Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(1)






1ο μέρος






Ο κοινωνικο-ιστορικός καθορισμός της ανθρώπινης ζωής έχει χρησιμοποιηθεί ως μια εννοιολογική και ιδεολογική μορφή μιας πολιτικής πρόφασης που ως βασικό της στοιχείο έχει την υποτίμηση του ρόλου του συσχετισμού ισχύος και δύναμης μεταξύ των τάξεων και των εθνών. Αυτό το παραμύθι έπαψε να παίζει έναν πρακτικό ιδεολογικό ρόλο από την ιστορική στιγμή που εκδηλώθηκε ολόκληρη η ισχύς-δύναμη των κυρίαρχων τάξεων και εθνών κατά την οργάνωση και πραγμάτωση της αντεπίθεσής τους απέναντι στο εργατικό κίνημα του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα. 



Στην πραγματικότητα η επικράτηση της αντεπιτιθέμενης αστικής τάξης είχε ήδη διαφανεί από την ανακοπή της επέκτασης της επανάστασης του '17 στην δυτική Ευρώπη. 
Από τότε και κατά ουσιαστική αποκλειστικότητα το πεδίο των δημιουργικών αντιφάσεων μέσα στην παγκόσμια αστική κοινωνία περιορίστηκε στο πεδίο που σχημάτισε η επικρατούσα αντεπιτιθέμενη κυρίαρχη τάξη ως μοναδικό: το πεδίο της εθνικής κυριαρχίας και της σχέσης της με την δημοκρατία. Μπορεί αυτό το πεδίο να σχηματίστηκε από την επιθετικότητα της παγκόσμιας αστικής κυριαρχίας αλλά μετασχηματίστηκε ως σχηματισμένο πεδίο σε πεδίο ικανό να περιέξει με έναν συγκεκριμένο ιδιαίτερο τρόπο όλες τις κοινωνικές και ταξικές αντιφάσεις. 
Η στενότητα του πεδίου, που αποτέλεσε το αντικείμενο του διαρκούς θρήνου των αναρχικών, τροτσκιστών, αυτόνομων, υπερ-κομμουνιστών κ.λ.π, δεν εμπόδισε τις υποτελείς τάξεις, ιδιαίτερα των υποτελών και μισο-εξαρτημένων εθνών, από την  επιτυχημένη προσπάθειά τους να το οικειοποιηθούν. 
Βέβαια αυτή η επιτυχία περιείχε και περιέχει πάντα την στενότητα και τον περιορισμό που της είχε αποδώσει ήδη από την αρχή του ο επιθετικός σχηματισμός της αντεπιτιθέμενης κυρίαρχης τάξης. 
Η στενότητα αυτή, ο περιορισμός σε έναν ούτως ειπείν αμυντικο-επιθετικό καθορισμό της από την πλευρά πλέον των υποτελών τάξεων, ανέδειξε από την άλλη πλευρά μια θετική πλευρά, που φαινομενικά έχει μόνον πρακτικό περιεχόμενο: 
Η πολιτική πρόφαση που κάλυπτε ιδεολογικά (με την "κακή" έννοια του όρου) το ζήτημα της ανισότητας δύναμης-ισχύος μεταξύ εθνών, κρατών, και ολόκληρων περιφερειών του κόσμου, συντρίφθηκε από την ίδια την πρόκληση που οργάνωσε η αστική τάξη, σε αυτό ακριβώς το πεδίο που αναφέραμε, παροξύνοντας τις "αυθόρμητες" διαφοροποιήσεις δύναμης-ισχύος που υπήρχαν "πάντα" στις ταξικές κοινωνίες ως υποτίθεται εποικοδόμημα των υποτίθεται "θεμελιακότερων" πτυχών τους που εδράζονταν στην "υλική παραγωγή". 
Η θεωρητική επιπρόσθεση του "ιμπεριαλιστικού" καθορισμού στον γενικό "καπιταλιστικό" καθορισμό της αστικής κοινωνίας μπορεί να ήταν μια ορθή επιπρόσθεση που αντανακλούσε ορθά την εξέλιξη του ίδιου του καπιταλισμού αλλά λειτούργησε και ως ένα θεωρητικό μπάλωμα ή μάλλον μπάζωμα που έδωσε στην ιδεολογική πρόφαση μια κάποια ανάσα ζωής αφού αποτέλεσε ένα έξοχο ιδεολογικό όπλο για την ταυτόχρονη με την αποκάλυψη των ανισοδυναμιών μεταξύ των εθνών (και την θεωρητική-πρακτική κριτική τους) συγκάλυψη του αυτοτελούς λειτουργικού ρόλου των πάντα υπαρκτών ανισοδυναμιών. Μπορεί να κατηγορηθούμε για τον χαρακτηρισμό αλλά αν κανείς πάρει στην κυριολεξία την θεωρία του ιμπεριαλισμού ως απόλυτα συνεπή και άτρωτη θεωρία και δεν διαγνώσει έγκαιρα τον αντινομικό πρακτικό της ρόλο το μόνο που θα του απομείνει θα είναι η διαρκής, αλλά μόνον θεωρητική, σοφιστεία. 
Έτσι μαζί με τον διαρκή θρήνο για την μη έλευση της "διαρκούς επανάστασης" προστίθεται ο διαρκής θρήνος για την υπαγωγή στις "ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιφάσεις" (αυτοί οι δύο θρήνοι μπορούν να ενωθούν σε μια πραγματικά σπαρακτική θρηνωδία, που ενίοτε χαρίζει λαϊκές συγκινήσεις και οριακές κοινοβουλευτικές εκπροσωπήσεις κατά την διάρκεια ειρηνικών περιόδων του αστικού "κοινοβουλευτικού βίου").
Δυστυχώς, υπάρχουν τα ίδια τα κοινωνικά πράγματα, και αυτά τα πράγματα φανερώνουν μια καθολική εμπλοκή με τα θέματα που αναφέραμε. Δεν νομίζω πως ένας πρακτικός άνθρωπος θα είχε και πολύ χρόνο να αφιερώσει για την σοβαρή θεωρητική αντιμετώπιση των φαντασιωτικών και υπερφίαλων απόψεων και πολιτικών τοποθετήσεων που αναφέρονται σε κάποια επιστροφή στην "αγνή" εποχή των απόλυτων αποστάσεων από τα ίδια τα κοινωνικά πράγματα που είναι στην κυριολεξία βυθισμένα στο πεδίο που περικλείεται στους σχηματισμένους όρους της αστικής κοινωνίας όπως τους αναφέραμε. 
Εξάλλου την κρίσιμη στιγμή, όταν ας πούμε κάποιο τυχοδιωκτικό φασιστικό κράτος όπως η Τουρκία αποφασίσει να επιτεθεί σε μια χώρα όπως η Ελλάδα (που είναι και αυτή αστική κλπ κλπ) όλα τα οχήματα της φαντασιωτικής καθαρότητας δεν θα κάνουν τίποτα άλλο από συγγραφή υποσημειώσεων σε κάποιο εν τοις πράγμασι δημοκρατικό εθνικό μέτωπο, και τίποτα άλλο.
Όμως έχουμε χρόνο και υποχρέωση να ασχοληθούμε, μιας και σε έναν ύστερο χρόνο, που δεν μας γεμίζει με μια άλλη φαντασιωτική ευθυμία αλλά μόνον με περίσκεψη και κάποια λύπη, αυτό το δημοκρατικό εθνικό μέτωπο θα πρέπει να αποφασίσει τι είδους πολιτοφυλακές θα συγκροτήσει, μιας και το μέλλον όλων των εμπόλεμων κοινωνιών στο σήμερα που είναι ήδη το μέλλον θα καθορίζεται από το είδος, την μορφή, το ιδεολογικό και ηθικό πλαίσιο, των πολιτοφυλακών που θα τις διατρέχουν.
Γιατί όμως το λέμε αυτό και τι εννοούμε πιο συγκεκριμένα;

(Συνεχίζεται) 






Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..