Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Ελλάδα: Μικροαστικό παράδοξο..




Αναρωτιέμαι αν υπάρχει το οποιοδήποτε μέλλον για τα πολυπληθή "μικρομεσαία" κοινωνικά στρώματα στην Ελλάδα χωρίς μια μορφή ρηγμάτωσης της σχέσης της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
Υπάρχει απόφαση από τα κέντρα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας (δηλαδή των μονοπωλίων) των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών να αλλάξουν ριζικά το ιδιαίτερο κοινωνικό μοντέλο της ελληνικής αστικής κοινωνίας και σε αυτό συμφωνούν με τα εδώ ισχυρά ντόπια μονοπώλια αλλά και ένα σημαντικό μέρος των μεσαίων στρωμάτων.
Πριν ακόμα συζητήσουμε για την σημασία αυτών των αποφάσεων θα έπρεπε να συμφωνήσουμε θεωρητικά για αυτό το προαναφερόμενο κοινωνικό μοντέλο, χρησιμοποιώντας εκτός από "στατιστικά" δεδομένα και εμπειρικές παρατηρήσεις. 
Είναι νομίζω αναμφισβήτητη η σημασία των μικροαστικών στρωμάτων στην μεταπολεμική ελληνική κοινωνία αλλά και της επιρροής μέσα στην εργατική τάξη (του ιδιωτικού "τομέα") των μοντέλων κοινωνικής και οικονομικής αναπαραγωγής ενός ιστορικά ιδιότυπου μικροαστισμού που αφορούσε τις ευρύτερες αναγκαιότητες της συσσώρευσης του ντόπιου κεφαλαίου μετά τον ταξικό εμφύλιο με βάση τα γεωγραφικά-τοπικά, κοινωνικο-δικτυακά και νομικο-ιδιοκτησιακά δεδομένα αλλά και την αντιμετώπιση του "κομμουνιστικού κινδύνου". 
Οι ιδιαίτερες αναγκαιότητες έχουν αναγγελθεί ως τετελειωμένες και σε αυτό συμπράττουν ενεργά οι δυνάμεις του ξένου κεφαλαίου που σκοπεύουν σε μια πολιτική και οικονομική πειθάρχηση και καταστολή της ελληνικής μικροαστικής "ιδιαιτερότητας" για να εξυπηρετηθούν τόσο στενά ιδιοτελή συμφέροντα αρπακτικών οικονομικών (μονοπωλιακών) κύκλων όσο και ευρύτερα πολιτικά, οικονομικά και "γεωπολιτικά" συμφέροντα. 
Πρόκειται για μια βίαιη και ολέθρια για τα μικροαστικά στρώματα και τους μικροαστικοποιημένους εργαζόμενους λύση ενός άτυπου "κοινωνικού συμβολαίου" ταξικής συνεργασίας και ταξικής ειρήνης. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε καταστρέφονται ακόμα βίαια ολόκληρα τμήματα της μικροαστικής τάξης και επίκειται η δημιουργία ενός ακόμα μεγαλύτερου όγκου ακαθόριστων κοινωνικά άεργων και φτωχοποιημένων πρώην ελεύθερων επαγγελματιών, πρώην δημοσίων υπαλλήλων (κυρίως συμβασιούχων και "κατώτερου" μορφωτικού επιπέδου), φτωχοποιημένων συνταξιούχων πρώην "ευγενών" ταμείων, την ίδια στιγμή που διογκώνεται η μάζα των αιχμάλωτων στο χρέος μικρο-ιδιοκτητών γης και σπιτιών και φυτοζωούντων λόγω του διογκούμενου "ασφαλιστικού" χρέους ακόμα ενεργών ελεύθερων επαγγελματιών. 
Η ευρύτερη μάζα της "ανεργίας-αεργίας" συντίθεται από ετερόκλητα υλικά λόγω ακριβώς αυτής της συμμετοχής των μικροαστών. 
Η ειδική κατάσταση του διωγμού των πρώην "συμμετόχων" και "συλλειτουργών" του μεταπολεμικού συστήματος αφορά την ειδική σχέση τους με την έννοια του χρέους που από την μιά τους ενοποιεί με τους αιώνια διωγμένους και πολλές φορές πλήρως ακτήμονες εργάτες και ιδιωτικούς υπαλλήλους αλλά από την άλλη τους κρατά σε μια διαρκή εκκρεμότητα άρα και απόσταση από την καθεαυτήν εργατική τάξη, αφού υπάρχει η αίσθηση-ψευδαίσθηση πως το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει ακόμα και επίσης δεν υπάρχει η δυνατότητα κάποιας εργασιακής ενσωμάτωσής τους σε κάποια μεγάλη καπιταλιστική παραγωγή (λόγω ηλικίας, λόγω της ευρύτερης ανεργίας αλλά και λόγω ταξικού εγωϊσμού).
Η σχέση των διωκόμενων λαϊκών στρωμάτων είναι ακόμα δηλητηριώδης και αυτό φαίνεται και στις πολιτικές τους επιλογές και στις μεταξύ τους πολιτικές και ιδεολογικές σχέσεις.  Μεγάλος και αδιερεύνητος είναι και ο ρόλος των διαφοροποιήσεων ανάλογα με την ηλικία και την συμμετοχή ή μη στην συνταξιοδότηση ή την επικείμενη συνταξιοδότηση αλλά ανάλογα και με την ζωή στην πόλη ή την επαρχία.
Οι (πρώην;) μικροαστοί αν έχουν καταλάβει τις τους περιμένει προτιμούν σύριζα ανελ και χρυσή αυγή και οι εργάτες-ιδιωτικοί υπάλληλοι ή σύριζα ή κκε ή αποχή (οι πιό συνειδητοί, αν και ταξικά μονομερείς (δικαιολογημένα) προτιμούν φυσικά κκε ή αποχή). Αυτό είναι το τοπίο της "ταξικής ψήφου", που μερικοί λένε πως δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει και φυσικά δεν ταυτίζεται πλήρως με την τυπική εκλογική συμπεριφορά που έχει πολλές άλλες παραμέτρους.
Το θέμα μας εδώ δεν είναι να προσδιορίσουμε με απόλυτη ακρίβεια τις "αντικειμενικές" παραμέτρους όλων αυτών αλλά να δούμε με κάποια εμπειρική σοφία, αν μου επιτρέπεται να το πώ έτσι, την στρατηγική σημασία των αποφάσεων των κυρίαρχων, κυρίως των "μεγάλων" ξένων και τις πιθανές εξελίξεις στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό που προκύπτουν από αυτές τις αποφάσεις. 
Είμαι απαισιόδοξος και ανήσυχος σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα που σας ανέφερα αφού βλέπω πως με ευθύνη όλων των λαϊκών τάξεων και όλων των πολιτικών ομάδων που τις εκπροσωπούν (δεν αναφέρομαι στην χρυσή αυγή που εκπροσωπεί στην πραγματικότητα τμήματα από την μεγαλοαστική τάξη και μιλιταριστικές ομάδες μέσα στο αστικό κράτος) είναι αδύνατη η όποια συγκυριακή σύμπραξη για την στοιχειώδη ανάσχεση της ολέθριας πολιτικής απόφασης των "μεγάλων" ξένων να καταστρέψουν άμεσα και βάρβαρα το υπάρχον ιδιαίτερο μοντέλο κοινωνικής συνύπαρξης. 
Δεν υπάρχει από μέρους μου καμμία συμπάθεια για αυτό το μοντέλο ούτε θεωρώ πως είναι δυνατόν να συνεχίσει την "ύπαρξή" του στο μέλλον, αλλά θεωρώ πως η βίαιη και τυφλή καταστροφή του πέραν ακόμα και των γενικών καπιταλιστικών αναγκαιοτήτων δεν σημαίνει κανενός είδους προώθηση προς το μέλλον, που να προκύπτει έστω από μια αργή αλλά φέρουσα θετικά στοιχεία κοινωνικοποίηση-προλεταριοποιήση των μικροαστικών στρωμάτων. 
Η πολιτική και οικονομική πρακτική των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, κυρίως των ξένων καρτέλ και των διεθνικών κεντρικών θεσμών κυριαρχίας, δεν σημαίνει πλέον απλά την βίαιη δημιουργία και επιβοήθηση ενός είδους πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου (που είναι από μόνη της μια εφιαλτική διεργασία) αλλά μια τυφλή καταστροφική διεργασία που καταστρέφει μαζί με το παρόν και το μέλλον ενός ολόκληρου λαού. Η ανασυγκρότηση της εργασίας μέσα από την νέα ταξική σύνθεσή της μπορεί να προέλθει μέσα από αυτή την διεργασία αλλά ο χρόνος και η καταστροφή είναι τότε μεγάλα μεγέθη, αν μιλάμε από την σκοπιά των ανθρώπων και όχι από την σκοπιά μιας ''υπερ-ιστορικής" συνείδησης. Όσοι ελπίζουν πως μέσα από αυτό τον όλεθρο θα διεξέλθουν αλώβητοι για να επιτελέσουν χωρίς τραύματα τον αμιγώς ταξικό τους ρόλο μπορεί να εκπλαγούν από τις άμεσες συνέπειες της "ανασυνθετικής" διεργασίας που εξάλλου, όπως έχουν καταλάβει, στοχεύει κυρίως σε αυτούς. 
Τα μονοπώλια χτυπούν την μικροαστική τάξη για να ασχοληθούν μετά με ησυχία με την συντριβή της προλεταριακής εργασίας και την πλήρη εξάλειψη των "μικροαστικών" διαφυγών της. 
Αυτό σε ένα αμιγώς θεωρητικό επίπεδο δημιουργεί τις συνθήκες μιας αμιγούς εργατικής ταξικής συνείδησης και πρακτικής, αφού οι πλήρως αποξενωμένοι από μικροαστικά βαρίδια εργάτες, ιδιωτικοί υπάλληλοι και φτωχοί αγρότες θα είναι άμεσα αντιμέτωποι με το μοναδικό ενδεχόμενο που τους ωφελεί στρατηγικά, την πλήρη κοινωνικοποίηση των μέσων εργασίας, τον ακέραιο σοσιαλισμό κ.λ.π 
Αυτό όμως είναι πιθανότερο να συμβεί μετά την πλήρη εξάλειψη όλων των πολιτικών και οικονομικών ερεισμάτων της εργασίας στην υπάρχουσα κοινωνία, και σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα "καθαρά" κόμματα και οι "καθαρές" ιδεολογίες.






Ι.Τζανάκος    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μια βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και το...
    Πριν από 30 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 ημέρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..