Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ταυτότητα, ομοφυλοφιλία, δικαιώματα..



Πράγματα που δεν συνδυάζονται ακόμα, πράγματα που δεν έχουν ποτέ συνδυαστεί. 
Αλλά, δεν υπάρχει κάποιος κανόνας πλοκής και ουσιακής ένωσης αλλά ένας κανόνας δυνητικότητας που υπερβαίνει τα παραδεδομένα της ταυτότητάς μας αν εμείς το θελήσουμε ή το αντέξουμε, πράγμα που δεν συμβαίνει σε όλους αυτούς που έχουν όπως νομίζουν έναν σταθερό τύπο ταυτότητας και όντως τον έχουν σημαίνοντάς τον με τον τρόπο της ιστορικής του μορφής ή εκείνης της μορφής που επικρατώντας ένωσε τα στοιχεία της ανθρώπινης ζωής με έναν τρόπο κατά τα φαινόμενα δεσμευτικό ως προς την ενότητα αυτή. 
Όμως, εδώ τελειώνουν τα αστεία, μιας και η ταυτότητα εκείνη που στηρίζεται στο παρελθόν ή έστω σε ένα παρελθόν της μέσα στα άλλα δεν ορίζεται από καμμιά δέσμευση "εντός" αυτού του παρελθόντος όπως έχει ακριβώς συγκροτηθεί - παρά μόνον στοιχειακά, ακόμα κι αν αυτή η στοιχειακότητα έχει "εντός" της και έναν βαθμό αυτογενούς ενδογένειας και δεν αποτελεί έναν σωρό από στοιχεία.
Το κρίσιμο αυτή τη στιγμή στην ταυτότητά μας είναι η αποδοχή της ομοφυλόφιλης επιθυμίας (και) ως προς την κατοχύρωσή της σε ένα δικαιακό πλαίσιο και όχι μόνον στο πλαίσιο της αμφίσημης "λαϊκής κουλτούρας" (με τις ανοχές της και τις σκληρότητές της).
Έτσι, είναι απαραίτητο οι ομοφυλόφιλοι που ζούνε στην χώρα να έχουν το δικαίωμα (τουλάχιστον) για μια "νόμιμη" μορφή της όποιας μόνιμης σχέσης συμβίωσης μεταξύ τους ως "ζεύγος", για λόγους που δεν αποτελούν "γραφικότητα" αλλά αφορούν στην εξασφάλιση των κληρονομικών και άλλων δικαιωμάτων τους, στα πλαίσια της αστικής κοινωνίας, αλλά και κάθε κοινωνίας. 
Κάθε άλλη κουβέντα είναι απαράδεκτη και όταν μάλιστα ενδύεται το άθλιο ένδυμα του "λαϊκού αστεϊσμού". 
Αυτή η πρόοδος της κοινωνίας μας, που θα μας κάνει συμμέτοχους σε ένα ανώτερο επίπεδο ταυτοτικής υπόστασης δεν βρίσκεται σε καμμία μα καμμία ενδογενή αντίφαση με κάποια από τα ουσιακά στοιχεία της παράδοσης.
Γι'αυτό και σαν κατακλείδα αναρτώ μιαν υπέροχη συναυλία βυζαντινής μουσικής, για την οποία δεν έχω κανέναν λόγο να νιώθω "ντροπή" ούτε να την αποκλείω από την ταυτότητα της νεώτερης ελλάδας. Όσοι από το εθνοπαπαδαριό της χώρας, και την πατριαρχική κοινωνία μας, έχουν καβαλήσει αυτή την παράδοση και την οικειοποιούνται για να περνάνε όλη τους την αναχρονιστική ιδεολογία, ας εξοργιστούν. 












Ι.Τζανάκος

1 σχόλιο:

  1. Για να διευκρινίζουμε τα πράγματα:
    Θέση της εκκλησίας της ελλάδας=απαράδεκτη (τουλάχιστον)
    Θέση του μεγαλύτερου μέρους της νέας δημοκρατίας και της ακροδεξιάς=απαράδεκτη (τουλάχιστον, αν και αναμενόμενη)
    Θέση της διανόησης=ανύπαρκτη στις περισσότερες περιπτώσεις, ως αναιμική
    Θέση του κκε=απαράδεκτη (τουλάχιστον)
    Δεν έχω να πω τίποτα άλλο, εκτός του ότι αυτό το θέμα (του συμφώνου συμβίωσης και για ομοφυλόφιλα ζευγάρια) είναι ένα σημαντικό και πρωτεύον θέμα που αφορά και τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας και συμπολιτών μας, αλλά και τον ιδεολογικό συσχετισμό που επικρατεί στην κοινωνία..
    Αυτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..