Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(2)


Πριν σπεύσετε να ανακαλύψετε στις γραμμές αυτής της δημοσίευσης την απάντηση στα ερωτήματα που έθεσα στην προηγούμενη ανάρτηση, σε σχέση με την ανάδυση του θέματος "πολιτοφυλακές", παρακαλώ να διαβάσετε με προσοχή το πλαίσιο απάντησης που θέτω εδώ..



2ο μέρος




Η διαρκής προπαγάνδα (δημαγωγική ή μη) των όποιων αντιπολιτευόμενων ομάδων  στην εκάστοτε ηγετική ομάδα της κυρίαρχης τάξης έχει ως βασικό της μοτίβο την καταγγελία του "εσωτερικού" τρόπου οργάνωσης της οικονομίας και της πολιτικής. Στην πραγματικότητα όμως ο "εσωτερικός" τρόπος οργάνωσης των ταξικών κοινωνιών και ειδικά των ώριμων αστικών κοινωνιών (της "ιμπεριαλιστικής" εποχής) είναι η εξωτερική στοιβάδα της πραγματικής "εσωτερικότητας" που είναι η παγκοσμιότητα όπως οργανώνεται σε βαθμίδες, ιεραρχίες, κυριαρχίες και υποταγές. 
Τα έθνη, αλλά και οι ευρύτερες δι-εθνικές "συμμαχικές" υπερ-μορφές, με τις "εσωτερικές" οργανωτικές μορφές τους,  είναι υποσυστήματα του γενικού συστήματος οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας. Γι'αυτό και ο αυτο-προσδιορισμός και αυτοκαθορισμός των ξεχωριστών μονάδων ισχύος και ταυτότητας δεν είναι αποτέλεσμα του ίδιου του αυτο-προσδιορισμού/αυτοκαθορισμού αυτών των μονάδων αλλά της διαλεκτικής συγκρότησης των σχέσεων όλων των μονάδων μεταξύ τους.
Κάθε έθνος ή ομάδα εθνών έχει στις ταξικές κοινωνίες μια συγκεκριμένη σχετικά σταθερή θέση στο παγκόσμιο σύστημα ιεραρχικής κυριαρχίας που έχει "αποκτήσει" στον στίβο του πολιτικού, οικονομικού, στρατιωτικού πολέμου κάποια στιγμή σε ένα ιδρυτικό παρελθόν, όταν αναδιατάσσονταν η παγκόσμια δομή ιεραρχίας στην ολότητά της ή σε ένα μέρος της.
Ποτέ δεν αλλάζει η θέση ενός έθνους ή ενός συμμαχικού σχήματος εθνών αν δεν έχει τεθεί συνολικά το ζήτημα μετατροπής ή ανατροπής του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας, ανεξάρτητα αν μιλάμε για τον καπιταλισμό, τους προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς, τον "σοσιαλισμό" ή ένα (παγκόσμιο) σύστημα συνύπαρξης διαφόρων τρόπων κοινωνικής οργάνωσης. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν πρωτοβουλίες ρήξης του εκάστοτε παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας πριν ακόμα ωριμάσουν πλήρως οι συνθήκες κατάρρευσης της αντινομικής του συγκρότησης, αλλά σημαίνει πως ακόμα και αν μιλάμε για "επιταχύνσεις" μιας διεργασίας αυτό που υπάρχει ως υπόστρωμα είναι μια αντικειμενική διαλεκτική διεργασία. Κατά κάποιο τρόπο υπάρχει ένας νομοτελειακός προκαθορισμός των "σεισμικών" γεγονότων της παγκόσμιας πραγματικότητας, αλλά κανείς δεν μπορεί να διακρίνει αμέσως το είδος τους, το συγκεκριμένο περιεχόμενό τους, ακόμα κι αν επιστρατεύσει όλες τις εικόνες του πρόσφατου και απώτατου παρελθόντος που αφορούν τους τρόπους σχηματισμού της κρίσης. Είναι βέβαια χρήσιμες οι αναδρομές αυτές μιας και σίγουρα η κατάσταση είναι σε ουσιαστικό βαθμό μια επανάληψη πρότερων, αλλά αυτό που λείπει πολλές φορές είναι η προσπάθεια να πιαστεί το νήμα ακριβώς εκεί που έσπασε, με την έννοια πως δεν γίνεται αντιληπτή η "εκρεμμότητα" που αφέθηκε (από το σχετικά σταθεροποιημένο διεθνές σύστημα) αιωρούμενη για να διεκπεραιωθεί στο επόμενο ιστορικό στάδιο. Εκεί είναι το φοβερό "μυστικό" της επερχόμενης κρίσης: όχι μόνον στην επανάληψη αλλά στο κρυφό χάσμα, το κενό που δεν καλύφθηκε από την τελευταία τελική μορφή του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας. Κρίνοντας τα πράγματα από την σκοπιά του στρατιωτικού τρόπου σκέψης, επεκτείνοντάς τον, θα δήλωνα επιγραμματικά (για αυτό που θεωρώ ως πιθανότερο χάσμα που μας παραδόθηκε) το εξής: 
Έχει καταργηθεί σε σημαντικό βαθμό (και άγνωστο για πόσο) η δυνατότητα απόλυτης επικράτησης οποιασδήποτε ξεχωριστής ή συμμαχικά οργανωμένης μονάδας, όπως και να την ορίσει κανείς στο επίπεδο των εθνικών, ταξικών, πολιτισμικών, ιδεολογικών προσδιορισμών. 
Όποιος το αποκρύπτει αυτό είναι ή αφελής ιδεοληπτικός ή πολιτικός και ιδεολογικός απατεώνας ( ο έχων την μύγα ας μυγιαστεί). 
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΑΥΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ; 
Δεν αρκεί να το πούμε αυτό γιατί πρέπει να προσθέσουμε το εξής καθοριστικό (που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, αλλά δεν είναι γιατί μας περιστοιχίζουν ναρκέμποροι της σκέψης):
Το γεγονός πως δεν είναι εφικτή η απόλυτη επικράτηση του ενός ή του άλλου κοινωνικο-πολιτικού ή στρατιωτικού στρατόπεδου δεν σημαίνει πως έχουμε "ειρήνη" ή πως θα έχουμε "ειρήνη" αλλά πως έχει μετατραπεί ο πόλεμος. Μάλιστα ο πόλεμος όπως αρχίζουμε να τον αναγνωρίζουμε στην Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία είναι από μια σκοπιά σκληρότερος, ανηλεέστερος, πολυπλοκότερος,  και σε έναν βαθμό -λόγω της αποκεντρωτικής του δομής- χαοτικότερος από τον συμβατικό πόλεμο που γνωρίσαμε στο παρελθόν (χωρίς αυτό να σημαίνει πως και στο παρελθόν δεν είχαμε και αυτό το είδος πολέμου ταυτόχρονα, χωρίς αυτό επίσης να σημαίνει πως και τώρα έχει καταργηθεί εντελώς ο συμβατικός πόλεμος -σε γραμμές, μέτωπα κ.λ.π).
Αυτό που έχει σημασία είναι να διαβλέψουμε την "ασυμμετρία" της ανερχόμενης ακόμα πολιτικο-στρατιωτικής νέας τεχνικής σε όλο το πεδίο του "παγκόσμιου/κοινωνικού", σε σχέση και αναφορά πάντα με το προαναφερθέν συμβάν της μη-απόλυτης επικρατισιμότητας της όποιας (δυνητικής ή ενεργεία) κυρίαρχης μονάδας (εθνικής, ταξικής κ.λ.π). Καταλαβαίνετε νομίζω ήδη πόσο αστείες ακούγονται μερικές αφηγήσεις "κατάληψης" της εξουσίας και της ισχύος και τα διάφορα "σοσιαλιστικά προγράμματα", ακόμα κι αν διανθίζονται κειμενικά από "στρατιωτικές" νότες σκέψης.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα μιλήσουμε πιό συγκεκριμένα για το θέμα "πολιτοφυλακή"..


(Συνεχίζεται..)






Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..