Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Το διαρκές μέλλον αυτού του παρελθόντος-παρόντος..(4)




4ο μέρος



Η διαρκής μετάθεση των στρατηγικών σκοπών εκείνων που έχουν εγγεγραμμένο εντός τους έναν σκοπό απόλυτης πραγμάτωσης σε ένα ακαθόριστο και απροσδιόριστο μέλλον προκύπτει ως αποτέλεσμα μιας ευρύτερης κοινωνικο-ιστορικής ανασχετικής δυναμικής. Αν θεωρούσαμε πως αυτή η ανασχετική κοινωνικο-ιστορική δυναμική είναι με την σειρά της αποτέλεσμα, απλά, κάποιας κεντρικής βούλησης θα υποκύπταμε σε μιαν αφελή αντίληψη της ιστορικής διεργασίας, από την άλλη όμως θα ήταν λάθος να αποκλείσουμε την ύπαρξη βουλητικών-εξουσιαστικών στοιχείων. Σε μιά περιγραφική θεώρηση αυτού του ανασχετικού φαινόμενου θα συμπεριλαμβάνονταν όλοι οι συντελεστές δημιουργίας του, και θα εξετάζονταν όλες οι συγκεκριμένες ιστορικές εκδηλώσεις τους στα ιδιαίτερα και συγκεκριμένα ιστορικά περιβάλλοντα. Πάντως το σίγουρο είναι πως σήμερα αυτή η ανασχετική δυναμική σχετίζεται με το κοινωνικό πρόβλημα και την διαρκή ανάσχεση κάθε σοσιαλιστικής προοπτικής, όπως εμφανίζεται σε πιθανή ιστορική συνέχεια των σοσιαλιστικών πειραμάτων του 20ου αιώνα είτε όπως πιθανόν θα εμφανιστεί σε μια καινοτόμα μορφή. Όμως δεν θα έπρεπε να παραβλέψουμε την σημασία της ανασχετικής κατάστασης που διαμορφώνεται στο πλαίσιο της διεθνο-πολιτικής και "γεωπολιτικής" δομής. Χαρακτηριστικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την αδυναμία επαναχάραξης συνόρων, όπου είναι σχεδόν νομοτελειακό, και την δομική αδυναμία συγκρότησης νέων στρατηγικών διεθνών συνθηκών, που καλύπτεται από ένα "αντι-αναθεωρητικό" γεωπολιτικό δόγμα που όλως "παραδόξως" δεν τίθεται συχνά σε κριτική ανασκευή. 
Πέραν όμως των θεωρητικών κοινωνιολογικών και ιστορικών εποπτειών αυτό που έχει σημασία για μια πολεμολογική θεωρία και στρατηγική είναι να αποκτήσει κανείς μια όσο το δυνατόν επαρκέστερη εικόνα όλων αυτών των ανασχετικών δυναμικών, που ενώνονται σχηματικά σε μία, σε όρους πολεμικής πρακτικής, ακόμα κι αν αυτό περιέχει έναν ισχυρό κίνδυνο "μιλιταριστικοποίησης" της σκέψης.
Σε αυτό το πλαίσιο θα παραμείνω, τελικά, σε αυτές τις σημειώσεις, επιγραμματικός, αναφέροντας συγκεντρωμένα τα τελικά σημεία τα οποία σας παρέθεσα διάσπαρτα στις προηγούμενες δημοσιεύσεις με ένα τελικό συμπέρασμα: 


1. Η αδυναμία πραγμάτωσης καθολικών-απόλυτων σκοπών από μια πολιτική ή πολεμική "μηχανή", για λόγους τεχνικούς ή κοινωνικο-τεχνικούς, έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός σχετικά στατικού μετώπου μάχης, αλλά σε διασπορά.
2. Σε αυτό το πλαίσιο ο ρόλος των μικρών σε ποσοτική έκταση αλλά τεχνολογικά προηγμένων ομάδων σύγκρουσης επαναπροσδιορίζεται σε αναβάθμιση, αλλά εντός του ειδικού πλαισίου που προαναφέραμε.
3. Η μετατροπή της σχέσης "δύναμης" και "αδυναμίας" δεν αναιρεί απόλυτα την "παραδοσιακή" της πολεμική τροπικότητα: οι "αδύναμοι" αναπτύσσουν ασύμμετρες πρακτικές και οι "δυνατοί" στατικο-κρατικιστικές πρακτικές μάχης. Έχει όμως γίνει αντιληπτό πως οι στατικές-κρατικές πρακτικές έχουν αφομοιώσει τις ασύμμετρες. Στο ακόμα νεώτερο στάδιο οι στατικές-κρατικές πρακτικές αναπτύσσουν έναν τέτοιο βαθμό αφομοίωσης των ασύμμετρων πρακτικών που παρατηρείται μια ισχυρή μετατροπή τους ως στατικών πρακτικών. Κατά κάποιο τρόπο υπάρχει μια γενίκευση του ασύμμετρου πολέμου, και ως εκ τούτου καθίσταται ιδιαίτερα κρίσιμο στο στρατόπεδο των "αδυνάμων" να παράξουν μια ακόμα ευφυέστερη εκδοχή ασυμμετρίας.



Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..