Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Θεολογικές στοιχειώσεις..

 
 
 
Η αλήθεια ως έννοια που υπερβαίνεται από την ουσία της που εκτείνεται σε ένα άπειρο διάστημα ανάλογο και σχετικά ισοδύναμο προς το άπειρο διάστημα των όντων και των διάφορων μορφών τους μπορεί να συλληφθεί μόνον από ένα υπερβασιακό εγώ που σημαίνει από την ίδια την γέννησή του θραύση της τυπικής και περιορισμένης εγω-τικής ταυτότητας.
Η αλήθεια δεν μπορεί να υπάρξει ως κεντρικό σημείο της έλλογης έμβιας υπόστασης αν δεν σημαίνει τον εκστατικό θρυμματισμό της ως υπόστασης και γι'αυτό τον λόγο η αλήθεια είναι οντολογικά ανυπόφορη όσα φορτία ανώτερης ηδονής κι αν περιέχει.
Η αλήθεια δεν υποφέρεται στην καθημερινή τριβή της ύπαρξης ούτε αποτελεί οδοδείκτη για μια ήσυχη και κανονισμένη ζωή.
Η αλήθεια απαιτεί έναν βαθμό και μιαν ένταση αγάπης προς το Εν και τα Πολλά του Εν-ός που δεν είναι εφικτός στο πλαίσιο του επαίσχυντου συμβιβασμού που απαιτείται από την "ανάγκη" της επιβίωσης και της προφύλαξης της "ζωής".
Θα περίμενε ωστόσο κανείς πως αν η αλήθεια παραδίδεται και καταγράφεται σε γραπτά η μνήμες μπορεί να διατηρήσει την αυτούσια ακεραιότητά της και πως αρκεί κανείς να ερευνήσει την ουσία μέσα στο γράμμα, την λέξη, την πρόταση, το κείμενο, την αφήγηση που την διασώζει. Όχι..
Λέω όχι γιατί το γράμμα είναι ο θάνατος της αλήθειας εφόσον δεν υπάρχει γράμμα που να μην είναι ένα σύστημα γραφής, ένας κώδικας, ένα πλαίσιο παγίωσης της εκστατικής ροής της οντικότητας. Το γράμμα είναι τις περισσότερες φορές μια προδοσία που επιτελούν ασυνειδήτως πρώτα οι ίδιοι οι φορείς της αλήθειας.
Γι'αυτό λέω και θα λέω πάντα πως η ουσία της αλήθειας είναι ζωντανή στον πόλεμο εναντίον του γράμματος, ανεξάρτητα αν αυτό το γράμμα έπαιξε έναν "ρόλο" στον προηγούμενο πόλεμο εναντίον του γράμματος.
Το γράμμα, ειδικά το προφητικό γράμμα των αιρόντων τα βάρη των υπνωτισμένων πιστών της εποχής τους, έχει μια φέρουσα δύναμη όσο στηρίζει τον πόλεμο ενάντια στον υπάρχοντα θεό που έχει μετατραπεί σε θεό-θάνατο της ζωής.
Όταν μετατρέπεται σε έναν νέο θεό τότε έχει λήξει και η ωφελιμότητά του και έχει αντικατασταθεί από μια μεγαλύτερη ακόμα βλαβερότητα από αυτήν πού κάποτε κατανίκησε.
Γι'αυτό η αλήθεια πάντα μετακομίζει στην αίρεση, στην σέκτα, στην απόκλιση, στην καταστροφική πρόθεση εντός του συστήματος, αρκεί η αίρεση, η σέκτα να οικοδομεί έναν πολυμέτωπο αγώνα, έναν αγώνα χωρίς υποχώρηση καμιά και σε κανέναν θεολόγο και φιλόσοφο. Δεν οικοδομείς μια σέκτα για να κάνεις το χατήρι τού αντιπάλου τού πρώην αδερφού και συντρόφου σου.
Οικοδομείς μια σέκτα για να πολεμήσεις με απόλυτα προσωπικά τιμήματα εναντίον όλων των θεών, εναντίον όλων των σοφών και όλων των προφητών, ακόμα κι αν βλέπεις μέσα στο πτώμα τους να σιγοκαίνε εκείνες οι φλόγες που κάποτε κατέκαυσαν τους κόσμους.
Είναι ανάγκη  να κατανοήσουμε κάποτε πως η ορθοδοξία κάθε είδους είναι ο τάφος της ζωής, ο διώκτης της αλήθειας, αλλά σήμερα που οι διάφοροι θεμελιοκράτες κακοποιούν το ζωντανό πνεύμα είναι ανάγκη να κατανοήσουμε πως σώμα αυτής της κακουργίας είναι το γράμμα, η πρόταση, το κείμενο της αληθεύουσας κάποτε υποκειμενικότητας.
Η κίνηση της επιστροφής στο πνεύμα της εξέγερσης και της ανάτασης της ζωής πάνω από την καθημερινή τριβή και τους επαίσχυντους συμβιβασμούς της είναι εντελώς διαφορετική από την κατασκευαστική κίνηση μιας δια-κειμενικής ή υπερ-κειμενικής διερμηνείας και ανα-νοηματοδότησης των Λόγων και των λεχθέντων αν και φαινομενικά υπάρχει κάτι παραπάνω από μια προσέγγιση στους σκοπούς όλων των ανα-θεωρητών.
Όχι αναθεώρηση αλλά πλήρης αμφισβήτηση των πάντων-Λόγων και ίσως μια υπόθεση κάποιων πλαστογραφιών που ωστόσο δεν είναι προϊόντα "συνωμοσιών" ή "στρεβλώσεων" του γράμματος-κειμένου από τους διδάχους της ορθοδοξίας αλλά αξιοποίησης της εγγενούς νέκρωσης που περιέχει κάθε γράμμα.
Η δυσχέρεια στην οποία μας φέρνουν οι δάσκαλοι της συνέχειας του εκάστοτε πατερικού Λόγου έχει να κάνει με την όντως προδοτικότητα που φέρουν οι ίδιοι οι Λόγοι στην εκφορά τους σε σταθερή μορφή. Είσαι μερικές φορές υποχρεωμένος για να μην περιπέσεις σε μια άθλια συζήτηση για την ελλειπτικότητα και τους περιορισμούς του Δασκάλου την οποία προκαλούν οι ορθόδοξοι (ισλαμιστές, χριστιανοί (με την ευρύτερη έννοια του ορθόδοξου), μαρξιστές κ.ο.κ)  να αναζητήσεις έναν βαθύτερο πυρήνα στα λεχθέντα του σοφού ή του προφήτη αλλά στην πραγματικότητα αυτός πιθανόν να μην διέκρινε τον ίδιο τον Λόγο του σε "επιφάνεια" και "βάθος". Αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει απλά πως δεν υπάρχει πλήρης ενσάρκωση του Λόγου του Εν-ός και των Πολλών του σε κανένα υποκείμενο και όσο το υποκείμενο υποπίπτει στην αμαρτία της ενσάρκωσης είναι να κριθεί, ακόμα κι αν είναι να γίνει αυτό με την ανάδυση ενός νέου ενσαρκωτή, ενός διαρκώς άλλου ενσαρκωτή. Ο παλαιός Λόγος του προφήτη ή του σοφού, του παλαιού απελευθερωτή, του παλαιού Ιμάμη, του παλαιού Χριστού είναι ήδη νεκρός στην αναγγελία του νέου.
Ο επόμενος Ιμάμης, ο επόμενος Χριστός είναι ο αληθινός εκφραστής της αλήθειας, ο παλαιός είναι το ψεύδος [χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο λιγότερο παλαιός είναι αληθινότερος, η νέα εξαγγελία καταργεί τους χρόνους διαδοχής]..



 
 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..