Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Θεολογικές αντιστοιχίες: Δύση και Ισλάμ υπό το πρίσμα της οντο-θεολογίας..




Η έξοδος του υποκειμένου από τον "εαυτό" του θεωρήθηκε από διάφορες φιλοσοφικές και θρησκευτικές παραδόσεις ως μιά εκστατική διεργασία που μεταφέρει τον "εαυτό" σε ένα σύνολο καθορισμών του ανθρώπινου που τού ήταν μέχρι τότε ξένοι.


Η εκστατική διεργασία μπορεί να πει κανείς πως είναι το θετικό αντίστοιχο αυτού που οι δυτικοί ονόμασαν αποξενωτική αλλοτρίωση αφού σημαίνει την απώλεια του εαυτού στο ξένο χωρίς αυτό να σημαίνει την ευτέλεια και τον ψυχικό και σωματικό εξανδραποδισμό του αλλά την περίκλεισή του από ένα ανώτερο Ον το οποίο συγκροτείται από το ταυτόν του περιερχόμενου σε έκσταση εαυτού και το έτερον με το οποίο αυτός έρχεται σε επαφή και συνύφανση.


Η νέα συνύφανση του εαυτού δεν είναι μια ιδιαίτερα ευτυχής κατάσταση αφού οι δυσκολίες που δημιουργούνται από την συσχέτιση με το Άλλο δεν είναι απλά οι δυσκολίες μιάς εργασίας, τα αναγκαστικά παρεπόμενα μιάς κοπιαστικής ενέργειας που ωστόσο "αναμένει" την ευτυχή κατάληξη της όλης διεργασίας σε ένα προϊόν που ενώνεται με τον αρχικό παραγωγό του, με το υποκείμενο που πυροδότησε την διεργασία και εντάχθηκε σε αυτήν.


Ο δρόμος της εκστατικής ενότητας με το ριζικό Άλλο είναι επαχθής αφού η έκσταση έχει ως τελικό της αποτέλεσμα την διάλυση του αρχικού παραγωγού σε μια νέα ύπαρξη, σε ένα νέο "έθνος" που θα απαρτίζονταν από ετερογενή στοιχεία αλλά δεν θα σήμαινε ούτε το ένα ούτε το άλλο από αυτά. Ο εκστατικός άνθρωπος αγγίζει το Άλλο  ως το συν-συγκροτόν στοιχείο του εαυτού του στο μέλλον και τον εαυτό του ως ένα αναιρούμενο στοιχείο σε αυτό τον νέο εαυτό.

 
Αυτό που δεν θέλει να φανταστεί ένα ισχυρό υποκείμενο είναι το ενδεχόμενο να αποξενώσει τον εαυτό του μέσα στον ζόφο της υπαρκτικής αλλοίωσης συνδημιουργώντας μια νέα ύπαρξη στην οποία και θα αναγνώριζε και δεν θα αναγνώριζε τον εαυτό του.
Όμως τα πάντα στον κόσμο είναι δημιουργήματα μιας τέτοιας διεργασίας που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καμίνι που καταστρέφει τις ταυτότητες μετασχηματίζοντας-καταστρέφοντάς τες σε μια νέα.



Αυτά όλα δεν συμβαίνουν μαζικά τόσο συχνά. Αλλά συμβαίνουν πραγματικά μόνον μαζικά. Τα υποκείμενα δεν έχουν την επιθυμία να συμβούν. Όμως η εκστατική διεργασία έχει την εικόνα μιας καθαρά προσωπικής ενέργειας, και είναι αλήθεια πως όταν η μαζική ενέργεια συμβαίνει, αλλάζοντας τον κόσμο, έχει "ακολουθήσει" χρονικά την έκσταση ενός μοναχικού (κατά τα φαινόμενα) υποκειμένου που εξέρχεται του ταυτοτικά καθορισμένου εαυτού του.
Η αλήθεια δεν είναι ένας εσωτερικός περίπατος μέσα στο υπάρχον του αυτοκαθορισμένου εαυτού ή έστω μια έξοδος από αυτόν με τελική κατάληξη την επιστροφή σε έναν μετασχηματισμένο αλλά Ίδιο εαυτό.
Η αλήθεια είναι ο πόνος της εξόδου από το ταυτόν.
Όμως αυτό που λέγεται μπορεί να σημαίνει ένα τίποτα όταν δεν καθορίζεται από την επίγνωση της ιστορικής εκδίπλωσης του κακού.



Η ιστορία είναι το πεδίο ανάδυσης του κακού όπως δεν εξιδανικεύεται από τις φιλοσοφίες της ιστορικής προόδου και της ταυτοτικής δύναμης όταν η τελευταία διανέμει τις καθησυχαστικές ιδεολογίες της για την γένεση και εδραίωσή της.
Η ιστορία ακυρώνει τον αρχικό δημιουργικό πόνο της εξόδου από τον ταυτοτικό εαυτό με την επικράτηση της παγίωσης σε μια νέα θεσμοποιημένη ταυτότητα του εαυτού, και αυτό συμβαίνει με την θεμελίωση εθνών, θρησκειών και ιστορικών τάξεων, παγκόσμιων ολοτήτων και τοπικών υποστασιοποιήσεών τους.



Η δύση κατασκεύασε έναν κόσμο όπου ο θανάσιμος αγώνας για την ταυτότητα ενδύθηκε τον μανδύα του απόλυτου τέλους του και μετέφερε αυτό το είδος του κακού μέσα σε κάθε ψυχή του κόσμου παρασέρνοντας τα πάντα στο δικό της τέλος και την δική της μορφή κακού. 
Αυτή η επιβολή όμως δεν είναι μια επιβολή όπως αυτές που συνέβαιναν πάντα κατά την διάρκεια και την έκβαση του ταυτοτικού αγώνα, αφού το περιεχόμενό της ήταν και είναι η ανάδυση και ανάδειξη, με την βία, της θεωρητικής ουσίας του υλικού κόσμου σε μοναδική ουσία του κόσμου. 
Γι'αυτό εξάλλου η κυρίαρχη μορφή της δυτικής εξουσίας δεν μπορεί παρά να είναι μια μορφή οικουμενικής δημοκρατίας, ένα είδος παγκόσμιας ελευθεριακής αυθεντίας, που ταυτίζεται ενεργά με την τελική καταστροφή και αυτο-καταστροφή του κάθε αγώνα για την ταυτότητα και την υπέρβασή της σε ένα ήσυχο και νεκρικό τέλος.
Μέχρι ένα σημείο όλο αυτό το σχέδιο φαίνονταν να έχει αίσια νεκρική έκβαση και ακόμα και η αριστερά τού δυτικού θανάτου βολεύτηκε καλά στο απολυτοκρατικό όραμα τής δύσης για ένα τέλος.



Σε αυτή την εκστρατεία η δύση συναντά πλέον έναν δύσκολο αντίπαλο έναν αληθινά συντηρητικό αντίπαλο που δεν έχει καμμία πρόθεση και καμμία επιθυμία να συνθηκολογήσει και ο οποίος είναι οντολογικά πανίσχυρος ακριβώς γιατί περιέχει εντός του ένα είδος ομοιότητας με αυτήν.
Κανένα προκεχωρημένο φυλάκιο δεν μπορεί να τον εξοντώσει, όπως δεν μπορεί κανείς να τον καταλάβει όπως αυτός υφίσταται μέσα στην ζοφερή εκστατικότητά του που την εννοεί. 
Μιλάμε για το Ισλάμ..



Αφού η δύση επιθύμησε με τόση σοβαρότητα να είναι έμπρακτα χυδαία αθεϊστική και αφού θέλησε με τόσο σθένος να αρνηθεί κάθε μορφή εκστατικής ύπαρξης, θα έχει τώρα να αντιμετωπίσει τα απειλητικά απομεινάρια της έκστασης και της πίστης σε εκείνο το πεδίο ακριβώς που καταλαβαίνει: στο πεδίο της απόλυτης ταυτότητας,  στο πεδίο της μοναδικής αλήθειας που ακυρώνει την εκστατική διεργασία, με την διαφορά πως (στο Ισλάμ) αυτή η έκσταση διατηρείται αρκετά ενεργή για να αποτελέσει έναν αντίθετο (οντολογικό) πόλο στον μηδενισμό της δύσης..










Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..