Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Μορφές της αντινομίας (3). Εθνικιστές και διεθνιστές (Καλλεντερίδης, Καραμπελιάς, κκε, αυτόνομοι, και λοιπές "δημοκρατικές δυνάμεις")




Ένα χαρακτηριστικό της αντινομικής σχέσης μεταξύ σκεπτικών ή οντικών μορφών που συνήθως αγνοείται είναι πως υπάρχει η αναγκαστική αναγκαιότητα επιλογής της μίας από αυτές σε διάκριση από τις άλλες, και έπειτα της άλλης αντίθετης (ή των άλλων αντίθετων) που περιέχεται (περιέχονται) στον ευρύτερο αντινομικό σχηματισμό. 
Πρέπει να τονίσουμε εδώ πως δεν υπάρχει γενικά η δυνατότητα επιλογής ή μια γενικού τύπου αναγκαιότητα αλλά η αναγκαστική αναγκαιότητα επιλογής μορφής για να σκεφτούμε ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ένα άρρηκτον στην σχέση των αντιτιθέμενων μορφών μεταξύ τους που είναι πιό ισχυρό από την ενότητά τους ακόμα κι αν η ενότητα εννοηθεί ως έννοια-κατάσταση που σημαίνει έναν λειτουργικό δεσμό. 
Απλά, κάποιες νοητικές-οντικές μορφές μπορούν να βρίσκονται σε ένα είδος λειτουργικού δεσμού και παρ'όλα αυτά να μην έχουν "πάνω" τους αυτό το μαρκάρισμα της αναγκαστικότητας. 
Η αναγκαστικότητα της αντινομικής σχέσης από την άλλη εμφανίζεται με επίταση αν σκεφτούμε την αδιεξοδικότητα που περιέχει. 
Είναι σαν να υπάρχει μια ακατάλυτη ορμή να καταλήξεις σε μια γενική αλήθεια και σε μια γενική οντική κατάσταση ως ισχύουσα και όταν προστρέξεις στην μία ή την άλλη να "διαπιστώνεις" την αδυναμία του τελικού τέλους, με συνεπαγόμενο αναγκασμό ως προς την επόμενη ορμή επιλογής της αντίθετης. 
Αλλά στην πραγματικότητα έχεις και τις δύο ή περισσότερες γνωσιο-οντικές καταστάσεις απέναντί σου και "μέσα" σου ταυτόχρονα και ταυτοτοπικά. 
Η μία γεννάει την άλλη σε ένα αδιάκοπο ταυτοχρονικό και ταυτοτοπικό πηγαινέλα χωρίς να μπορεί να υπάρξει ένα τέλος σε κάτι που θα έλυνε τον δεσμό της κίνησης αυτής από την μία στην άλλη αντίθετη πρόταση. 
Στις νοητικές δομές που παρουσιάζονται σε προτάσεις, αποφάνσεις για την ουσία των πραγμάτων ή γενικές κρίσεις, υπάρχει μια συμμετρικότητα, ένα είδος κομψότητας, και γι'αυτό οι διανοούμενοι μπορούν να σκηνοθετήσουν πολλές ζωές έρευνας και φιλοσοφικής ή "αισθητικής" δράσης μέσα σε αυτό το πηγαινέλα, ειδικά αν έχουν κατορθώσει να φτιάξουν κάποιον από αυτούς τους κόσμους που υπάρχουν σε παραδείσια παραλληλία προς τον πραγματικό κόσμο. 
Όμως στον πραγματικό κόσμο η αντινομική σχέση περιέχει την αναγκαστικότητα της επιβολής ενός όντος, τού όποιου από τα όντα της αντινομίας, και μετέπειτα -αναγκαστικά- του αντίθετου, πράγμα που υλοποιεί την κίνηση ως ιδιότυπη κίνηση βίας, μιας βίας μάλιστα που δεν κυριαρχεί με την μορφή των προσώπων ή των μορφή των κοινωνικών υποκειμένων αλλά (με) την μορφή της κατάστασης. 
Είναι σαν να μιλάμε για την μοίρα ως εμπλοκή σε επιλογές που γνωρίζει κανείς πως είναι αδιέξοδες και οδηγούν στις εξίσου αντίθετες επιλογές και πάει λέγοντας. 
Γιατί όμως να συμβαίνει κάτι τέτοιο; 
Η αναγκαστική επιλογή του ενός αδιεξόδου, από τα αντίθετα, που κάνει την έννοια "επιλογή" να ακούγεται σαν σαρκασμός, προκύπτει από την μεγάλη ισχύ και την βαρύτητα επικράτησης του αμέσως "προηγούμενου" (αδιεξόδου). 
Η αντινομική σχέση των πραγματικών καταστάσεων που την χαρακτηρίζουν δεν περιέχει το είδος ταυτοχρονίας και ταυτοτοπίας που περιέχει η λογική μορφή (πρόταση, κρίση κλπ) αν και σε μια γενική εποπτεία δεν υπάρχει οντολογική διαφορά.


Ας το δούμε αυτό με ένα παράδειγμα από την πραγματική ζωή:

Είμαστε μέλη μιας καταπιεσμένης ή αδύναμης εθνότητας και είμαστε υποχρεωμένοι (αν δεν είμαστε ηλίθιοι διανοούμενοι) να συμμετέχουμε στον εθνικό αγώνα για αυτονομία, αξιοπρέπεια και εθνικό αυτοκαθορισμό. Αν δεν πάθουμε την μεγάλη ασθένεια του εθνικισμού θα ξέρουμε βέβαια πως αυτός ο αγώνας είναι σαν καθολική προοπτική αδιέξοδος. 
Ο εθνικός αγώνας μας οδηγεί στην τελική του πραγμάτωση σε μια κρατική μορφή, σε ένα είδος κοινωνικο-οντολογικής απόφανσης που περιέχει την άρνησή του αν εννοείται στο ανθρώπινο πλαίσιό του. Με λίγα λόγια, χωρίς έθνος-κράτος είμαστε σε αυτό τον ασύμμετρο κόσμο στα χέρια και τις διαθέσεις του κάθε φιλάνθρωπου "διεθνιστή" ξένου, όπως είμαστε και μεις όταν προστρέχουν ως ικέτες άλλοι λαοί για να τους στηρίξουμε (αν είμαστε άνθρωποι και όχι τομάρια). Αυτό μας οδηγεί σε ένα άλλο (αντίθετο) αδιέξοδο..
Ας δούμε: 


Είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιστούμε με όλα τα θεμιτά και μερικές φορές αθέμιτα μέσα για να φτιάξουμε τον εθνικό μας Οίκο, και έπειτα είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάξουμε αυτόν τον Οίκο, ειδικά αν ανήκουμε σε ένα ολιγάριθμο και πολιτικο-στρατιωτικά ασθενές έθνος

Για έναν εθνικιστή, σαν κι αυτούς λ.χ που μαζεύει ο κύριος πρώην(;) αξιωματικός και στρατάρχης των αοράτων ποντιακών στρατευμάτων Καλλεντερίδης ή ο παθιάρης πρώην αυτόνομος Καραμπελιάς όλα αυτά τα αγαθά παραμένουν αγαθά και όλα είναι περιορισμένα αγαθώς ως εδώ. Και για να μην μασάω τα λόγια μου δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ανθρώπους αυτούς, ειδικά τον Καλλεντερίδη, μιας και τους θεωρώ στρατιωτικά χρήσιμους και αρκετά ειλικρινείς μαχητές του δικού μου έθνους ως έθνους. Και το έθνος μου είναι μικρό, σαφρακιασμένο, φοβισμένο, υποταγμένο και σε μεγάλο κίνδυνο από  τους εμφανείς "συμμάχους" (Δυτικούς, ευρω-νατοϊκούς, και Τούρκους) και τους αφανείς "συμμάχους" (Ρώσσους, Κινέζους κλπ), οπότε να έχεις και κάποιους "ψαγμένους" καραβανάδες δίπλα σου (λέμε τώρα, γιατί και αυτοί έχουν μαζέψει τη  σάρα και την μάρα) δεν είναι λάθος, είναι αναγκαιότητα. Το "πρόβλημα" με την αντινομία ξεκινάει όταν γνωρίζεις πως όλο αυτό το μάζωμα που συσπειρώνεται γύρω από την άμυνα του έθνους, και καλώς συσπειρώνεται (άσε τους αριστερούς-κομμουνιστές-αυτόνομους να λένε ό,τι θέλουν, έτσι κι άλλιώς όσοι έχουν μυαλό θα δεχτούν την ίδια πρακτική την κρίσιμη ώρα)..το πρόβλημα είναι λοιπόν πως όταν φτάσεις στην επίτευξη της οντολογικής απόφανσης, αν δεν είσαι εθνικιστής, θα δείς πως αυτό που φτιάχνεται είναι ένα άλλο τέρας. Τι; ένα ακόμα ισχυρό πλέον (είθε) έθνος κράτος. Αυτό θέλουμε; Αν θέλουμε αυτό ή μόνον αυτό είμεθα ανόητοι, κακόβουλοι, αισχροί, τιποτένιοι. Αρνούμαστε την παγκοσμιότητα της ανθρώπινης υπόστασης, και τελικά πραγματοποιούμε μιαν άλλη θετική απόφανση αυτού που πολεμήσαμε. Αν είναι λ.χ για να καταπολεμήσουμε τους Τούρκους κεμαλο-φασίστες να ομοιάσουμε σε αυτούς, είμαστε για τα πανηγύρια. Να μας λείπει το βύσσινο. Η αντινομία μας οδηγεί εκεί, η κυριαρχία ως αποκλειστικό όραμα μας οδηγεί εκεί, και εκεί είναι η κόλαση. Να πάνε εκεί οι εθνικιστές, καλό τους ταξίδι. 
Από την άλλη έχουμε να κάνουμε με τα υποτίθεται αθώα πλάσματα της αριστεράς, τους κομμουνιστές, τους αυτόνομους κλπ, δηλαδή τους ιδανικούς και ανάξιους εραστές της ιδέας. Κι αυτοί ποντικομαμμές είναι, σαν τους εθνικιστές. Γνωρίζοντες την κολασμένη κατάληξη της δυναμικής της εθνικής κυριαρχίας την προ-αρνούνται και με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουν την αιώνια αθωότητα, και την δυνατότητα να σηκώνουν το δάκτυλο του κριτή, πάλι αιωνίως, όταν έρθουν τα δεινά της πολιτικής αβύσσου που υπάρχει στο κατώφλι της εθνικής πολιτικής. Προσφάτως, από ό,τι είδα και διάβασα, προσχώρησαν σε αυτήν την εξαθωωτική πολιτική και οι "σταλινικοί", δηλώνοντας σε κάποιο από τα θαμμένα στα υπόγεια της κομματικής φιλολογίας κείμενα, ότι δεν θα υποστηρίζανε ακόμα και έναν αμυντικό πόλεμο, παρά μόνον στα πλαίσια της "εργατικής-λαϊκής εξουσίας". Βέβαια την κρίσιμη στιγμή είμαι σίγουρος γι'αυτούς πως θα πράξουν το γενικά ορθό, οπότε αδιαφορώ για τις ιδεολογικού τύπου δηλώσεις τους. Είναι τζούφιες -όπως και παλιότερα- και γι'αυτό δεν τους ξεγράφω, μιας και στην κρίσιμη στιγμή όταν το καθωσπρέπει έθνος έτρεχε στο Κάιρο να γλύφει τις μπότες των Άγγλων ή εδώ στας Αθήνας έγλυφε ανενδοίαστα τις γερμανικές μπότες, αυτοί έπαιρναν τα βουνά. Τι να λέμε τώρα. Αυτό που είναι να λέμε είναι πως στον φόβο της αντινομίας υποτάσσονται κι'αυτοί, από την αντίστροφη πλευρά από τους εθνικιστές. Ξεκινάνε με την άρνηση της υφιστάμενης απόφανσης τα κακόμοιρα και νομίζουν πως γλυτώσανε. Μερικοί μάλιστα (όχι οι "σταλινικοί") ήδη πράττουν ένα άλλο αντίθετο, το αντίθετο της υφιστάμενης εθνικής απόφανσης, και κολυμπάνε στα σκατόνερα του εθνομηδενιστικού διεθνισμού χωρίς ή με επίγνωσή τους ποιούς εθνικισμούς βοηθάνε.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα μιλήσουμε για την τραγική  αντινομικότητα του άρτι αφιχθέντος (;) κουρδικού φιλοδυτικισμού.. 


Συνεχίζεται...




Ι.Τζανάκος

3 σχόλια:

  1. Σύντροφε και φίλε αυτό που προέχει είναι η συγκρότηση και η ανάπτυξη των δυνάμεων του πατριωτικού δημοκρατικού μετώπου και όχι η ανάλωση σε αναλύσεις για τις αντινομικότητες αυτών που δεν έχουν καμία διάθεση, παρά την «θετική» ρητορική τους για το έθνος (εθνικιστές) ή για το λαό (κομμουνιστές).

    Η παραγωγή θεωρίας που θα υποστηρίξει αυτόν τον αγώνα και παράλληλα θα επαναπροσδιορίσει την εθνική αφήγηση είναι σχεδόν απόλυτη προτεραιότητα.

    Υ.Σ. Με τον πυρήνα της ανάλυσής σου και τα κύρια σημεία, συμφωνώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εκεί που διαφωνούμε μάλλον είναι στην διαπίστωση της γενικότητας της αντινομικότητας. Θέλω να πως αυτή μας περιέχει επίσης, οπότε δεν θεωρώ πως η ανάλωση είναι ανάλωση αλλά οδός αυτογνωσίας. Εξάλλου θα ακολουθήσουν εκθέσεις πολλών μορφών αντινομίας που θα το δείχνουν αυτό. Οπότε, υπομονή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μελετάω και τα (1) και (2), αλλά γνωρίζουμε αμφότεροι τις διαφωνίες μας εδώ και χρόνια. Αυτό είναι σημαντικό εκτιμώ. Το (1) το πόσταρα ήδη στο facebook

      Διαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..