Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Τα χνάρια των μονοθεϊστικών θρησκειών και οι αρνητικές δυνατότητες εντός τους..

 
 
 
 
Το τέλος του Λόγου δια της πραγμάτωσής του έχει το ίδιο ένα αιφνίδιο τέλος στην έναρξη της αναγγελίας του ως αναμενόμενου, έτσι ώστε πριν ακόμα αρθεί με την λυτρωτική έλευσή του έχει ήδη αρθεί στην ίδια την επιτακτικότητα και την απολυτότητα της προσμονής της εκπλήρωσής του ως παρουσίας.
Η προετοιμασία της λύτρωσης και της έλευσης του λυτρωτή είναι ήδη η λύτρωση και το μόνο που απομένει είναι να αναλάβει ο ένας το βάρος και τον πόνο της ενσάρκωσης τής προκαθορισμένης παρουσίας του.
Η αναγγελία του Ονόματος της λύτρωσης δεν είναι από μόνη της κάτι τέτοιο αν δεν συνυφαίνεται με την άρνηση του εαυτού, μιαν άρνηση όμως που δεν προέρχεται από την αυτο-κατάφαση που φτάνει στο ύψος της υπέρβασης (όπως νόμισε ο Nietzsche)  αλλά από την ίδια την αρνητικότητα προς εαυτόν με θεμέλιο, ορίζοντα, και πρόσβλεψη (σ)τους άλλους ανθρώπους, αυτούς τους άλλους που έχουν στερηθεί το δικαίωμα της αυτο-κατάφασης χωρίς να ευθύνονται για αυτή την στέρηση.
Αν είναι έτσι όμως γιατί το μαρτύριο του Λυτρωτή περιέχει τόσην ενοχή; (ακόμα κι αν ενδύεται αυτή η προσωπική του ενοχή την ενοχή των άλλων ή ακόμα κι αν είναι τόσο ραφιναρισμένη από το Ύψος στο οποίο βρίσκεται ο φορέας της).
Το Ύψος του καταβαίνοντος στο πάθος της ενσάρκωσης μπορεί μεν να αίρεται μερικά από το ίδιο το γεγονός της κατάβασης αλλά διατηρείται ακέραιο μέσα του με τέτοιο τρόπο που να τον κάνει αιφνίδια συμμέτοχο στην πτώση των υποδοχέων του αλλά και στην ευθύνη την δική του για την πτώση τους.
Ο Θεός, ή ο Υιός του ή ο Προφήτης του ή ο Ιμάμης του, που μαρτυρούν, παίρνουν πάνω τους όλη την ενοχή του Πατρός τους για το κατάντημα των δημιουργημάτων του, αλλά και την ενοχή της δικής τους πτώσης που αν και γνωρίζουν πως δεν είναι αφεαυτή αληθινή περιέχει τον πόνο της πτώσης των δημιουργημάτων του Πατρός τους. 
Υπάρχει πλήρης ανάληψη και πλήρης αποδοχή όλων των ενοχών, και αυτών που υφίστανται και αυτών που είναι πλάσματα της ενοχοποιητικής πράξης του Πατρός.
Το γεγονός πως τα "ιερά κείμενα" παρουσιάζουν τον ενσαρκωμένο Λόγο ως Λόγο λύτρωσης των ανθρώπων από τα δικά τους πάθη είναι μια απόδειξη της πλαστογραφίας που υπήρξε ήδη από την πρώτη γενιά των συνεχιστών και των ερμηνευτών τους.
Ένοχος είναι ο Θεός και όχι τα παιδιά του, η αποστολή του ίδιου ή του Λόγου του στα παιδιά του είναι αποστολή αυτο-εξιλέωσης του μεγάλου αμαρτωλού για την ανομία και την μεγαλομανία του να φτιάξει έναν τόσο άθλιο κόσμο, αν και αυτό καλύπτεται από την συνεχή έκκληση του ενσαρκωτή της θεϊκής ενοχής και της Λύτρωσης των ανθρώπων από αυτήν στην δύναμη του Πατρός ή του μοναδικού Θεού.
Η συγχυτική εξύψωση του φονέα και του ενόχου μέσω της κυριολεκτικότητας του Λόγου του και μέσω της συνεχούς αναγγελίας της ένωσης του ενσαρκωτή με αυτόν δεν είναι παρά το τελευταίο χαρτί αυτού του ενόχου που ακυρώνεται από την έμμεση και όχι την άμεση εξέγερση του Απόστολού του αλλά επιβιώνει στους νέους πιστούς του Πατρός που ακολουθούν.
Θα ήταν αδύνατη μια ισχυρή εξέγερση εναντίον του μεγάλου ενόχου αν δεν προηγούνταν η εκπλήρωση όλων των δυνατοτήτων κατάβασης που περιέχει εντός του.
Η εξέγερση του σατανά είναι μια σικέ εξέγερση ενός οργάνου του μεγάλου ενόχου. Ο ενσαρκωτής αν και είναι ο μεγάλος νικητής του Πατρός δεν είναι δαίμονας ή σατανάς, παρά την ανοησία των ρομαντικών που εξύψωσαν τον τελευταίο στο βάθρο του αρνητή.
Η αυτο-αναίρεση όμως του θείου τελικά επιτυγχάνεται αν κανείς έχει στυλώσει τα μάτια του στην θυσία του μάρτυρα που τον ενσαρκώνει, εφόσον αυτός είναι πάντα από την μεριά των κυριάρχων και όχι των κυριαρχούμενων, πραγματοποιώντας την άρνηση του Ύψους και όλων των υπεροχικών ποιοτήτων του θείου με την εκπλήρωσή τους.
Η επίγνωση όμως αυτής της οντολογικής πραγματικότητας της ενοχής δεν επιβιώνει στις θεσμισμένες θρησκείες και αν εκδηλώνεται κάποια στιγμή δεν μπορεί να σπάσει το άθραυστο περίβλημα της λατρείας της υπεροχικότητας και του Ύψους του Πατρός, σε σημείο που πραγματικά αναρωτιέσαι αν έχει σημασία να ορθώσεις την αληθινή θρησκεία που είναι η καθολική αίρεση όλων των θρησκειών ή είναι καλύτερο να γίνεις ένας μαχητικός άθεος. Νομίζω είναι ανοησία να είναι κανείς μαχητικά άθεος στο ζήτημα της πατρικότητας και του Λόγου εφόσον αυτή μπορεί ανετότατα να επιβιώσει σε κάθε αθεϊστικό Λόγο και  να μολύνει τις αγνές προθέσεις που έχει συνήθως ο αθεϊσμός με τον Λόγο του Πατρός. Το ζητούμενο είναι να σπάσουν όλοι οι θρόνοι και να κατακρημνιστούν όλοι οι Πατέρες και δημιουργοί του κόσμου αυτού στην κόλαση της αιώνιας ενοχής τους να ενοχοποιούν τα παιδιά του κόσμου, και αυτό θα γίνει όχι με την "παν-θρησκεία" του οικουμενισμού-συγκρητισμού που είναι ένα μόρφωμα ένωσης των πατερικών Λόγων ούτε με τον αθεϊσμό που είναι ένα μόρφωμα αρνητικού πατερικού Λόγου αλλά με την επανερμηνεία και αναστροφή-ανατροπή όλων των Λόγων του Πατρός μέσα στην αρνητικότητα και την θεοπτικότητα της αρνητικότητας που περιέχει η κάθε ενσάρκωση και ενανθρώπηση του Λόγου. Αυτή η ενσάρκωση-ενανθρώπηση του Λόγου δεν είναι "ανθρωπιστικού" τύπου ούτε έχει σχέση με την εκκοσμικευτική ιδεολογία της αστικής κοινωνίας αλλά σημαίνει την επανα-θέωση του θυσιαζόμενου εγώ στα χνάρια των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών από την απόλυτη πλέον σκοπιά της υϊκότητας, του ιμαμητισμού, του μεσσιανισμού.
Προϋπόθεση αυτής της αναθεώρησης των (μονοθεϊστικών) θρησκειών είναι η κριτική ανακατασκευή των ιερών κειμένων από την απολυτοποιημένη σκοπιά της διαρκούς ενσάρκωσης.




 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..