Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Μαρτυρία και μάρτυρες..




Η κατανόηση του πάθους ως μορφής έκφρασης ενός αγώνα για την διατήρηση στην οικεία υπόστασή μας έχει δείξει εδώ και καιρό τα όριά της χωρίς να χρειαστεί να μεσολαβήσουν οι πάντα καιροφυλακτούσες έννοιες και βιώσεις της υπερβατικότητας.
Η ανυποληψία της υπερβατικής πραγμάτωσης της ελευθερίας είναι εδραιωμένη στους κυρίαρχους κύκλους της ελιτίστικης αθεϊας του δυτικού κόσμου άσχετα αν αυτή εμφανίζεται ως ριζοσπαστική ή λαϊκή. Όμως η νομοτελειακά υπάρχουσα αθεϊα και ο εξίσου νομοτελειακός τραυματισμός της πίστης στην εξοχότητα και την ανωτερότητα του υπερβατικού στοιχείου δεν σημαίνουν τίποτα και δεν θεραπεύουν τίποτα σε σχέση με την ισχυρή εντύπωση του κενού και την μη-ανάγκη να πληρωθεί, και δεν φαντάζομαι φυσικά να φαντάζεστε πως η εκπορνευτική φλυαρία για τις "αξίες" έχει καμία σχέση με αυτό για το οποίο μιλάμε εδώ.
Δεν υφίσταται μάλιστα κανένας λόγος να μιλήσουμε για "ανάγκες" και ειδικά για "ψυχικές" ή "πολιτισμικές", γιατί αν το κάναμε αυτό θα έπρεπε να είμαστε τίποτα ειδικοί ψυχοθεραπευτές ή σύμβουλοι κάποιας εξουσίας επί "θεμάτων", αν αποκλείσουμε τους μικροαστούς που κατά καιρούς έσπαγαν και σπάνε την πλήξη τους και την θλίψη τους για τα μικρά τους κέρδη μιλώντας για αξίες.
Η σχέτιση με ένα τέτοιο μη-θέμα (αφού κατά τους διαφωτιστάς έχει λήξει!) οδηγεί την τίμια σκέψη στην έννοια της θυσίας και του πάθους, στον δρόμο της μαρτυρίας και του μαρτυρίου, τώρα πιά σε έναν έρημο δρόμο που στον πολυσήμαντο ορίζοντά του φαίνονται πολλά πράγματα, όλα με την μορφή της καταστροφής.
Ο ιδανικός τόπος για παρανοήσεις είναι εδώ ο τόπος της ερμηνείας της ερμηνείας και τελικά της ερμηνείας του ιερού τόπου/κειμένου του μαρτυρίου υπό τους όρους της ερμηνείας και του καθαρού Λόγου, ακόμα κι αν αυτός ως ''καθαρός" εννοείται στα πλαίσια της κριτικής ή πρακτικο-κριτικής του οριοθέτησης και νοηματοδότησης.
Ο Λόγος για το πάθος και την μαρτυρία του μάρτυρα είναι Λόγος για δυσάρεστα πράγματα και αδιέξοδες αναβάσεις σε μια πιθανότητα ακεραιότητας που περιορίζεται στο απεριόριστο και το άλεκτο νόημα της υπερπροσωπικότητας εκείνης που δημιουργείται μέσω της θραύσης του υποκειμένου και της εκστατικής ένωσής του με το Εν.
Δεν πρόκειται να λεχθεί ποτέ αυτό που θα συμβεί, και αν επιδιώξουμε τίποτα άλλο από αρνήσεις θα προσθέσουμε άλλη μια ερμηνεία σε ένα οντικό γεγονός που δεν υποδέχεται τίποτα άλλο από μια άρνηση του κόσμου, είτε είναι αυτός εδώ ή αυτός εδώ ως οποιοσδήποτε κόσμος. Τι να επιδιώξουμε όμως ως λεγόμενο;
Θα πρότεινα να επιδιώξουμε μιαν υπεράσπιση, έναν διαρκή αμυντικό πόλεμο της ιερότητας της μαρτυρίας του μάρτυρα και του δίκαιου πάθους του απέναντι στην εξήγηση και την τακτοποίηση που σχηματίζεται αμέσως μετά την διενέργειά του στον κόσμο που τα παρακολουθεί "όλα αυτά". Θα μπορούσαμε να οργιστούμε με την υφή του κόσμου ως θεατή ενός υπερβατικού συμβάντος αλλά αυτό είναι ο κόσμος αφού τον ανεχόμαστε όπως είναι ως κόσμος. Είναι άσκοπη η φλυαρία για την θεαματική υφή του κόσμου της πιθανής έμπαθης μαρτυρίας και γενικά όλος αυτός ο "κοινωνιολογισμός" της κριτικής της απάθειας όταν λίγοι ή μάλλον αρκετοί αλλά λιγότεροι από μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων λαμβάνουν την απόφαση να ρίξουν τους εαυτούς τους στις φωτιές μιας ήττας χωρίς κανένα γι'αυτούς ώφελος.
Γιατί ο μάρτυρας είναι ο ανεπίγνωτα άθεος ο φλογισμένος από την θεότητα ως ενσάρκωση που θα σβήσει αμέσως εντός του πάθους της προετοιμάζοντας τον επόμενο Χριστό τον επόμενο Ιμάμη, και όχι το εξασφαλισμένο πρόβατο της αιώνιας επιβίωσης.
Ο αρνητικός ηρωϊσμός του μάρτυρα είναι μια άθεη φωτιά που ερωτηματοθέτει τον θεό ως οντότητα του δικαίου στους κενούς ουρανούς της μη απάντησης, σε έναν κόσμο που ο ίδιος ως μάρτυρας θα "έπρεπε" να ξέρει πως δεν απαντάει σε ερωτήσεις για το δίκαιο γιατί δεν τις θέτει. 
Αυτή η κυκλικότητα της φωτιάς που φλογίζει τον μάρτυρα και τον εγκλωβίζει στα ερωτήματα που δεν υπάρχουν σε έναν άδικο κόσμο δεν έχει σχέση με κάποιο είδος λιβιδικής αυτοκτονίας που σχεδόν όλοι οι "ανόητοι" δυτικοί εμφανίζουν με μια ύποπτη αφέλεια ως την αιτία των νεώτερων "ακραίων" πράξεων, ούτε είναι αποτέλεσμα ενός αφιονίσματος από πονηρούς χειραγωγούς και ελεεινούς θεοκράτες.




 
 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..