Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Παρενέργειες της λατρείας του Εν-ός..

 
 
 
Οι δυνατότητες που δίνουν οι μονοθεϊστικές πατερικές θρησκείες για μια εκ των ένδον αναίρεσή τους είναι ελάχιστες αλλά είναι οι μοναδικές όσον αφορά το θρησκευτικό και ιδεολογικό φαινόμενο.
Μία από τις βαθύτερες ρίζες του μαχητικού αθεϊσμού δεν έχει καμμία σχέση με τις θετικές επιστήμες αλλά με την υπόθεση μιας ενσαρκωμένης ενανθρωπισμένης μορφής του Εν-ός σε χρονικά μοναδική μορφή.
Η μοναδικότητα της υποστάτωσης του θείου μέσα στην οντική ροή του κόσμου αποτελεί ένα στοιχείο μόνιμης εξέγερσης απέναντι στην αθλιότητα και την αδικία των πατερικών μορφών σε διάκριση προς την πολύμορφη και χαοτική επιπεδότητα των κόσμων στις θρησκείες που δεν περιέχουν μια μορφή μετάβασης του εν-ός στο "κατώτερο" σημείο της οντικότητας.
Η εξοχότητα, η υπεροχή, το Ύψος του Πατρός και των ακολούθων του δεν αμφισβητούνται στις λεγόμενες πολυθεϊστικές θρησκείες ούτε ακόμα και στις παν-εν-θεϊστικές τους εκδοχές, πράγμα που τις καθιστά άμεσα ενεργές εκφράσεις ενός βαθύτατου απολυταρχισμού όσον αφορά τις ταξικές και ιεραρχικές διαιρέσεις του κοινωνικού κόσμου.
Η σχετική έλλειψη φανατισμού και ζηλωτισμού στις θρησκείες αυτές (που σημαίνει ωστόσο ένα είδος απόλυτης ιεροποίησης του όντος) συνοδεύεται από την κοσμοθέαση του κόσμου ως ενός "φυσικού" ιεραρχικού κόσμου στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένας δουλοκτήτης θεός πολεμιστής.
Οι αγάπες του Nietzsche προς τον αρχαϊκό πολυθεϊσμό και την αρχαία οντολογική ιεραρχία της ισχύος, όπως και οι αγάπες των κατώτερων (από αυτόν) πνευματικά επιγόνων του προς την αρχαιότητα, δεν είναι καθόλου άσχετες προς την αναζήτηση μιας κοσμοθεωρίας που να συνταυτίζεται καλύτερα με τα υπεροχικά και αλαζονικά ήθη της πιό πο(ω)ρωμένης ιμπεριαλιστικής ιεραρχίας που ομοιάζει σημαντικά στα ήθη των δουλοκτητών της αρχαιότητας.
Αλλά και σήμερα είναι σημαντική η βαθιά επιρροή των δυτικών "διεθνολογικών επιστημών" της ισχύος και των παγκόσμιων ιεραρχιών από τον νιτσεϊσμό και όχι μόνον από τις χομπσιανές παρακαταθήκες.
Βέβαια όλα αυτά δεν αρκούν για να θρησκειοποιήσεις την ιδεολογία της σύγχρονης πολιτικο-οικονομικής κυριαρχίας.
Υπάρχουν ωμότερες και απλούστερες εξηγήσεις της ύπαρξης και "χρήσης" των ιδεολογικών μορφών και επίσης οι μονοθεϊστές (χριστιανοί, μουσουλμάνοι, εβραίοι) έχουν καταφέρει μια χαρά να προσαρμόσουν τον μονοθεϊσμό τους στα υλικά συμφέροντα των αστικών τάξεων χωρίς καθόλου να νοιάζονται για τις βαθύτερες θεολογικές συνέπειες  αυτών των προσαρμογών.
Αξίζει να εξετάσει κανείς, και όχι μόνο για γούστο, αυτές τις θεολογικές συνέπειες σαν να έπρεπε να είχε η θρησκεία όντως το αγαθό της αγνότητας μέσα της, μιας και πολλοί άλλοι θα αναγνώριζαν και αυτοί τον εαυτό τους μέσα σε αυτό το δράμα κι ας λογιούνται από μόνοι τους για άθεοι.
Μου αρέσει το ψαχνό και τόση ώρα έπληξα με την κοινωνιολογία και τους παρα-μαρξισμούς.
Ξεκινώ με την υπόθεση πως όλοι μας είμαστε υποστατώσεις του Λόγου-Εν-ός.
Εγώ είμαι η αλήθεια, αυτή είναι η υπόσταση του Εν-ός ως Λόγος. Ο Λόγος-Εν δεν έχει άλλη ιδιότητα από την ερωτική ή εκστατική ιδιότητα της αλήθειας και ως τέτοια σημαίνει το χύσιμό της στο υποδεχόμενο ον. 
Εμπεριέχεται ο Λόγος-Εν μέσα στο Πατέρα και απορρέει από αυτόν χωρίς να ενσαρκώνεται σε άνθρωπο;
Μπορεί κανείς να πει πως η ενσάρκωση του Λόγου-Εν-ός εντός του εξαιρετικού ανθρώπινου δοχείου δεν σημαίνει αναγκαία ενσάρκωση του Πατρός που εκπορεύει τον Λόγο του, και πως αυτή η μη ανθρώπινως εφικτή ενσάρκωση σταματάει στο όριο της αδυνατότητάς της από την στιγμή που ο Ύψιστος Πατήρ δεν έχει κανέναν συνεταίρο στο θείο Ύψος του. Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για το Ισραήλ και το Ισλάμ. Αν ο Λόγος-Εν εκπορευόμενος από τον Πατέρα ως δική του ουσία εκχέεται στον Υιό και ο Υιός είναι το εκχυόμενο του Πατρός που επανεκχέει το χύσι του Πατρός στον κόσμο μιλάμε ήδη για ανθρώπινη υποστάτωση του Ύψιστου μέσα από ένα μεταβατικό χύσιμο στον Υιό του.
Ο Πατέρας δεν γαμάει τον Υιό του αλλά του παραδίδει το σπέρμα του που είναι ο ίδιος ο Υιός. Ο Υιός είναι το χύσι του Πατρός (του) και ταυτόχρονα αυτός που χύνει τον εαυτό του (ως χύσιμο του Πατρός) ως χύσι στον άμοιρο κόσμο των ανθρώπων.
Το πρώτο ερώτημα έχει να κάνει με την μη ύπαρξη αυτής της γαμιάδικης διαμεσολάβησης στο Ισλάμ και τον Ιουδαϊσμό. Θέλει εκεί ο Πατέρας να χύσει το σπέρμα του απευθείας στα δημιουργήματά του και ειδικά τον άνθρωπο-γυναίκα-δούλο; Ή μήπως αυτή όλη η σπερματική περιπέτεια υπάρχει μόνον στον Χριστιανισμό;
Νομίζω πως η γαμιάδικη διαμεσολάβηση είναι ούτως ή άλλως αναγκαία και γι'αυτό ο Γιαχβέ και Αλλάχ Πατέρας δίνει το δικαίωμα της υπεροχικής σπερματέγχυσης απλά στους Ραββίνους και τους Ιμάμηδες, ή Χαλίφηδες, ή Ουλεμάδες.
Αν και μιλάμε όμως για γαμίσια γιατί δεν έχουμε απλά μια επανάληψη των περιπετειών αυτού του γελοίου του Δία; ή άλλων ερωτύλων θεών της αρχαιότητας;
Απλά πολύ απλά το γαμίσι στον μονοθεϊσμό έχει μια πνευματική πτυχή που υπερέχει. Ο θεός δεν θέλει κυρίως τα σώματα των δούλων του, τα μυαλά τους θέλει. Αυτό είναι ήδη μια πρόοδος αν σκεφτεί κανείς πως ο δουλοκτήτης δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να στον χώσει με το ζόρι ακόμα κι αν ήσουν άντρας χωρίς να έχει κανέναν λόγο να φανταστεί πως αυτό δεν είναι και η ανθρωπινότερη πράξη.
Αυτό δεν σημαίνει πως το μυαλό όλων των ιερωμένων στον κόσμο είναι πουθενά αλλού εκτός από το γαμήσι με κάθε τρόπο και υπο οποιεσδήποτε συνθήκες και κάτω από τις διαστροφικότερες συνθήκες έξαψης της ηδονής.
Όλοι και όλες οι λυσσάρες σπεύσατε. Όσοι ήσαστε πιστοί από την άποψη του κατηχητικού των μικροαστών μην πλησιάσετε σε θρησκευτική ομιλία, σε ναό, σε "πνευματικό", σε θρησκειο-φιλόσοφο, σε κομμουνιστή καθοδηγητή, γιατί μπορεί να σας τον χώσουν χωρίς να το καταλάβετε (ζήλεια οι αγάμητοι οι αστοί ορθολογιστές).
Βέβαια ο αποκαλυψιακός και μονοθεϊστικός Λόγος του σπέρματος παρουσιάζει μια εμπλοκή αν μιλάμε για τον έρωτα και την αγάπη που θέτει ως προϋπόθεση της βίας που ασκεί στα σώματα και τις ψυχές των ανθρώπων.
Υπάρχει ένας όρος γαμικότητας που αφορά την οριακότητα της ανθρώπινης ύπαρξης σε σχέση με την υπεράσπιση της εθνικής, ταξικής ή άλλης κοινότητας που την αγκαλιάζει.
Η μεταφορά της υπεροχικότητας και της ευγένειας του νέου γαμιάδικου ήθους του Υψίστου στις μάζες και στα μοναχικά πρόσωπα δημιουργεί μια μεγαλύτερη ανάγκη είτε να οδηγήσει κανείς τα πράγματα σε ένα πραγματικό όργιο αγάπης και ερωτικής αυτο-θυσίας που σημαίνει έναν ζηλωτισμό με πολλά και επικίνδυνα καύσιμα για την εξουσία είτε σημαίνει την ανάγκη για ένα είδος αναδίπλωσης του πατρικού Λόγου στον εαυτό του. Αυτό δημιουργεί μια συρρίκνωση της μαζικής δύναμης του μονοθεϊσμού ως μιας ετερογενούς δύναμης οπότε η προσφυγή στη αίρεση και κάποια επιστροφή στον πολυθεϊσμό είναι αναπόφευκτη. Γεμίζει ο κόσμος με θεούς ξανά, και αγίους και ερμηνευτές και σέκτες και άλλα ωραία πράγματα.




 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..