Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Όρια και υπερβασιακή παραβίαση..




Η πραγματικότητα δεν περιέχει κανένα μοναδικό γνωσιακό κλειδί για την κατανοησή της, αν με τον όρο πραγματικότητα εννοούμε εκείνη την συνολική κατάσταση που περιέχει και την ανθρώπινη δράση.
Οι σκέψεις που προσδιορίζουν νοητικά την σημασία που έχει το ανθρώπινο δεν μπορούν να απεμπλακούν από τους διάφορους μηχανισμούς αντίληψης και ταυτοτικής υποστασιοποίησης του ίδιου καθαυτού του ανθρώπινου, και εφόσον δεν έχει ακόμα εμφανισθεί το ανθρώπινο σε όλη του την δυνητικότητα θα ήταν αδύνατος ένας μοναδικός νοητικός προσδιορισμός του που θα εξαντλούσε το φασματικό σύνολο αυτής της δυνητικότητας. 
Ακόμα κι αν κάποτε η ανθρώπινη ιστορία έληγε δεν θα μπορούσε κανείς να διαβεβαιώσει ότι θα είχε εξαντληθεί όλος ο πλούτος της δυνητικότητας.
Το πρόβλημα για την θεωρία εκκινεί από το σημείο εκείνο που ορθώνεται η ανάγκη κάποιας οριοθέτησης των προσδιορισμών τού ανθρώπινου με βάση τις συγκεκριμένες ανάγκες που αυτό παρουσίασε ή παρουσιάζει σε ένα (επίσης) περιορισμένο ιστορικό πλαίσιο. 
Αντίθετα από ό,τι λένε οι διάφοροι επαναπαυμένοι της κριτικής ή επιστημολογικής θεωρίας η ανάδυση της ανάγκης για κάποια όρια στην θέαση του πραγματικού δεν σημαίνει απλά την "ορθολογική μεθοδολογία" συγκρότησης του "αντικειμένου", σε διάκριση προς την μεταφυσική (οντολογία) ή το κάθε είδος απολυτοκρατίας, αλλά (επίσης) την δημιουργία ενός αναπόφευκτου απολυτοκρατισμού στα πλαίσια ακριβώς της οριοθέτησης. 
Το κρίνειν περιέχει, παρά τις όποιες αντίθετες διασφαλίσεις παρουσιάζονται, έναν εγγενή καθολικό και απόλυτο Λόγο
Η ιδεολογία ως αναπόφευκτη μορφή εκδήλωσης της αναγκαίας απολυτοκρατίας είναι παρούσα (και) εντός της οριοθέτησης του "καθαρού Λόγου", ακόμα κι αν η οριοθέτηση είναι "ορθολογική", και προς αυτή την διαπίστωση δεν χρειάζεται καν να αναφερθούμε στις συγκεκριμένες διολισθήσεις του θεωρητικού προς το ιδεολογικόν, παρουσιάζοντας και καλά τελικά έναν υποτιθέμενο αλώβητο πυρήνα θεωρίας που τελικά επιτυγχάνει την αποστασιοποίηση του (οριοθετικού) κρίνειν από τις όποιες ιδεολογικές χρήσεις (ή μάλλον καταχρήσεις του).
Θα έλεγα πως η συγκεκριμενοποίηση και η συγκεκριμένη ιστορικοποίηση του ανθρώπινου περιέχει πάντα έναν πολύ συγκεκριμένο και δεσμευτικά ιστορικοποιημένο πλαίσιο ένωσης της οριακότητας που δημιουργεί το κρίνειν με την γενικότητα και απολυτότητα που περιχαράσσεται και σημασιοδοτείται από αυτή την οριακότητα και την πράξη της συγκρότησής της (δεν ξέρω μάλιστα αν έχει νόημα η διάκριση αυτή -ανάμεσα στην οριακότητα που δημιουργεί το κρίνειν και την συγκρότησή της την ίδια ως οριακότητας). 
Σε αυτό το πλαίσιο θα είχε ίσως σημασία να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα παραδείγματα, αν είχαμε τον χρόνο βέβαια. 
Αλλά πριν αναφερθούμε στα πολλά παραδείγματα θα ήθελα να δούμε αν για μας έχει σημασία τελικά όλη αυτή η συζήτηση της φιλοσοφίας (που βέβαια δεν νοείται χωρίς την έννοια της Αλήθειας ή του Απόλυτου, παρά μόνον για τους φιλοσοφικά αγράμματους) ή εν πάσει περιπτώσει αν έχει σημασία η συζήτηση της φιλοσοφίας εκτός του απολυτοκρατικού ιστορικού πλαισίου της εποχής μας. 
Είναι προφανές πως η ιστορική οριοθέτηση όπως την αναφέραμε είναι και η μοναδική που προσδίδει νόημα στον εσωτερικό διάλογο (και ενίοτε εσωτερικό πόλεμο) της φιλοσοφίας. 
Αυτό για τους φιλοσόφους είναι προφανέστερο του προφανούς αλλά κάτι άλλο διαφεύγει. 
Η ιστορικότητα περιέχει επίσης έναν βαθμό γενικοποίησης-καθολίκευσης των προηγούμενων αιτημάτων της ανθρωπότητας και έναν βαθμό ανάδυσης νέων αιτημάτων που δεν αναπραγματεύονται απλά τα προηγούμενα. 
Η δυσκολία να ορισθεί η γενικότητα-καθολικότητα εντός της (νέας) ιστορικής οριοθέτησης έχει να κάνει με την πλοκή αυτών των διαστάσεών της στην συνέχεια και την α-συνέχεια του κοινωνικο-ιστορικού χρόνου. 
Κάποια "στιγμή" φαίνεται να ανατινάσσεται ως οριακότητα και αχνοφέγγει ένα μεθυστικό για πολλούς "απειρικό" (μη-)πλαίσιο, ιδανικό ίσως για για την εισβολή μέσω της συμπυκνωτικής σύγχυσης των καθορισμών-προσδιορισμών ενός εξωγενούς προς τους υφιστάμενους καθορισμούς καθορισμού (ή μη-καθορισμού), και πραγματικά αυτό που έχει (για μας) σημασία είναι πως δεν έχει καμμία σημασία αν αυτή η συμπυκνωτική σύγχυση ενδύεται την ιδιότητα του "κενού" ή του ρήγματος, ή της (ιστορικής) α-συνέχειας αφού είναι προφανές νομίζω πως τελικά αυτό που εμφανίζεται είναι μάλλον μια συγχυτική μορφή της συνέχειας του ανθρώπινου στην ροϊκή του πληρότητα και τις δυνητικές του εκφάνσεις. 
Όμως και αυτό είναι πάλι ανθρώπινο και μάλιστα η διονυσιακή συγχυτικότητα που όχι μόνον στεφανώνει αλλά και περιεχομενοποιεί τους καθορισμούς του ανθρώπινου σχηματίζει το συνεχές της α-συνέχειας που φαίνεται να αποκτά έτσι ένα υπερβασιακό νόημα. 
Ο Διόνυσος είναι και ο διαμελιστής και αυτός που ενώνει τα μέλη σε ένα νέο σώμα κυριαρχίας και νοήματος.
Με αυτή την έννοια το κρίνειν μπορεί να ανακαθορισθεί πιά στον ορίζοντα ενός κυριαρχικού καθολικεύειν του υπαρκτού όπως αυτό (το καθολικεύειν) αναδύεται ως συνεχής νοηματική συμπύκνωση και ενοποιητική πράξη όλου του πολλαπλού ή μάλλον του πολλαπλού ως όλου -αν και πάντα πολλαπλού, χωρίς αναγκαία να παραβιάζονται οι (γενικοί) όροι της οριακότητας και της περιοριστικής ιστορικότητας των καθορισμών.




Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 6 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..