Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(3)



3ο μέρος



Παρακολουθώντας την τοποθέτηση των δημοσιολόγων που στέκονται με ενδιαφέρον στα ζητήματα που αφορούν την εθνική κυριαρχία της χώρας που μας έτυχε να ζυμώσουμε την προσωπικότητά μας, και σταθμίζοντας τα "ρεαλιστικά" επιχειρήματά τους, συγκρατείς ένα βασικό πράγμα:
Πως αναφέρονται στην κρατική-στρατιωτική δύναμη της χώρας, στις διπλωματικές της δυνατότητες, τις πολιτικο-οικονομικές δυνατότητες εντός του συγκεκριμένου σχηματισμού στον οποίο εντάσσεται, και με αυτό τον τρόπο μετράνε τις αντικειμενικές δυνατότητές της σε κάθε περίπτωση σύγκρουσής της με τον βασικό της εχθρό που είναι τώρα η Τουρκία.
Επίσης σταθμίζονται με κάποιον γενικό τρόπο και οι ιδεολογικές καταβολές, οι παραδόσεις αντίστασης και εθνικής εξέγερσης που απέκτησε το έθνος διατρέχοντας τον ιστορικό χρόνο αντιμετωπίζοντας τους διάφορους εχθρούς-κατακτητές.
Σε αυτό το πλαίσιο η θέση του ανταρτοπολέμου και ο ρόλος των πολιτοφυλακών εντάσσονται σε ένα μάλλον δεύτερης σημασίας σημείο της εθνικής αφήγησης. 
Κατά κάποιο τρόπο αυτή η ιεράρχηση αντανακλά τόσο την πρόσδεση στον στατικό κρατικιστικό τρόπο οργάνωσης των εθνικών στρατών, άρα και της εθνικής άμυνας, όπως έχει διαμορφωθεί τους τελευταίους αιώνες, αλλά και την πικρή εμπειρία από την τελική στρατιωτική ήττα των αντάρτικων-ατάκτων σχηματισμών στην αντιπαράθεσή τους με τους ξένους κατακτητές και τους συνεργούς τους, στην περίπτωση της επανάστασης του '21 και στην περίπτωση τού πολέμου τού λαού ενάντια στους Γερμανούς ιμπεριαλιστές φασίστες, τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους (ήδη ξεκινώντας λίγο πριν το τέλος του β'παγκόσμιου πολέμου) και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Σήμερα οι συνθήκες της πολιτικής και στρατιωτικής πάλης έχουν αλλάξει σε δύο θεμελιακά σημεία: έχει αυξηθεί ο ρόλος της τεχνολογίας και έχει διευρυνθεί η αποκεντρωτική δομή των παραδοσιακών και τεχνολογικά καινοτόμων μέσων πολιτικής και στρατιωτικής σύγκρουσης. Αυτό το διττό γεγονός είναι σύμφυτο με την "αδυναμία" απόλυτης επικράτησης ενός μοναδιαίου σχηματισμού μάχης έναντι ενός άλλου αντίστοιχου αντίπαλου (μον.σχ.μάχης), και αντιστοιχεί (ως ειδικό κοινωνικο-τεχνικό γεγονός) στην "αδυναμία" απόλυτης επικράτησης των ευρύτερων πολιτικών και ταξικών ή εθνοτικών σχηματισμών έναντι των αντιπάλων. 
Αυτό δεν σημαίνει πως έχει μειωθεί η ένταση, το βάθος, η προοπτική και η σκληρότητα της κάθε μάχης. Θα έλεγα μάλιστα πως όλος ο τροπισμός της πολεμικής μηχανής έχει αποκτήσει μιαν ιδιότυπα σκληρότερη υφή που έχει να κάνει:
α) με την ολοκληρωτική εμπλοκή του "άμαχου" πληθυσμού στην πιθανή σύγκρουση, εντός και εκτός των τυπικά στρατιωτικών και πολιτικών μέσων σύγκρουσης.
β) με την διαρκή μετάθεση των λειτουργικών δομών της όποιας "τοπικοποιημένης" αντιπαράθεσης σε όλα τα επίπεδα συγκρότησης της κοινωνίας, πράγμα διόλου άσχετο με την πιθανή διαρκή εμπλοκή των μαζικών κοινωνικών δυνάμεων.
γ) με την διαρκή μετάθεση του "στρατηγικού τέλους" της εκάστοτε αντιπαράθεσης σε ένα ακαθόριστο μέλλον.
Αυτή η πολύπλοκη δομή και οργάνωση των "θέσεων" της εκάστοτε αντιπαράθεσης μπορεί να δίνει παροδικά την εικόνα μιας παράδοξης ακινησίας.
Η συνολική εικόνα των αντιπαραθέσεων όμως, αν ενώσουμε τώρα όλα τα στοιχεία που παραθέσαμε, μας παραδίδουν την εικόνα ενός ακόμα παραδοξότερου συνδυασμού "κίνησης" και "ακινησίας", όπου η "ιδανικότερη" μορφή διαμεσολάβησης των ενεργειών για την επικράτηση σε μια σύγκρουση περιέχεται στην μικρή και κοινωνικά οργανωμένη ομάδα σύγκρουσης. Το "πρότυπο" για αυτόν τον τύπο οργάνωσης είναι η αντάρτικη ομάδα,  ευρύτερα η πολιτοφυλακή, η "τρομοκρατική" οργάνωση, ο πυρήνας, η πολιτικο-στρατιωτική επιτροπή βάσης, σε συντονισμό ή μη με τους ευρύτερους σχηματισμούς αντιπαράθεσης. Με δεδομένο τον ιστορικό κοινωνικο-πολιτικό συσχετισμό, δεν υπάρχει άμεσα κάποια δυνατότητα κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης αυτού του τύπου οργάνωσης στην Ελλάδα, αν και έγινε μια επαίσχυντη προσπάθεια μερικής νομιμοποίησης της ακροδεξιάς εκδοχής του.  
Αυτή η τελευταία προσπάθεια είχε έναν ιδιαίτερα ανησυχητικό χαρακτήρα, εφόσον πέρα από την τυφλότητα, την ανοησία, την ελεεινότητα των φορέων της αποκαλύφθηκε άλλη μια φορά η προδοτικότητα της αστικής ηγεσίας της χώρας, που υπαναχώρησε στην άθλια επιλογή της να "ενισχύσει" την ακροδεξιά (συμμορίτικη-ταγματασφαλίτικη) εκδοχή τής πολιτοφυλακής μόνον όταν συνειδητοποίησε ότι θα υπάρξει μια ευρύτερη αριστερή "απάντηση", και γιατί είχε εκτεθεί διεθνώς.
Η μελλοντική πραγματικότητα όμως, πέρα από τις "εσωτερικές" εξελίξεις και την αθλιότητά τους, θα φέρει στην επιφάνεια την ανάγκη για εθνική λαϊκή αυτο-άμυνα, γι'άλλους λόγους που θα εξετάσουμε στην επόμενη δημοσίευσή μας.  



(Συνεχίζεται)


Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..