Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Συστήματα θρησκευτικής αυτο-κατάφασης και αμφισβητήσεις..

 
 
 
Η αυτο-κατάφαση του Λόγου είναι μια ιδιότητα που συνυφαίνεται με την ίδια την τελικότητα του Λόγου και αναδύει την πατρικότητά του ως έμφυτη ιδιότητά του χωρίς όμως κάτι τέτοιο όπως το έμφυτον αυτής της ιδιότητας να μπορεί να αποδείξει τον εαυτό του.
Όταν μιλάμε για απόδειξη δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τις λογικές αποδείξεις αλλά οντο-θεολογικά εννοούμενες μορφές που μέσα στις αλλεπάλληλες οντικές διαδοχές τους διατηρούν μια συνέπεια και ένα ισχυρό νόημα.
Η αυτο-κατάφαση είναι ένα ισχυρό δηλητήριο ενίσχυσης της πατρικότητας του Λόγου που διαλύει και υποτάσσει όλες τις ενσαρκωτικές υποστάσεις του και τις καταδικάζει σε μια αιώνια καταδίκη υποταγής εντός της δικής του κειμενικότητας.
Μια απελευθερωτική διακειμενικότητα θα ανέδυε την υικότητα ως αρνησιακή μορφή του Πατρός όπως αυτός επαναλαμβάνεται στις αλληλοσυγκρουόμενες μορφές του δεσμεύοντας την ενσάρκωση σε έναν σχήμα αδιέξοδων και υποταγμένων υλοποιήσεων του Λόγου.
Γι'αυτό και μια ολική ανανέωση της θεολογίας θα σήμαινε όχι την σύνθεση των Λόγων του Πατρός αλλά έναν προκαλούμενο πόλεμο μεταξύ τους που θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα την τελική τους αλληλο-εξόντωση και την ανάδυση μιας άλλης υπεροχής του υψίστου όντος που δεν θα εκχέει την υικότητα αλλά θα εκχέεται από αυτήν.
Αυτό πιθανόν να παρερμηνευθεί από τους θεολόγους του Ισλάμ ως μια παραχώρηση στον Χριστιανισμό αλλά η ορθή ερμηνεία του αποκλείει την παρερμηνεία αφού θα έδειχνε πως η υικότητα δεν σημαίνει απαραίτητα θεότητα ή θέωση, πράγμα που επιτρέπει την συνύπαρξη των ιδιαίτερων παραδόσεων που δέχονται ή αρνούνται την θεότητα ή την θέωση του Υιού.
Αυτό που δυσχεραίνει την αμφισβήτηση της πατερικής ιδιότητας του Θεού είναι τα ίδια τα ιερά κείμενα που είναι θαρρείς δομημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελούν μιαν δοξολογία του Πατρός.
Όμως αν σκεφτεί κανείς πως όλα τα μεγάλης ισχύος κείμενα εμπεριέχουν μια τέτοια διάσταση δεν θα έπρεπε να φοβάται κανείς από τις δυσκολίες που θα είχε μια τέτοια προσπάθεια.
Δεν αρκεί βέβαια μια απλή μεταφορά της διακειμενικής ανάλυσης των "κοσμικών" κειμένων στην ανάλυση και ριζοσπαστική αποδόμηση των ιερών κειμένων αφού τα ιερά κείμενα έχουν πέρα από την εμφανή τους πατερική μορφή, μέσω των ιερών δοξολογιών και πατερικών αυτο-καταφάσεων, και μια ειδική κειμενική μορφή ανακοίνωσης της αλήθειας που έχει εγκατιαίως καθοριστεί από την πατερικότητα.
Δύο τρόποι υπάρχουν για να δομήσει κανείς τον αιρετικό αγώνα του:
Ή να προσχωρήσει στην γνωστικιστική αίρεση, όπως έκαναν όλοι σχεδόν οι επαναστάτες αιρετικοί του Μεσαίωνα στην Δύση, αμφισβητώντας ευθέως την θειότητα και την αγαθότητα του Πατρός, ή να προχωρήσει σε μια εσωτερική αναδιάταξη του πατερικού Λόγου εμβάλλοντας στον πυρήνα των ιερών (μονοθεϊστικών) κειμένων τον σπόρο της υικής εξέγερσης όπως αυτή θα όφειλε να συμβεί αλλά όπως επίσης αυτή όντως συνέβει αν σκεφτούμε πως δημιουργήθηκε στην πράξη κάθε νέο κίνημα ανασύστασης της σχέσης του Πατρός με τα εξαιρετικά δημιουργήματά του (τους Υιούς ή τους Προφήτες).
Η νέα πατρικότητα βέβαια που δημιουργήθηκε από τις ενσαρκωτικές παρουσίες ήταν εγγενής στον Λόγο τους.
Δεν είναι δυνατόν εδώ να προχωρήσουμε στην διάκριση ανάμεσα στην επιφάνεια της κεκρυμμένης στην κυριολεξία συμβολικότητας και το βάθος της αληθινής σημασίας αφού αυτό που διακυβεύεται δεν είναι το ένα ή το άλλο νόημα του Πατρός αλλά η κατακρήμνισή του στο έρεβος των ενοχών του για το τερατούργημα που έφτιαξε και το ονόμασε κόσμο.
Θα ήμουν πραγματικά υπερβολικός αν έλεγα πως αυτό που θα εξέπεμπε την αλήθεια της οντικής διαδοχής από την σκοπιά ακόμα της θειότητας δεν θα ήταν άλλο από έναν νέο Ιμάμη, Προφήτη, η Χριστό, αλλά αν όντως συνέβαινε αυτό τότε θα είχαμε την δυνατότητα να δούμε την αληθινή αγνότητα της θρησκείας και το ουσιαστικό της νόημα που είναι η εσωτερική ελευθερία από όλα τα παραδεδομένα νοήματα τόσο της θεσμισμένης θρησκείας αλλά και κάθε ιδεολογίας κατάφασης της "ζωής".
Η συνέχεια των Λόγων ενός νέου ενσαρκωτή με τον Λόγο του Πατρός δεν είναι απαραίτητα ξένη προς την δυνατότητα μιας μεταξύ τους οντολογικής και ψυχικής συμφιλίωσης, όμως αυτό που είναι αναπόφευκτο είναι να οδηγήσει στην τελική καταστροφή της αυτο-καταφατικότητας των Λόγων του Λόγου και του Λόγου ως συστήματος πατερικής αυτο-κατάφασης ή απλά αυτο-κατάφασης.
Η ανατροπή της αυτο-κατάφασης από τους Υιούς του Λόγου αποδεικνύεται συνέχεια ένα παιχνίδι διαδοχής των μορφών του Πατρός, παρά το γεγονός πως αυτό δεν είναι οντολογικά περιορισμένο εκεί.
Υπάρχει ένα διάκενο, ένα χάσμα, ένα μεγάλο μυστικό και είναι αδύνατον να μην δει κανείς πως παρά την τελική επιστροφή σε ένα σύστημα νέας αυτο-κατάφασης και νέας πατερικότητας υπάρχει μια εποχή που οι Υιοί δεν επιθυμούν να ανέλθουν στον δικό τους θρόνο, να γίνουν δηλαδή πατέρες.
Αυτή η εποχή του υικού χάους υπάρχει μέσα στα ιερά κείμενα στην μεταξύ τους σχέση αλλά και στα ίδια τα σώματα του καθενός ξεχωριστά με την μορφή της αναγγελίας μιας άλλης νέας ενσαρκωτικής υπόστασης, πράγμα που αξιοποίησαν όλες οι ριζοσπαστικές αιρέσεις της κυρίαρχης πατερικότητας, όπως λόγου χάριν οι Σιϊτισμός ή ο Γνωστικισμός που είναι οι πιο μισούμενες του κόσμου από τους ορθόδοξους αντιπάλους τους αλλά και από τους ορθόδοξους άλλων θρησκειών.


 
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 
 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 13 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 13 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..