Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Κάποια αρχικά συμπεράσματα για την ιρανική επανάσταση..




Η αντιπαράθεση με τον κεντρικό πυρήνα του ιμπεριαλισμού που είναι ο "δυτικός κόσμος" μπορεί να λάβει, όπως και στο άμεσο παρελθόν, ιδιαίτερα αντιδραστικές μορφές που στηρίζονται σε μια μορφή διμέτωπου αγώνα απέναντι σε οποιαδήποτε αριστερή, κομμουνιστική ή προοδευτική-νεωτερική ιδεολογία και πολιτική θέση αλλά και στον φιλελεύθερο κοσμοπολιτισμό, είτε αυτός ο τελευταίος εκφράζει τα συμφέροντα των κυρίαρχων δυτικών ιμπεριαλιστών είτε τα συμφέροντα των ντόπιων συμμάχων τους μέσω μιας δουλικής σχέσης τους με τους παγκόσμιους κυρίαρχους. 
Στ'αλήθεια, η περικύκλωση ενός τόπου που "αποφασίζει" να τα σπάσει με τον "δυτικό κόσμο" (ακόμα κι αν αυτός ο τόπος είναι με την στενή οικονομική και γεωπολιτική έννοια μέρος του "δυτικού κόσμου") είναι θανατερά ασφυκτική και η δημιουργία από μέρους των ρηξιακών παραγόντων (ακόμα και στο πρωταρχικό σημείο της παραγωγής ιδεολογίας αυτών που σχεδιάζουν την ρήξη) μιας αντίστοιχης αμυντικο-επιθετικής στάσης είναι σχεδόν αναπόφευκτη.
Σε αυτό το πλαίσιο όντως οι παραδοσιακές και τυπικές πολιτικο-ιδεολογικές διαιρέσεις στην κυριολεξία ανατινάζονται και όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί εντός του ιδεολογικού και πολιτικού μείγματος είναι εφικτοί, ειδικά όταν ο λαός που αποφασίζει ή αναγκάζεται από τις περιστάσεις να αποφασίσει την ρήξη δεν καθοδηγείται από μια κομμουνιστική ή "κομμουνιστικο-γενή" ιδεολογική ή πολιτική ηγεσία (σταλινικής προέλευσης) που συνήθως σχηματίζει ένα έλλογο πλαίσιο πολιτικής και ιδεολογικής αντίστασης (συνδυάζοντας τον διεθνισμό με τον πατριωτισμό, τις οικουμενικές βλέψεις με τις τοπικές-εθνικές ανάγκες και ιδιαιτερότητες).
Όλοι μπορούμε να καταλάβουμε λ.χ πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία αυτής της συγκλονιστικής χώρας που λέγεται Ιράν αν τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα εντός της τον καθοδηγούσε το Τουντέχ (φιλοσοβιετικό κομμουνιστικό κόμμα) και όχι οι αριστεροί Ισλαμιστές, οι φονταμενταλιστές Ισλαμιστές, και οι δημοκράτες εθνικιστές.
Ίσως το πρόβλημα βρίσκεται σε αυτές τις περιπτώσεις στην αδυναμία της μαρξιστικής ηγεσίας να πραγματοποιήσει (κάτω από τις συνθήκες του απόλυτου διωγμού που υφίσταται) μιαν ευφυή και ειλικρινή σύνθεση των διεθνιστικών και των εθνικών-θρησκευτικών παραδόσεων χωρίς να υποκύπτει από την μιά σε μια ιδεολογία και σε μια πολιτική συνθηκολόγησης απέναντι στον εθνικισμό και την θεοκρατία ή το αντίθετο σε έναν αφηρημένο και στείρο διεθνισμό.
Η αναζήτηση κάποιας υπόγειας "συνωμοσίας'' των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με την ριζοσπαστικοποιημένη πτέρυγα της συντηρητικής κοινωνίας, που βρίσκεται ωστόσο σε διαμάχη με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, απέναντι στην εργατική ή μαρξιστική αριστερά δεν είναι αστήρικτη, αφού κατά καιρούς μπορεί να υπάρχει σίγουρα άμεση σύμπραξη για την καταστολή των μαρξιστών ή των αριστερών, αλλά δεν εξηγεί τα πράγματα στην ολότητά τους. 
Το παράδειγμα της αντι-μοναρχικής και αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης στο Ιράν είναι πολύ διδακτικό από όλες τις σκοπιές και αναδεικνύει την δυσκολία και την αγωνιώδη ισορροπία που υφίσταται σε όποιον θα επιχειρήσει στην πράξη, και όχι σε μια θεωρητική γυάλα, να πραγματοποιήσει τον αγώνα για μια πραγματική ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία από την σκοπιά του μαρξισμού και της εργατικής (του) τάξης. 
(Σημείωση εμβόλιμη -αλλά χρήσιμη για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις: Όπως έχω πει κατ'έπαναληψιν δεν είμαι μαρξιστής αλλά πραγματικά δεν γνωρίζω και άλλους που να μπορούν να ασκήσουν έλλογα την πολιτική προς όφελος του λαού).
Εμφανίστηκε το παράδοξο να λαμβάνει η θεοκρατική (και φυσικά αστική κατά τα άλλα) τάση του ιρανικού αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος την (ιδεατή) θέση του γιακωβινισμού αλλά σε μια πραγματικά ιδεολογικά γκροτέσκο εκδοχή που μπορεί να ονομαστεί άνετα και θρησκειο-φασιστική (αν αναλογιστεί κανείς όχι μόνο το ιδεολογικό πλαίσιο αλλά και την πραγματικά πρωτότυπη μορφή του ισλαμικού πολιτεύματος που ίδρυσε, με την αρχή του "υπέρτατου ηγέτη" αλλά και σε πραγματική λειτουργία αντιπροσωπευτικών και συντεχνιακών δομών). 
Το σημαντικό είναι να δούμε εδώ πως δεν υπήρξε συνθηκολόγηση με τον δυτικό ιμπεριαλισμό (παρά το ευφυές "παιχνίδι" των μουλάδων και των "φρουρών της επανάστασης" με τους δυτικούς) αλλά το αντίθετο οικοδόμηση μιας πραγματικά ισχυρής περιφερειακής δύναμης που θα μπορούσε και αυτή με την σειρά της να χαρακτηριστεί (μεσαία) ιμπεριαλιστική δύναμη που αναδύθηκε μέσα από μια πραγματική κοινωνική εθνική και θρησκευτική επανάσταση. Αρκετά ανησυχητική πρωτοτυπία για όσους φαντάζονται πως (ακόμα και σε συνθήκες ώριμου καπιταλισμού) δεν υπάρχουν πολλές αντι-ιμπεριαλιστικές δυνατότητες.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας, για να διασκεδάσουμε και λίγο, θα μιλήσουμε για την παρουσία του φαντάσματος που λέγεται Heidegger στους δρόμους της Τεχεράνης, και την σημασία αυτής της παρουσίας... 



Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 7 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..