Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΙΡΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ..


Θα προβούμε σε ανάλυση αυτών των πρωταρχικών στοιχείων στην επόμενη ανάρτησή μας..




Τα ιδεολογικά θεμέλια του επαναστατικού εθνικισμού στο Ιράν κατά την περίοδο του σαχικού καθεστώτος..



Gharbzadegi είναι ένας υποτιμητικός όρος που δημιουργήθηκε στην νέα περσική γλώσσα και μεταφράζεται στα αγγλικά ως "Westoxification", ή συνηθέστερα ως Occidentosis..
Χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στην απώλεια της ιρανικής πολιτιστικής ταυτότητας μέσω της υιοθέτησης και της μίμησης των δυτικών προτύπων στην εκπαίδευση, τις τέχνες και τον πολιτισμό μέσω του μετασχηματισμού του Ιράν σε μια παθητική αγορά για τα Δυτικά αγαθά και την μετατροπή του σε πιόνι στη Δυτική γεωπολιτική. 
Η λέξη αρχικά επινοήθηκε από τον αντιδραστικό φιλόσοφο, και μαθητή του Heidegger, Ahmad Fardid  (Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης) τη δεκαετία του 1940 και  απέκτησε κοινή χρήση μετά την παράνομη δημοσίευση το 1962 του βιβλίου Occidentosis από τον Jalal Al-e Ahmad. 
Χαρακτηριστική είναι μια φράση από το βιβλίο αυτό που καθόρισε μια ολόκληρη γενιά αντιμοναρχικών και αντι-δυτικών αγωνιστών από όλα σχεδόν τα ιδεολογικά ρεύματα πλήν του κομμουνιστικού: " Έχετε δει πως μολύνεται το σιτάρι; Από μέσα. Υπάρχει ένα υγιές δέρμα σε σημεία, αλλά αυτό είναι μόνο ένα δέρμα, ακριβώς όπως το κέλυφος του τζίτζικα σε ένα δέντρο"
Ο Jalal Al-e-Ahmad  υποστήριξε ότι το Ιράν πρέπει να αποκτήσει έλεγχό στις μηχανές και να γίνει παραγωγός χώρα και όχι χώρα που μόνο καταναλώνει τα δυτικά προϊόντα. Αν ξεπεραστεί η δυτί-κωση θα αντιμετωπίστει η νέα ασθένεια που είναι συνέπεια αυτής της γενικευμένης δυτί-κωσης που δεν είναι άλλη από την μηχανοποίηση της ζωής. Όπως λέει ο : "Η ψυχή αυτού του διαβόλου, της "μηχανής" πρέπει να εμφιαλώνεται (όπως το τζίνι)... [ο λαός του Ιράν] δεν πρέπει να είναι στην υπηρεσία των μηχανών, παγιδευμένος από τους δυτικούς κυρίους τους εφόσον έτσι κι αλλιώς η μηχανή είναι ένα μέσο και όχι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής." 
Η αύξηση της παραγωγικότητας των ξένων μηχανών είχε καταστρέψει την χειροτεχνία στο Ιράν και το Ιράν σύμφωνα με τους υποστηρικτές της θεωρίας της "δυτικής μόλυνσης" μετατράπηκε σε μια αντιπαραγωγική οικονομία κατανάλωσης.
 Όπως ισχυρίζονταν ο Ahmad: "Σε ελάχιστο χρόνο, αντί των πόλεων και των χωριών θα έχουμε σωρούς των κατεστραμμένων μηχανημάτων σε όλη την χώρα"                                            
Η παγκόσμια αγορά και το παγκόσμια χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών δημιουργούνται από την μηχανοποίηση της παραγωγής. 
Ο Jalal Al-e-Ahmad  πιστεύε ότι το ουσιαστικό στοιχείο της ιρανικής ζωής, το σιιτικό Ισλάμ, είχε μολυνθεί από την  gharbzadegi.

O Ahmad Fardid (1909 - 1994) ήταν ένας εξέχων ιρανός αντιδραστικός φιλόσοφος και εμπνευσμένος δάσκαλος του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης . Θεωρείται ότι είναι μεταξύ των ιδεολόγων της ισλαμικής κυβέρνησης του Ιράν που ήρθε στην εξουσία το 1979. O Fardid ήταν υπό την επήρεια του M.Heidegger.
Σπούδασε φιλοσοφία στην Χαιδελβέργη . Οι ελάχιστες γραπτές εργασίες του Fardid έχουν οδηγήσει στην αναγνώρισή του κυρίως ως προφορικού φιλοσόφου. Αυτό παρέμεινε ένα αινιγματικό χαρακτηριστικό. Αν και ο Fardid προσπάθησε να δικαιολογήσει την απροθυμία του να γράψει αναφερόμενος στη φτώχεια και τη μόλυνση της γλώσσας  κάποιοι θεωρούν ότι η επιφυλακτικότητά του αυτή  προήλθε από την παραλυτική τελειομανία του. 
O Fardid επινόησε την έννοια τής Occidentosis  η οποία στη συνέχεια διαδόθηκε από τον Jalal Al-e-Ahmad με τo ευρέως γνωστό, και απαγορευμένο από το καθεστώς του Σάχη, βιβλίο του με τον ομώνυμο περσικό τίτλο  gharbzadegi , το οποίο μετά την ιρανική επανάσταση του 1979 έγινε ένα από τα βασικά ιδεολογικά δόγματα της νέας ισλαμικής κυβέρνησης του Ιράν.
Το έργο του Fardid παρέμεινε ημιτελές και γεμάτο ελλείψεις και λάθη. Παρ 'όλα αυτά, παραμένει αρκετά πρωτότυπο μέσα στην παραδοξότητα και την αντιδραστική συντηρητικότητά του.


O Al-e-Ahmad προσχώρησε στο Κομμουνιστικό κόμμα μαζί με τον μέντορά του Khalil Maleki λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την έλλειψη δημοκρατίας και την υποστήριξη του κόμματος προς τα σοβιετικά αιτήματα για παραχώρηση του πετρελαίου του ιρανικού Αζερμπαϊτζάν. Σχημάτισαν μια εναλλακτική αριστερο-εθνικιστική φράξια στο κομμουνιστικό κόμμα, το κόμμα της Σοσιαλιστικής Κοινωνίας των ιρανικών μαζών, τον Ιανουάριο του 1948 αλλά την διέλυσαν αμέσως, όταν τους επιτέθηκε το Ράδιο Μόσχα εφόσον δεν επιθυμούσαν να αντιταχθούν δημοσίως σε "ό, τι θεωρούσαν ως την πιο προοδευτική χώρα του κόσμου"  (Σοβιετική Ένωση). Παρ 'όλα αυτά, η διαφωνία του Al-e-Ahmad και Maleki σηματοδότησε  όπως είπε ο Al-e-Ahmad  «το τέλος της ηγεμονίας του κόμματος πάνω στην διανοητική ζωή». 
Αργότερα ο ίδιος βοήθησε το φιλο-Μοσαντέκ  "Κόμμα των εργατών'', ένα από τα συστατικά μέρη του Εθνικού Μετώπου από το οποίο αποχώρησε επίσης λόγω του ακραίου αντικομμουνισμού της ηγετικής του ομάδας, και στη συνέχεια το 1952 οργανώθηκε σε ένα νέο κόμμα που ονομάστηκε "τρίτη δύναμη". Μετά το πραξικόπημα του 1953 ο Al-e-Ahmad φυλακίστηκε για πολλά χρόνια και έπειτα δήλωσε πως "έχει χάσει την πίστη του στα πολιτικά κόμματα", υπέγραψε μια επιστολή μετάνοιας που δημοσιεύθηκε σε ιρανική εφημερίδα δηλώνοντας ότι «παραιτήθηκε από την τρίτη δύναμη και ... εγκατέλειψε εντελώς την πολιτική ".  
 Ωστόσο, παρέμεινε ως συμμετέχων της πολιτικής ομάδας της "τρίτης δύναμης", έλαβε μέρος σε συνεδριάσεις της, και φυσικά συνέχιζε να ακολουθεί την πολιτική καθοδήγηση του Khalil Maleki μέχρι το θάνατο και των δύο το 1969. Παρά τη σχέση του με την κοσμική ομάδα "τρίτη δύναμη" ο Al-e-Ahmad υπήρξε προς το τέλος της ζωής του υποστηρικτής μιας θρησκευτικής ηγεσίας, ιδιαίτερα μετά την πολιτική άνοδο του Αγιατολάχ Χομεϊνί το 1963. 




Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 ο Halil Maleki ήταν ένας από τους 53 αριστερούς διανοούμενους που είχαν φυλακιστεί από τον Σάχη . Μετά την απελευθέρωσή του, υπήρξε ένας από τους αρχικούς ιδρυτές του Τουντέχ (το κόμμα των μαζών), κομμουνιστικής και φιλοσοβιετικής οργάνωσης.
Το κόμμα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της εργατικής τάξης πιέζοντας για τη βελτίωση των μισθών και των συνθηκών διαβίωσης για την εργατική τάξη του Ιράν, ιδιαίτερα των εργατών που εργάζονταν στους τομείς του πετρελαίου του Κουζεστάν (τότε υπό τον έλεγχο της Αγγλο-Ιρανικής Εταιρείας Πετρελαίου  ή AIOC).Με τον καιρό ο Maleki θεώρησε ότι το Κόμμα Τουντέχ ήταν μια δύναμη αντιπροσώπευσης της ΕΣΣΔ και για αυτό το λόγο διέκοψε από το κόμμα και άρχισε να το καταγγέλει. Μαζί με τον Mozzafar Baghai  , βοήθησε να δημιουργηθεί το Κόμμα των εργατών του Ιράν, μια εθνικιστική εργατική οργάνωση αφιερωμένη στην εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας στο Ιράν. Σε αντίθεση με το Κόμμα Τουντέχ ο Maleki υποστήριξε ότι το Ιράν θα πρέπει να είναι ανεξάρτητο από την Δύση (π.χ. Μεγάλη Βρετανία) και την Ανατολή (Σοβιετική Ένωση). Ωστόσο, το 1952, τα έσπασε με τον σφοδρό αντικομμουνιστή Maleki Baghai για την απόφαση του τελευταίου  να στραφεί το κόμμα κατά της κυβέρνησης του Μοσαντέκ  που ήταν εκείνη τη στιγμή ο πρωθυπουργός και ηγέτης του Ιράν. Ο Μοσαντέκ είχε καθοδηγήσει το κίνημα για την εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας (θέτοντας την υπό τον έλεγχο της Εθνικής Ιρανικής Εταιρείας Πετρελαίου  ή NIOC) το 1951. Ωστόσο ο αντικομμουνιστής Baghai θεωρούσε ότι ο Μοσαντέκ έδειχνε υπερβολική ανοχή απέναντι στους κομμουνιστές και ότι οι πολιτικές του ήταν "κολεκτιβιστικές". Εξαιτίας αυτού του χάσματος, οι εθνικιστές εργατιστές χωρίστηκαν σε δύο παρατάξεις, με τη μία πλευρά του Baghai να κινείται σε τροχιά σύγκρουσης με τον Μοσαντέκ και την άλλη που καθοδηγούσε ο Khalil Maleki να προσφέρει εκ των αριστερών στήριξη στις πολιτικές Μοσαντέκ. Αυτή η τελευταία ομάδα έγινε γνωστή ως η "τρίτη δύναμη" και ήταν το κυρίαρχο στοιχείο της αριστερής πτέρυγας του Εθνικού Μετώπου.
Στις 19 Αυγούστου του 1953 φιλοσαχικά στοιχεία στον στρατό έριξαν πραξικοπηματικά τον Μοσαντέκ.   
Ο Khalil Maleki, μαζί με άλλους αριστερούς εθνικιστές, αντιτέθηκε σθεναρά στο νέο, δεσποτικό και φιλοδυτικό καθεστώς και συνέχισε την πολιτική του δραστηριότητα καθ 'όλη τη δεκαετία του 1950 και του 1960. Αλλά στις αρχές του 1960, κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του δεύτερου Εθνικού Μετώπου, είχε αποβληθεί από την ομάδα του δεύτερου Εθνικού Μετώπου λόγω της ισχυρής αντίδρασης που συνάντησε η συμμετοχή του από τους Shapour Bakhtiar  και Mohammad Ali Khonji.




Το "Κίνημα Ελευθερίας του Ιράν" (FMI),  (Nehzat-e Azadi-e Iran) είναι μια  πολιτική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1961 από τον Mehdi Bazargan , Taleghani  , Yadollah Sahabi Mostafa Chamran ,Ali Shariati, Sadegh Ghotbzadeh και κάποιες άλλες πολιτικές ή θρησκευτικές προσωπικότητες. Παρά το γεγονός ότι τέθηκε εκτός νόμου από το ισχύον καθεστώς στο Ιράν, η ομάδα συνεχίζει να υπάρχει. Σημερινός ηγέτης της ομάδας είναι Ebrahim Yazdi από το 1995. 
Το FMI είναι ένα από τα μεγάλα κόμματα στη Συμμαχία της εθνικης-θρησκευτικής δράσης στο Ιράν (Etelaf-e Nirouhaye Melli Mazhabi-e Iran).
 
Η ομάδα του κινήματος είχε αρχίσει να συγκροτείται ήδη στις αρχές του 1950 αμέσως μετά τo πραξικόπημα του 1953 εναντίον της κυβέρνησης του Μοσαντεκ , ο οποίος ήταν πρωθυπουργος από τον Απρίλιο του 1951 μέχρι τον Αύγουστο του 1953. Κάτω από αυτές τις συνθήκες αναδύθηκαν χαμηλόβαθμοι λαϊκοί ηγέτες από την εποχή του Μοσαντέκ και σχηματίστηκε γρήγορα μια υπόγεια οργάνωση που αυτοαποκαλούνταν Εθνικό κίνημα Αντίστασης  (NRM).
Η δημιουργία αυτής της υπόγειας ομάδας έχει ιδιαίτερη σημασία, στο πλαίσιο της ιστορίας της FMI, επειδή αυτή ήταν μια διαφοροποιημένη συνέχιση του Εθνικού Μετώπου που συγκροτήθηκε κυρίως από ισλαμιστές λαϊκούς, που διαφοροποιήθηκαν από τα κοσμικά μέλη του απαγορευμένου Εθνικού Μετώπου, που ακολουθούσαν την πρακτική και την ιδεολογία του Μοσαντέκ. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το NRM ήταν το μεταβατικό σχήμα για την ανάδυση της ηγεμονίας των θεοκρατικών στοιχείων μέσα στο κίνημα. 
Το 1960, ιδρύθηκε το Δεύτερο Εθνικό Μέτωπο. Ωστόσο, το 1961 οι Mehdi Bazargan, Mahmud Taleghani, Yadollah Sahabi αποχώρησαν για να σχηματίσουν μια θρησκευτική ριζοσπαστική ομάδα. Αυτή η νέα ομάδα κέρδισε γρήγορα πολιτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων αντισαχικών δυνάμεων και των πολιτικών ανταγωνιστών της στο αντισαχικό κίνημα με την χρήση της πρακτικής της γενικευμένης πολιτικής ανυπακοής, όπως διαδηλώσεις, καταλήψεις και απεργίες για να υπάρξει επανέναρξη της δημοκρατικής διεργασίας και σπάσιμο του πολιτικού τρόμου και των διώξεων που πυροδοτούσε συνέχεια το σαχικό καθεστώς.
Όμως, μετά από μια σύντομη περίοδο μεταρρύθμισης υπό τον πρωθυπουργό Ali Amini  , το καθεστώς επέστρεψε ξανά σε ακραίες κατασταλτικές μεθόδους. Τον Ιούνιο του 1963 μια μαζική εξέγερση εμφανίστηκε σε πέντε πόλεις του Ιράν για τη σύλληψη του Αγιατολάχ Χομεϊνι  , ενός ριζοσπάστη κληρικού που είχε κάνει εμπρηστικές δηλώσεις σχετικά με το καθεστώς του σάχη και την σαχική αντι-ισλαμική πολιτική .
Αντιμέτωπο το καθεστώς με την εξέγερση έστειλε στρατό και άρματα μάχης για να συντρίψει τις ταραχές, η οποία είχε ως αποτέλεσμα χιλιάδες θανάτους. Επειδή η FMI είχε υποστηρίξει την εξέγερση, η ομάδα τους εξαφανίστηκε οργανωτικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Όμως, το 1964, η FMI (μαζί με τα άλλα μέρη) συνέβαλαν στη διαμόρφωση (με τις ευλογίες Μοσαντέκ) του Τρίτου Εθνικού Μετώπου το οποίο, όπως και το FMI, πήρε μια πιο ενεργητική και ριζοσπαστική στάση προς το καθεστώς του Σάχη σε σύγκριση με εκείνη της μετριοπάθειας του Δεύτερου Εθνικού Μετώπου. Μέχρι το 1965, σχεδόν όλα τα κινήματα και οι τάσεις στραφήκανε στην ένοπλη αντιπαράθεση με το σαχικό καθεστώς.
Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1960 και του 1970, η FMI λειτουργεί κυρίως εκτός της χώρας, κυρίως στις Η.Π.Α και την Ευρώπη . Η πανταχού παρούσα Σαβάκ  (μυστική αστυνομία του Σάχη που ευθύνεται για την εκτέλεση, τη φυλάκιση και βασανισμό δεκάδων χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων) και η ασφυκτική αστυνομοκρατία αποθαρρύνει κάθε είδους κύρια δραστηριότητα εντός του Ιράν .
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 όμως, εν μέρει χάρη στην FMI, τα θρησκευτικά στοιχεία (συμπεριλαμβανομένων των μουλάδων) άρχισαν να κυριαρχούν στο κίνημα. Ήταν σε θέση να το κάνουν αυτό επειδή το ισλαμικό κίνημα είχε ένα δίκτυο με πάνω από 9.000 τζαμιά, 180.000 μουλάδες και τα εκατομμύρια των ευσεβών πιστών στο Ιράν και μπορούσε να λειτουργήσει σχετικά ελεύθερα, σε αντίθεση με τα στοιχεία της αριστεράς που συντρίφτηκαν ανηλεώς από την Σαβάκ, την αστυνομία και τον στρατιωτικό μηχανισμό του καθεστώτος.
Τον Ιανουάριο του 1978, η φιλο-καθεστωτική εφημερίδα Ettelaat  δημοσίευσε ένα προβοκατόρικο συκοφαντικό άρθρο στο οποίο εκτοξεύονταν κατηγορίες εναντίον του Χομεϊνί πως  είναι δήθεν ένας αντιδραστικός και ταυτόχρονα Βρετανός πράκτορας. Αυτό οδήγησε σε μια εξέγερση στην ιερή πόλη Κομ  και η εξέγερση σύντομα εξαπλώθηκε στην Ταμπρίζ, Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις. Μέχρι το τέλος του 1978, το καθεστώς του Σάχη κατέρρευσε κάτω από το βάρος των μαζικών εξεγέρσεων και απεργιών των εργαζομένων.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ανακηρύχθηκε την 1η Απριλίου 1979, με βάση αποτελέσματα ενός δημοψηφίσματος στο οποίο περισσότερο από το 98% ψήφισε υπέρ αυτού του νέου "συστήματος".
Η προσωρινή κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 12 Φεβρουαρίου, αμέσως μετά την πτώση του σαχικού καθεστώτος, αλλά γρήγορα έγινε φανερό ότι αυτή η κυβέρνηση δεν είχε καμία πραγματική εξουσία. Η δύναμη συγκεντρώθηκε στο Επαναστατικό Συμβούλιο (το οποίο κυριαρχείτο από τους σκληροπυρηνικούς θρησκευτικούς φονταμενταλιστές) και τις τοπικές Ισλαμικές επιτροπές που εκτελούσαν χιλιάδες Ιρανούς, κυρίως εκείνους που είχαν δεσμούς με το καθεστώς του Σάχη.  
Η προσωρινή κυβέρνηση αποτελείτο κυρίως από στοιχεία της FMI (συμπεριλαμβανομένων των Bazargan, Taleghani, Sahabi, Yazdi, Nazih), αλλά περιλήφθηκαν εντός της επίσης μερικοι ηγέτες του Εθνικού Μετώπου ( Sangiabi, Ardalan, Forouhar ). Η περίοδος αυτή εξέφρασε το ύψος της επιρροής του κινήματος πάνω πολιτική ζωή του Ιράν, αλλά δεν διήρκησε πολύ. Τον Αύγουστο του 1979, το νέο καθεστώς ξεκινά την καταστολή και την απαγόρευση σχεδόν όλων των πολιτικών κομμάτων και τη πολιτική τρομοκρατία εναντίον των επικριτών του. Το υπουργικό συμβούλιο του Bazargan παραιτήθηκε μαζικά στις 5 Νοεμβρίου του 1979, και ως εκ τούτου, έληξε η προσωρινή κυβέρνηση του Ιράν . 
Το ισλαμικό καθεστώς (με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Χομεϊνί) συντρίβει κάθε διαφωνία , έτσι ώστε οι αντιπολιτευόμενοι είτε έφυγαν στο εξωτερικό ή δολοφονήθηκαν ή φυλακίστηκαν. Αλλά το κίνημα συνέχισε να υπάρχει ως ένα βαθμό ως στοιχειωδώς ανεκτή δύναμη στην εθνική αντιπροσωπεία, όπου ζήτησε ένα τέλος στον πόλεμο με το Ιράκ αν και συμφωνούσε ενεργά στον αγώνα της άμυνας απέναντι στις δυνάμεις του Ιράκ.
Το 1995, Bazargan πέθανε και ο Ebrahim Yazdi ανέλαβε ηγέτης της οργάνωσης. 
Η ομάδα συνέχισε να υπάρχει στα όρια της νομιμότητας μέχρι το 2000.




Η ιστορία των ηγετικών στελεχών και των πρωτεργατών του ριζοσπαστικού "Κινήματος της ελευθερίας του Ιράν"..


Ο Ebrahim Yazdi (1931-) είναι πολιτικός και διπλωμάτης ο οποίος υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών στην προσωρινη κυβέρνηση του Mehdi Bazargan , μέχρι την παραίτησή του το Νοέμβριο του 1979, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον χειρισμό του Χομεϊνί στο θέμα των ομήρων της αμερικανικής πρεσβείας .
Από το 1995 έως το 2011, ήταν επικεφαλής του Κινήματος Ελευθερίας του Ιράν, το οποία θεωρείται πλέον "παράνομο κόμμα εν δυνάμει τρομοκρατών" από ορισμένες φατρίες στους κόλπους της ιρανικής κυβέρνησης. Οι δηλωμένοι στόχοι του Κινήματος Ελευθερίας περιλαμβάνουν αγώνα κατά των καταχρήσεων του συντάγματος και των παραβιάσεων των δικαιωμάτων των πολιτών, κι' έχει ως περιορισμένο σκοπό πλέον την ανάπτυξη της δημοκρατίας.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1953, η οποία καθαίρεσε την κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μοσαντέκ  , ο Yazdi εντάχθηκε στο υπόγειο Εθνικό Κίνημα Αντιστασης του Ιράν  , και ήταν ενεργός σε αυτόν τον οργανισμό μεταξύ 1953-1960. 
Ήταν συνιδρυτής του Κινήματος Ελευθερίας του Ιράν, στο εξωτερικό, μαζί με τους Mostafa Charman, Ali Shariati, Sadegh Qotbzadeh  το 1961. 
Ήταν μέρος της ριζοσπαστικής εξωτερικής πτέρυγα της ομάδας.  
Το 1963 οι Yazdi, Chamran και Ghotbzadeh πήγαν στην Αίγυπτο και συνεργάστηκαν με τις αρχές για τη δημιουργία μιας αντι-σαχικής οργάνωσης, η οποία αργότερα ονομάστηκε SAMA, ειδική οργάνωση για ενότητα και δράση.  
Ο Chamran επιλέχθηκε ως στρατιωτικός αρχηγός της, προτού επιστρέψει στις ΗΠΑ. Το 1966, ο Yazdi μετέφερε την έδρα της SAMA στην Βηρυτό.
Το 1975, Yazdi δικάστηκε ερήμην σε ιρανικό στρατιωτικό δικαστήριο και καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση, με εντολές για τη σύλληψή του κατά την επιστροφή στο Ιράν.  
 Όταν ο Χομεϊνί μετακόμισε στο Παρίσι από το Ιράκ το 1978, ο Yazdi επίσης πήγε στο Παρίσι και άρχισε να υπηρετεί ως σύμβουλος του Αγιατολάχ.  Ήταν εκπρόσωπος του στο Παρίσι. 
Μετέφρασε τις εκθέσεις του Χομεϊνί στα αγγλικά σε μια συνέντευξη τύπου στις 3 Φεβρουαρίου 1979 στην Τεχεράνη.  Ήταν ο αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών στην προσωρινή κυβέρνηση του Mehdi Bazargan , μέχρι τις 6 Νοεμβρίου 1979. Τον Μάιο του 1980 , διορίστηκε από τον Χομεϊνί ως επικεφαλής της εφημερίδας Kayhan, 
Στις 4 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, η αμερικανική πρεσβεία κατεληφθεί από μια ομάδα η οποία αυτοαποκαλείτο "Φοιτητές με την γραμμή του Ιμάμη" (δηλαδή του Αγιατολάχ Χομεϊνί) με επικεφαλής τον Mohammad Mousavi Khoeiniha , ο οποίος είχε στενούς δεσμούς με ορισμένους επαναστάτες ηγέτες.
Όπως και πριν ο Yazdi ζητήθηκε να πάει στην πρεσβεία για την επίλυση της κρίσης. Ζήτησε και έλαβε την άδεια του Χομεϊνί να εκδιώξει τους καταληψίες, αλλά λίγο αργότερα ανακάλυψε οτι ο Χομεϊνί είχε "αλλάξει" γνώμη και εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση εγκρίνοντας ανοιχτά την κατάληψη της πρεσβείας. Το σύνολο του υπουργικού συμβουλίου της προσωρινής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Yazdi, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας την επόμενη μέρα. Δήλωσαν ότι ήταν αντίθετοι με την κατάληψη της πρεσβείας ως «αντίθετη προς το εθνικό συμφέρον του Ιράν".
Η κατάληψη της πρεσβείας θεωρείται τελικά ότι είχε ως κίνητρο εν μέρει την ποδηγέτηση της εσωτερικής πάλη μεταξύ των διαφόρων φατριών στο εσωτερικό της επαναστατικής ηγεσίας, με τους Yazdi και Bazargan από τη μία πλευρά, και τους ριζοσπάστες θεοκράτες από την άλλη, προς ώφελος των τελευταίων. 
Ένα από τα βασικά θέματα που δημιουργούσαν την σύγκρουση μεταξύ των δύο παρατάξεων ήταν η συμπεριφορά των Επαναστατικών Δικαστηρίων και των Επαναστατικών Επιτροπών. 
Οι Yazdi και Bazargan υποστήριξαν μια γενική αμνηστία για όλα τα μέλη του καθεστώτος του Σάχη, υπό την προϋπόθεση ότι αυτοί θα έπαυαν να ενεργούν ενάντια στην επανάσταση. Οι πολέμιοί τους ριζοσπάστες κληρικοί υποστήριξαν δημοσίως τις συνοπτικές εκτελέσεις που πραγματοποιούνταν από τα Επαναστατικά Δικαστήρια, με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Sadegh Khalkhaali  .
Ο  Bazargan και άλλα μέλη της προσωρινής κυβέρνησης ζήτουσαν δίκαιη και ανοικτή δίκη για εκείνους που κατηγορήθηκαν για εγκλήματα που διαπράχθηκαν υπό το καθεστώς του Σάχη.
Οι ριζοσπάστες κληρικοί, από την άλλη πλευρά, δήλωσαν ότι οι συνοπτικές εκτελέσεις ήταν απαραίτητες για την προστασία της επανάστασης.
Μετά την παραίτηση από τα καθήκοντά του, ο Yazdi και άλλα μέλη του Κινήματος Ελευθερίας του Ιράν  συμμετείχαν στις εκλογές για την πρώτη μετα-επαναστατική Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση  ή  κοινοβούλιο. Οι  Yazdi, Bazargan, και τέσσερα άλλα μέλη του Κινήματος Ελευθερίας, οι Mostafa Ghamran, Ahmad Sandr, Hashem Sabbaghian, Yadollah Sahabi  εξελέγησαν. 
Μετά την εισβολή του Ιράκ στο Ιράν το Σεπτέμβριο του 1980, ο Yazdi υποστήριξε πλήρως την ιρανική πολεμική προσπάθεια ενάντια στην εισβολή, αλλά δεν υποστήριξε τη συνέχιση του πολέμου, μετά την ιρανική νίκη στην Khorramshahr  το 1982. Ο πόλεμος συνεχίστηκε για έξι επιπλέον έτη. Κατά τη διάρκεια αυτών των έξι χρόνων ο Yazdi και άλλοι στο Κίνημα Ελευθερίας δημοσίευσαν πολλές ανοιχτές επιστολές προς τον Αγιατολάχ Χομεϊνί κατά της συνέχισης του πολέμου.
Αυτά τα γράμματα και άλλες δημόσιες δηλώσεις οδήγησαν στον βομβαρδισμό της κατοικίας Yazdi στην Τεχεράνη το 1985, καθώς και τη σύλληψη και τη φυλάκιση αρκετών μελών του Κινήματος Ελευθερίας.
Στις επόμενες εκλογές στο Ιράν για την προεδρία, το Κοινοβούλιο και τα δημοτικά συμβούλια, ο Yazdi και άλλα μέλη του Κινήματος Ελευθερίας κατέθεσαν υποψηφιότητα, αλλά αποκλείστηκαν από το Συμβούλιο των Φρουρών , λόγω της αντίθεσής τους με τις πολιτικές και τις δράσεις της κυβέρνησης. 
Τον Δεκέμβριο του 1997, ο Yazdi συνελήφθη με άγνωστες κατηγορίες και κρατήθηκε στη φυλακή Evin της Τεχεράνης. Ακόμη και μετά την αποφυλάκισή του, είχε απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα για πολλά χρόνια, και κλήθηκε για να απαντήσει στις ερωτήσεις του επαναστατικού συμβουλίου. Από το 2008 Yazdi εξακολουθεί να κατηγορείται ότι προσπαθεί να μετατρέψει το κράτος-velaii (νομολογία) σε δημοκρατικό κράτος.
Μετά το θάνατο του Bazargan τον Ιανουάριο του 1995, ο Yazdi εξελέγη αρχηγός του Κινήματος Ελευθερίας του Ιράν. Παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του στις 20 Μαρτίου 2011.

 


Ο Mostafa Chamran Savei (8 Μαρτίου 1932 έως 20 Ιουνίου 1981) ήταν ένας ιρανός επιστήμονας που υπηρέτησε ως πρώτος υπουργός άμυνας του μετα-επαναστατικού Ιράν καθώς και ως διοικητής των παραστρατιωτικών εθελοντών στον πόλεμο Ιράν-Ιρακ .Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Βοήθησε να αναπτυχθεί το κίνημα Αμαλ στον νότιο Λίβανο .
Ο Chamran ήταν ένα από τα ανώτερα μέλη του Κινήματος Ελευθερίας του Ιράν  με επικεφαλής τον Mehdi Bazargan στη δεκαετία του 1960.Ήταν μέρος της ριζοσπαστικής πτέρυγας του εξωτερικού, μαζί με Ebrahim Yazdi, Sadegh Ghotbzadeh, Ali Shariati  
Μετά την αποφοίτησή, ο Chamran πήγε στην Κούβα για να λάβει στρατιωτική εκπαίδευση.  
Τον Δεκέμβριο του 1963, μαζί με Ghotbzadeh και Yazdi άφησε τις ΗΠΑ για την Αίγυπτο όπου εκπαιδεύτηκε στον ανταρτοπόλεμο. Συνεργάστηκε και αυτός με τις αιγυπτιακές αρχές για την δημιουργία  της SAMA. Ο Chamran επιλέχθηκε ως στρατιωτικός αρχηγός της. Μετά την επιστροφή του στις ΗΠΑ το 1965 ίδρυσε μια ομάδα, Red Shiism, με σκοπό την εκπαίδευση μαχητών.  
Ο αδελφός του, Mehdi  ήταν επίσης μέρος της ομάδας. Το 1968, ίδρυσε μια άλλη ομάδα, την Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών της Αμερικής (MSA).
Το 1971 ο Chamran άφησε τις ΗΠΑ για τον Λίβανο  και εντάχθηκε στις στρατιωτικές κατασκηνώσεις της ΟΑΠ και το κίνημα Αμαλ . 
 Έγινε ηγετικό και ιδρυτικό μέλος του Ισλαμικού επαναστατικού κινήματος στην Μέση Ανατολή , πρωτεργάτης στην οργάνωση και την εκπαίδευση των ανταρτών και των επαναστατικών δυνάμεων στην Αλγερία , την Αίγυπτο , τη Συρία. Κατά τη διάρκεια εμφυλίου στον Λίβανο συνεργάστηκε ενεργά με τον Μούσα Αλ Σάντρ, ιδρυτή του κινήματος Αμάλ.  
Ο Chamran μαζί με τον Sadegh Ghotbzadeh στην ιρανική και παλαιστινιακή πολιτική σκηνή ήταν μέλος της παράταξης που ονομάστηκε "συριακή κλικα'' η οποία ήταν σε κόντρα με την φιλο-λιβυκή κλίκα με επικεφαλής τον Mohammad Montazeri 
Με την επανάσταση  στο Ιράν, ο Chamran επέστρεψε στο Ιράν. 
Το 1979, υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός στο υπουργικό συμβούλιο του Mehdi Bazargan.  Διορίστηκε διοικητής της διοικητικής περιφέρειας του Ιράν Pasdaran όπου διαβιεί η κουρδική εθνότητα (Μάρτιος, 1979 - 1981) και καθοδήγησε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις όταν οι Κούρδοι επαναστάτησαν εναντίον του ισλαμικού καθεστώτος.  
Υπηρέτησε ως υπουργός άμυνας από το Σεπτέμβριο του 1979 έως  το 1980,  και ήταν ο πρώτος υπουργός πολιτικής άμυνας της Ισλαμικής Δημοκρατίας
Τον Μάρτιο του 1980 εξελέγη στο ιρανικό Κοινοβούλιο ως εκπρόσωπος της Τεχεράνης.  
Τον Μάιο του 1980 διορίστηκε αντιπρόσωπος του αγιατολάχ στο Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας. 

Ο Chamran οδήγησε μια μονάδα πεζικού στην μάχη κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιραν-Ιράκ και πυροβολήθηκε δύο φορές στο αριστερό του πόδι από οβίδα από ένα βλήμα όλμου.  Ωστόσο, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη μονάδα του.  Σκοτώθηκε στο Dehlavieh στις 20 Ιούν. 1981 ενόσω η μάχη μαίνονταν.
Ο Chamran μετά θάνατον θεωρήθηκε δημοσίως "Μάρτυρας" και τιμήθηκε από τον ιρανικό λαό και το ισλαμικό καθεστώς.




Ο Sadegh Ghotbzadeh (1937-1982)  ήταν στενός συνεργάτης του Χομεϊνί κατά τη διάρκεια της εξορίας του στη Γαλλία το 1978, και διετέλεσε για ένα διάστημα υπουργός Εξωτερικών (30 Νοέμβριος 1979 - Αύγουστος 1980).  
Το 1982, εκτελέστηκε με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του Χομεϊνί και την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας
Ως φοιτητής, ήταν ενεργός στον κλάδο των σπουδαστών του Εθνικού Μετώπου  μετά την ανατροπή του Mohammad Mosaddegh (Μοσαντεχ) το 1953.  Έφυγε από το Ιράν το 1959 αφού κρατήθηκε δύο φορές λόγω των δραστηριοτήτων της αντιπολίτευσης. 
Ο Ghotbzadeh ήταν υποστηρικτής του Εθνικού Μετώπου του Ιράν. Επιπλέον, ήταν ένα από τα ανώτερα μέλη του Κινήματος Ελευθερίας του Ιράν με επικεφαλής τον Mehdi Bazargan στη δεκαετία του 1960. 
Συνέβαλε στην κίνηση από τις ΗΠΑ . 
Ήταν μέρος της πιο ριζοσπαστικής πτέρυγας του κινήματος μαζί με Ebrahim Yazdi, Mostafa Chamran, Ali Shariati.
Ο Ghotbzadeh άφησε τις ΗΠΑ, όταν το διαβατήριό του είχε ανακληθεί και κινήθηκε προς  Αλγερία Αίγυπτο Συρία και τελικά Ιράκ, όπου συναντήθηκε με τον Χομεϊνί το 1963.  
 Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο Ghotbzadeh μαζί με τους Chamran και Yazdi "συναντήθηκαν" με τις αιγυπτιακές αρχές για να συγκροτήσουν μια αντι-σαχική οργάνωση , η οποία αργότερα ονομάστηκε SAMA, ειδική οργάνωση για ενότητα και δράση.  Ο Chamran επιλέχθηκε ως ο στρατιωτικός αρχηγός της.  
Ο Ghotbzadeh επίσης ανέπτυξε μια στενή σχέση με τον Μούσα Αλ Σμαντρ , τον γνωστό ριζοσπάστη σιίτη κληρικό.  
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μέση Ανατολή ο Ghotbzadeh είχε εκπαιδευτεί στο Λίβανο μαζί με ιρανούς επαναστάτες αγωνιστές και Παλαιστίνιους. 
Ο Ghotbzadeh άφησε το Κίνημα Ελευθερίας το 1978. 
 Έγινε στενός συνεργάτης του Αγιατολάχ Χομεϊνί, όταν ο τελευταίος ήταν εξόριστος στη Γαλλία το 1978 . 
Ο Ghotbzadeh μαζί με Mostafa Chamran ήταν μέρος της παράταξης, που ονομάστηκε "συριακή κλίκα", στον χώρο επιρροής του Χομεϊνί, και υπήρχε μια διαμάχη μεταξύ της ομάδας του και της φιλο-Λιβυκής ομάδας, με επικεφαλής τον Mohammad Montazeri  . 
Ο Ghotbzadeh ήταν συμπαθών του κινήματος Amal και κοντά στον ιδρυτή του κληρικό Μούσα Αλ Σαντρ. 
Ο Χομεϊνί τον διόρισε μέλος της αποστολής παρακολούθησης για την τύχη του Αλ Σαντρ μετά από την εξαφάνισή του, τον Αύγουστο του 1978. 
Μετά την επανάσταση ο Ghotbzadeh έγινε μέλος του επαναστατικού συμβουλίου. 
Επιπλέον, υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του Αγιατολάχ.  Επίσης, διορίστηκε Διευθύνων Σύμβουλος της Εθνικής Ιρανικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης  (NIRT) στις 11 Φεβρουαρίου 1979.  
Προσπάθησε να την "αναμορφώσει" ώστε να είναι σύμφωνη με την ισλαμική διδασκαλία, "εκκαθαρισμένη" από βασιλόφρονες και αριστερούς. 
Αυτό επικρίθηκε από τους Ιρανούς διανοούμενους, αλλά και την προσωρινή κυβέρνηση .
Στις 13 Μαρτίου δύο γυναίκες, η μία με ένα πυροβόλο όπλο και ο άλλη με ένα μαχαίρι, επιτέθηκαν στον Ghotbzadeh διαμαρτυρόμενες για τις φονταμενταλιστικές πολιτικές του ισλαμικού καθεστώτος.  Σχεδόν 15.000 γυναίκες, επίσης, συγκεντρώθηκαν έξω από την έδρα της NIRT για να διαμαρτυρηθούν για την πολιτική του ισλαμιστή. 
Διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στα τέλη Νοέμβριο 1979  μετά την παραίτηση του Abolhassan Banisadr υπουργός Εξωτερικών, εν μέσω έντονων διαφορών σχετικά με την τύχη των αμερικάνων ομήρων. 
Τον Ιανουάριο του 1980, ο Ghotbzadeh έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία, αλλά έχασε τις εκλογές.  Η θητεία του ως υπουργός Εξωτερικών έληξε τον Αύγουστο του 1980.
Ο Ghotbzadeh συνελήφθη για πρώτη φορά στις 7 Νοεμβρίου 1980, για συνωμοσία δολοφονίας του Αγιατολάχ Χομεϊνί και υπονομευτική αντιπολίτευση  στην Ισλαμική Δημοκρατία.
Αφέθηκε ελεύθερος με παρέμβαση του ίδιου του Αγιατολάχ.
Στις 8 Απριλίου 1982, συνελήφθη ξανά μαζί με μια ομάδα αξιωματικών του στρατού και κληρικών, και κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε για την δολοφονία του Αγιατολάχ Χομεϊνί και την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας . 
Τον Απρίλιο του 1982 σε συνέντευξη Τύπου, ο Mohammad Reyshahri, επικεφαλής δικαστής του νεοσύστατου Στρατιωτικού Επαναστατικού Δικαστηρίου, "εξήγησε" με ένα λαβυρινθώδες διάγραμμα την σύνδεση του Ghotbzadeh με βασιλόφρονες αξιωματικούς, φεουδάρχες, μικρές αριστερές ομάδες, ιερείς, με το Εθνικό Μέτωπο, το Ισραήλ, τους Παχλεβί, την σοσιαλιστική διεθνή και την CIA.
Η δίκη του Ghotbzadeh ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1982. Αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά επιβεβαίωσε την ύπαρξη ενός σχεδίου ανατροπής της ισλαμικής κυβέρνησης για να σχηματιστεί  μια «πραγματική δημοκρατία».  Πιθανολογείται ότι οι "εξομολογήσεις" του προέκυψαν μετά από σκληρά βασανιστήρια εκ μέρους της ιρανικής Αστυνομίας.  Στις τέλη του 15ου Σεπτεμβρίου 1982 στην φυλακή Evin της Τεχεράνης ο Ghotbzadeh πυροβολήθηκε από εκτελεστικό απόσπασμα αφού πρώτα το στρατιωτικό επαναστατικό δικαστήριο τον βρήκε ένοχο και τον καταδίκασε σε θάνατο.





Από την "αριστερά" στην ταξική και εθνική προδοσία, και τις συμμαχίες με τον ιμπεριαλισμό:
Οι "Μουτζαχεντίν του Λαού του Ιράν" ή  "Μουτζαχεντίν Χαλκ".


 (ΜΕΚ, Μουτζαχεντίν Χαλκ του Ιράν) είναι μια  αριστερή οργάνωση που συμμετείχε στην επανάσταση που ανέτρεψε τον Σάχη αλλά μέσα από την αντίθεσή της με το νέο μετεπαναστατικό θεοκρατικό καθεστώς μετεξελίχτηκε σε όργανο του δυτικού Ιμπεριαλισμού και του Σιωνισμού. Μετά από την ανοιχτή σύγκρουση με τον Χομεϊνί και το νέο καθεστώς οι ΜΕΚ ξεκινήσαν  ένα ανοικτό πόλεμο χωρίς καμμία ιδεολογική αριστερή δέσμευση σε πλήρη συμφωνία και συνεργασία με τους εχθρούς του Ιράν, τον Σαντάμ Χουσεϊν, τις Η.Π.Α και το Ισραήλ. Είναι πλέον ένα φιλοδυτικό και φιλο-ιμπεριαλιστικό κίνημα της αντιπολίτευσης στην εξορία που υποστηρίζει την ανατροπή της Ισλαμικής δημοκρατίας από την σκοπιά των δυτικών συμφερόντων.
Οι Μουτζαχεντίν του Λαού του Ιράν ιδρύθηκαν το 5 Σεπτέμβρη 1965 με έξι πρώην μέλη του Κινήματος Ελευθερίας του Ιράν, φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, συμπεριλαμβανομένων των Mohammad Hanifnejad, Saied Mohsen, Badizadegam. Η ΜΕΚ διακήρυξε  την ανάγκη ένοπλης αντιπαράθεσης με το σαχικό καθεστώς θεωρώντας το απελευθερωτικό κίνημα πολύ μετριοπαθές και αναποτελεσματικό.  Είχαν δεσμευτεί ιδεολογικά σε μια απλουστευτική εκδοχή τής κατά Ali Shariati προσέγγισης στον σιιτισμό.  
Στα πρώτα πέντε χρόνια του, η οργάνωση δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο ιδεολογικό μέτωπο.  
Η σκέψη τους συντονίστηκε με ό,τι ήταν πλέον κοινή ιδεολογική τάση στο Ιράν  - ένα είδος του ριζοσπαστικού, πολιτικού Ισλάμ που βασίζεται σε μια μαρξιστική  ανάγνωση της ιστορίας και της πολιτικής. Κύρια πηγή του ομίλου της έμπνευσης ήταν το Ισλαμικό κείμενο Nahj al Balagha (μια συλλογή από αναλύσεις και αφορισμούς που αποδίδονται στον Ιμάμη Αλί ).  
Παρά την μαρξιστική επιρροή η ομάδα δεν χρησιμοποίησε ποτέ τους όρους "σοσιαλισμός"  ή "κομμουνισμός" για να αυτοπροσδιοριστεί. Αποκαλούσαν τους εαυτούς τους μουσουλμάνους πάντα - υποστηρίζοντας μαζί με τον Ali Shariati ότι ένας αληθινός μουσουλμάνος - ειδικά ένας σιίτης μουσουλμάνος, δηλαδή ένας αφοσιωμένος οπαδός των ιμάμηδων Ali και Hossein  - εξ ορισμού είναι επαναστάτης.  Ωστόσο, υιοθέτησαν στοιχεία του μαρξισμού προκειμένου να επικαιροποιηθεί κοινωνικά το ριζοσπαστικό Ισλάμ.


Αμέσως μετά την επανάσταση του 1979 το ΜΕΚ όπως και το κομμουνιστικό κόμμα (Τουντέχ) στην αρχή επέλεξε να συνταχθεί με τους κληρικούς με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Χομεϊνί εναντίον των φιλελεύθερων, των εθνικιστών και των άλλων μετριοπαθών δυνάμεων στο εσωτερικό της επανάστασης. Ένας αγώνας για την εξουσία ακολούθησε, και μέχρι τα μέσα του 1981 οι ΜΕΚ πολεμούσαν σε οδομαχίες εναντίον των ισλαμιστών Φρουρών της επανάστασης . 
Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ , η ομάδα βρήκε καταφύγιο στον Σαντάμ Χουσεϊν, πραγματοποιώντας έκτοτε επιθέσεις στο Ιράν από το ιρακινό έδαφος. 




Σχίσμα / Τον Οκτώβριο του 1975 οι Μουτζαχεντίν διασπάστηκαν στην βάση του ιδεολογικού ζητήματος της σχέσης μαρξισμού-Ισλάμ.  Αυτό εκφράστηκε σε ένα βιβλίο με τίτλο Μανιφέστο για ιδεολογικά ζητήματα, στα οποία η κεντρική ηγεσία της μαρξιστικής φράξιας δήλωσε   ότι ο μαρξισμός και όχι  το Ισλάμ ήταν η αληθινή επαναστατική φιλοσοφία. Έτσι, μετά τον Μάιο του 1975 υπήρχαν δύο αντίπαλες ομάδες Μουτζαχεντίν, η καθεμία με το δικό της έντυπο, την δική της οργάνωση και τις δικές της δραστηριότητες. Λίγους μήνες πριν από την Ιρανική Επανάσταση η μαρξιστική τάση ονομάστηκε Peykar.


Η οργάνωση υποστήριξε την επανάσταση κατά την αρχική φάση.  Συμμετείχε στο δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο του 1979.  Ο υποψήφιός της για το προεδρείο του νεοσύστατου "Συμβουλίου των Εμπειρογνωμόνων" τον 8/1979 ήταν ο Rajavi . Ωστόσο, έχασε τις εκλογές. 
 Η ομάδα υποστηρίξε την κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη τον Νοέμβριο του 1979.
Τον Ιανουάριο του 1980 ο Rajavi ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την προεδρία, αλλά η υποψηφιότητα απορρίφθηκε, αφού θεωρήθηκε από τον Αγιατολάχ ΧομεΪνί ως μη επιλέξιμος. 
Τον Φεβρουάριο του 1980 ξεκινούν επιθέσεις από ριζοσπαστικές ισλαμικές ομάδες στους τόπους συνεδρίασης, στα βιβλιοπωλεία και τα περίπτερα των Μουτζαχεντίν και άλλων αριστερών, πράγμα που ωθεί  όχι μόνον τους Μουτζαχεντιν αλλά και όλη την αριστερά στην παρανομία. Εκατοντάδες υποστηρικτές και μέλη των Μουτζαχεντιν και άλλων αριστερών οργανώσεων σκοτώθηκαν το διάστημα 1979-1981, και περίπου 3.000 συνελήφθησαν.
Στις 30 Αυγούστου του 1980, μια βόμβα εξερράγη σκοτώνοντας τον εκλεγμένο πρόεδρο Rajai και τον πρωθυπουργό Mohammad Javad Bahonar. Ένα ενεργό μέλος της Μουτζαχεντίν, ο Μασούντ Κασμίρ, ταυτοποιήθηκε ως δράστης και μάλιστα από ότι φαίνεται παραλίγο να εξοντώσει ολόκληρη την κυβέρνηση και τον Χομεϊνί.  Η αντίδραση στις δύο βομβιστικές επιθέσεις ήταν καίρια με πολλές συλλήψεις και εκτελέσεις μελών των Μουτζαχεντίν και άλλων αριστερών ομάδων. Παρ'όλα αυτά οι ένοπλες επιθέσεις και δολοφονίες από μέρους των Μουντζαχεντίν συνεχίστηκαν για περίπου 2 χρόνια.

 
Το 1981, η ΜΕΚ διαμόρφωσε το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης του Ιράν (NCRI) με δεδηλωμένο στόχο του να ενώσει την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του Ιράν κάτω από μια οργάνωση ομπρέλα . Η ΜΕΚ λέει ότι τα τελευταία 25 χρόνια, η NCRI έχει εξελιχθεί σε ένα "κοινοβούλιο-στην εξορία" με 540 μέλη, με μια συγκεκριμένη πλατφόρμα, η οποία δίνει έμφαση στις ελεύθερες εκλογές , την ισότητα των φύλων και των ίσων δικαιωμάτων των εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων.  
Η οργάνωση των ΜΕΚ ισχυρίζεται ότι τάσσεται υπέρ μιας οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και υποστηρίζει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή. 

Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός του Iran 

Κοντά στο τέλος του πολέμου 1980-1988 , μια στρατιωτική δύναμη 7000 μελών των ΜΕΚ, οπλισμένων και εξοπλισμένων από το Ιράκ του Σαντάμ, η οποία αυτοαποκαλείτο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός του Iran (NLA), προχώρησε σε στρατιωτική δράση. Στις 26 Ιουλίου 1988, έξι ημέρες μετά την ανακοίνωση του Αγιατολάχ Χομεϊνί για αποδοχή απο μέρους του μιας διαδικασίας κατάπαυσης του πυρός, η NLA προωθείται κάτω από ιρακινή αεροπορική κάλυψη  σε  διέλευση των συνόρων του Ιράν από το Ιράκ ισοπεδώνοντας  την ιρανική πόλη του Gharb.   

Πριν προχωρήσουν βαθύτερα μέσα στο Ιράν, το Ιράκ σταμάτησε την υποστήριξη από αέρος και ιρανικές δυνάμεις κατόρθωσαν να κόψουν τις γραμμές ανεφοδιασμού του NLA . Στις 29 Ιουλίου, η NLA ανακοίνωσε εθελοντική απόσυρση πίσω στο Ιράκ. Η ΜΕΚ ισχυρίζεται ότι είχε 1400 νεκρούς ή αγνοούμενους και η Ισλαμική Δημοκρατία είχε 55.000 θύματα . 

Η Ισλαμική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι έχουν σκοτωθεί 4500 NLA και ιρακινοί στρατιώτες κατά τη διάρκεια της μάχης. Η πολεμική επιχείρηση αυτή ονομάστηκε Foroughe Javidan (Αιώνιο Φως) από τους ΜΕΚ ενώ η αντεπίθεση των ιρανικών δυνάμεων ονομάστηκε από τους ιρανούς  Mersad.

Στα επόμενα χρόνια, η ΜΕΚ διεξήγαγε διάφορες δολοφονίες πολιτικών και στρατιωτικών προσωπικοτήτων μέσα στο Ιράν.

Η οργάνωση ΜΕΚ και το NCRI ισχυρίζονται ότι είναι οι πρώτοι φορείς που αποκάλυψαν τις πυρηνικές δραστηριότητες στο Ιράν. 

Πριν από την εξορία τους ο Αντι-ιμπεριαλισμός διακηρύχθηκε ως θεμελιακή αρχή των ΜΕΚ τόσο πριν όσο και μετά την επανάσταση.
Ο Rajavi στην προεδρική εκστρατεία του μετά από την επανάσταση χρησιμοποίησε την αντι-ιμπεριαλιστική ιδεολογία για να προειδοποιήσει ενάντια σε αυτό που ονομάστηκε ιμπεριαλιστικός κίνδυνος για την επανάσταση. Το θέμα ήταν τόσο θεμελιώδες για τους ΜΕΚ ώστε να φτάσουν να επικρίνουν το ιρανικό καθεστώς σε αυτή τη βάση, κατηγορώντας την Ισλαμική Δημοκρατία για συνθηκολόγηση με τον ιμπεριαλισμό. Μόνον η δημοκρατία, σύμφωνα με τον Rajavi ήταν το μέσο για τη διαφύλαξη από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Ωστόσο, μετά την εξορία η αλλαγή θέσης και η συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό ήταν κραυγαλέα. Ο Rajavi απάλειψε τα θέματα του ιμπεριαλισμού , την κοινωνική επανάσταση και την αταξική κοινωνία. 
Αντ 'αυτού, ανάπτυξε μια ρητορική σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον σεβασμό στην "ατομική ιδιοκτησία".


Στην αρχή, οι ΜΕΚ  επικρίνανε το καθεστώς των Παχλεβί για την συμμαχία του με το Ισραήλ και τη Νότια Αφρική, κριτικάρανε τα κράτη αυτά ως ρατσιστικά  καλώντας στην κατάργηση όλων των πολιτικών και οικονομικών συμφωνιών με αυτά. Στην προεπαναστατική περίοδο υπήρξε επικοινωνία με την PLO (ΟΑΠ)
Σε μία περίπτωση, επτά ηγετικά μέλη του ΜΕΚ πέρασαν αρκετούς μήνες σε στρατόπεδα της PLO στην Ιορδανία και το Λίβανο. 
Μετά την επανάσταση συνεργάστηκαν με το Ισραήλ ουτώς ώστε αυτό να διεξάγει τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον των ιρανών πυρηνικών επιστημόνων.


Το 2011, πολλοί πρώην ανώτεροι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, , δύο πρώην διευθυντές της CIA , ο πρώην διοικητής του NATO Wesley Clark ζήτησαν να αφαιρεθεί ο προσδιορισμός τρομοκράτης για τους MEK με την αιτιολογία ότι επρόκειτο για μια πιθανή βιώσιμη αντιπολίτευση στο καθεστώς του Ιράν. 
Τον Απρίλιο του 2012, η δημοσιογράφος Seymour Hersh ανέφερε ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ είχαν εκπαιδεύσει στρατιωτικά μια ομάδα ΜΕΚ σε μια μυστική τοποθεσία στην Νεβάδα το διάστημα 2005-2009. Σύμφωνα με την έρευνα μέλη των MEK εκπαιδεύτηκαν στη παρακολούθηση επικοινωνιών, στην κρυπτογραφία, σε όπλα και στον ανταρτοπόλεμο.

Τον Ιανουάριο του 2009 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφαίρεσε την ονομασία της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Η διαγραφή του προσδιορισμού τους ως τρομοκρατών από την Δύση  επέτρεψε στους MEK να εκταμιεύσουν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια από τα δεσμευμένα περιουσιακά τους στοιχεία.
Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2012 Το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ διέγραψε επίσημα τους ΜΕΚ από την επίσημη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων. Η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον είπε σε μια δήλωση οτι η απόφαση αυτή ελήφθη διότι είχαν αποκηρύξει την βία. Εδώ γελάμε βέβαια..













Συλλογή και ανασύνθεση στοιχείων
Ι.Τζανάκος




 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..