Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Ριζικές επιλογές..




Η δυνατότητα να αποδειχθεί ή να μην αποδειχθεί η αλήθεια δεν αποτελεί το σημείο εκείνο που απασχολεί τους παραχαράκτες της και τους προπαγανδιστές του ψεύδους που σήμερα υπερ-πλεονάζουν στον κόσμο. 
Αυτό που τους απασχολεί είναι να κατακλυσθεί η μαζική σκέψη από ένα εκ των υστέρων μετριασμένο ψεύδος αφού πρώτα έχει διανεμηθεί σε αρκετές ποσότητες το απόλυτο ψεύδος.
Οι ψεύτες ακολουθούν την στρατηγική δημιουργίας εκείνης της τελικής ουδετερότητας που έρχεται αφού πρώτα έχει προηγηθεί ένας κατακλυσμός ψευδών. 
Γνωρίζοντας πως το ψεύδος "έχει κοντά ποδάρια" και πως στο τέλος θα υπάρχει έκθεση των ψευδών στο φως επιδιώκουν μια τελική ουδετεροποίηση της αλήθειας με την ανάμιξή της με το ψεύδος τους. 
Γι'αυτό και όλοι οι ενδιάμεσοι "χώροι" μεταξύ της αλήθειας και του ψεύδους είναι πλέον οι πιο επικίνδυνοι αφού συμπίπτουν με τις στρατηγικές επιδιώξεις αυτών που ψευδόμενοι και προπαγανδίζοντας το ψεύδος ξέρουν πως αυτό που έχει σημασία γι'αυτούς είναι να μην εμφανιστεί η αλήθεια σε μια πλήρη ακεραιότητα. 
Η πραγματικά ριζοσπαστική διανοητική πράξη σήμερα, στο επίπεδο της κοινωνικής συνείδησης, της εργατικής-ταξικής και αληθινά ανθρώπινης συνείδησης, θα ήταν να στοχεύσει κανείς πρώτα σε αυτόν τον ενδιάμεσο "χώρο" πριν ακόμα αυτός γίνει (όταν συμβαίνει αυτό) το σημείο υποδοχής της συστηματικής ψευδολογίας.
Ποιός είναι όμως αυτός ο ''ενδιάμεσος" χώρος, και πως προσδιορίζεται πολιτικά, φιλοσοφικά, υπαρκτικά;
Θα ήταν πολύ βιαστικό να δώσουμε έναν γενικό ορισμό του, αλλά δεν είναι δυνατόν να μην επιχειρήσουμε κάποια ανίχνευση των πραγμάτων στο γενικό τους σχήμα. Ας κάνουμε μια βασική σκιαγράφηση και ας δούμε έπειτα τι σημαίνει προπαγανδιστικός πόλεμος σε σχέση με το θέμα που θίξαμε.






Η τραγική αποτυχία του εργατικού κινήματος να αντιμετωπίσει τον σύγχρονο καπιταλισμό, ήτοι τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, έχει δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για να "ανθίζουν" όλα τα φαινόμενα της ταξικής προδοσίας και του συμβιβασμού με τον ιμπεριαλισμό. 
Δεν είναι αναγκαίο να ψάξουμε "συνωμοσίες" και "μηχανισμούς" πίσω από τα πράγματα. 
Η ίδια η δυναμική των πραγμάτων δίνει στα κοινωνικά υποκείμενα δύο επιλογές: 
'Η να συμβιβαστούν με την "μοίρα" τους και το ψεύδος που γεννιέται συνεχώς ως αναγκαία διαμεσολάβηση της αστικής πραγματικότητας ή να περιέλθουν σε ένα είδος απομόνωσης και πολιτικής και ιδεολογικής περικύκλωσης από αυτή την πραγματικότητα, αφού δεν υπάρχει (ενεργώς) σε παγκόσμιο επίπεδο, άρα συνεπαγωγικά και σε τοπικό επίπεδο, καμμία εμφανής θετική προοπτική ανατροπής των ιδεολογικών, άρα και πολιτικών συσχετισμών.
Η μόνη δυνατότητα για ιδεολογική και πολιτική ανατροπή εμφανίζεται στην περίπτωση μιας παγκόσμιας κρίσης που θα μετεξελίσσονταν άμεσα σε ένα είδος παγκόσμιας πολεμικής σύγκρουσης ανάμεσα στα διάφορα παγκόσμια καπιταλιστικά μπλόκ που έχουν σχηματιστεί ή σχηματίζονται. 
Όσο δεν συμβαίνει αυτό οι μάζες βρίσκονται σε εκείνη την κατάσταση που είναι διαχειρίσιμη από τις άρχουσες τάξεις "τους".  
Οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα παγκόσμια καπιταλιστικά μπλόκ έχουν μεταφερθεί στις περιφερειακές ζώνες της ισχύος τους, αν και με άνισο τρόπο. 
Όπως λέει και ο φίλος Δημήτρης δημιουργούνται συνέχεια κάποια "κενά" σημεία στον παγκόσμιο χάρτη που δεν "κλείνουν" με μια άμεση σύρραξη μεταξύ των δυνάμεων που συναντιούνται σε αυτά αλλά με την δημιουργία ολοένα  νέων "κενών", με την δημιουργία δηλαδή όλο και περισσότερων ζωνών διάχυτου πολέμου και ημι-κρατικών συγκρούσεων με έντονο το εθνοτικό,  θρησκευτικό-σεκταριστικό και χαοτικό κέλυφος αυτών των συγκρούσεων. 
Αυτή η πολεμική κατάσταση είναι "ιδανική" για μια διαρκή χρονική μετάθεση της κύριας σύγκρουσης και για την δημιουργία μιας μελλοντικής εσωτερικοποίησής της στο κοινωνικο-οντολογικό επίπεδο των διαφόρων κυρίαρχων χωρών.
Αυτό βέβαια δεν είναι η στρατηγική όλων των καπιταλιστικών μπλόκ αλλά μια αρκετά αποσαφηνισμένη στρατηγική των "δυτικών" δυνάμεων και της Ιαπωνίας. 
Η στρατηγική περικύκλωσης της Κίνας και της Ρωσσίας κυρίως και δευτερευοντως του Ιράν έχει ενεργοποιηθεί σε αυτό το πλαίσιο, με την άμεση σύμπραξη του Ισραήλ, και αφορά την "ειρηνική'' διάλυσή τους μέσα σε ένα οξύ εθνοτικών, θρησκευτικών και άλλων ιδεολογικά ασαφών αντιπαραθέσεων στο "εσωτερικό" τού αυτοκαθορισμού της δικής τους αστικής κυριαρχίας (που περιλαμβάνει και τις δικές τους περιφέρειες επιρροής).
Το πιθανό λάθος αυτών των χωρών, που είναι και πιστεύω η αχίλλεια πτέρνα τους είναι πως περιμένουν κάποια στιγμή να γίνει μια κεντρική επίθεση, ενώ αυτό που θα έπρεπε να επιδιώξουν θα ήταν να προκαλέσουν αυτές οι ίδιες την ρήξη τους με την "δύση".
Αυτό όμως το "λάθος" υπαγορεύεται μάλλον (άρα δεν είναι γενικά και αόριστα λάθος) από τις συνυφάνσεις των κεφαλαίων τους με τα δυτικά κεφάλαια, και ευρύτερα από την αλληλεξάρτηση των καπιταλιστικών οικονομιών. 
Ίσως σιγά σιγά έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως στο βάθος του χρόνου υπάρχει η πρόθεση των δυτικών να τις διαλύσουν μέσα σε ένα χάος εσωτερικών αντιθέσεων για τις οποίες όντως δεν έχουν να πράξουν πολλά όσο οι κοινωνίες τους διαπερνώνται από εκείνες τις ιδιαίτερες αντιφάσεις που ακόμα τουλάχιστον δεν διαπερνούν τις δυτικές αστικές κοινωνίες. 
Υπάρχουν σημαντικά προβλήματα στην δόμηση του αστικού τους κράτους και η συναίνεση του "πληθυσμού" που είναι αντικείμενο της ''εσωτερικής" κυριαρχίας τους δεν είναι και τόσο εξασφαλισμένη. Βέβαια, αντίθετα από ό,τι θεωρούν (;) οι δυτικοί σε αυτές τις κοινωνίες μια πιθανή ανατροπή των πολιτικών ελίτ που κυριαρχούν σε μια ισορροπία θα ανέδυε ακόμα πιο ριζοσπαστικές αντι-δυτικές δυνάμεις, αλλά μέχρι να συνέβαινε αυτό ο δυτικός τυχοδιωκτισμός θα έπαιρνε μια ανάσα και η δύση θα μπορούσε να ετοιμαστεί για την τελική σύγκρουση που ξέρει ότι κάποτε θα έρθει. 
Ο μοναδικός τρόπος για την Ρωσσία, την Κίνα, και το Ιράν, να αντιμετωπίσουν την δύση είναι να αφήσουν τις αυταπάτες για την ειρηνική δημιουργία ενός ''εναλλακτικού" παγκόσμιου οικονομικού μηχανισμού και να πυροδοτήσουν κάποια στιγμή από μόνες τους την ολική ρήξη με τον δυτικό κόσμο, και χωρίς απαραίτητα αυτό να σημαίνει άμεσα παγκόσμιο πόλεμο πάντως θα σημαίνει εμπορικούς πολέμους, επιστροφή στους δασμούς και τον εκτεταμένο οικονομικό προστατευτισμό, κλείσιμο των συνόρων με την στενή και ευρεία έννοια, και άμεσο πολιτικο-πολεμικό ανταγωνισμό στις "ρευστές" περιφέρειες.
Αυτές οι "ρευστές" περιφέρειες που μπορούν πολύ εύκολα να περιέχουν και αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες (δεν είναι λοιπόν περιφέρειες με την έννοια που το έθεταν οι θεωρητικοί της εξάρτησης και της θεωρίας για την "μητρόπολη-περιφέρεια"), θα είναι το αντικείμενο της σφοδρότερης αντιπαράθεσης και το πεδίο συνάντησης όλων των ενδο-καπιταλιστικών αντιθέσεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεωρώ πως μια τέτοια περιφέρεια αποτελεί και η χώρα μας. Σε αυτό λοιπόν το σημείο-κέντρο της παγκόσμιας αντιπαράθεσης (σε ένα από τα κέντρα..) θα εκφραστεί καταρχάς μια ανηλεής ιδεολογική και προπαγανδιστική διαμάχη που θα αφορά την θέση της χώρας στο παγκόσμιο σκηνικό, και θα τεθεί το ζήτημα της αλήθειας και του ψεύδους στο επίπεδο της άμεσης πρακτικής δράσης, ό,τι και να περιέχει η έννοια "άμεση πρακτική δράση". Τι σημαίνει αυτό σε σχέση με το αρχικό θέμα το οποίο πραγματευτήκαμε σε συντομία, το θέμα της "ενδιάμεσης" περιοχής των προπαγανδιστικών μηχανισμών των ψευτών της δύσης; 
Θα μιλήσουμε με λίγα λόγια..



Η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί η "ελληνική επικράτεια" ως σημείο αντιπαράθεσης των σχηματιζόμενων δυο παγκόσμιων μπλόκ είναι ισχυρή. Αμέσως με την εμφάνιση των δύο δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας θα σχηματιστεί ένα ιδεολογικό δίπολο.
Από την μια μεριά θα αναπτυχθεί ένα φιλο-δυτικό μέτωπο που θα περιλαμβάνει την πλειονότητα της συντηρητικής δεξιάς, την πλειονότητα της άκρας δεξιάς, τους σοσιαλδημοκράτες, την άκρα "διεθνιστική" αριστερά με βασικό ιδεολογικό άξονα την "ειρηνική" παραμονή της χώρας στην δυτική σφαίρα επιρροής, πράγμα που φυσικά θα καλύπτεται μερικές φορές από τα χάσματα που διαιρούν αυτές τις ομάδες. Αυτό που θα συνέχει αυτό τον "χώρο" ως αντίληψη "αλήθειας" θα είναι η έννοια της καταλλαγής, της μεσότητας, της μετριοπάθειας.
Στην άλλη πλευρά θα συγκεντρωθούν όλες οι αντίθετες δυνάμεις που ωστόσο δεν θα συγκροτούν μέτωπο αφού οι μεταξύ τους διαιρέσεις είναι πραγματικές και δεν αποτελούν απλά προφάσεις και επικαλύψεις των στενών και ιδιοτελών συμφερόντων τους. 
Δεν αποκλείεται λοιπόν κατά την διαμάχη για την ηγεμονία-κυριαρχία αυτού του "αντι-δυτικού" μπλόκ (το οποίο μερικοί, εντός του, θα αρνούνται μέχρι τέλους να το ονομάσουν έτσι) να διεξαχθεί ένας σκληρός πόλεμος που θα δίνει την εικόνα δύο διαφορετικών μπλόκ, που συμπροστιθέμενα με το ήδη υπάρχον φιλοδυτικό θα δημιουργούν την εικόνα τριών μπλόκ. 
Στην πραγματικότητα το αντικείμενο του αγώνα μέσα στο αντι-δυτικό μπλόκ θα είναι η μορφή της κοινωνίας μετά την ρήξη με την δύση.
Η διαφορά των συγκρούσεων που θα διεξαχθούν μέσα στο αντι-ιμπεριαλιστικό μπλόκ με τις εσωτερικές συγκρούσεις μέσα στο φιλο-δυτικό μπλόκ έγκειται στον τρόπο με τον οποίο θα διεκπεραιωθεί το θέμα της αλήθειας και της προπαγάνδας.
Στην περίπτωση που το ένα ή άλλο μέρος του αντι-ιμπεριαλιστικού μπλόκ επιλέξει να ακολουθήσει το ψεύδος της ειρήνης απέναντι στους δολοφόνους της δύσης θα έχει άμεσα προσχωρήσει στο εχθρικό στρατόπεδο, το στρατόπεδο των "ειρηνιστών", των "διεθνιστών" και των "φιλελεύθερων-δημοκρατών" δούλων της δύσης. Η προσχώρηση στην "μεσότητα" σε αυτή την περίπτωση θα είναι μια προσχώρηση στο αντίθετο στρατόπεδο.
Κανείς δεν γνωρίζει ποιός θα υποχωρήσει και αν θα υποχωρήσει στον φιλειρηνισμό της υποτέλειας και του θανάτου.
Πάντως ο "χώρος" ενός συμβιβασμού, ή ο "χώρος" της καταλλαγής θα είναι, σε όποια φάση -αλλά ειδικά σε αυτήν, ο "χώρος" της εθελοδουλείας, ο "χώρος" που το ψεύδος θα βρεί το τελευταίο καταφύγιό του. 
Σε αυτό τον περιφερειακό ταξικό και πατριωτικό πόλεμο θα νικήσει όποιος δεν αφήσει ποτέ τα όπλα του και δεν πάψει να ξεριζώνει κάθε τι που εκφράζει την κυριαρχία της δύσης μέσα στην χώρα..






Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..