους τους ανθρώπους ικανούς να συμμετέχουν ενεργά, με τον τρόπο του ο καθένας, σε έναν πόλεμο και να επιδείξουν αμείλικτο πνεύμα και αδιαλλαξία;
Η κοινή αναζήτηση της ευτυχίας, αυτής της συκοφαντημένης ιδέας ή κατάστασης, ή απλά ελπίδας, αυτή η βαθύτερη ενόρμηση να συναντήσεις το αγαθό της αγάπης και της ελευθερίας όπως μπορείς μόνον σαν άνθρωπος να το πράξεις, είναι και το αίτιο της αγριότητας και του αγώνα χωρίς αναστολές. Αυτό λοιπόν που είναι το υλικό της ιδιάζουσας αγαθολογικής ουσίας του ανθρώπου δεν αφήνει τον άνθρωπο να καταλαγιάσει στην καθημερινή του ύπαρξη χωρίς να προσπαθεί να το εκπληρώσει αν είναι δυνητικό και να το υπερασπιστεί αν είναι ενεργό σε πληρότητα.
Ποιοί είναι όμως αυτοί που είναι σε αυτή την δυστυχή δυνητικότητα και ποιοί σε αυτή την ευτυχή ενεργητικότητα;
Δεν θα είχα πρόβλημα να πω, και να ξαναπώ, και να ξαναματαπώ πως η ταξική διαίρεση προκαλεί ήδη μέσα στο ανθρώπινο είδος μιαν ισχυρή θεμελίωση αυτής της ψυχικής, πολιτισμικής και υπαρκτικής διαίρεσης. 
Αλλά θα ήταν πολύ εύκολο και δεν το συνιστώ να παραμείνει ένας νέος αγωνιστής, ένας κομμουνιστής, ένας αναρχικός, ένας μούργος καταστασιακός, σε μια τέτοια ερμηνεία και σε έναν τέτοιο ορίζοντα, μόνον.
Δεν είναι αξιοπρεπές να κατηγορείς την ευτυχία κάποιων ή κάποιου, ακόμα κι αν προέρχεται από την άντληση των "υλικών" δυνάμεών σου, άρα από την οικειοποίηση των πρακτικών μέσων (από αυτόν) που θα έπρεπε να έχεις για να διεκδικήσεις την ευτυχία σου.
Δεν αποτελεί αυτό και την καλύτερη αρχή ενός πολέμου, για σένα. Ο πόλεμος για την διεκδίκηση της ζωής από την σκοπιά της ριζικής αποστέρησης των υλικών μέσων για την υλική προετοιμασία της ευτυχίας της οφείλει να έχει άλλη εκκίνηση, αυτό πιστεύω. 
Ούτε την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι, ούτε βαυκαλιζόμενοι πως θα αποκτήσουμε την ευτυχία, αυτοί είναι οι πολεμολογικοί όροι του αγώνα των εκδιωχθέντων, πολεμολογικοί όροι που στηρίζονται σε ένα εκρηκτικό κενό που πλέον σχηματίζεται και από την προαιώνια στέρηση των υλικών μέσων και από τις πληρέστερες δυνατότητες για την εκπλήρωση της ευτυχίας που όμως δεν εκπληρώνονται.
Βρίσκομαι όμως στον πειρασμό να ρωτήσω:
Μήπως αυτό είναι το οντολογικό νόημα της θέσης μας στον κόσμο; μήπως η μαρτυρία και το μαρτύριό μας είναι η απόδειξη πως η ακόμα βαθύτερη ουσία του ανθρώπου όπως εκφράζεται στα πλήθη των εκδιωχθέντων, των φτωχών, των αποστερημένων, των καταπιεσμένων, αλλά και όλων (ημών) των θρασυτάτων "αντιπροσώπων" τους, είναι ακριβώς η μερική υπέρβαση αυτής της "φύσης", αυτού του ενδογενούς σκοπού που όλα τα "στοιχεία" της ανθρωπολογικής επιστήμης φαίνεται να αποδεικνύουν την ύπαρξή του;
Δεν λέω φυσικά να αρνηθούμε αυτή τη "φύση", ούτε να ενστερνιστούμε μιαν άκριτα θυσιαστική στάση ζωής, αλλά δεν έχει νόημα να φτιάξουμε και έναν κόσμο που κατά κάποιο τρόπο θα εκφύγει αυτού που έχουμε βιώσει έστω δια της εναίσθησης των πόνων του ανθρώπου.
Η εικόνα του κομμουνισμού ως ενός έμπλεου ευτυχίας κόσμου, όπου όλα εκπληρώνονται σε ένα λειβάδι αυτοπραγμάτωσης με κάνει να οργίζομαι πλέον, αν και ποτέ δεν ήμουν φιλικός προς αυτή την εικόνα. Εξ'ού και η οργή μου για τους καταστασιακούς γενικά, άσχετα αν αυτοί είναι πραγματικοί η κάλπικοι (σήμερα). 
Υπάρχει μέσα μου η πεποίθηση πως αυτοί οι άνθρωποι των παραδείσιων κοιλάδων της αυτοπραγμάτωσης (και όχι μόνον οι καταστασιακοί) δεν έχουν καμμία σχέση με το βίωμα του εκδιωχθέντος, άσχετα πλέον αν μιλάμε για "κοινωνικές τάξεις" και τα σχετικά.
Ο αγώνας είναι πικρός για να έλθει η κοινωνία εκείνη που θα έχει στην ψυχή της μέσα όλη την ευτυχία και όλη την πίκρα της λαϊκής ζωής. 
Η αταξική κοινωνία δεν θα είναι κοιλάδα ευτυχίας αλλά μια ένωση με το αυτο-σπαρασσόμενο Ον όπως έχει υπάρξει πάντα, σε μια ανώτερη μορφή αυτοδιαμεσολάβησης, και σε αυτή την κοινωνία δεν θα έχει νόημα η ύπαρξη της σωματικής βίας γιατί οι αντιθέσεις θα είναι τόσο ριζικές που δεν θα δέχονται τέτοιες άθλιες μορφές πραγμάτωσης.
Σε αυτό τον κόσμο που όλο και περισσότερο πιστεύω ότι δεν είναι και τόσο έτοιμος να δεχτεί ένα τέτοιο όραμα πολεμικής πληρότητας, σε έναν κόσμο δηλαδή που δεν τον ελπίζω αταξικό ή κομμουνιστικό όπως μπορεί πραγματικά να είναι, αυτό που μένει είναι να επιθυμήσεις τον πικρό αγώνα για την ανέφικτη παρουσία της δύσκολης ελευθερίας που δεν περιορίζεται μόνον στην έλλειψη της αδικίας και της προκατάληψης και την εκπλήρωση της ευτυχίας..
Αυτή ακριβώς η κριτική αποστασιοποίηση από την έννοια της ευτυχίας ίσως και να είναι εκείνη η μορφή αποστασιοποίησης που αντίθετα από τα συνήθη συμφραζόμενα της κατάστασης της αποστασιοποίησης σημαίνει το εντελώς αντίθετο από την ουδετερότητα που αυτο-προβάλλεται σήμερα ως η κορωνίδα της έλλογης στάσης ζωής, ίσως δηλαδή να σημαίνει και εκείνη την νοηματοδότηση του αγώνα ενάντια στην αδικία που δεν περιέχει κανέναν συμβιβασμό και ψευδείς αποστασιοποιήσεις απέναντι στο έγκλημα των ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών συμμοριών.







Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Η κατάβαση του Αγαθού..



Η κατάβαση μιάς υπερβατικής αξίας, μιάς ιδέας, ενός απόλυτου Αγαθού, στην ιστορική πραγματικότητα δεν είναι μια διεργασία που πρέπει αναγκαία να καταστρέψει την καταβαίνουσα οντότητα ούτε υπάρχει όμως περίπτωση να διατηρήσει την εικόνα της όπως είναι πριν συντελεστεί η κατάβαση. 
Οι διάφορες καταβάσεις διαφέρουν γιατί διαφέρουν οι καταβαίνουσες οντότητες, οι οποίες δεν είναι συγκροτημένες ως αυτάρκεις και μεταξύ τους από-ξενες. 
Οι απόλυτες αξίες στην ανθρώπινη υποστάτωσή τους είναι μείγματα από στοιχεία, μαγματικά συνθέματα κοινωνικών αντιλήψεων, συναισθημάτων, επιστημονικών εποπτειών που εκφράζουν την εποχή και τις προοπτικές της. 
Η προοπτική της εποχής που βιώνουμε κάθε φορά δεν προκαθορίζεται ως περιορισμένη γιατί δεν υπάρχει στο "τώρα" του βιώματός μας καμμία απόδειξη πως είναι περιορισμένη όπως επίσης καμμία απόδειξη πως δεν είναι περιορισμένη.
Ο αγώνας για την διαιώνιση της απόλυτης αξίας προσδίδει μερικές φορές, όχι άδικα, σε αυτήν την εικόνα μιας ξεχωριστής ζωής από αυτήν των ανθρώπινων υποκειμένων που την παράγουν και την εκφράζουν στον κόσμο και αυτό προκαλεί την επίθεση όλων αυτών των θεωρητικών που αν και υπερασπίζονται και αυτοί μερικές φορές ένα σύστημα απόλυτων αξιών κρίνουν κάθε θεωρητική θέση που αναγνωρίζει τον μη-ανθρώπινο ή έστω μη-υποκειμενικό χαρακτήρα της απόλυτης αξίας.
Γι'αυτούς τους θεωρητικούς η υπεράσπιση της απόλυτης αξίας ή του υπερβατικού στοιχείου δεν είναι τίποτα άλλο από ένα είδος φαντασμαγορικής ή φαντασιακής (ή θεαματικής) αντιστροφής ή αλλοτρίωσης μιας ανθρώπινης-κοινωνικής (υποκειμενικής) δραστηριότητας.
Γιατί όμως μένει αυτό το περίσσευμα της θλίψης όταν οι άνθρωποι αναλογίζονται την κατάβαση της απόλυτης αξίας, όποια κι αν είναι αυτή, στον πραγματικό κόσμο;
Η απάντηση που θα μπορούσαν να δώσουν όσοι αμφισβητούν τον πάνω από τον άνθρωπο κόσμο του απόλυτου είναι πως αυτό που μας παρουσιάζεται ως απόλυτο δεν είναι παρά ένα αντιφατικό σύνθεμα περιορισμένων και ιστορικά καθορισμένων αντιλήψεων.
Είναι λοιπόν ήδη καθορισμένη η θέση όλων των θεωρητικών που αμφισβητούν το απόλυτο αγαθό από την τύχη του κατά την κατάβασή του στον ιστορικό κόσμο της "πράξης". 
Αυτή είναι μια χαρακτηριστική πίστη που διαπερνάει όλη την νεωτερική σκέψη ακόμα και όταν αγωνίζεται να διατηρήσει μιαν μορφή υπερβατικότητας κατά την θεμελίωση των ίδιων των θεμελίων της.
Το παράδοξο που πρέπει να επισημάνουμε εδώ είναι το γεγονός πως οι όποιες σκέψεις μας για το απόλυτο αγαθό σήμερα, ακόμα κι αν αρνούμαστε την νεωτερικότητα, "χρησιμοποιούν" όρους και λέξεις που δημιουργήθηκαν κατά την νεωτερική πραγμάτευση του "θέματος", όπως "υπερβατικότητα" "απόλυτο" κ.α
Η προσπάθεια για την δημιουργία μιας νέας γλώσσας που θα ελευθερώσει την φιλοσοφία και την σκέψη από τον λατινικό και μετέπειτα νεωτερικό (της) καθορισμό  ήταν και είναι το απαράμιλλο επίτευγμα του Heidegger, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντιλήψεις του μεγάλου Φιλοσόφου και την αποτυχία του να ολοκληρώσει αυτό τον στόχο.
Όμως δεν είναι αργά να εκπληρώσουμε τον σκοπό και να ελευθερώσουμε την δύση από τον εαυτό της και τον κόσμο από την δύση εκπληρώνοντας το υψηλό καθήκον της αλλαγής της γλώσσας που πραγματεύεται το Ύψος του σύμπαντος κόσμου.
Αλλά ας επανέλθουμε στο ζήτημα αυτό καθαυτό προσπαθώντας να αναφερθούμε σε αυτό παρά τους ιστορικούς περιορισμούς που αναφέραμε με συντομία.
Η ανάδυση της απόλυτης αξίας δεν μπορεί να εξετασθεί ολικά ούτε μόνον από την πλευρά της κατάβασής της ούτε από την σκοπιά της απόλυτης αξίας ανεξάρτητα από την κατάβασή της. 
Η αδυναμία της αξίας στην ιδιαίτερη μορφή της να διατηρήσει ακέραιο το απόλυτο, την άτρωτη αλήθεια, έχει να κάνει φυσικά με την ταξική, εθνική ή "γεω-πολιτισμική" μονομέρεια που προσέδωσαν σε αυτήν οι ίδιοι οι φορείς της, αλλά γι'αυτό δεν ευθύνεται η ίδια που πάντα διαφεύγει επιστρέφοντας στο Ύψος της εννοούμενη πλέον από εμάς τους θλιβερούς αποφατικά ως προς το τι δεν ήταν τελικά.
Γιατί το Αγαθό δεν είναι τα δικαιώματα του δουλοκτήτη όταν φιλοσοφεί στηριγμένος στην υπεροχή που του έδωσε ο απελευθερωμένος από την εργασία χρόνος ούτε τα "δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη", ούτε τα δικαιώματα της δουλικής ουσίας που θαρρεί πως η ανθρώπινη "εργαζόμενη" ουσία είναι η μοναδική ουσία του Αγαθού.
Γιατί το Αγαθό έχει την ιδιότητα του απροσπέλαστου από ανθρωπομορφικές έννοιες τόπου που μπορεί ίσως ο άνθρωπος να επισκεφθεί ή να αγγίξει για λίγο αν αντέξει και αν αντέχει το ψύχος, την θερμότητα, τα μεγέθη και τις εντάσεις που περιέχει.
Γιατί αυτό το Αγαθό είναι η ίδια η Φύση στο φοβερό μεγαλείο της, ο κόσμος-σύμπαν στην απόλυτη τελειότητά του, όσο εμείς ασχολούμαστε με τις ελεεινές διαμάχες μας και την ασήμαντη υπόθεση που λέγεται κοινωνική κατίσχυση και κυριαρχία, μην μπορώντας ίσως να κάνουμε αλλιώς όσο επικρατούν οι άθλιες ταξικές σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, είτε ως εκμεταλλευτές-κυρίαρχοι είτε ως εκμεταλλευόμενοι-κυριαρχούμενοι.
Γιατί εκεί που επικρατεί τελικά η μία ή η άλλη κοινωνική ή υποκειμενική δύναμη είναι στην εκπλήρωση της ειδικής της ικανότητας να προσεγγίσει αυτό το Αγαθό, ανεξάρτητα από την "δικαιοσύνη" ή την "αδικία" που φέρει "εντός" της σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις, πράγμα που έγινε ας πούμε αντιληπτό από τον παγκόσμιο αγώνα για τον κοινό τόπο μερικών υψηλής νοηματικής αξίας αγαθών (όπως η επιστήμη) ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις ηθικές επιτεύξεις των υποκειμένων.
Τι να κάνω εγώ την δικαιοσύνη ή την κοινωνική αλήθεια αν δεν υπάρχει επαφή με το ίδιο το υπέρτατο Αγαθό και αντί γι'αυτό έχουμε να αντιμετωπίσουμε συνέχεια έναν ταξικό ή εθνικό θερσιτισμό που πάντα ανακαλύπτει τις ελλείψεις, τα κενά, τις αντινομίες του Αγαθού όταν καταβαίνει εκ του απροσπέλαστου Ύψους του;
Αυτή την κατηγόρια θα μπορούσα να την απευθύνω λοιπόν σε όλους τους στοχαστές και τους θεωρητικούς και ημι-θεωρητικούς που έχουν τάξει τη ζωή τους στην υπεράσπιση του ιδιαίτερου αγαθού της τάξης τους, της πολιτικής τους παράταξης, του έθνους τους, της θρησκείας τους, της "γεω-πολιτισμικής" τους "ζώνης" κ.ο.κ
Αν επιμείνουν να θεωρούν αυτή την στάση ως την οδό της αλήθειας θα πρέπει να μην εκπλαγούν αν τελικά τους αντικαθιστούν συνέχεια πολύ πρακτικότεροι και κυνικότεροι αντιπρόσωποι αυτού του αγαθού, αρκετά πλησιέστεροι στην κοσμική πολύ κοσμική και πρακτική πολύ πρακτική λειτουργία της θρησκείας που δεν είναι άλλη από την καθήλωση της δράσης για το Αγαθό στον λασπότοπο αυτού του κόσμου όπως είναι, αλλά δεν είναι Είναι..








Ι.Τζανάκος

Διμέτωπος αγώνας..



Αυτό που φαίνεται στην δογματική διάνοια αδύνατο να συμβαίνει, μια χώρα να είναι ιμπεριαλιστική, κυρίαρχη και συνάμα υποτελής στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συμβαίνει στην χώρα που ζούμε.
Οι συνέπειες αυτής της παράδοξης και πολύπλοκα καθορισμένης θέσης μιας (καπιταλιστικής) χώρας είναι προφανείς καταρχάς στη σκέψη των οργανικών διανοουμένων όλων των πολιτικών οργανώσεων και όλων των ταξικών δυνάμεων που αναπτύσσονται εντός της, αφού η δυσκολία να "ξεμπλέξει" κανείς στην πράξη το κουβάρι των προβληματικών καθηκόντων που απορρέουν από αυτή την αντικειμενική θέση αντιμετωπίζεται συνήθως με την πρόταξη μιας δογματικής θέσης που απορρέει από την ανάγκη να λυθεί το παράδοξο και η αντινομία με θεωρητικά ξόρκια και αφαιρέσεις που πολλές φορές θα έλεγε κανείς πως σχηματίζονται για να εκφράσουν την ψυχική δυσφορία που δημιουργείται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν έχουμε δηλαδή το καθήκον να συγκεράσουμε και να ενώσουμε αντιφατικές δυναμικές και καταστάσεις. Το πρόβλημα του θεωρητικού προσδιορισμού και του πρακτικού ανακαθορισμού των δεδομένων συνθηκών που σχηματίζουν την ελληνική αστική κοινωνία σήμερα παρουσιάζεται έτσι ως ένα "κοινό" πρόβλημα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, αλλά αποτελεί πραγματικά δραματικό πρόβλημα για εκείνες τις κοινωνικές τάξεις που έχουν ως εγγενή στην οντική τους ουσία σκοπό τους την ενότητα και κεντρική σχεδίαση και ρύθμιση των υλικών-οικονομικών και διανοητικών όρων της κοινωνίας, δηλαδή την εργατική τάξη και τα ευρύτερα μισθοσυντήρητα εργαζόμενα στρώματα και τους μικρο-ιδιοκτήτες αγρότες..
Πρέπει ένα κίνημα για την ελευθερία του λαού να είναι και αντι-εθνικιστικό και εθνικο-ανεξαρτησιακό, να ασκεί κριτική στην ιμπεριαλιστική εθνική αστική τάξη χωρίς να υποκύπτει στις παρωχημένες και παραπλανητικές θεωρήσεις περί "εξάρτησης'' την ίδια στιγμή που θα ασκεί κριτική στις ακρο-αριστερές, φιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις και πρακτικές που παραπλανούν την λαϊκή συνείδηση ως προς την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και δικαιωμάτων με υπερ-διεθνιστικές θεωρίες "ολοκλήρωσης" και απαξίωσης του εθνικού πολιτισμού.
Πρέπει ένα κίνημα για την ελευθερία του λαού να μην υποτάσσεται στον εθνο-μιλιταρισμό, τον εθνο-φυλετικό ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον αντι-μουσουλμανισμό, αλλά την ίδια στιγμή να ετοιμάζεται να αγωνιστεί ένοπλα για την υπεράσπιση των εθνικών δικαιωμάτων και της λαϊκής εξουσίας, με σαφές πατριωτικό και εθνιστικό προσανατολισμό της ιδεολογίας του.
Πρέπει ένα κίνημα για την ελευθερία του λαού να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των ξένων μεταναστών, την πολιτική και θρησκευτική ελευθερία τους, να κάνει πράξη την ενότητα όλων των εργαζομένων ανεξάρτητα από φυλετικές και εθνικές τους ταυτότητες και καταβολές, την ίδια στιγμή που είναι αναγκαίο να υπερασπιστεί την εθνική ταυτότητα και την εθνική κυριαρχία του ελληνικού λαού μέσα στην χώρα που είναι ο κύριος χώρος της ύπαρξής του ως ελληνικού.
Πρέπει ένα κίνημα για την ελευθερία του λαού να σπάσει, να διαλύσει την ακροδεξιά και τους φασίστες, να τους καταστρέψει οργανωτικά, ιδεολογικά, πολιτικά, υπαρκτικά, και ταυτόχρονα να δείξει ανάλογη αμείλικτη στάση απέναντι στους άμεσους και έμμεσους υποστηρικτές του αστικού και μικροαστικού διεθνισμού, τους διανοούμενους και ημι-διανοούμενους υπερ-διεθνιστές υποστηρικτές του ευρωπαϊκού και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Πρέπει ένα κίνημα να διασφαλίσει την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, την δημοκρατική διεύθυνση της κοινωνίας υπό την κυριαρχία και ηγεμονία της εργατικής τάξης και των συμμάχων εργαζόμενων στρωμάτων αλλά την ίδια στιγμή να κόψει τη μιλιά στους αστούς αλλά και στους πολιτικούς εχθρούς του κινήματος ασκώντας δεσποτική εξουσία πάνω τους..






Ι.Τζανάκος

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Κάποιες εμβόλιμες παρατηρήσεις σε έναν ενδο-μαρξιστικό διάλογο (τι δουλειά έχω τώρα να μπλέκομαι;)







10 θέσεις για τη δομή ''σοβιετικού τύπου'' | Ταξικές Μηχανές / bestimmung.blogspot.com/2014/07/10.html

Lenin Reloaded: Σχετικά με τη "δομή Σοβιετικού τύπου" (πρώτο μέρος...

Lenin Reloaded: Σχετικά με τη "δομή Σοβιετικού τύπου" (δεύτερο μέρ.   

Lenin Reloaded: Σχετικά με τη "δομή Σοβιετικού τύπου" (τρίτο μέρος..

Lenin Reloaded: Σχετικά με τη "δομή Σοβιετικού τύπου" (τέταρτο μέρ..  





Ο διάλογος που αναπτύχθηκε από την πλευρά των Α.Μπαλασόπουλου και Γ.Ευσταθίου στηρίχθηκε σε κάποιες κοινές αξιωματικές παραδοχές τους που μπορούμε να συναντήσουμε σε έναν ευρύτερο ιδεολογικό χώρο, άσχετα αν σε αυτόν συμπεριλαμβάνονται και άνθρωποι που απλά δηλώνουν "μαρξιστές" ή εν γένει υποστηρικτές μιας αταξικής κοινωνίας ενώ έχουν ήδη συμμαχήσει με τους πραγματικούς όρους του καπιταλισμού ή έστω έχουν συνθηκολογήσει με την κυριαρχία του.
Δεν είναι σκοπός μας να σκιαγραφήσουμε, με αφορμή αυτό τον πολύ ενδιαφέροντα πολεμικό διάλογο, τις αντιρρήσεις μας για το αξιωματικό πλαίσιο που συνέχει όλο τον χώρο που επικαλείται όχι μόνον τον Μάρξ αλλά και γενικά την επιθυμία του για μια αταξική κοινωνία, γιατί αυτό θα ήταν απλά μια παράλληλη προς τα επιχειρήματα των διαλεγομένων παράθεση των δικών μου προσωπικών (μη-) αξιωμάτων, πράγμα αρκετά ανιαρό και για τους ίδιους και για το κοινό της συζήτησης αυτής.
Ωστόσο θα ήθελα να επιμείνω στην έννοια της αξιωματικότητας διευκρινίζοντας πως αυτή εννοείται από εμάς στα πλαίσια μιας κοινότοπης εννοιολόγησής της (δεν επικαλούμαι "επιστημολογικές" ή "φιλοσοφικές" έννοιές της ή αντιρρήσεις επί της αλήθειας της σκέψης που στηρίζεται σε αξιώματα), άρα δηλώνουμε καταρχάς ότι αποδεχόμαστε το γεγονός πως η σκέψη κινείται πάντα σε ένα πλαίσιο οριοθετημένο από κάποια αξιώματα και πως αυτό είναι όχι μόνο αναπόφευκτο αλλά και αναγκαίο για να υπάρξει στοιχειωδώς (ως σκέψη).





Πρώτη ιχνογραφία των παρατηρήσεών μου..
Ποιές είναι οι πρώτες μου παρατηρήσεις επί των κειμένων αυτών που όντως έχουν έναν ισχυρό πυρήνα επιχειρηματολογίας;
Παρατηρώ πως υφίσταται ένα ισχυρός θεωρητικός δεσμός των διαλεγομένων με την έννοια του καπιταλισμού όπως υφίσταται ως σχέση παραγωγής που καθορίζει (εσωτερικά μεν στην παραγωγική διεργασία ως ολότητα) τις σχέσεις κατανομής (που όπως γνωρίζουμε δεν είναι απλά σχέσεις κατανομής των παραγόμενων προϊόντων αλλά και των μέσων εργασίας), πράγμα που δεν δηλώνεται άμεσα από αυτούς αλλά νομίζω υπο-σημαίνεται γύρω από την συζήτησή τους για το είδος και την σημασία της κρατικής ή δημόσιας ιδιοκτησίας ή κατανομής των μέσων παραγωγής σε ένα δεδομένο σοσιαλιστικό (ή πρωτο-κομμουνιστικό) σύστημα παραγωγής που από τον Ευσταθίου μερικές φορές αμφίσημα προσδιορίζεται ως "μετα-καπιταλιστικό". 
Θεωρείται τρόπον τινά πως υφίσταται ένα σοσιαλιστικό σύστημα στην βάση μιας κοινωνικοποιημένης παραγωγής που συστοιχεί αναγκαία σε μια μορφή κοινωνικής ιδιοκτησίας (ή κατανομής θα έλεγα εγώ) με την διαφορά πως ο Ευσταθίου παρατηρεί ένα είδος κρατικής (ή μάλλον κρατικιστικής) αλλοίωσης (αν και αναγκαίας μάλλον σε σχέση με κάποιες ιστορικές συνθήκες). 
Προκαταβολικά σπεύδω να πω πως και εγώ δεν θεωρώ το σοβιετικό σύστημα κάποια μορφή "κρατικού" ή "γραφειοκρατικού" καπιταλισμού, άρα δεν συζητώ όλες εκείνες τις θεωρίες που εξομοιώνουν το σοβιετικό σύστημα με τον καπιταλισμό στην βάση μιας αφηρημένης θεώρησης του καπιταλισμού που αφαιρεί από τους θεμελιακούς προσδιορισμούς του βασικά στοιχεία (γενικευμένη "μορφή-εμπόρευμα" κ.λ.π) και οι οποίες έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς για να εξυπηρετηθούν οι πολιτικές πολεμολογικές ανάγκες όλων των αντισοβιετικών πολιτικών ομάδων που ασκούσαν κριτική από την σκοπιά της σοσιαλδημοκρατίας, του αριστερισμού, ή ακόμα ακόμα και της (ακρο-)δεξιάς.





Οι αντι-σοβιετικές θεωρίες..
Η άρνηση των διαλεγομένων (κυρίως βέβαια του Ευσταθίου, για τον Μπαλασόπουλο δεν τίθεται θέμα) να ορίσουν την Σοβ.Ένωση ως "καπιταλιστική" χώρα τούς αποχωρίζει από τον βασικό κορμό του αριστερού κυρίως αντι-σοβιετισμού, ακόμα και αν σε αυτόν συμπεριλάβουμε και τον (αυθεντικό) τροτσκισμό και την "αριστερή αντιπολίτευση" (που ήταν ευρύτερη από την προσωπική φράξια του Τρότσκι) μέσα στην νεογέννητη Σοβ.Ένωση που αν θυμάμαι καλά ασκούσαν ακραία πολεμική στην πολιτική της ΝΕΠ και τους λεγόμενους νέπ-μαν και από αυτή την ιστορική σκοπιά ήδη από την αρχή μιλήσανε για καπιταλιστικοποίηση της επανάστασης και "Θέρμιδωρ" και άλλα σχετικά. Φυσικά η συντριβή των νεπ-μαν και των κουλάκων από τον Στάλιν στέρησε από τους "αντι-σταλινικούς" της αριστερής αντιπολίτευσης έναν ισχυρό πυλώνα των επιχειρημάτων τους, και από αυτή τη σκοπιά ο ίδιος ο Τρότσκι διαψεύσθηκε οικτρά από την ίδια την κοινωνικο-οικονομική πολιτική του Στάλιν και της πλειοψηφίας του κομμουνιστικού κόμματος που ολοκλήρωσε, και μάλιστα με μετριοπαθέστερο τρόπο από αυτόν που πρόκρινε ο Τρότσκι και η "αριστερή αντιπολίτευση"!, την πολιτική της κολλεκτιβοποίησης και της καθολικής απαλλοτρίωσης της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων εργασίας, της γης κ.λ.π.
Η κριτική των πρώτων αντι-σοβιετικών ("εντός και εκτός" ακόμα του μπολσεβίκικου κόμματος) περιορίσθηκε αναγκαστικά στην εσωτερική δομή της "κρατικής (ή κρατικοποιημένης) οικονομίας" με ανάδειξη της υποτιθέμενης ταξικής αποστασίας των σοβιετικών κομμουνιστών που "αποδείχθηκε" από την απάρνηση της αρχή της συλλογικής διεύθυνσης των εργοστασίων ( και την αντικατάστασή της με την αρχή της "μονοπρόσωπης διεύθυνσης") και φυσικά στην κριτική τους στον "μεγαλο-ρώσσικο" εθνικισμό του "σταλινισμού" (που δέχονταν την σχετικά αυτοδύναμη οικοδόμηση σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής σε μια χώρα -αρχικά) κ.λ.π .
Εκτός της Σοβ.Ένωσης υπήρξε μια σχετικά γρήγορη ανάπτυξη ενός ριζικότερου αντι-σοβιετισμού η οποία είχε ως χαρακτηριστικότερο και ευφυέστερο (για μένα) εκπρόσωπό της τον Α.Πάνεκκουκ. 
Η κριτική των αριστεριστών αντι-σοβιετικών είχε ως βάση της την θεωρία του "κρατικού καπιταλισμού" όπως είχε μάλλον διαμορφωθεί από αυτούς "αυτόνομα" για την αντιμετώπιση του αναδυόμενου κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού (καλό θα ήταν τυφλοπόντικες σαν τον Ευσταθίου και τον Μπαλασόπουλο να βρούν τις ρίζες αυτής της θεωρίας πριν την εμφάνιση της Σοβ.Ένωσης) και χρησιμοποιήθηκε ως εναλλακτική εξήγηση για την ολοφάνερη σε όλους (πλήν του Τρότσκι) δυναμικότητα και ορμητικότητα της παραγωγικής και κοινωνικής ανάπτυξης στην Σοβιετική Ένωση, που αλλιώς -αν μιλούσαμε για Θέρμιδωρ- θα ήταν "λογικά" ανεξήγητη. Κάποια στιγμή αυτές οι δύο θεωρίες και οι δύο αριστερίστικες "εμπειρίες" ενώθηκαν και σχημάτισαν ήδη από την εποχή του μεσοπολέμου μιαν ακραία αντι-σοβιετική αριστερά που συμπορεύονταν με τον τροτσκισμό αλλά τραβούσε το σχοινί ακόμα πιο μακριά. 
Σε όλους όμως τους ακρο-αριστερούς αντι-σοβιετικούς κύκλους η άποψη αυτή κέρδιζε μέρα την μέρα έδαφος ως την στιγμή που ένας αποστάτης της αριστεράς και μετέπειτα σημαντικός εκπρόσωπος της ψυχρο-πολεμικής δεξιάς διανόησης,
ο James Burnham (James Burnham - Wikipedia, the free encyclopedia) (Πορτραίτο του διανοούμενου ως αποστάτη: James Burnham leninreloaded.blogspot.com/2012/08/james-burnham.htm) ριζοσπαστικοποίησε αντιλήψεις που μοιράζονταν με τον Max Shachtman (Max Shachtman - Wikipedia, the free encyclopedia  ) , Yvan Craipeau  (Yvan Craipeau - Wikipedia, the free encyclopedia) και τον Bruno Rizzi  (Bruno Rizzi - Wikipedia, the free encyclopedia).
Η πρωτοτυπία της ανάλυσης του J.Burnham έγκειται στην αντιμαρξιστική χροιά που έδωσε στην ανάλυση της ριζοσπαστικότερης αντι-σοβιετικής φράξιας του τροτσκισμού, αλλά σε ένα πλαίσιο μιας τυπικής "κοινωνιολογικής ανάλυσης" ενός μη-καπιταλιστικού συστήματος που ονομάστηκε αρχικά "γραφειοκρατικός κολλεκτιβισμός" και έπειτα "κοινωνία των διευθυντών" κατευθύνοντάς την σε συντηρητικές κυνικές αναλύσεις που ενδύονταν τον μανδύα του "μακκιαβελισμού", νομίζω σε μια πλήρη αναλογία και αντιστοιχία με τις αντιλήψεις του G.Orwell (George Orwell - Wikipedia, the free encyclopedia)(Τζωρτζ Όργουελ - Βικιπαίδεια) στο βασικό του αντι-κομμουνιστικό έργο "Η Φάρμα των Ζώων" ( Η Φάρμα των Ζώων - Βικιπαίδεια).
Ο συνδυασμός της ανάλυσης της Σοβ.Ένωσης ως μιας μη καπιταλιστικής κοινωνίας με την αξιολόγησή της ως "ολοκληρωτικής κοινωνίας" αντίστοιχης με την κοινωνία υπό την κυριαρχία των ναζιστών, όπως αργότερα εδραιώθηκε στην ψυχροπολεμική διανόηση, προήλθε από την ειδική πλοκή των αντι-σοβιετικών αναλύσεων μέσα στην ανάλυση του J.Burnham και το ενορατικό της ανάλογο στο προαναφερθέν έργο του G.Orwell. Μπορούμε να προσθέσουμε εδώ πως στις αναλύσεις αυτές μπορούμε ίσως να δούμε και τον προάγγελο μιας ανάλυσης που τονίζει τον "ασιατικό" ή απλά "μη-δυτικό" χαρακτήρα της σοβιετικής κοινωνίας. Τουλάχιστον μπορούμε να πούμε πως η ανάλυση της "μη-δυτικότητας" της σοβιετικής κοινωνίας (ή των κοινωνιών "σοβιετικού τύπου") δένει πολύ εύκολα με τον χαρακτηρισμό της ως "γραφειοκρατικής-κολλεκτιβικής".







Η κατάσταση σήμερα
Νομίζω πως η καταδίκη της εν λόγω αντιδραστικής θεωρίας δεν την καθιστά ανενεργή τόσο ως προς την ειδική της ιδεολογική λειτουργία εντός του αστικού κόσμου όσο και ως προς το φορτίο της αναλυτικής της δύναμης, αφού αξιοποιεί τις αντιφάσεις και τις συγκρουσιακές αντινομίες που αναδύονται και θα αναδύονται σε οποιοδήποτε "μετα-καπιταλιστικό" κοινωνικό σύστημα κομμουνιστικού (ή σοσιαλιστικού απλά) προσανατολισμού, εφόσον επικρατούν και θα επικρατούν ως το τέλος του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού οι εξωτερικές-εσωτερικές αναγκαιότητες της κρατικής υποστασιοποίησης τού νέου συστήματος. Για να μην θεωρηθούμε "σκοτεινοί" χρησιμοποιώντας τον όρο "κρατική υποστασιοποίηση" θα ήθελα να τον προσδιορίσω σαφέστερα σε παραλληλία προς τα επιχειρήματα των ευφυών μαρξιστών διαλεγομένων και προς την αρχική δική μου "ένδειξη" επιχειρήματος σε σχέση με τις σχέσεις κατανομής και παραγωγής.
Είναι νομίζω σαφές πως το ισχυρό επιχείρημα του Μπαλασόπουλου, για το οποίο φέρνει αρκετά εμπειρικά αλλά κυρίως μαρξιστικά επιχειρήματα (αναφερόμενος κυρίως στον κοινό τόπο των δύο διαλεγομένων, το μαρξιστικό "σώμα" κειμένων, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει απλά αναφορά στην αυθεντία, εφόσον εννοούνται με πολύ σαφήνεια από τον Μπαλασόπουλο ως σημεία αναφοράς στην μαρξιστική διαλεκτική πολεμική έναντι της ουτοπικής εικοτολογίας που σέρνεται πλέον από αλλότριες σε μας ταξικές δυνάμεις), το ισχυρότερο λοιπόν επιχείρημά του, είναι αυτό που αναφέρεται στην αντιπαραβολλή "κρατικής" και "συνεταιριστικής" παραγωγής (των "ελεύθερων παραγωγών"). Πέρα από την καταιγιστική αναφορά αποσπασμάτων από τους Μαρξ και Έγκελς που δείχνουν (στον μαρξικό κοινό τόπο, και όχι στο κάπως σαφέστερα "στενότερο" λενινιστικό κοινό ή μάλλον μη-κοινό τόπο) την πραγματικά περιορισμένη χρήση του όρου  της "συνεταιριστικής" μορφής του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, ειδικά κατά την συγκεκριμένη περίοδο της μετάβασης προς τον κομμουνισμό, αυτό που αναδεικνύεται είναι η ιδιαιτερότητα και η απόλυτη ισχύς των ειδικών συνθηκών που συγκροτούν τον καπιταλισμό ως ιμπεριαλιστικό ως καθορισμών στην ίδια την συγκρότηση του επαναστατικού εργατικού κινήματος αλλά και κάθε αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος με ασαφέστερες ή απλά αστικές καταβολές και στόχους. 
Η αδυναμία των αριστεριστών του μεσοπολέμου αλλά και του μεταπολέμου να κατανοήσουν την "φύση" του σταλινικού καθεστώτος έχει να κάνει με την αδυναμία τους να κατανοήσουν την ίδια την φύση του καπιταλισμού κατά το ιμπεριαλιστικό στάδιό του (που θα μπορούσε να εννοηθεί και ως μια μορφή "αυτοκρατορίας"). 
Όταν ο Στάλιν έλεγε λίγο ως πολύ ότι η ταξική πάλη οξύνεται στην φάση της συνύπαρξης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού και πως κατ'ουσίαν το εργατικό κράτος (πρέπει να) ισχυροποιείται και αυτό ως το ταξικό όργανο του ταξικού αγώνα και της ταξικής κυριαρχίας της εργατικής τάξης (δική μου ελεύθερη μεταφορά βεβαίως, των λόγων του Στάλιν) αυτό θεωρήθηκε ως μια ουσιαστική παρέκκλιση από το μαρξιστικό, και το λενινιστικό ακόμα, "σώμα" σκέψης που έθετε ως έναν όχι και τόσο μακρινό στόχο την απονέκρωση του οποιουδήποτε κράτους, μαζί και την επίτευξη της α-ταξικής κοινωνίας. 
Όμως ανεξάρτητα από την έκβαση του παγκόσμιου ταξικού πολέμου και τον ρόλο του εργατικού-σοβιετικού κράτους αυτό που έμεινε μετέωρο ήταν το ζήτημα του προσδιορισμού της υλικής-οικονομικής βάσης του κράτους αυτού, εφόσον η γοργή μεταβατικότητα μιας πρώιμης κομμουνιστικής κοινωνίας αντικαθίστατο σιγά σιγά με την σταθερότητα μιας κοινωνίας με πολύ απόμακρη την μεταβαίνουσα ουσία της στο όλο και πιο απομακρυσμένο στο μέλλον όραμα της α-ταξικής και α-κρατικής κοινωνίας. 
Ο κομμουνισμός "ρεαλιστικοποιήθηκε" και μετατράπηκε στον απώτατο και αφηρημένο σκοπό μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας με σταθερά και αναλλοίωτα χαρακτηριστικά, παρά τις διαρκείς εξαγγελίες της κομματικής πρωτοπορείας για την ολοένα και μεγαλύτερη προσέγγιση της Σοβ.Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών σε αυτό τον σκοπό. 
Η βασική παράμετρος αυτής της "ρεαλιστικοποίησης" ήταν αυτή η "κρατική υποστασιοποίηση" που σας προανέφερα η οποία δεν έχει έναν γενικό αφηρημένο και υπερκείμενο προσδιορισμό της "άνωθέν" της που να την καθιστά ένα κατηγόρημα της "σοσιαλιστικής" κοινωνίας εφόσον ο ίδιος ο καθορισμός της σοβιετικής κοινωνίας (της "κοινωνίας σοβιετικού τύπου") ως σοσιαλιστικής δεν σήμαινε τίποτα άλλο από αυτό ακριβώς: την κρατική υποστασιοποίηση και θεσμική σταθεροποίηση της κομμουνιστικής δυναμικής. 
Άρα, δεν έχουμε να κάνουμε με "κρατικό σοσιαλισμό" εκτός κι αν εννοούμε πως αυτοί οι δύο όροι είναι το ίδιο και το αυτό και απλά σημαίνουν εν τη διαφορετικότητά τους το ίδιο πράγμα από την "σκοπιά" του βαθύτερου και στρατηγικότερου καθορισμού τους που είναι ο κομμουνισμός που έχει κολλήσει στον βάλτο της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και έχει αρχίσει να λαμβάνει από αυτόν πολλά χαρακτηριστικά. 
Βέβαια εδώ, αν μιλήσει κανείς όπως εγώ τώρα, μπορούν να ειπωθούν πολλά λανθασμένα πράγματα αν κάποιος τονίσει πολύ έντονα το στοιχείο της "ομοιότητας", αλλά αυτό είναι αν θέλετε το τίμημα μιας απόκρημνης υπεράσπισης του σοβιετισμού, την οποία επιχειρώ. 
Η ιδιοτυπία της επιτυχίας της αντιδραστικής ανάλυσης των Μπέρναμ και Όργουελ δεν εδράζεται στον τονισμό της ταξικής διαφορετικότητας και ταυτόχρονα της ταξικής ομοιότητας του σοβιετισμού προς τον καπιταλισμό αλλά στον δηλητηριώδη τονισμό της βαθύτερης πτώσης τής αγνότητας του πρώτου ιδεώδους, τον θάνατο τής πρώτης νιότης τής εφόδου στον ουρανό. Φυσικά και η πτώση από την οικουμενική αφαίρεση στην συγκεκριμένη πραγματικότητα της ιστορικής "εφαρμογής", σε συνθήκες απροσδόκητης βιαιότητας και ευλυγισίας του παγκόσμιου ταξικού εχθρού, έχει ένα μεγάλο τίμημα και δεν είναι μόνον ένα επεισόδιο μιας έλλογης και μάλλον ψύχραιμης διαλεκτικής. 
Για να μην ξεστρατίσουμε όμως -από την έμμεση έστω- ανάλυση των λεγομένων των διαλεγομένων, και αναφερθούμε σε αυτό που εγώ ονομάζω (με έναν τρόπο που θα έκανε τους Γαβριηλίδιδες αυτού του κόσμου να φρίξουν άλλη μια φορά) άνευ καθάρσεως τραγικότητα της ιδέας όταν έρχεται σε επαφή με τον ανθρώπινο κόσμο, θα παραμείνω στο αγαπημένο στους μαρξιστές αναλυτικό πλαίσιο των "υλικών σχέσεων παραγωγής".
Τι σημαίνει αλήθεια να έχεις ένα κράτος, εργατικό ας πούμε για να τελειώνουμε, να ρυθμίζει, να κατανέμει, και να καθορίζει σχεδιαστικά την κοινωνική παραγωγή; Σημαίνει ότι έχουν αναιρεθεί οι αρχές του "αγνού" μαρξισμού, ή της "αγνής'' επανάστασης; στον ίδιο τον πυρήνα της υλικής-οικονομικής στόχευσής της; αυτό είναι πραγματικά αμφίβολο, όσο αμφίβολο είναι τελικά αν η επανάσταση ή ο μαρξισμός αποκλείει ένα είδος κρατικής συγκεντρωτικότητας σε σχέση με την εκπλήρωση των υλικών στόχων του όσο επικρατούν οι ιμπεριαλιστικές συνθήκες.
Αυτό που είναι πραγματικά θλιπτικό και δεν σχετίζεται με τις δυνατότητες να οικοδομηθεί ένα κρατικό-κομμουνιστικό σύστημα στην οικονομία είναι το σύνολο των πραγματικών ανθρώπινων σχέσεων (και στην παραγωγή), ας μου επιτραπεί αυτός ο όρος, που επικρατούν σε ένα  τέτοιο πλαίσιο, "είναι δεν είναι" αυτή η κοινωνία "σοσιαλιστική" κοινωνία, με την έννοια πως δεν υπάρχει "ταξική εκμετάλλευση". 
Σε αυτή την διαρκή ιστορική κατάσταση ο προσδιορισμός της οικονομίας του κρατικά θεσμοποιημένου κομμουνισμού δεν είναι απαραίτητα οριοθετημένος ως κάτι ξέχωρο και αντίθετο ριζικά από την μαρξική σκέψη, απλά περιλαμβάνεται στην προοπτική του ίδιου του Μαρξ το ίδιο ισχυρά όσο δεν περιλαμβάνεται, ως αφηρημένος προσδιορισμός με πολλές "εσωτερικές" δυνατότητες.
Η συζητήση για τους ειδικούς προσδιορισμούς της σοβιετικής κοινωνίας (και κάθε "κοινωνίας σοβιετικού τύπου") θα έχουν νόημα λοιπόν αν αναφερθούν στο ειδικό ακριβώς πλαίσιο ανάδυσης κάθε τέτοιας κοινωνίας, δηλαδή το "ιμπεριαλιστικό πλαίσιο". 
Και αυτό μας θέτει ένα σωρό από προβλήματα που αφορούν το έθνος-κράτος, την πιθανή συνέχειά του, τα θέματα της ρύθμισης και της διαλεκτικοποίησης των εθνικών και δι-εθνικών σχέσεων, τα προβλήματα της σοσιαλιστικής άμυνας, της ποιοτικής συντήρησης (ναι, της συντήρησης) των τοπικών προσδιορισμών της ανθρώπινης καθημερινότητας, τα περιβαλλοντικά προβλήματα, τα προβλήματα της "θρησκείας" και των πολιτισμικών δομών, τα προβλήματα συγκέντρωσης και αποκέντρωσης της "εθνικής" και "παγκόσμιας" κοινωνίας, και φυσικά τα όχι και τόσο εύκολα προβλήματα της δημοκρατικής οργάνωσης των σοσιαλιστικών θεσμών παρά και παρ'όλη την αδήριτη αναγκαιότητα της συντριβής του αστικού κράτους και της στρατιωτικής και γενικά αυταρχικής αντιμετώπισης του ιμπεριαλισμού και των εσωτερικών υποστηρικτών του. 
Και σε αυτήν ακριβώς την βαρύτητα των πραγμάτων οι διαλεγόμενοι δεν έδειξαν την πρέπουσα σημασία, ίσως γιατί το πεδίο της αντιπαράθεσής τους είναι σχηματισμένο πάνω στο βασικό αξίωμα του "ορθού" σοσιαλιστικού ή κομμουνιστικού περιεχομένου που αυτο-δικαίως θα επιλύσει ένα ένα και όλα μαζί ταυτόχρονα αυτά τα προβλήματα, θα έλεγε κανείς με έναν μάλλον αυτόματο τρόπο. 
Αυτό τουλάχιστον κατάλαβα εγώ, και επίσης κατάλαβα πως δεν τίθεται όσο θα έπρεπε το ερώτημα της άμυνας μιας "περικυκλωμένης" κοινωνίας και των μεθόδων αυτής της άμυνας, που μπορούν να είναι και "κρατικής" και "ακρατικής'' μορφής, σε έναν σοσιαλισμό που στα πλαίσια της καθολικής κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της απαγόρευσης της εξαρτημένης-μισθωτής εργασίας, θα χωράει: ένα αυτόνομο δικαστικό σώμα, έναν παρτιζάνικο στρατό και συμβατικό στρατό, κρατικές επιχειρήσεις με εργατικό έλεγχο, αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις υπό κοινωνικό έλεγχο, μικρές αυτόνομες κολλεκτίβες που θα βοηθούν ηλικιωμένους και άτομα με "ειδικές ικανότητες" ή θα κρατούν τα "κοινωνικά μετώπισθεν" σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης, με κεντρικό σχεδιασμό αλλά και μια ελεγχόμενη ελευθερία ανταλλαγών, και φυσικά με δυνατότητες ήπιας αποδόμησης και σχετικού περιορισμού των μεγαλουπόλεων. 
Αυτό το (πιθανό) ειδικό πλαίσιο, που σας εξέθεσα κάπως πρόχειρα δεν θα το ονόμαζα ούτε "αριστερίστικο" ούτε α-κρατικό, ούτε γενικά κρατικο-κομμουνιστικό, ούτε φυσικά πλαίσιο ενός "άμεσου" κομμουνισμού, αλλά απλά ένα (πιθανό) ειδικό πλαίσιο ενός αντι-ιμπεριαλιστικού σοσιαλιστικού κινήματος που αναγνωρίζοντας τα ιστορικά όρια και την αναγκαιότητα της "κρατικής υποστασιοποίησής" του την αντιπαλεύει από τα μέσα με τόλμη και πνευματική ελευθεριακότητα, χωρίς πρώιμες κομμουνιστικές ουτοπίες (αν είναι να έλθουν, μέσα πρώτος) αλλά και χωρίς καταφυγές στον ίδιο τον αναπόφευκτο "κρατισμό" του (αν είναι να τσακίσω ταξικούς εχθρούς, και σε αυτό μέσα πρώτος). 
Το βασικό είναι βέβαια να περιοριστούμε στις πολιτικές αναγκαιότητες της ριζοσπαστικής πολιτικής (που περιέχουν έναν σημαντικό βαθμό ταξικού "αυταρχισμού-δεσποτισμού") και την ιδεολογική "αποκαθήλωση" του αμερικανόδουλου και ευρώδουλου "δημοκρατικού σοσιαλισμού" αλλά η υπερκέραση του βασικού ιδεολογικού αντιπάλου στο κίνημα δεν θα είναι ένας μαρξιστικός περίπατος.. 
















Ι.Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..