Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Προς κομμουνιστές και αναρχικούς όλων των αποχρώσεων..


                                                                            

Οι δυνατότητες που έχουμε πλέον, "στα χέρια μας" σχεδόν, να καταργήσουμε κάθε αδικία και προκατάληψη, είναι τεράστιες και αυτό δεν είναι αρκετά κατανοητό ακόμα και σε μας τους ίδιους, σε όσους ισχυριζόμαστε πως ο σκοπός μας είναι η κατάργηση της αδικίας και της προκατάληψης.
Προτιμώ να τα λέω έτσι τα πράγματα γιατί σε τελική ανάλυση έτσι είναι τα πράγματα όσον αφορά τον κεντρικό σκοπό που είναι χαραγμένος μέσα στην ανθρώπινη ζωή, και ας μην σας ξενίζει η έννοια "σκοπός" και το γεγονός πως αυτός φαίνεται να είναι χαραγμένος μέσα στο ανθρώπινο. 
Είναι γνωστό σε όλους τους ανθρωπολόγους, τους γλωσσολόγους, τους επιστήμονες που ασχολούνται με τον ανθρώπινο ψυχισμό πως ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, είναι μέσα στον εαυτό του, "νιώθει" πλήρης, όταν η ζωή του περιβάλλεται από σεβασμό, αγάπη, ενδιαφέρον, ελευθερία επιλογών, ισότητα και αναγνώριση της προσωπικής αξίας. 
Είναι λοιπόν γνωστό πως ο άνθρωπος είναι το μοναδικό πλάσμα στον έμβιο κόσμο που έχει την πληρότητά του μόνον όταν εμβιεί σε κόσμο ειρήνης, ελευθερίας και ισότητας, παρά το γεγονός πως επίσης μπορεί να προσαρμοστεί σε ακραίες "πολεμικές" συνθήκες ύπαρξης με έναν τρόπο μάλιστα που τον καθιστά ταυτόχρονα το αγριότερο πλάσμα.
Αυτή η διττότητα της "ανθρώπινης" φύσης είναι κάτι που πραγματικά με τρελλαίνει, εμέναν, που για να το παινευτώ, δεν μπορώ να πατήσω μυρμήγκι χωρίς αυτό να μου προκαλεί μια βαθιά δυσφορία. 
Αλλά ας είμαστε όλοι ειλικρινείς, ίσως αυτή η δυσφορία να υπάρχει σε όλους, ακόμα και στους αγριότερους ανθρώπους.
Ίσως λοιπόν εμείς οι άνθρωποι να είμαστε πολύ παράξενα πλάσματα, αυτή η παραξενιά μας να είναι εκείνη που μας κάνει εύθραυστους απέναντι σε ένα ανυπεράσπιστο μικρό όν αλλά την ίδια στιγμή ικανούς να πυροδοτήσουμε τον μεγαλύτερο πόλεμο.
Είναι όμως αυτός ο πόλεμος χωρίς λόγο;
Τι είναι αυτό που κάνει όλους τους ανθρώπους ικανούς να συμμετέχουν ενεργά, με τον τρόπο του ο καθένας, σε έναν πόλεμο και να επιδείξουν αμείλικτο πνεύμα και αδιαλλαξία;
Η κοινή αναζήτηση της ευτυχίας, αυτής της συκοφαντημένης ιδέας ή κατάστασης, ή απλά ελπίδας, αυτή η βαθύτερη ενόρμηση να συναντήσεις το αγαθό της αγάπης και της ελευθερίας όπως μπορείς μόνον σαν άνθρωπος να το πράξεις, είναι και το αίτιο της αγριότητας και του αγώνα χωρίς αναστολές. Αυτό λοιπόν που είναι το υλικό της ιδιάζουσας αγαθολογικής ουσίας του ανθρώπου δεν αφήνει τον άνθρωπο να καταλαγιάσει στην καθημερινή του ύπαρξη χωρίς να προσπαθεί να το εκπληρώσει αν είναι δυνητικό και να το υπερασπιστεί αν είναι ενεργό σε πληρότητα.
Ποιοί είναι όμως αυτοί που είναι σε αυτή την δυστυχή δυνητικότητα και ποιοί σε αυτή την ευτυχή ενεργητικότητα;
Δεν θα είχα πρόβλημα να πω, και να ξαναπώ, και να ξαναματαπώ πως η ταξική διαίρεση προκαλεί ήδη μέσα στο ανθρώπινο είδος μιαν ισχυρή θεμελίωση αυτής της ψυχικής, πολιτισμικής και υπαρκτικής διαίρεσης. 
Αλλά θα ήταν πολύ εύκολο και δεν το συνιστώ να παραμείνει ένας νέος αγωνιστής, ένας κομμουνιστής, ένας αναρχικός, ένας μούργος καταστασιακός, σε μια τέτοια ερμηνεία και σε έναν τέτοιο ορίζοντα, μόνον.
Δεν είναι αξιοπρεπές να κατηγορείς την ευτυχία κάποιων ή κάποιου, ακόμα κι αν προέρχεται από την άντληση των "υλικών" δυνάμεών σου, άρα από την οικειοποίηση των πρακτικών μέσων (από αυτόν) που θα έπρεπε να έχεις για να διεκδικήσεις την ευτυχία σου.
Δεν αποτελεί αυτό και την καλύτερη αρχή ενός πολέμου, για σένα. Ο πόλεμος για την διεκδίκηση της ζωής από την σκοπιά της ριζικής αποστέρησης των υλικών μέσων για την υλική προετοιμασία της ευτυχίας της οφείλει να έχει άλλη εκκίνηση, αυτό πιστεύω. 
Ούτε την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι, ούτε βαυκαλιζόμενοι πως θα αποκτήσουμε την ευτυχία, αυτοί είναι οι πολεμολογικοί όροι του αγώνα των εκδιωχθέντων, πολεμολογικοί όροι που στηρίζονται σε ένα εκρηκτικό κενό που πλέον σχηματίζεται και από την προαιώνια στέρηση των υλικών μέσων και από τις πληρέστερες δυνατότητες για την εκπλήρωση της ευτυχίας που όμως δεν εκπληρώνονται.
Βρίσκομαι όμως στον πειρασμό να ρωτήσω:
Μήπως αυτό είναι το οντολογικό νόημα της θέσης μας στον κόσμο; μήπως η μαρτυρία και το μαρτύριό μας είναι η απόδειξη πως η ακόμα βαθύτερη ουσία του ανθρώπου όπως εκφράζεται στα πλήθη των εκδιωχθέντων, των φτωχών, των αποστερημένων, των καταπιεσμένων, αλλά και όλων (ημών) των θρασυτάτων "αντιπροσώπων" τους, είναι ακριβώς η μερική υπέρβαση αυτής της "φύσης", αυτού του ενδογενούς σκοπού που όλα τα "στοιχεία" της ανθρωπολογικής επιστήμης φαίνεται να αποδεικνύουν την ύπαρξή του;
Δεν λέω φυσικά να αρνηθούμε αυτή τη "φύση", ούτε να ενστερνιστούμε μιαν άκριτα θυσιαστική στάση ζωής, αλλά δεν έχει νόημα να φτιάξουμε και έναν κόσμο που κατά κάποιο τρόπο θα εκφύγει αυτού που έχουμε βιώσει έστω δια της εναίσθησης των πόνων του ανθρώπου.
Η εικόνα του κομμουνισμού ως ενός έμπλεου ευτυχίας κόσμου, όπου όλα εκπληρώνονται σε ένα λειβάδι αυτοπραγμάτωσης με κάνει να οργίζομαι πλέον, αν και ποτέ δεν ήμουν φιλικός προς αυτή την εικόνα. Εξ'ού και η οργή μου για τους καταστασιακούς γενικά, άσχετα αν αυτοί είναι πραγματικοί η κάλπικοι (σήμερα). 
Υπάρχει μέσα μου η πεποίθηση πως αυτοί οι άνθρωποι των παραδείσιων κοιλάδων της αυτοπραγμάτωσης (και όχι μόνον οι καταστασιακοί) δεν έχουν καμμία σχέση με το βίωμα του εκδιωχθέντος, άσχετα πλέον αν μιλάμε για "κοινωνικές τάξεις" και τα σχετικά.
Ο αγώνας είναι πικρός για να έλθει η κοινωνία εκείνη που θα έχει στην ψυχή της μέσα όλη την ευτυχία και όλη την πίκρα της λαϊκής ζωής. 
Η αταξική κοινωνία δεν θα είναι κοιλάδα ευτυχίας αλλά μια ένωση με το αυτο-σπαρασσόμενο Ον όπως έχει υπάρξει πάντα, σε μια ανώτερη μορφή αυτοδιαμεσολάβησης, και σε αυτή την κοινωνία δεν θα έχει νόημα η ύπαρξη της σωματικής βίας γιατί οι αντιθέσεις θα είναι τόσο ριζικές που δεν θα δέχονται τέτοιες άθλιες μορφές πραγμάτωσης.
Σε αυτό τον κόσμο που όλο και περισσότερο πιστεύω ότι δεν είναι και τόσο έτοιμος να δεχτεί ένα τέτοιο όραμα πολεμικής πληρότητας, σε έναν κόσμο δηλαδή που δεν τον ελπίζω αταξικό ή κομμουνιστικό όπως μπορεί πραγματικά να είναι, αυτό που μένει είναι να επιθυμήσεις τον πικρό αγώνα για την ανέφικτη παρουσία της δύσκολης ελευθερίας που δεν περιορίζεται μόνον στην έλλειψη της αδικίας και της προκατάληψης και την εκπλήρωση της ευτυχίας..
Αυτή ακριβώς η κριτική αποστασιοποίηση από την έννοια της ευτυχίας ίσως και να είναι εκείνη η μορφή αποστασιοποίησης που αντίθετα από τα συνήθη συμφραζόμενα της κατάστασης της αποστασιοποίησης σημαίνει το εντελώς αντίθετο από την ουδετερότητα που αυτο-προβάλλεται σήμερα ως η κορωνίδα της έλλογης στάσης ζωής, ίσως δηλαδή να σημαίνει και εκείνη την νοηματοδότηση του αγώνα ενάντια στην αδικία που δεν περιέχει κανέναν συμβιβασμό και ψευδείς αποστασιοποιήσεις απέναντι στο έγκλημα των ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών συμμοριών.







Ι.Τζανάκος 

17 σχόλια:

  1. Το να σταθείς απέναντι από την αλήθεια των εξουσιαστών ως απόφαση αυτοκαθορισμού. Να ποια είναι η αληθινή ουσία της επανάστασης. Μια επανάστασης καθημερινής. Μιας ζωής με νόημα που την καθιστά βίο (ευτυχή ή δυστυχή, αδιάφορο...). Αυτή είναι η επιστροφή στην νεανική σφριγηλότητα του αρχαίου κόσμου. Ενός κόσμου σκληρού και τόσο ανθρώπινου, βαθιά ανθρώπινου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λένε πως η κατάφαση της ζωής πρέπει να είναι συνυφασμένη με την άρνηση της αδικίας ή την αποδοχή της, λές και η ζωή μας έχει κάποιο δικαστήριο πάνω της που πρέπει ή να δεχτούμε ή να αρνηθούμε με τον τρόπο του αδικούντος. Ανοησίες.
    Και επακολουθούν όλοι οι "κακοί" συλλογισμοί, που αν έγινε κατανοητό δεν αφορούν καν τις ιστορικές θρησκείες που τους "στηρίζουν" (αν και είναι μερικά υπέυθυνες).
    Οπότε ας σταθούμε εκεί, στην εικόνα του ανθρώπου ώς ήδη ανθρώπου πριν ακόμα πράξει δικαίως ή αδίκως, και όπως λένε και στα καφενεία "μετά βλέπουμε"..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γνωρίζεις σύντροφε γιατί επιμένω στην «οντολογία του κακού» και στην οντολογία εν τέλει. Οι αρχαίοι δεν είχαν οντολογία, ζούσαν... Ιδεοληψίες του ρομαντισμού και της Γερμανικής Ιδεολογίας.

      Διαγραφή
  3. Γι'αυτό και διαφωνώ σε πολλά με τους αρχαίους (όσον αφορά την οντολογία), αν και φυσικά δεν υπήρχε καν η έννοια. Αλλά γι'αυτό θα κάνω ειδική ανάρτηση.,
    Δεν κολλάμε εκεί βέβαια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αγαπητοί φίλοι,
    θα προσπαθήσω, όσο πιο περιεκτικά γίνεται, να σας δώσω τη σκέψη μου, που πηγάζει από την θεωρία της ζωής μου.
    ο άνθρωπος είναι σχιζοφρενής, ζει το σήμερα και σκέφτεται το αύριο.
    σαν υποτελής καλά κάνει, σαν ον όχι. από εδώ ξεκινούν τα προβλήματα του.
    τα καλύτερα μου χρόνια τα έζησα όταν στο σήμερα ζούσαμε ήδη το αύριο, κυριολεκτώ.
    το κίνημα της αυτονομίας στην Ιταλία κατάφερε για κάποια χρόνια να ζει την αταξική κοινωνία μέσα σε αυτή την καπιταλιστική.
    η άλλη κοινωνία, η δική μας, δίχως ρόλους και εκπροσωπήσεις, απαλλοτρίωνε μάλιστα καθημερινά, με χίλιους τρόπους, πλούτο και υπεραξία από τους ισχυρούς, μοίραζε και μοιράζονταν τα πάντα.
    και έκανε μάλιστα αυτό το μοίρασμα πραγματικότητα και στο ερωτικό πεδίο, μην επεκταθώ περισσότερο.
    έτσι λοιπόν οι αυτόνομοι ήταν πραγματικά ελεύθεροι, ζούσαν την ουτοπία ήδη από το σήμερα, αυτοσχεδίαζαν, δίχως καμία εξωτερική επιρροή, τα πάντα.
    ο Καστοριάδης ήταν άγνωστος, ο Νέγκρι και ο Γκουαταρί ναι.
    πολλά του Καστοριάδη μου αρέσουν, οι διανοούμενοι παρατηρούν και γράφουν, αυτά που εμείς πράττουμε!
    συνεχίζω :
    τα πράγματα έσφιξαν όταν το κίνημα, για να αντέξει την επίθεση και την καταστολή, άρχισε να χωρίζεται σε χιλιάδες μικρές υποομάδες.
    έτσι οι μαχητές άρχισαν να κλείνονται, κλείσιμο ίσον θάνατος. όλα γυρίζουν γύρω από λίγους, ξεχνάς να ακούς,κλείνεσαι στον εαυτό σου, από το εμείς περνάς στο εγώ.
    έτσι αρχίζει η σχιζοφρένεια, διότι το αύριο ξεκινά να απομακρύνεται.
    η αταξική κοινωνία ίσως συνεχίζει να υπάρχει, σε πολύ μικρό καλούπι, δεν είναι συλλογική, καταντά σχεδόν ατομική.
    τον μόνο του όμως συνήθως κερδίζει ο εγωϊσμός, θέλει πολύ δουλειά, παρατήρηση και διαλογισμό για να καταφέρεις να συνεχίσεις να ακούς αυτά που πραγματικά συμβαίνουν γύρω σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. να πω και το άλλο :
    ήμασταν ευτυχισμένοι γιατί ήμασταν πολλοί και ήμασταν μαζί, έτσι λέγαμε.
    μόλις χωρίσαμε, άρχισαν να βγαίνουν πράγματα που σίγουρα προϋπήρχαν βαθιά μέσα στον καθένα, πράγματα που η καθημερινή τριβή με τους πολλούς εξαφάνιζε, και που άρχισαν να παίρνουν θεόρατη μορφή.
    και ξεπήδησαν οι ρόλοι και οι διακρίσεις.
    ποιοι ήταν ικανότεροι, ποιοι καλύτερα οπλισμένοι, ποιοι ομορφότεροι.
    χάθηκε το πλήθος που πάλλονταν, ξεπήδησε η ατομικότητα με όλα τα καλά της, με το μοιραίο της όμως κακό, τον εγωϊσμό.
    όχι εκείνον τον καλό που σε κάνει να θέλεις να μοιάξεις, εκείνον τον κακό που βλέπει την διαφορά σαν πεδίο αξιολόγησης.
    δεν ξέρω εάν με αντιλαμβάνεσθε, το έζησα και στο δικό μου το πετσί, και συντρόφων μου.
    όταν το εμείς γεμίζει περιεχόμενο και ζείτε από τώρα, τότε όλα καλά.
    όταν περιμένουμε από τις καλένδες την ευτυχία και όλα τα υπόλοιπα, βράστα Χαράλαμπε.
    γι αυτό και δεν συμπαθώ πολύ τους διανοούμενους, που έχουν το χάρισμα να συνθέτουν τις παρατηρήσεις τους, όταν όμως αυτές δεν συμβαδίζουν με την καθημερινή βιοτή, καταντούν λόγια και πάλι λόγια.
    επιστρέφοντας λοιπόν στο σήμερα, και τελειώνοντας, ένα παράδειγμα :
    την εποχή των πλατειών, άκουσα πολλούς να λεν πως σπουδαίο μείον του κινήματος ήταν πως δεν ήξερε τι να προτείνει σαν εναλλακτική.
    ενώ αυτή ήταν η τεράστια ομορφιά του.
    χιλιάδες πράγματα ακούστηκαν από αυτούς που ζούσαν καθημερινά στις πλατείες.
    μόνο που αυτοί που έχουν μάθει να τρώνε μασημένη τροφή δεν μπορούσαν να τα αφουγκραστούν.
    αυτοί φίλοι μου είναι το πρόβλημα της κάθε κοινωνίας, του κάθε κινήματος που θέλει να ανοίξει τα φτερά του : το άγνωστο.
    το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα του μοιράσματος.
    απλά τα πράγματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή διάλυση στο πλήθος. Είναι παραπάνω από προφανείς οι λόγοι για τους οποίους αντιπαθείς τους διανοούμενους, δεν σε ενδιαφέρει η γνώση αλλά η καυλό-εμπειρία. Η «πλατεία» ήταν ένα σκορποχώρι που θα προετοίμαζε την άνοδο του Τσίμπλα και της παρέας του. Για να ξεπουληθεί η χώρα και ο λαός χωρίς πολλές αντιδράσεις. Ποιος σου είπε «καλλιτέχνη» ότι τις κοινωνίες και την ιστορία τις απασχολεί το βίωμα και η καύλα σου.... (....ρητορικό)

      Εβδομαδιαία θέαση του Life of Brian (http://www.imdb.com/title/tt0079470/) μέχρι να δώσω νεότερες οδηγίες θεραπευτικής αγωγής.

      Υ. Σ. Οι παρόλες σου είναι πιο συναισθηματικά απαράδεκτες από αυτές των «διανοουμένων». Για λογοτεχνική αξία, ας μην μιλήσουμε καν...

      Διαγραφή
    2. Γεώργιε, θα σε μαλώσω...τον ξέρεις βρε τον άνθρωπο; γιατί εγώ τον ξέρω, και βέβαια η γνώμη του και η εμπειρία του δεν περιορίζεται στο "θέμα" των πλατειώνε που προτιμώ να μην μιλήσω, αλλά και σε άλλες διαστάσεις που θα συζητήσουμε κάποτε και υπό άλλη ανάρτηση και συνθήκες...
      Βέβαια η όλη υπόθεση "πλατείες" φαίνεται πως έχει αποκτήσει στρατηγική σημασία για την μετα-μετα-πολίτευση, πράγμα που έχει αρχίσει να με κουράζει. Το θέμα έχει τελειώσει και ο συριζας επίσης σαν κόμμα της πλατείας, σαλπάρουνε όλοι προς το νέο κεντροαριστερό σχήμα, με την "αριστερή τάση" και την ανταρσύα να έχουν κάνει το πρόπλασμα του νέου συριζα και ούτω καθεξής μέχρι το τέλος των αιώνων,..

      Διαγραφή
    3. Πάντως έχει ενδιαφέρον η διαφορά νοοτροπίας και αίσθησης, αν μπορώ να τα ονομάσω έτσι, που αρχίσει να αναδύεται σε όλους μας προκαλώντας αντιπαραθέσεις εκ του (φαινομενικού) μηδενός. Δεν θέλω να αρχίσω να κάνω και γω "εκκαθαρίσεις'', γιατί αν αρχίσω θα φτάσω ακόμα πιο βαθιά και θα βγάλω τον εσωτερικότερο σταλινικό εαυτό μου και θα τα βάλω τα πράγματα στην πολύ σκληρή θέση τους. Αλλά δεν είμαι τόσο τσιτωμένος ακόμα, άσε που στο τέλος οι αντιθέσεις θα είναι νομίζω άλλες, όλοι βιάζεστε παίδες να φτιάξετε δίπολα, και θα μετανιώσετε στο τέλος..

      Διαγραφή
    4. Δεν έχω κανένα δίπολο. Αιώνια ο τρελός του χωριού. Venceremos (http://youtu.be/zqlxkjpRv8w).

      Διαγραφή
  6. (Άργησα να απαντήσω φίλε μου γιατί έλλειπα. Πολύ ωραία όλα αυτά που μοιράστηκες μαζί μας, ακριβώς με τον τρόπο που τα μοιράστηκες, δεν έχω να πω περισσότερα, πραγματικά. Είναι όντως κουραστικά τα λόγια και οι αναμασημένες θεωρίες, ειδικά από τους επεξεργαστές των συλλογικών βιωμάτων του αγώνα. Θα έλεγα πως αυτή η αντίφαση που επισημαίνεις ανάμεσα σε αυτούς και το ίδιο το κίνημα, όπως την περιγράφεις, έχει μια σημασία που μπορεί να την πει κανείς και θεωρητική, αν με την έννοια θεωρία λέμε κάτι πραγματικά πρακτικό, και όχι "πραγματιστικό". Σε φιλώ φίλε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. μου κάνει εντύπωση που μέσα στα όσα περιέγραψα, ο παραπάνω κύριος στάθηκε σε μια αναφορά στο τόσο αντιφατικό κίνημα των πλατειών.
    το κακό είναι πως όταν δεν καταλαβαίνουμε, ή δεν συμφωνούμε με κάποιον αρχίζουμε να τον μειώνουμε, χωρίς να γνωρίζουμε ούτε καν εάν έχει μαλλιά ας πούμε ή όχι.
    αυτό ήταν ακριβώς το σημείο κλειδί της παρέμβασης μου.
    παραδέχομαι πως βιώνουμε πολύ δύσκολη κι σχεδόν σχιζοφρενική φάση, αιωρούμαστε καθημερινά ανάμεσα στο είναι και στα θέλω μας, κι εκεί αρχίζει η περιπέτεια.
    εάν καταφέρουμε να ακούσουμε τους γύρω, ξεφεύγοντας με την διαρκή παρατήρηση από το 'είμαι', τότε κάτι θα καταφέρουμε, ανάμεσα στην πραγματικότητα που μας συνθλίβει και την 'καλύτερη' κοινωνία που ονειρευόμαστε.
    δεν τα έχω με τους διανοούμενους, τα έχω με αυτούς που αναλύουν και συνθέτουν τις εμπειρίες αλλονών, ενώ οι ίδιοι στέκονται στην ασφάλεια των γραφείων τους.
    το κακό είναι πως μέσα στο 'πλήθος' στέκονται και άνθρωποι σαν τον .....
    αυτό κάνει και σε εμένα να αναδύεται ο σταλινικός μου εαυτός!
    όσο βλέπω τα χάλια στα οποία έχουμε περιέλθει, τόσο φουντώνει μέσα μου μια μηδενιστική τάση που λέει : γράψε τους εκεί που ξέρεις και τράβα τον δρόμο σου επαναστάτη, μαζί με την παρέα σου, καταλαβαίνεις τι εννοώ.
    μετά όμως επεμβαίνει ξανά η ψυχραιμία και λέω πως μόνο σε στενή σύνδεση με τα πολυπληθή κινήματα υπάρχει ελπίδα.
    και εάν θέλουμε να είμαστε 'δημοκράτες' τότε πρέπει να μάθουμε να ακούμε με σεβασμό και αλληλεγγύη προς τους δίπλα τον προβληματισμό τους.
    τίποτα χειρότερο απ' τον εγωισμό, ιδιαίτερα εκείνων που από το ''κλειστό δωμάτιο'' του μικρόκοσμου τους κοιτάζουν γύρω τους τα τραίνα να περνούν.
    σου αφιερώνω λοιπόν αγαπημένε φίλε Ιωάννη ,όπως και στον κύριο Παπαντώνη φυσικά, ένα αγαπημένο μου τραγούδι, το κλειστό δωμάτιο των αδελφών Κατσιμίχα, ελπίζοντας ,σύντομα θα ήταν το καλύτερο, να καταφέρουμε να συνεννοηθούμε.
    πολλά φιλιά
    με αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είμαι δημοκράτης είμαι δημοκρατικός, «ψευδώνημε» σχολιαστή (γνωστού του σύντροφου Γιάννη). Δεν φταίω εγώ που είσαι αγράμματος. Αν νομίζεις ότι η τοποθέτησή μου είναι προϊόν εμπάθειας σ΄ έναν άγνωστό μου, τόσο το χειρότερο για σένα και τόσο το καλύτερο για μένα... Κερδίζω χρόνο, από άγονες αντιπαραθέσεις.

      Αν θέλει ο σύντροφος Γιάννης, ας με διαγράψει από τα κιτάπια του, για να εκφραστεί ο εσωτερικότερος σταλινικός εαυτό του. Να δω μετά με ποια κνώδαλα θα κάνει την περιβόητη «επανάσταση»… που ελπίζω ειλικρινά να ποθεί, πέρα και πάνω από τα προσωπικά του γούστα.

      Έχω παραπάνω από μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Η μετριοφροσύνη ανήκει στους μέτριος έλεγε ο Βοναπάρτης.

      Υ.Σ.

      1. ...Και εμένα σύντροφε Γιάννη ξυπνάει ο Maximilien François Marie Isidore de Robespierre, καμιά φορά στον εσωτερικότερο εαυτό μου. Λέω όμως να τους εφαρμόσω σε ζεύγος, μαζί με τον Βοναπαρτισμό. Να μην «καθυστερούμε» και την ιστορία... Δεν λέει...

      2. Αν το θυμάσαι, σύντροφε Γιάννη, κατά κοινή ομολογία, στην πολιτική μας (κινηματική) διαδρομή, εσύ είσαι αυτός που καθυστερεί να αντιληφθεί με ποιους έχει να κάνει (ηθικά και πνευματικά), επανειλημμένα. Θα μπορούσα να σου ζητήσω συγνώμη γι΄ αυτό αν ήμουν «κακός», εμπαθής και συνωμοσιολόγος. Τα «αδειάσματα» που μου έχεις κάνει κατά καιρούς τα παραβλέπω, όχι από Μεγαλοκαρδία και Αρετή, αλλά για καθαρά οργανικούς - λειτουργικούς λόγους. Γιατί, αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμη, σαν γνήσιος Machiavelliστής βάζω την «κοινή υπόθεση» πάνω από τα προσωπικά πάθη.

      Ρουά - Ματ.

      Διαγραφή
  8. ¨Οπως θα πω και σε ένα άλλο πόστ, με έχετε κουράσει αφάνταστα, όχι με τις πολιτικές σας απόψεις αλλά με την ιντερνετική σας κάψα. Γι'αυτό και θα σας αφήνω να λέτε τον πόνο σας και η ζωή συνεχίζεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. φίλε μου καλέ, λίγες ακόμη διευκρινήσεις ήθελα να σου αποστείλω, μιας και με το πέρασμα της ώρας, μου φαίνεται όλο και πιο αδιανόητη η συμπεριφορά του κ. Παπαντώνη.
    οι σκέψεις που μοιράστηκα μαζί σας μου ήλθαν διαβάζοντας το κείμενό σου .
    όταν ξεκίνησα λοιπόν να γράφω το δικό μου, ήδη είχατε ξεκινήσει τον διάλογο σας κι έτσι μίλησα στον πληθυντικό, δεν αφορούσαν δηλαδή με τίποτα τον συγκεκριμένο κύριο, ο οποίος σίγουρα θίχτηκε, και ας τον να λέει τώρα άλλα.
    βέβαια, γιατί θίχτηκε, άγνωστον.
    σίγουρα είμαι αγράμματος, έχω πολλές φορές παραδεχτεί πως η πολιτικοποίηση μου, αυτή η ελάχιστη, προήλθε από κείμενα αγωνιστών και όχι διανοούμενων, έτσι έτυχε, δεν το μετάνιωσα ποτέ, νιώθω πως καλό μου έκανε. αυτά.
    από παιδί, τα βαρύγδουπα κείμενα, και τα μεγάλα ονόματα, μου στάθηκαν δυσκολοχώνευτα, τόσα απίδια πιάνει ο σάκος μου, αυτός είμαι και φτάνει.
    θαυμάζω αυτούς που τα καταφέρνουν καλύτερα, φτάνει να το αποδεικνύουν και στο γήπεδο.
    άσε που και το σχολείο με δυσκολία το τελείωσα, τι να κάνουμε;
    γι αυτό και μου άρεσε πάντα να ακούω και να παρατηρώ.
    στα δύσκολα όμως την ουρά μου δεν την έβγαλα απ' έξω και αυτό είναι η τιμή μου.
    όσον αφορά ....την καύλα.....
    νόημα που δεν όρισε ποτέ την ζωή μου,μιας και περισσότερο συναισθηματικός είμαι παρά καυλωμένος, βλέπεις αισίως έφτασα στα εξήντα μου, γερός και όχι τόσο δυνατός.
    καύλα όμως για την επανάσταση είχα πάντα, και δια τούτο ακολούθησα με την ψυχή και το σώμα μου αυτούς που έγιναν σύντροφοι και φίλοι ζωής, για πάντα.
    δυσκολεύτηκα πολύ να τους ακολουθήσω, επαναστάτες αληθινοί ήταν , έθεσαν σε αμφισβήτηση τα πάντα μέχρι εκείνη τη στιγμή στερεότυπα, ένα από αυτά και ο έρωτας και οι σχέσεις ανάμεσα στα φύλλα, η ιδιοκτησία, κλπ.
    και όταν βρέθηκα πίσω, εξόριστος πια στην πραγματικότητα, φτου κι από την αρχή ,μέχρις να αποδεχτώ πλήρως την νέα πραγματικότητα.
    θεωρητικών κείμενα διάβασα πολλά ,αυτών που βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή των αγώνων, σίγουρα δεν τα καταφέρνω φίλε μου όσο κι εσύ, συγχώρα με γι αυτό.
    εξ' άλλου ,στον αγώνα τον καλό, όλοι χωράνε, φτάνει να το ποθούν, εγώ ναι.
    το κίνημα των πλατειών ήταν μια εξαιρετική στιγμή στην σύγχρονη πολιτική ιστορία, πολυσυλλεκτικό και με χίλιες αντιφάσεις.
    ο σύριζα το εκμεταλλεύτηκε, με τον σύριζα αυτό σχέση καμία δεν είχε, ούτε και με κανέναν άλλον, γι αυτό και πολλοί καθεστωτικοί το μίσησαν.
    έμαθα κι εκεί πολλά, όπως εξ άλλου και από τόσες άλλες εμπειρίες.
    και τέλος ήρθε η αέναη κίνηση, για να αναπαραστήσω ξανά με τα γραπτά μου και τα μεταφρασμένα κείμενα εκείνη που στάθηκε η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος της ζωής μου.
    τα χρόνια της αμφισβήτησης στην πράξη, στα βήματα του Γκεβάρα και των μετά αυτόν ανταρτών των πόλεων.
    σήμερα έχω αράξει.
    παρακολουθώ, παίρνω μέρος στην παγκόσμια συζήτηση, και όχι μόνο, με χίλιους τρόπους, και μέσα στη νέα πραγματικότητα, δίχως να προδίδω, έτσι νομίζω, το παρελθόν και την ανάγκη για προσωπική και κοινωνική χειραφέτηση. για τον κομουνισμό, την αναρχία ή όπως αλλιώς ο λαός αποφασίσει να ονομάσει το όραμα του για απελευθέρωση από όλες τις προσωπικές και κοινωνικές του στρεβλώσεις.
    με αγάπη, όχι με μίσος. με αποφασιστικότητα και σκληράδα εκεί που θα χρειαστεί.
    αυτά, φίλε μου καλέ.
    όσο λοιπόν σκεφτόμουν αυτά στο μυαλό μου, ήλθα εδώ να τα πληκτρολογήσω.
    είδα με έκπληξη πως ο κύριος αυτός συνεχίζει τον μονόλογο του, γιατί περί αυτού πρόκειται.
    άγνωστο γιατί να είναι τόσο τσαντισμένος με κάποιον που δεν αναφέρθηκε σε δικό του λεγόμενο ούτε στιγμή.
    μάλλον κάποια πράγματα τον ερέθισαν, πρόβλημα του.
    σε φιλώ λοιπόν Ιωάννη με αγάπη
    καλό απόγευμα, πηγαίνω να πλύνω τα πιάτα, τα ξαναλέμε


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Χωρίς να φταίει ο Μιχάλης (σαν πρόσωπο) ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΗΣ!
    Το πόσο διαφωνώ με αυτόν τον άνθρωπο δεν λέγεται, αλλά δεν παὐει να με εκπλήσσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..