Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Η κατάβαση του Αγαθού..



Η κατάβαση μιάς υπερβατικής αξίας, μιάς ιδέας, ενός απόλυτου Αγαθού, στην ιστορική πραγματικότητα δεν είναι μια διεργασία που πρέπει αναγκαία να καταστρέψει την καταβαίνουσα οντότητα ούτε υπάρχει όμως περίπτωση να διατηρήσει την εικόνα της όπως είναι πριν συντελεστεί η κατάβαση. 
Οι διάφορες καταβάσεις διαφέρουν γιατί διαφέρουν οι καταβαίνουσες οντότητες, οι οποίες δεν είναι συγκροτημένες ως αυτάρκεις και μεταξύ τους από-ξενες. 
Οι απόλυτες αξίες στην ανθρώπινη υποστάτωσή τους είναι μείγματα από στοιχεία, μαγματικά συνθέματα κοινωνικών αντιλήψεων, συναισθημάτων, επιστημονικών εποπτειών που εκφράζουν την εποχή και τις προοπτικές της. 
Η προοπτική της εποχής που βιώνουμε κάθε φορά δεν προκαθορίζεται ως περιορισμένη γιατί δεν υπάρχει στο "τώρα" του βιώματός μας καμμία απόδειξη πως είναι περιορισμένη όπως επίσης καμμία απόδειξη πως δεν είναι περιορισμένη.
Ο αγώνας για την διαιώνιση της απόλυτης αξίας προσδίδει μερικές φορές, όχι άδικα, σε αυτήν την εικόνα μιας ξεχωριστής ζωής από αυτήν των ανθρώπινων υποκειμένων που την παράγουν και την εκφράζουν στον κόσμο και αυτό προκαλεί την επίθεση όλων αυτών των θεωρητικών που αν και υπερασπίζονται και αυτοί μερικές φορές ένα σύστημα απόλυτων αξιών κρίνουν κάθε θεωρητική θέση που αναγνωρίζει τον μη-ανθρώπινο ή έστω μη-υποκειμενικό χαρακτήρα της απόλυτης αξίας.
Γι'αυτούς τους θεωρητικούς η υπεράσπιση της απόλυτης αξίας ή του υπερβατικού στοιχείου δεν είναι τίποτα άλλο από ένα είδος φαντασμαγορικής ή φαντασιακής (ή θεαματικής) αντιστροφής ή αλλοτρίωσης μιας ανθρώπινης-κοινωνικής (υποκειμενικής) δραστηριότητας.
Γιατί όμως μένει αυτό το περίσσευμα της θλίψης όταν οι άνθρωποι αναλογίζονται την κατάβαση της απόλυτης αξίας, όποια κι αν είναι αυτή, στον πραγματικό κόσμο;
Η απάντηση που θα μπορούσαν να δώσουν όσοι αμφισβητούν τον πάνω από τον άνθρωπο κόσμο του απόλυτου είναι πως αυτό που μας παρουσιάζεται ως απόλυτο δεν είναι παρά ένα αντιφατικό σύνθεμα περιορισμένων και ιστορικά καθορισμένων αντιλήψεων.
Είναι λοιπόν ήδη καθορισμένη η θέση όλων των θεωρητικών που αμφισβητούν το απόλυτο αγαθό από την τύχη του κατά την κατάβασή του στον ιστορικό κόσμο της "πράξης". 
Αυτή είναι μια χαρακτηριστική πίστη που διαπερνάει όλη την νεωτερική σκέψη ακόμα και όταν αγωνίζεται να διατηρήσει μιαν μορφή υπερβατικότητας κατά την θεμελίωση των ίδιων των θεμελίων της.
Το παράδοξο που πρέπει να επισημάνουμε εδώ είναι το γεγονός πως οι όποιες σκέψεις μας για το απόλυτο αγαθό σήμερα, ακόμα κι αν αρνούμαστε την νεωτερικότητα, "χρησιμοποιούν" όρους και λέξεις που δημιουργήθηκαν κατά την νεωτερική πραγμάτευση του "θέματος", όπως "υπερβατικότητα" "απόλυτο" κ.α
Η προσπάθεια για την δημιουργία μιας νέας γλώσσας που θα ελευθερώσει την φιλοσοφία και την σκέψη από τον λατινικό και μετέπειτα νεωτερικό (της) καθορισμό  ήταν και είναι το απαράμιλλο επίτευγμα του Heidegger, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντιλήψεις του μεγάλου Φιλοσόφου και την αποτυχία του να ολοκληρώσει αυτό τον στόχο.
Όμως δεν είναι αργά να εκπληρώσουμε τον σκοπό και να ελευθερώσουμε την δύση από τον εαυτό της και τον κόσμο από την δύση εκπληρώνοντας το υψηλό καθήκον της αλλαγής της γλώσσας που πραγματεύεται το Ύψος του σύμπαντος κόσμου.
Αλλά ας επανέλθουμε στο ζήτημα αυτό καθαυτό προσπαθώντας να αναφερθούμε σε αυτό παρά τους ιστορικούς περιορισμούς που αναφέραμε με συντομία.
Η ανάδυση της απόλυτης αξίας δεν μπορεί να εξετασθεί ολικά ούτε μόνον από την πλευρά της κατάβασής της ούτε από την σκοπιά της απόλυτης αξίας ανεξάρτητα από την κατάβασή της. 
Η αδυναμία της αξίας στην ιδιαίτερη μορφή της να διατηρήσει ακέραιο το απόλυτο, την άτρωτη αλήθεια, έχει να κάνει φυσικά με την ταξική, εθνική ή "γεω-πολιτισμική" μονομέρεια που προσέδωσαν σε αυτήν οι ίδιοι οι φορείς της, αλλά γι'αυτό δεν ευθύνεται η ίδια που πάντα διαφεύγει επιστρέφοντας στο Ύψος της εννοούμενη πλέον από εμάς τους θλιβερούς αποφατικά ως προς το τι δεν ήταν τελικά.
Γιατί το Αγαθό δεν είναι τα δικαιώματα του δουλοκτήτη όταν φιλοσοφεί στηριγμένος στην υπεροχή που του έδωσε ο απελευθερωμένος από την εργασία χρόνος ούτε τα "δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη", ούτε τα δικαιώματα της δουλικής ουσίας που θαρρεί πως η ανθρώπινη "εργαζόμενη" ουσία είναι η μοναδική ουσία του Αγαθού.
Γιατί το Αγαθό έχει την ιδιότητα του απροσπέλαστου από ανθρωπομορφικές έννοιες τόπου που μπορεί ίσως ο άνθρωπος να επισκεφθεί ή να αγγίξει για λίγο αν αντέξει και αν αντέχει το ψύχος, την θερμότητα, τα μεγέθη και τις εντάσεις που περιέχει.
Γιατί αυτό το Αγαθό είναι η ίδια η Φύση στο φοβερό μεγαλείο της, ο κόσμος-σύμπαν στην απόλυτη τελειότητά του, όσο εμείς ασχολούμαστε με τις ελεεινές διαμάχες μας και την ασήμαντη υπόθεση που λέγεται κοινωνική κατίσχυση και κυριαρχία, μην μπορώντας ίσως να κάνουμε αλλιώς όσο επικρατούν οι άθλιες ταξικές σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, είτε ως εκμεταλλευτές-κυρίαρχοι είτε ως εκμεταλλευόμενοι-κυριαρχούμενοι.
Γιατί εκεί που επικρατεί τελικά η μία ή η άλλη κοινωνική ή υποκειμενική δύναμη είναι στην εκπλήρωση της ειδικής της ικανότητας να προσεγγίσει αυτό το Αγαθό, ανεξάρτητα από την "δικαιοσύνη" ή την "αδικία" που φέρει "εντός" της σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις, πράγμα που έγινε ας πούμε αντιληπτό από τον παγκόσμιο αγώνα για τον κοινό τόπο μερικών υψηλής νοηματικής αξίας αγαθών (όπως η επιστήμη) ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις ηθικές επιτεύξεις των υποκειμένων.
Τι να κάνω εγώ την δικαιοσύνη ή την κοινωνική αλήθεια αν δεν υπάρχει επαφή με το ίδιο το υπέρτατο Αγαθό και αντί γι'αυτό έχουμε να αντιμετωπίσουμε συνέχεια έναν ταξικό ή εθνικό θερσιτισμό που πάντα ανακαλύπτει τις ελλείψεις, τα κενά, τις αντινομίες του Αγαθού όταν καταβαίνει εκ του απροσπέλαστου Ύψους του;
Αυτή την κατηγόρια θα μπορούσα να την απευθύνω λοιπόν σε όλους τους στοχαστές και τους θεωρητικούς και ημι-θεωρητικούς που έχουν τάξει τη ζωή τους στην υπεράσπιση του ιδιαίτερου αγαθού της τάξης τους, της πολιτικής τους παράταξης, του έθνους τους, της θρησκείας τους, της "γεω-πολιτισμικής" τους "ζώνης" κ.ο.κ
Αν επιμείνουν να θεωρούν αυτή την στάση ως την οδό της αλήθειας θα πρέπει να μην εκπλαγούν αν τελικά τους αντικαθιστούν συνέχεια πολύ πρακτικότεροι και κυνικότεροι αντιπρόσωποι αυτού του αγαθού, αρκετά πλησιέστεροι στην κοσμική πολύ κοσμική και πρακτική πολύ πρακτική λειτουργία της θρησκείας που δεν είναι άλλη από την καθήλωση της δράσης για το Αγαθό στον λασπότοπο αυτού του κόσμου όπως είναι, αλλά δεν είναι Είναι..








Ι.Τζανάκος

3 σχόλια:

  1. Επαινώ το πνευματικό σου θάρρος να αναγνωρίσεις το απαράμιλλο επίτευγμα του φασίστα Heidegger. Αλλά αναρωτιέμαι ακόμη ο αφελής, γιατί δεν τιμάς με αρθρογραφία σου το «άρτιον» - art-io.eu . . . Έτσι όπως πάει, φοβάμαι, πως θα αναρωτιέμαι στους αιώνες των αιώνων, «στον λασπότοπο αυτού του κόσμου…»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όταν έχω κάτι ολοκληρωμένο (και όχι τα πρόχειρα σημειώματα που δημοσιεύω εδώ) θα μου κάνετε την τιμή να με δημοσιεύσετε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οπότε περιμένω κάτι πιο «τρομακτικό» από τα «εδώ».... Γουστάρωωωωω, θα σκίσουμε.

      Διαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..